ശനിയാഴ്ച രാത്രി ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴ്ചയാണ്. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ കൊടുത്ത ആ ജാഗ്രതാനിർദ്ദേശം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "അവധി ദിവസം നീ കോവിലകത്ത് വരണം..." അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ധിക്കരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കല്പനയായിരുന്നു.... ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെ തന്നെ ഉണ്ണിമായ എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയോടൊപ്പം കോവിലകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നൂറായിരം ആധികളായിരുന്നു. വഴിയിലുടനീളം അവൾ രേവതിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. ആ കണ്ണുകളിൽ പെടാതെ എങ്ങനെ തമ്പ്രാനെ കാണും? അതോ കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ? കോവിലകത്തെത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ പണികളിൽ മുഴുകി... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പൂജാമുറിയിലായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വലിയ ഹാളിലെ തറ തുടയ്ക്കുകയാണ്. ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ അടുക്കളഭാഗത്ത് പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ തുടങ്ങി... "ഉണ്ണിമായേ..." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ വിളി കേട്ടാണ് അവൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നത്... "ഉണ്ണിമായേ... നീ ഒന്ന് മുകളിലെ ആ വലിയ മുറി വരെ പോകുമോ? വിഷ്ണുവിന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ അവിടെ ചിതറിക്കിടക്കുകയാണ്. അവൻ അത് ഓരോന്നായി അടുക്കി വെക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. നീ ഒന്ന് സഹായിച്ചാൽ വേഗം തീരുമല്ലോ." തമ്പുരാട്ടി സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു... അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി അനുവാദം വാങ്ങിയ ശേഷം ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ പടികൾ കയറി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള വലിയ ലൈബ്രറി മുറിയിലാണ് പുസ്തകങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഉണ്ണിമായ അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ കണ്ടത് പൊടിപിടിച്ച വലിയ അലമാരകളും തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളുമാണ്. വിഷ്ണു അവിടെയെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ ഓരോ പുസ്തകങ്ങളായി എടുത്ത് പൊടി തട്ടി അടുക്കി വെക്കാൻ തുടങ്ങി. പഴയ നോവലുകളും കവിതകളും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അവയിൽ മുഴുകിപ്പോയി... വിഷ്ണുവിന്റെ കൈപ്പടയിലുള്ള ചില കുറിപ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി തോന്നി. പെട്ടെന്നാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ ആരോ പതുക്കെ അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ! അവൻ വാതിലിന് അരികിൽ നിന്ന് അവളെത്തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്... "ആരും വന്നില്ലല്ലോ... അല്ലേ?" വിഷ്ണു താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ... ഇത്... അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടാ ഞാൻ വന്നത്". പരിഭ്രമത്തോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു... "എനിക്കറിയാം. ഞാനാണ് അമ്മയോട് നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് അയക്കാൻ പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. താഴെ വെച്ച് അതിന് കഴിയില്ലല്ലോ" വിഷ്ണു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൻ അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം പതുക്കെ വാങ്ങി അലമാരയിൽ വെച്ചു. "നീ എന്തിനാ ഇപ്പോഴും എന്നെക്കണ്ട് പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചതുകൊണ്ടാണോ?" ഉണ്ണിമായ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. "തമ്പ്രാൻ... നമുക്കിടയിൽ വലിയൊരു ദൂരമുണ്ട്. രേവതി തമ്പുരാട്ടിയും റുക്മിണി അമ്മയും എന്നെ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയെയും എന്റെ പഠിത്തത്തെയും ഓർത്ത് പേടിയുണ്ട്." വിഷ്ണു അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി. "നിന്റെ പഠിത്തവും നിന്റെ അമ്മയും എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ് ഉണ്ണിമായേ. നിന്നെ ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്. നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വസിച്ചൂടെ?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ സാമീപ്യം ഉണ്ണിമായയിൽ ഒരു കുളിർമ്മയായി പടർന്നു.... പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധമുള്ള ആ മുറിയിൽ പുറത്തെ ലോകമറിയാതെ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായ ആ നിമിഷങ്ങൾ... "എനിക്ക്... എനിക്ക് പോകണം" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു... "ശരി പൊയ്ക്കോളൂ. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർമ്മിച്ചോ... നീ ഇവിടെ വരുമ്പോഴൊക്കെ നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും" വിഷ്ണു മൃദുവായി അവളുടെ മുടിയിൽ ഒന്ന് തലോടി... അവൾ വേഗം മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി താഴേക്ക് ഓടി. പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ആ സ്പർശനവും വാക്കുകളും അവളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു.... താഴെ എത്തിയപ്പോൾ രേവതി ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടി ഇത്ര നേരം മുകളിൽ? പുസ്തകം അടുക്കാനാണോ അതോ വേറെ വല്ലതും ചെയ്യാനാണോ പോയത്?" രേവതിയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഉണ്ണിമായ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. അവളുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച കണ്ടപ്പോൾ രേവതിക്ക് സംശയം കൂടി. "എന്താടി മിണ്ടാത്തത്? മുകളിൽ തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിൽ നീ എന്ത് പണിയാ എടുത്തത് എന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ?" "അത്... തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞിട്ട് പുസ്തകം അടുക്കാൻ പോയതാ..." ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു... "പുസ്തകം അടുക്കാൻ ഇത്ര നേരം വേണോ? നിന്റെ ഈ വേഷം കെട്ടൊന്നും എന്റെ അടുത്ത് ചെലവാകില്ല. വിഷ്ണു ഏട്ടനെ വശീകരിക്കാൻ നോക്കിയാൽ നിന്റെ ഈ കുടുംബത്തെ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് ചവിട്ടി പുറത്താക്കും" രേവതി പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അങ്ങോട്ട് വന്നതുകൊണ്ട് രേവതി കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ആ നോട്ടം ഒരു കനൽ പോലെ ഉണ്ണിമായയുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു കിടന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അശാന്തമായിരുന്നു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നൽകിയ ആ കരുതൽ ഒരു വശത്ത് സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും രേവതിയുടെ ഭീഷണി അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി... പിറ്റേന്ന് തിങ്കളാഴ്ച. കോളേജിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാനസി പതിയെ അവളുടെ അടുത്തു വന്നു... "എടീ... നീ ഇന്നലെ കോവിലകത്ത് പോയിരുന്നോ? എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?" മാനസി കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു... ഉണ്ണിമായ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ രഹസ്യമായി മാനസിയോട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് പേടിയാ മാനസീ... തമ്പ്രാൻ കുട്ടി എന്നെ വല്ലാതെ അടുപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നു. പക്ഷേ രേവതി തമ്പ്രാട്ടി എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്." "നീ പേടിക്കണ്ടടി. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആര് വിചാരിച്ചാലും നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല" മാനസി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു... അപ്പോഴാണ് മലയാളം പ്രൊഫസർ വിനയൻ സാർ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. "ഉണ്ണിമായേ... നിന്റെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചത്തെ നോട്ടുകൾ പൂർണ്ണമല്ലല്ലോ. ഒന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂം വരെ വരാമോ?" വിനയൻ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ണിമായയോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക വാത്സല്യം മാനസി നേരത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ മടിച്ചു മടിച്ച് സാറിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കിയാണ് സാർ അവളെ വിളിച്ചത്. "ഉണ്ണിമായേ... നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ? നിന്റെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ തെളിച്ചമില്ല. പഠിത്തത്തിൽ ശ്രദ്ധ കുറയുന്നുണ്ടോ?" വിനയൻ സാർ വളരെ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. "ഇല്ല സാർ... വീട്ടിൽ ചെറിയ തിരക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു" അവൾ തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു... "നിനക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറയാം. പഠിക്കാനുള്ള പുസ്തകങ്ങളോ മറ്റോ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മിടുക്കി കുട്ടി തളർന്നു പോകരുത്" വിനയൻ സാർ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തലോടാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും ഉണ്ണിമായ പെട്ടെന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. "വേണ്ട സാർ... എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ?" അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന മുഖമായിരുന്നു. മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനമോ കരുതലോകൂടി അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അന്യമായി തോന്നി. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്റെ മേൽ കാണിക്കുന്ന ആ അധികാരം അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... വിനയൻ സാറിന്റെ ആ സാമീപ്യം ഉണ്ണിമായയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു അധ്യാപകന്റെ കരുതലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒന്ന് അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൾ വേഗം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കോളേജ് വിട്ട് മാനസിയോടൊപ്പം ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് ഇടവഴിയിൽ ആ പഴയ അംബാസഡർ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. കാറിന് അരികിലായി വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെള്ള മുണ്ടും ആകാശനീല നിറത്തിലുള്ള ഷർട്ടും ധരിച്ച അവനെ കണ്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.... "നീ പൊയ്ക്കോ മാനസീ ഞാൻ വന്നോളാം" ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു... മാനസി കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് വേഗം നടന്നു നീങ്ങി. ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.... "നീ എന്താ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇത്ര നേരം വൈകിയത്?" വിഷ്ണു കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു... "അത്... സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വിനയൻ സാർ വിളിച്ചിരുന്നു. നോട്ടുകൾ കാണിക്കാനായിരുന്നു" അവൾ തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു... വിനയൻ സാർ എന്ന പേര് കേട്ടതും വിഷ്ണുവിന്റെ പുരികങ്ങൾ ചുളിഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു... "ആ വിനയൻ സാർ നിന്റെ അടുത്ത് വരാൻ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അയാളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ചിലതൊക്കെ അറിയാം. ഉണ്ണിമായേ നീ പഠിക്കാൻ മാത്രം കോളേജിൽ പോയാൽ മതി... അനാവശ്യമായി ആരെയും നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അടുപ്പിക്കരുത്. കേട്ടല്ലോ?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ അധികാരം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ അമ്പരന്നുപോയി... കോവിലകത്ത് ഇരിക്കുന്ന തമ്പ്രാൻ എങ്ങനെയാണ് കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നത്? അവൻ തന്നെ രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ..." അവൾ പാതിയിൽ നിർത്തി. "ഞാൻ എല്ലാം അറിയും. നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം അല്പം മൃദുവായി... "വാ, കാറിൽ കയറ്. നിന്നെ ഞാൻ ഇടവഴി വരെ കൊണ്ടുവിടാം. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ കോവിലകത്തെ ആവശ്യത്തിന് പോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി." അവൾ മടിച്ചു മടിച്ച് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ കയറി. വിഷ്ണു കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ മറയുന്നതിനിടയിൽ ഉണ്ണിമായ കണ്ണാടിയിലൂടെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ഗൗരവത്തിന് പിന്നിൽ തന്നോടുള്ള ആ വികാരം വിഷ്ണുവിന് ഒളിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ ഈ അധികാരം പ്രണയമാണോ അതോ താൻ അവന്റെ കോവിലകത്തെ ഒരു സ്വത്ത് ആയതുകൊണ്ടാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... തുടരും.....❤️ ✍️പ്രണയതൂലിക.... ❣️ #💌 പ്രണയം #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം