माझे उत्तर परमार्थ करताना जर दुःख निर्माण झाली तर न डगमगता न भीती बागळता आपण पूर्ण श्रद्धा ठेवून परमार्थ करावा, किती दुःख निर्माण झाले तरी परमार्थ सोडायचा नाही कारण की परमार्थ करणे हाच आपल्या जीवनाचे सार आहे सुखदुःख काय हे तर जीवनातले पार्ट आहेत, म्हणून दुःख आले तरी माझे आणि सुख आले तरी माझे पण परमार्थ कधीही सोडायचा नाही दुःख आले तर आपल्याला शिकायला मिळते आपली भक्ती वाढते, परमार्थात करत असताना जेव्हा दुःख आले तर मनात गपचूप रडून घेतो, देवाला सांगतो आणि पुन्हा तो उठून उभा राहतो आणि पुन्हा तो सुरुवात करत असतो हे असे त्याचे जीवनात चालू असते, पक्का साधक जोपर्यंत त्याला परमार्थाचा परमअर्थ कळत नाही, तोपर्यंत तो परमार्थाला सोडत नाही, जोपर्यंत त्याला परमार्थातला परमेश्वर कळत नाही तोपर्यंत तो भगवंताशी एकनिष्ठ राहून भक्ती करत असतो मग सुख येऊ दे की दुःख येऊ दे, त्याला काहीही फरक पड़त नाही, हा खरा साधक खरा साधक परमार्थ करत असताना दुःख जरी आले तरी तो कोणाला दोष देत नाही, तर तो दोष सहन करत असतो, त्याची सहनशीलता वाढते तो सहन करत असतो, परमार्थ हा साधकाला मजबूत बनवत असतो खरा साधक बनवत असतो परमार्थ त्याला घडवत असतो दोन्ही बाजूंनी संसार आणि परमार्थ. 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🚩🚩🚩🚩🚩🕉️ #🙏गुरु महिमा😇 #🙏🏻हनुमान जी के भजन #🙏गीता ज्ञान🛕 #🙏🏻आध्यात्मिकता😇 #🙏कर्म क्या है❓