🎶 “राधे-कृष्णाचे निःशब्द प्रेम”❤️ वृंदावनात संध्याकाळ उतरली होती. यमुनेच्या काठावर मंद वारा वाहत होता. कदंबाच्या झाडाखाली राधा शांत उभी होती, आणि तिच्यासमोर बासरी हातात घेतलेले कृष्ण हसतमुख बसले होते. राधेच्या मनात प्रश्न होता. ती हळूच म्हणाली, “कान्हा… काळ बदलला आहे. या नव्या युगात प्रेम कसं असावं? लोक प्रेम दाखवतात, सांगतात, जाहीर करतात… तेच खरं प्रेम आहे का?” कृष्णाने बासरी ओठांशी नेली, पण सूर काढला नाही. तो फक्त राधेकडे पाहत राहिला. मग हलकंसं हसून म्हणाला, “राधे… खरं प्रेम गुपित असावं.” राधा थोडी चकित झाली. “का रे कान्हा? प्रेम असेल तर ते सांगू नये का? जगाला कळू नये का?” कृष्ण उठला. यमुनेच्या पाण्याकडे बोट दाखवत म्हणाला, “हे पाणी पाहतेस? वरून शांत दिसतं… पण त्याची खोली आत असते. जे प्रेम सगळ्यांच्या नजरेत येतं, ते चर्चेचा विषय बनतं. लोक त्यावर मतं मांडतात, तुलना करतात, प्रश्न विचारतात. पण जे प्रेम दोन आत्म्यांत शांतपणे जपलं जातं… ते पूजा बनतं.” राधा विचारात पडली. “मग ते लपवून का ठेवायचं?” कृष्ण तिच्या जवळ आला. त्याच्या डोळ्यांत गंभीरता होती. “कारण जे प्रेम दाखवलं जातं, ते हळूहळू जगाचं होतं. त्यावर जगाचा हक्क निर्माण होतो. पण जे प्रेम मनापासून, शांतपणे जगलं जातं… ते कायमचं आपलं राहतं. त्याला साक्षीदारांची गरज नसते. त्याला घोषणा नको असतात. ते फक्त अनुभवलं जातं.” राधेच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक आली. “म्हणजे आपलं प्रेम…?” कृष्ण हसला. “आपलं प्रेम शब्दांत नाही, प्रदर्शनात नाही. ते या वाऱ्यासारखं आहे — दिसत नाही, पण जाणवतं. ते या बासरीच्या सुरांसारखं आहे — संपले तरी हृदयात घुमत राहतात.” त्या संध्याकाळी यमुनेच्या काठी काहीच मोठं घडलं नाही. ना वचनं, ना घोषणा. फक्त दोन आत्मे शांतपणे एकमेकांच्या अस्तित्वाला स्वीकारत उभे होते. आणि कदाचित म्हणूनच… राधा-कृष्णाचं प्रेम आजही जिवंत आहे. कारण ते कधी जगाला दाखवण्यासाठी नव्हतं — ते एकमेकांच्या हृदयात जपण्यासाठी होतं. ❤️ -Manuscript #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #😍Love रिलेशन #🌹फक्त तुझ्यासाठी.. #🌹प्रेमरंग #🌹राधा कृष्ण