മോനെ… തികച്ചും യാദൃശ്ചികമായി ഞാൻ കേട്ട ഒരു വിളിയായിരുന്നു അത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ചുരുണ്ട മുടിയുമായി, ചിരിച്ച കണ്ണുകളുമായി ഒരു പ്രായമായ അമ്മ. കൂടുതൽ മുന്നോട്ട് പോകണ്ട മോനെ…, അവൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ നിന്നു. സത്യത്തിൽ, ഞാൻ നടന്നത് കടൽ കാണാൻ അല്ല… എന്റെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ മരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല — ആരെങ്കിലും “നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി?” എന്ന് ചോദിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു വന്നു. അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “എന്തേലും വിഷമമുണ്ടോ മോനെ?” ആ “മോനെ” എന്നൊരു വിളി… എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണോ ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഞാൻ കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “വിരോധമില്ലെങ്കിൽ മോന്റെ കൈ നോക്കി ഭാവി പറയട്ടേ? 50 രൂപ മതി.” എനിക്ക് ചിരി വന്നു. എന്റെ ഭാവി, ഭൂതം, വർത്തമാനം — എല്ലാം എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് ആരോടേലും സംസാരിക്കണം. “ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആരെങ്കിലും ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കുമോ അമ്മേ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ നിസ്സാരമായി ചിരിച്ചു. “ആരും വിശ്വസിക്കാറില്ല മോനെ… പക്ഷേ എനിക്കും ജീവിക്കണ്ടേ? വീട്ടിൽ ഒരാളുണ്ട്. അവനെ ഞാൻ നോക്കണ്ടേ? കൈ നീട്ടി ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. അതിനാലാണ് ഇത്.” “വീട്ടിൽ ആരാണ്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. “മകൻ ഉണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു. “അപ്പോ മകൻ ജോലിക്ക് പോകില്ലേ?” അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. “അവൻ മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലാണ്. എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.” ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. അവൾ തുടർന്നു: “എനിക്ക് അവനെ ഇവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്. ആരോ ഉപേക്ഷിച്ച കുഞ്ഞ്. ഞാൻ എടുത്ത് വളർത്തി. എനിക്ക് ജനിച്ചില്ലെങ്കിലും, എന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ട് ഞാൻ ജനിപ്പിച്ച മകൻ. അവനെ പഠിപ്പിക്കണം. നല്ല മനുഷ്യനാക്കണം. അതിനാണ് ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത്.” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് കരുണയല്ല… ശക്തിയാണ്. ഞാൻ എന്റെ കൈ അവളുടെ കൈയിൽ വെച്ചു. “അമ്മേ… എന്റെ ഭാവി പറയണ്ട. ഒരു കാര്യം മാത്രം പറയൂ… ഞാൻ ജീവിക്കുമോ?” അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. “മോനെ… നീ ജീവിക്കണം. നിനക്ക് ജീവിക്കാൻ ഉള്ള കാര്യം ഇനിയും നീ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ അത് നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു.” ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെളിച്ചം തെളിച്ചു. മരിക്കാൻ വന്ന ഞാൻ… ജീവിക്കാൻ ഒരു കാരണം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അവൾക്ക് 50 രൂപ കൊടുത്തു. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ഞാൻ അവിടെ വെച്ചുപോയത് എന്റെ നിരാശയുടെ ഒരു ഭാഗം കൂടിയാണ്. തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി — ഒറ്റപ്പെടൽ നമ്മളെ തകർക്കാം. പക്ഷേ ഒരാളുടെ ധൈര്യം നമ്മളെ പലതും തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും. അന്ന് ഞാൻ മരിക്കാൻ പോയില്ല. അന്ന് ഞാൻ എന്നെ തന്നെ തിരിച്ചു കണ്ടെത്തി. ജീവിതം എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല… ഞാനാണ് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോയത്. ഇനി ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കും. എന്നെ വിശ്വസിക്കും. എനിക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ ജീവിക്കും. കാരണം — ഒരു അമ്മ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ… ഞാനും എന്നെ തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിക്കണം. അന്ന് കടൽ തിരമാലകളെക്കാൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. എന്റെ ഹൃദയം പറഞ്ഞു — “നിനക്ക് ഇനിയും ജീവിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ട്.” 💛 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💘 Love Forever #😍 ആദ്യ പ്രണയം