#रोज डे #🌹 हॅप्पी रोज डे #🌹 हॅपी रोज डे 💖 #हँपी रोज डे #रोज डे 'गुलकंद'!* आज ७ फेब्रुवारी... जगासाठी 'रोझ डे'. खरं सांगू तर, लग्नाच्या २२ वर्षांनंतर अशा दिवसांचं अप्रूप थोडं कमीच होतं. सकाळी उठल्यापासून माझ्या डोक्यात ऑफिसच्या कामाच्या फाईल्स आणि घराच्या जबाबदाऱ्यांचं चक्र सुरू होतं. मनात विचार आला, 'आता आपली ही वय राहिली आहेत का?' २२ वर्षांपूर्वी जेव्हा मी तिला पहिलं गुलाबाचं फूल दिलं होतं, तेव्हा माझ्या हाताला घाम सुटला होता आणि तिच्या चेहऱ्यावर लाजेची लाली होती. पण आज? आज तर फक्त वास्तवाचा रेटा होता. पण आज नाष्ट्याच्या टेबलावर माझं हे 'लॉजिक' सपशेल फेल झालं! मी नेहमीप्रमाणे वर्तमानपत्र वाचत खुर्चीत बसलो होतो. तिने नाष्ट्याची डिश समोर ठेवली. पोह्यांच्या वाफाळलेल्या वासासोबतच आज एक ओळखीचा, मधुर आणि मादक सुगंध नाकात शिरला. मी डिशकडे पाहिलं आणि चकित झालो. पोह्यांच्या बाजूला गुलकंद बर्फीचे दोन तुकडे अगदी थाटात सजलेले होते. तिने कोणताही गाजावाजा केला नाही, ना "हॅप्पी रोझ डे" म्हटलं. फक्त एक हलकंसं स्मित केलं आणि पुन्हा स्वयंपाकघरात शिरली. ती स्वयंपाकघरात तिचं नेहमीचं काम करत होती. पिठ मळताना तिच्या बांगड्यांचा होणारा आवाज आणि कुकरची शिट्टी... सगळं काही कसं मूक आणि अलबेल सुरू होतं. त्या आवाजांतही एक प्रकारची लय होती. तिने शब्दांतून काहीच व्यक्त केलं नव्हतं, पण त्या एका मिठाईच्या तुकड्याने बरंच काही सांगून टाकलं होतं. मी थक्क होऊन त्या बर्फीकडे पाहतच राहिलो. २२ वर्षांपूर्वी मी तिला दिलेली गुलाबाची फुलं दोन दिवसात सुकून गेली होती, पण आज तिने समोर ठेवलेला हा बर्फीरूपी 'गुलकंद' आमच्या २२ वर्षांच्या संसाराचं सार होता. मला जाणवलं, गुलकंद होण्यासाठी गुलाबाच्या पाकळ्यांना साखरेत मिसळून कडक उन्हात तापावं लागतं. आमचा संसारही असाच आहे. हे २२ वर्षांचे संसारिक उन्हाळे-पावसाळे, ती आर्थिक ओढाताण, मुलांच्या जबाबदाऱ्या आणि आजारांची मळभ... हे सगळं म्हणजे ते 'कडक ऊन' होतं. पण या उन्हात होरपळून न जाता, आम्ही एकमेकांच्या साथीची 'साखर' त्यात मिसळली. म्हणूनच आज हे नातं इतकं मधुर झालं होतं. तसं पाहायला गेलं तर गुलाबाचं फूल म्हणलं की काटे आलेच. या २२ वर्षांत एकमेकांचे स्वभावदोष, रागाचे क्षण आणि चुकांचे काटे आम्हालाही अनेकदा टोचले. पण आम्ही त्या काट्यांकडे दुर्लक्ष करायला शिकलो. संसाराच्या प्रवासात आम्ही एकमेकांचे दोष टोचून न घेता, ते बाजूला सारून फक्त प्रेमाच्या पाकळ्या वेचत राहिलो. म्हणून तर आज त्या काट्यांचं रूपांतर एका गोड चवीत झालं होतं. मी तो बर्फीचा तुकडा तोंडात टाकला. त्या गोडव्याने काळजाचा कोपरा तृप्त झाला. मला जाणवलं की, प्रेमाची ही 'मॅच्युरिटी' गुलाबाच्या फुलापेक्षा कितीतरी जास्त सुखद आहे. *तारुण्यातलं प्रेम फुलासारखं उमलणारं आणि चटकन कोमेजणारं असतं, पण संसाराच्या उत्तरार्धातलं प्रेम हे असं अन्नातून, चवीतून आणि एकमेकांच्या शांत काळजीने पाझरणाऱ्या गुलकंदासारखं असतं.* *_रोझ डे असाही असतो... जिथे शब्दांची गरज नसते, फक्त एकमेकांच्या अस्तित्वाचा, कष्टाचा आणि मुरलेल्या विश्वासाचा 'सुगंध' पुरेसा असतो!_* *© मंगेश दोरके*