பகுதி-1 அலைகளின் ஓசை மட்டுமே ஆலாபனையாகக் கேட்கும் அந்த நடுக்கடல் கலங்கரை விளக்கம், கதிரவனுக்கும் கடல் மட்டத்திற்கும் இடையே ஒரு தனித்தீவு போல நின்றிருந்தது. அங்குதான் இளமாறன் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தான். கரையில் இருந்து பல மைல் தொலைவில், தனிமையோடு சிநேகம் கொண்டவன் அவன். அவனது உலகம் என்பது ஒளியூட்டும் ராட்சத விளக்குகளும், துருப்பிடித்த இரும்பு ஏணிகளும், எல்லையற்ற நீலமும் மட்டும்தான். தூரத்துப் பட்டினத்தின் விளக்குகள் மங்கலாகத் தெரியும் ஒரு இரவில், அவனது தொலைநோக்கியில் ஒரு காட்சி சிக்கியது. அது கடலோரக் கிராமத்தின் விளிம்பில் வசிக்கும் நிலா. அவள் ஒரு தாரை தப்பட்டை கலைஞனின் மகள். கரையில் நின்று அவள் ஆடும் ஆட்டம், கடலின் சீற்றத்தைக் கூட அடக்கிவிடும் வேகம் கொண்டது. அவள் ஆடும்போது அவளது கால்களில் கட்டப்பட்ட சலங்கைகளின் சத்தம், இளமாறனுக்கு காற்றலைகளின் வழியே கேட்பது போன்ற ஒரு மாயை. இருவருக்கும் இடையிலான காதல் வார்த்தைகளால் தொடங்கவில்லை. அது ஒளியாலும், சைகையாலும் உருவானது. இளமாறன் கலங்கரை விளக்கத்தின் ஒளியை ஒரு குறிப்பிட்ட தாளத்தில் சுழல விடுவான். அது கரையில் இருக்கும் நிலாவிற்கு மட்டுமே புரியும் ரகசியக் குறியீடு. நிலா அதற்குப் பதிலாகக் கடற்கரையில் ஒரு பெரிய தீப்பந்தத்தை ஏற்றி, மணலில் சுழன்று ஆடுவாள். பிரிவின் தவிப்பும், பிணைப்பின் ஆழமும் இந்தக் காதல் வெறும் கவிதை அல்ல; அது பெரும் போராட்டம். நிலாவின் தந்தை, "கடலை நம்பி வாழ்பவனுக்குக் கடல் மங்கலத்தைத் தரும், ஆனால் கலங்கரை விளக்கத்தில் இருப்பவன் வெறும் வழிகாட்டிதான், அவன் என்றுமே கரை சேர மாட்டான்" என்று கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். ஊர் மக்களின் கேலிப் பேச்சுகள் ஒருபுறம், ஒரு மாதத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே கரைக்கு வரும் இளமாறனின் வேலைச் சுமை மறுபுறம். ஒருமுறை நள்ளிரவில் பெரும் புயல் தாக்கியது. கடல் அலைகள் கலங்கரை விளக்கத்தின் உச்சி வரை எகிறிக் குதித்தன. தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன. நிலா கரை ஓரம் நின்று கதறினாள். அவளது கண்ணீர் உப்பு நீரோடு கலந்தது. ஆனால், அந்த இருளிலும் இளமாறன் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து அந்த விளக்கை அணையாமல் பார்த்துக் கொண்டான். ஏன் தெரியுமா? "நான் ஒளியைத் தொலைத்தால், என் நிலா இருட்டில் வழி தெரியாமல் பயப்படுவாள்" என்ற ஒற்றை நம்பிக்கைதான். நவரசங்களின் சங்கமம் அவர்களது காதலில் வீரம் இருந்தது — அலைகளுக்கு எதிராக அவர்கள் கொண்ட பிடிவாதம். அச்சம் இருந்தது — என்றாவது ஒருநாள் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற பயம். இழிப்பு இருந்தது — "கடல் பிசாசுக்கும் கரை மகளுக்கும் காதலா?" என்ற ஊரின் ஏளனம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் தாண்டி, ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்தது. நிலா ஒருநாள் கட்டுமரம் ஒன்றில் ஏறி, யாருக்கும் தெரியாமல் நடுக்கடல் நோக்கிப் பயணமானாள். ஆக்ரோஷமான கடல் அவளை விழுங்கப் பார்த்தது. ஆனால், கலங்கரை விளக்கத்தின் அந்த நீள ஒளி அவளுக்கு ஒரு பாதையைப் போட்டுக் கொடுத்தது. அவள் அங்கே சென்றடைந்தபோது, இளமாறன் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து அழவில்லை. மாறாக, இருவரும் அந்த வட்ட வடிவ உப்பரிகையில் நின்று கொண்டு, சுற்றியுள்ள இருளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பில் "இந்தக் காதல் வெற்றி பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டுமா?" என்ற வெறுப்பே இல்லை. மாறாக, "இந்தக் காதல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது" என்ற திருப்தி மட்டுமே இருந்தது. இறுதியில், இளமாறன் தன் வேலையைத் துறக்கவில்லை, நிலா தன் ஆட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. நிலா இப்போது அந்தக் கலங்கரை விளக்கத்திலேயே வசிக்கிறாள். அவள் ஆடும் சலங்கை சத்தம் இப்போது கடலின் அலைகளோடு நேரடியாகப் போட்டி போடுகிறது. கப்பல்களுக்கு வழிகாட்டும் அந்த ஒளி, இப்போது ஒரு காதலனின் கையில் இல்லை, மாறாக ஒரு காதலியின் ஆட்டத்திற்கு ஒளியூட்டும் மேடை விளக்காக மாறியிருக்கிறது. யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில், அந்தக் கலங்கரை விளக்கம் இப்போது ஒரு "காதல் கோபுரமாக" மாறிப்போனது. அங்கே அழுகை இருந்தது, ஆனால் அது ஆனந்தக்கண்ணீர். அங்கே போராட்டம் இருந்தது, ஆனால் அது ஒருவரை ஒருவர் அடைவதற்கானது அல்ல, ஒருவருக்காக ஒருவர் வாழ்வதற்கானது. தொடரும்... #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #😍குட்டி கதை📜 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #🎶இன்றைய ட்ரெண்டிங் பாடல்💃