பகுதி-5 நிலா வளர வளர, அந்தக் கலங்கரை விளக்கம் ஒரு குடும்ப வீடாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு திறந்தவெளிப் பள்ளிக்கூடமாகவும் மாறியது. மற்ற குழந்தைகள் தரையில் ஓடிப் பிடித்து விளையாடும்போது, நிலா அலைகளின் தாளத்தையும், காற்றின் திசையையும் கற்றுக்கொண்டு வளர்ந்தாள். கடலின் புதல்வி நிலாவிற்கு ஐந்து வயதானபோது, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்தது. கலங்கரை விளக்கத்தின் உப்பரிகையில் நின்று கொண்டு, கீழே சீறும் அலைகளிடம் அவள் பேசுவாள். ஒரு நாள், ஆதவன் தன் மகளிடம் கேட்டான், "நிலா பாப்பா, அலைகிட்ட அப்படி என்னதான் பேசுற?" நிலா தன் பிஞ்சு விரல்களால் கடலைக் காட்டிச் சொன்னாள், "அப்பா, அலைகள் எல்லாம் நம்ம வீட்டுக்கு வரணும்னு ஆசைப்படுதுப்பா. ஆனா பாவம், அதால மேலே ஏறி வர முடியல. அதான் துள்ளித் துள்ளிப் பார்த்துட்டு அழுதுகிட்டே போகுது." அந்தக் குழந்தையின் பார்வையில் இருந்த காதல், ஆதவனையும் சமுத்திராவையும் நெகிழச் செய்தது. அவர்கள் வளர்த்த காதல், அந்தச் சின்னஞ்சிறு இதயத்திலும் ஈரமாய் படர்ந்திருந்தது. ஒரு சோதனையும்... ஒரு சாதனையும் நிலா வளர்ந்து பெரியவளானதும், அவளுக்குக் கடல்துறை சார்ந்த படிப்பின் மீது ஆர்வம் வந்தது. அவள் ஒரு சிறந்த கடல் ஆராய்ச்சியாளராக (Marine Biologist) மாறினாள். ஒருமுறை, அந்தக் கடற்பகுதியில் மிகப்பெரிய எண்ணெய் கசிவு (Oil Spill) ஏற்பட்டது. கடல்வாழ் உயிரினங்கள் மடியத் தொடங்கின. ஊர் மக்கள் பயந்தார்கள், அரசாங்கம் திணறியது. ஆனால் நிலா, தன் தந்தை சொல்லிக்கொடுத்த அந்தக் கடலின் ரகசியங்களையும், தன் தாய் கற்றுக் கொடுத்த அந்தப் பாசி மருந்துகளையும் வைத்து ஒரு புதிய நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்தாள். தன் தாய் சமுத்திரா சேகரிக்கும் அதே கடல் பாசிகளைக் கொண்டு, அந்த எண்ணெய் கசிவைச் சுத்தம் செய்யும் இயற்கை முறையை அவள் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். உலகம் முழுவதிலும் இருந்து விஞ்ஞானிகள் அந்தக் கலங்கரை விளக்கத்திற்கு வந்தனர். காதலின் நீட்சி அந்தப் பாராட்டு விழாவில் நிலா மேடையில் ஏறிப் பேசும்போது சொன்ன வார்த்தைகள், ஆதவன் மற்றும் சமுத்திராவின் காதலுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகுடம்: > "என் அப்பா காட்டிய வெளிச்சம் கப்பல்களைக் காப்பாற்றியது. என் அம்மா காட்டிய அன்பு என் அப்பாவைக் காப்பாற்றியது. அவர்கள் இருவருமே சேர்ந்து எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்... 'காதல் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே தான் உலகம் உயிர் பெறுகிறது.' நான் இன்று கடலைக் காப்பாற்றுகிறேன் என்றால், அதற்கு விதையிட்டது அவர்கள் அந்தப் பாலத்தில் சந்தித்த அந்த முதல் நொடிதான்." > காவியத்தின் பொன்மாலை பொழுது காலங்கள் உருண்டோடின. ஆதவன் இப்போது ஓய்வு பெற்றுவிட்டான். ஆனால் அந்த அரசு அவனது சேவையைப் பாராட்டி, அந்தச் சிறிய தீவிலேயே அவர்கள் தங்குவதற்கு வாழ்நாள் அனுமதி அளித்தது. இப்போது மாலை நேரங்களில், ஆதவனும் சமுத்திராவும் அந்தப் பாலத்தின் கைப்பிடியைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடக்கிறார்கள். * ஆதவன்: "சமுத்திரா, இப்போலாம் அந்த விளக்கு முன்னாடி மாதிரி பிரகாசமா எரியறதில்லைன்னு நினைக்கிறேன்." * சமுத்திரா: (அவன் கைகளை மென்மையாக அழுத்தி) "விளக்கு பிரகாசமாத்தான் எரியுது ஆதவன். ஆனா, உன் கண்ணுல என் உருவம் முன்னை விட ரொம்ப பிரகாசமா தெரியறதுனால, உனக்கு மத்த வெளிச்சம் எல்லாம் கம்மியாத் தெரியுது!" ஆதவன் சிரிக்கிறான். அந்தச் சிரிப்பு அலைகளின் சத்தத்தில் கலந்து மறைகிறது. அவர்கள் ஒருவருக்காக ஒருவர் துளி வெறுப்பும் இன்றி வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கை, இன்று ஒரு சரித்திரமாக அந்த நெய்தல் நிலத்தில் பேசப்படுகிறது. கலங்கரை விளக்கத்தின் வெளிச்சம் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது... ஒருபோதும் அணையாத அவர்களின் காதலைப் போலவே! தொடரும்... #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #💖நீயே என் சந்தோசம்🥰