#📙 നോവൽ പാർട്ട്‌. 21.✍️ മോളെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന ശേഷം, ഓരോ ദിവസവും കുഞ്ഞാമിക്ക് ഒരു പേടിയും പ്രതീക്ഷയും കൂടി. പതിയെ മോളുടെ ആരോഗ്യം എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞൊരു അനാമികമായ വിഷമം കുഞ്ഞാമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ സാന്ദ്രമായൊരുക്കി. ഉപ്പയുടെ വിളികൾ ഓരോ ദിവസവും ഉണ്ടായിരുന്നു. " മോളെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ. വയ്യായ്ക വന്നാൽ ഡോക്ടറെ കാണിക്കണം കേട്ടോ..." അവളുടെ പിതാവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന പിതൃ തുല്യമായ ഒരു കരുതൽ... പക്ഷേ അതുപോലെ കുഞ്ഞാമിയുടെ മനസ്സിൽ ശാന്തിയില്ല ചില സമയങ്ങളിൽ മോൾക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത വേദന നിലവിളിക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞാമിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പാറ തകരുന്നത്ര വേദന. പ്രസവ തീയതി അടുക്കുംതോറും കുഞ്ഞാമി കൂടുതൽ പ്രാർത്ഥനയിലായി ഓരോ നിമിഷവും റബ്ബിനോട് അപേക്ഷയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു... ആ ദിവസം വന്നു... ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ മോൾ വല്ലാതെ വേദനിച്ച കരയുന്നതും പാടുപെടുന്നതും അവളുടെ മുഖം നോക്കി കുഞ്ഞാമിയുടെ ഹൃദയം തകർന്നു പോയി മരുമകനും അവന്റെ വീട്ടുകാരും ഒപ്പം ആരും ഒന്നും മൊഴിയാൻ കഴിയാതെ നിറകണ്ണുകളോടെ മോളെ നോക്കി... ലേബർ റൂമിലേക്ക് അവളെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ കുഞ്ഞാമി വാതിലിനരികിൽ നിന്ന് മാറാതെ നിന്നു. ഓരോ നിലവിളിയും കുഞ്ഞാമിയുടെ ഉള്ളിൽ എട്ടാവട്ടം തുളച്ച് കയറിയ പോലെ പിന്നെ ഒരു സന്ദേശം പോലെ വേഗത്തിൽ ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നു.. മുഖത്ത് ഗുരുതരത്വം. " കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ മോശമാണ് ഉടൻ സിസേറിയൻ വേണ്ടിവരും വൈകിയാൽ ഉമ്മയെയോ അല്ലെങ്കിൽ കുഞ്ഞിനെയോ നഷ്ടപ്പെടും പെട്ടെന്ന് ഒപ്പിട്ടു തരണം. അവിടെയൊരു നിമിഷം നിലച്ചു കുഞ്ഞാമിക്ക് ഭൂമി തെന്നി തിരിഞ്ഞ പോലെ തോന്നി കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു എന്റെ മോൾക്ക് ഒന്നും വരുത്തരുതേ റബ്ബേ.., മോളെ ഓപ്പറേഷൻ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും നിലവിളികളും കുഞ്ഞാമിയുടെ ഹൃദയം തകർത്തു.. റബ്ബിലേക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത്.. കാത്തിരിപ്പിനുള്ള കനലിൽ അവൾ ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു... അവസാനം.... ശബ്ദം. ചെറിയ ഒരു വിളി ഹൃദയം പ്രസിപ്പിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു വിളി. " ആൺകുഞ്ഞ് ആണ്.... " അത് കേട്ടപ്പോൾ കുഞ്ഞാമിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയത് കണ്ണുനീർ മാത്രമല്ല പ്രാർത്ഥനയുടെ പൂക്കളാണ്... നല്ലൊരു പൊന്നുമോൻ എന്റെ മോൾക്ക് റബ്ബ് നൽകി... പക്ഷേ ആ സന്തോഷം നീണ്ടു നിന്നില്ല ഡോക്ടർ വീണ്ടും വന്നു കുഞ്ഞിന്റെ. അവസ്ഥ മോശമാണ് കുഞ്ഞിനെ ഐ സി വിലേക്ക് മാറ്റണമെന്ന് പറഞ്ഞു... അടുത്ത ദിവസം രാത്രിയോടെ... ആ വാർത്ത കേട്ട് എല്ലാവരും... അന്താളിച്ചു.. മോൻ മരിച്ചു... ലോകം കീഴ്മേൽ മറിയുന്നതുപോലെ കുഞ്ഞാമിക്ക് കരയാൻ പോലും കഴിയാത്തതായിരുന്നു.... മാണി ഫോൺ വിളിക്കുന്നുണ്ട് പക്ഷേ ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല.. കുഞ്ഞാമി ആകെ തളർന്നു... മോൾ.... തളർന്ന കണ്ണുകളുമായി കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു ദേഹം വേദനയിൽ.. എല്ലാവരും വന്ന് ആശ്വാസം പകരുന്നു. നേഴ്സുമാർ കൈവന്നു പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് പക്ഷേ ആശ്വാസം നൽകാൻ ആർക്കും കഴിയുന്നില്ല തന്റെ കുഞ്ഞിനെ തൊടാനും ചുംബിക്കാനും പോലും കഴിയാത്തത്. അവളെ ആകെ തളർത്തി... ആറാം ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടിവന്നു കുഞ്ഞില്ലാതെ ഉള്ള മടക്കം... " എന്റെ വിധിയാകും ഇതെല്ലാം... " മോൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. റബ്ബേ ഇതിനേക്കാൾ എനിക്ക് ബലം തരണേ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന മനസ്സ്... കണ്ണുനീരും ദുഃഖവും കയറിനിറഞ്ഞ ആ യാത്ര ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തത് ആരും അറിയാതെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിയ ദുഃഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടിയ ആ തിരിച്ചു വരവ്.. തുടരും. 🌹✍️