ഒരു ഗോപിക ദിവസവും കൃഷ്ണനോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് കൃഷ്ണൻ ആയിരുന്നു എല്ലാം. പല പല ദുഃഖങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് തളർന്നു ഒരു ദിവസം അവൾ വളരെ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: *“കണ്ണാ…ഞാൻ.. മടുത്തു ട്ടോ നീ എന്റെ പ്രാർത്ഥന മാത്രം കേൾക്കാനില്യ അത് എന്താ അങ്ങനെ എല്ലാവരും ഒന്നുപോലെ അല്ലേ കണ്ണാ നീ എന്നെ മാത്രം കേൾക്കാത്തത് എന്തേ?"* അന്ന് രാത്രി അവൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവിടെ അതാ ഒരു ബാലൻ മയില്പീലി, മൃദു ചിരി, കണ്ണിൽ കള്ളത്തരം. അവൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: “എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിനക്ക് സംശയം തോന്നിയോ? ഗോപിക മുഖം ചുളിച്ചു: “അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നിനക്ക് എന്നോട് മാത്രം സ്നേഹമില്ല…” കണ്ണൻ മൃദുവായി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “സഖി ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ? എന്താണ് എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ കണ്ണനെ നോക്കി. അമ്മ കുട്ടിയെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ കൈ വിട്ട് കുറച്ച് ദൂരത്ത് നിൽക്കും. അത് അമ്മക്ക് കുട്ടിയോട് സ്നേഹം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ?” ഗോപിക തല കുലുക്കി: “അല്ല… കണ്ണാ.. കുഞ്ഞിനെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ്.” ശരി. അമ്മ അകലെയാണെങ്കിലും കുഞ്ഞ് വീഴുമെന്ന് തോന്നിയാൽ ഓടിവന്ന് അതിനെ എടുക്കാറില്ലേ. അതെ കണ്ണാ.. “അതുപോലെ, സഖീ നിനക്ക് ഏത് ഘട്ടങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നാലും കരുത്തേകാനായി പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. നിന്റെ ഹൃദയം കൂടുതൽ ദൃഢമാകാൻ . അമ്മയിലുള്ള ഉറപ്പ് കൊണ്ട് കുഞ്ഞ് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്താൻ കൊതിച്ച് നടിക്കുന്നത് പോലെ നീയ്യും ഒരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് വയ്ക്കൂ.” ഗോപിക ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി. കണ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു “എല്ലാവരും എനിക്ക് ഒരുപോലെ തന്നെയാണ്. പക്ഷേ ഓരോരുത്തർക്കും ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന അനുഭവം അവരുടെ ജീവിത ഗതി അനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്തമാണ്. നീ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ വളർത്തുന്നത്.” അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കുസൃതിയോടെ കണ്ണൻ ചോദിച്ചു അങ്ങിനെ എന്നെ മടുക്കാൻ നിനക്കാവുമോ സഖീ. നീ എന്നോട് പറയുന്നതെല്ലാം ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. മറുപടിയായി പലരിലൂടേയും നിന്നോട് ഞാൻ സംവദിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ നീ അതിനു ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്നില്ല. നിൻ്റെ ഹൃദയ താളം തന്നെ എന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഞാൻ സദാ നിന്നിലുണ്ട്. ശിവപാർവതി #❤️ പ്രണയം സ്റ്റാറ്റസുകൾ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ #💘 Love Forever