ഭാഗം 10 അനന്തതമസ് മൊബൈലിന്റെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ .... > "ആദ്യ രാത്രി അവസാനിച്ചു." "ആറ് രാത്രികൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്." അദ്വൈത് അറിയാതെ ഫോൺ കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ വായിച്ച നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ശൂന്യത നിറഞ്ഞു. ആറ് രാത്രികൾ. എന്തിനുവേണ്ടി? ആരാണ് എണ്ണുന്നത്? എന്താണ് അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നത്? അവന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ പെരുകി. പക്ഷേ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ കാട് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. --- അവസാന കാവൽക്കാരൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല. അയാൾ അദ്വൈതിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ വാങ്ങി കരിങ്കല്ലിലേക്കെറിഞ്ഞു. മൊബൈൽ രണ്ടായി പിളർന്നു. സ്ക്രീൻ അണഞ്ഞു. പക്ഷേ... അണഞ്ഞ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പുകനൂൽ പുറത്തുവന്നു. അതിന് നേരെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയരാനായില്ല. പകരം... അത് കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ വിള്ളലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടു. അവസാന കാവൽക്കാരൻ കണ്ണടച്ചു. "അത് ഇനി നിന്റെ പേര് അറിഞ്ഞു." അദ്വൈത് നെറ്റിചുളിച്ചു. "ആരാണ്?" "നാം പേര് പറയാത്തവൻ." --- കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്ന രൂപം ഇനിയും അരയ്ക്കുമുകളിൽ എത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം കാടിന്റെ രൂപം മാറ്റിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അദ്വൈത് ചുറ്റും നോക്കി. കുറച്ചുമുമ്പ് മഴയിൽ കുതിർന്നുനിന്ന മരങ്ങളുടെ തൊലി ഇപ്പോൾ കരിഞ്ഞുപൊട്ടുന്നു. പച്ചപ്പായൽ ചാരമായി മാറുന്നു. മരങ്ങളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വള്ളികൾ ജീവനുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ പതുക്കെ പിന്മാറുന്നു. ഇതെല്ലാം ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ. ആരോ കാലത്തെ വേഗത്തിലാക്കിയതുപോലെ. --- "ഇത് കണ്ടോ?" പെൺകുട്ടി മന്ദമായി ചോദിച്ചു. അദ്വൈത് തലകുലുക്കി. "ഇതിനെ ഞങ്ങൾ..." അവൾ ആ വാക്ക് പറയാൻ മടിച്ചു. "...ക്ഷയം എന്ന് വിളിക്കും." "ക്ഷയം?" "അത് ഉണരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ..." അവൾ കരിഞ്ഞ മരത്തിന്റെ തൊലി സ്പർശിച്ചു. "...ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വന്തം പ്രായം ഒറ്റയടിക്ക് ഓർത്തെടുക്കും." മരം വിരലുകൾക്കടിയിൽ പൊടിഞ്ഞുവീണു. --- കാറ്റ് വീണ്ടും മാറി. ഇത്തവണ അതിനൊപ്പം മണവും വന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണമല്ല. പഴയ കടലിന്റെ മണം. ഉപ്പ് കലർന്ന കാറ്റ്. അദ്വൈത് ആശ്ചര്യത്തോടെ തല ഉയർത്തി. "ഇവിടെ... കടലിന്റെ മണം എങ്ങനെ?" അവസാന കാവൽക്കാരൻ മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ല. ഓർമ്മ മാത്രം. "കാരണം..." അയാൾ കാട്ടിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "...ഈ കാട് ഒരുകാലത്ത് കാടായിരുന്നില്ല." "പിന്നെ?" "കടൽ." അദ്വൈത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തുടർന്നു. "ഈ മലകൾ ഉയരുന്നതിനുമുമ്പ്..." "ഈ ഭൂമി വെള്ളത്തിനടിയിലായിരുന്നു." "അപ്പോൾ..." അയാൾ കൽമണ്ഡപത്തിലേക്ക് നോക്കി. "...ഇത് അടക്കം ചെയ്യാൻ അവർ കടലിനെയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്." --- ഒരു ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറി. ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ കാടും വെളുത്ത വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങി. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്വൈത് ആദ്യമായി മുഴുവൻ കൽമണ്ഡപവും കണ്ടു. അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. മണ്ഡപം വൃത്താകൃതിയിലായിരുന്നില്ല. അത്... ഒരു മഹത്തായ മുദ്രയായിരുന്നു. ഏഴ് വളയങ്ങൾ. ഓരോ വളയത്തിലും നൂറുകണക്കിന് അക്ഷരങ്ങൾ. അവയുടെ നടുവിൽ... പുറത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ രൂപം. ഇതുവരെ കണ്ടിരുന്നത് അതിന്റെ കൈകൾ മാത്രം. ഇപ്പോൾ... കഴുത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗവും കാണാം. അതിന്മേൽ... ഇരുമ്പുചങ്ങലകൾ. പഴകിയതും തുരുമ്പെടുത്തതുമായ ചങ്ങലകളല്ല. ഇപ്പോഴും പുതുതായി നിർമ്മിച്ചതുപോലെ തിളങ്ങുന്ന ഏഴ് ചങ്ങലകൾ. അവ ഓരോന്നും കല്ലിനുള്ളിലേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്നു. അദ്വൈത് മെല്ലെ ചോദിച്ചു. "ഇതിനെ പൂട്ടിയിരിക്കുന്നത്..." അവസാന കാവൽക്കാരൻ അവന്റെ ചോദ്യം പൂർത്തിയാക്കി. "...ഏഴ് പ്രതിജ്ഞകളാണ്." --- പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കാട്ടിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തേക്ക്. "അവർ വരുന്നു." "ആര്?" അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... അദ്വൈതും അത് കേട്ടു. ഇലകൾ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം. ഒരാളുടേതല്ല. പലരുടേത്. ഒരേ താളത്തിൽ. ഒരേ വേഗത്തിൽ. കാട്ടിന്റെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ചെറിയ വെളിച്ചങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ അവ വിളക്കുകളല്ല. ടോർച്ചുകൾ. മനുഷ്യർ. യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ. അഞ്ചോ ആറോ പേർ. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ വനവകുപ്പിന്റെ അടയാളം. ഒരാളുടെ കയ്യിൽ വയർലെസ് സെറ്റ്. മറ്റൊരാളുടെ ചുമലിൽ തോക്ക്. അവസാന കാവൽക്കാരന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് കടുത്തു. "അവർ ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ല." അയാൾ മുന്നോട്ടോടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സംഘത്തിലെ ഒരാൾ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം നേരെ കൽമണ്ഡപത്തിലേക്ക് വീഴ്ത്തി. ആ വെളിച്ചം കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ പതിഞ്ഞ നിമിഷം... ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്ന രൂപം... ആദ്യമായി... കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ആ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പായിരുന്നില്ല. കറുപ്പുമായിരുന്നില്ല. അവയിൽ നിറമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവ നോക്കിയിടത്തെല്ലാം... വെളിച്ചം അപ്രത്യക്ഷമാകുകയായിരുന്നു. കാട്ടിലുടനീളം ആദ്യമായി ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. അത് വനവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ ഒരാളുടേതായിരുന്നു. --- തുടരും... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💞 നിനക്കായ്