#🙏श्री गुरुदेव दत्त💐 काळी एका ऋषींचा आश्रम होता. तेथील ऋषी रोज शास्त्रपठण, जप-तप करीत असत. त्यांच्या आश्रमात एक तरुण शिष्य होता. तो नियमाने गुरूंच्या संगतीत बसायचा, मंत्र ऐकायचा, ग्रंथ वाचायचा. पण त्याच्या मनात सतत एक प्रश्न राहायचा “मी रोज हे सगळ करतो, पण मला काही विशेष अनुभूती का येत नाही?” एक दिवस त्याने हा प्रश्न गुरूंना विचारला. ऋषी हसले आणि शांतपणे म्हणाले, “आश्रमाच्या मागे एक जुना मातीचा घट आहे. तो घेऊन नदीवर जा आणि पाणी भरून घेऊन ये.” शिष्य गेला. घटात पाणी भरल, पण घटाला सूक्ष्म भेगा असल्यामुळे आश्रमात पोहोचेपर्यंत सगळ पाणी वाहून गेल. शिष्य निराश झाला. गुरूंनी पुन्हा तेच सांगितल. तो पुन्हा गेला, पुन्हा पाणी गळून गेल. असे अनेकदा झाले. शेवटी शिष्य म्हणाला, “गुरुदेव, या घटात पाणी टिकतच नाही. मग हा प्रयत्न कशासाठी?” ऋषींनी घट हातात घेतला आणि म्हणाले, “तू घटाकडे नीट बघ.” शिष्य पाहतो, तर जो घट आधी चिखलाने, शेवाळाने काळवंडलेला होता, तो आता स्वच्छ झालेला असतो. ऋषी म्हणाले, “तसंच पारायणाच आहे. सुरुवातीला काहीच समजत नाही, काहीच जाणवत नाही. आपल मन लगेच म्हणत यात काय मिळाल? पण शब्द, मंत्र, ग्रंथ यांचा सातत्याने स्पर्श झाला की मनातील विकार, विचारांचा गढूळपणा, अहंकार हळूहळू धुतला जातो. आता हेच बघ घटात पाणी राहिल नाही, पण घट शुद्ध झाली.” श्रीगुरूचरित्र पारायणाच पावित्र्य याच्यात आहे. ते तात्काळ चमत्कार दाखवण्यासाठी नाही, तर आतल्या मलिनतेला दूर करण्यासाठी आहे. रोज थोड थोड वाचन, श्रद्धेने केलेल पारायण हे मन शुद्ध करत, बुद्धीला विवेक देत आणि जीवनाला योग्य दिशा दाखवत. ऋषी-मुनींनी म्हणूनच शिष्यांना नेहमी उपदेश करत असत “समज येते म्हणून नाही, तर शुद्धी होते म्हणून पारायण करायच”. जेव्हा अंतःकरण निर्मळ होत, तेव्हाच गुरुकृपा आपोआप प्रकट होते. || अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त ll || • श्री दत्तरुप •||