🌆 “गर्दीतलं एक नाव”❤️ मुंबईसारख्या गजबजलेल्या शहरात दिवस कधी सुरू होतो आणि कधी संपतो, हे कळतही नाही. लोकलच्या गर्दीत श्वास घ्यायलाही जागा नसते. सिग्नलवर गाड्यांचा आवाज, ऑफिसमध्ये डेडलाईन्स, रस्त्यावरची धावपळ — प्रत्येक जण कुठेतरी पोहोचण्यासाठी पळत असतो. चेहऱ्यावर हसू असतं, “I’m fine” चा मुखवटा असतो… पण आतून प्रत्येकजण थोडा थकलेला, थोडा एकटा असतो. अभिजितही त्यांच्यापैकीच एक. दिवसभर तो मिटिंग्समध्ये बोलत राहायचा, लोकांमध्ये हसायचा, कामात बुडून जायचा. पण रात्री… रात्री मात्र शहर शांत झालं की त्याच्या मनातला गोंधळ वाढायचा. खिडकीत उभा राहून तो खाली बघायचा — अजूनही काही दिवे लागलेले, काही लोक धावताना दिसणारे. पण त्याला माहित होतं, त्या प्रत्येक खिडकीमागे कुणीतरी स्वतःशी झगडत असेल. त्याच्याही मनात रोज तेच ते विचार यायचे. तीच ती स्वप्नं, जी आता थकलेली वाटायची. उमेद थोडी डगमगलेली. पण या सगळ्यात एक गोष्ट कायम होती — एक नाव. ते नाव मनात आलं की त्याचा श्वास स्थिर व्हायचा. गोंधळातही शांतता मिळायची. संध्याकाळी तो घड्याळाकडे बघायचा. “आता तिचा आवाज ऐकायला मिळेल,” या विचाराने तो पूर्ण दिवस ढकलायचा. आणि रात्री झोपताना मनात एकच आशा — “उद्या पुन्हा बोलायला मिळेल.” ती त्याच्यासाठी फक्त व्यक्ती नव्हती; ती त्याच्या दिवसाची पॉझिटिव्हिटी होती. त्याच्या थकलेल्या मनासाठी आशेची एक छोटी खिडकी. एकदा ती म्हणाली होती, “तू इतका स्ट्रॉंग कसा राहतोस?” तो हसला होता. कारण त्याला माहित होतं — तो स्ट्रॉंग नव्हता. तो फक्त तिच्या अस्तित्वामुळे तुटून पडत नव्हता. या एवढ्या गजबजलेल्या शहरात कोण कोणाचं असतं? कुणाला वेळ असतो कुणाला सांभाळायला? पण कधी कधी… एका शहरात हजारो लोकांमध्ये, एका व्यक्तीच्या आधारामुळे दुसरा जिवंत राहत असतो. अभिजितचं हृदय तिच्या नावाने धडकत होतं. मनात तिचे विचार होते. आणि त्या विचारांवरच तो रोज नव्याने उभा राहत होता. शहर मोठं होतं. गर्दी अफाट होती. पण त्या गर्दीतही त्याचं जग फक्त एका नावाभोवती फिरत होतं. आणि कदाचित प्रत्येक शहरात, कोणीतरी कुणाच्या तरी आधारामुळे शांतपणे… जगत असतं. ❤️ -Manuscript #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #💑तुझी माझी जोडी #😍Love रिलेशन #🌹फक्त तुझ्यासाठी.. #🌹प्रेमरंग