#😍 ആദ്യ പ്രണയം #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💔 നീയില്ലാതെ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ്
ഭാഗം 6
നിന്നിലേക്ക് മഴയായി
ബസ് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് പതുക്കെ കടന്നുകയറി.
ജനാലയിലൂടെ കയറിവന്ന കാറ്റ് അവളുടെ തട്ടത്തിന്റെ അറ്റങ്ങളെ മെല്ലെ ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ അവളെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന് നടിക്കുകയായിരുന്നു.
മനുഷ്യർ ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം മനസ്സിനെ വഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
പക്ഷേ, കണ്ണുകളെ വഞ്ചിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല.
"ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ..."
അവൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
"അതെ."
"മഴ ഇഷ്ടമാണോ?"
ഞാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"മഴയെക്കാൾ മഴയ്ക്കുശേഷമുള്ള നിശ്ശബ്ദതയാണ് എനിക്കിഷ്ടം."
അവൾ എന്നെ നോക്കി.
"അതെന്താണ്?"
"മഴ കഴിയുമ്പോൾ ലോകം കുറച്ചുനേരം ശാന്തമാകും. മരങ്ങൾ പോലും ശബ്ദം കുറയ്ക്കും. ആ സമയത്ത് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സും കുറച്ച് സത്യസന്ധമാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്."
അവൾ ജനാലയിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു.
"അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം മഴ പെയ്ത രാത്രികൾ എനിക്കും ഇഷ്ടം."
അതിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ, ഇത്തവണ ആ മൗനം അപരിചിതരുടെ മൗനമായിരുന്നില്ല.
പരസ്പരം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ മൗനമായിരുന്നു.
ബസ് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലൂടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
റോഡരികിലെ കടകൾ ഒന്നൊന്നായി തുറക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് ചൂട് ബ്രെഡിന്റെ മണം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.
ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ജോലിക്കിറങ്ങുന്നവരുടെ തിരക്ക്.
മഴ നനച്ച റോഡിൽ വാഹനങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം തിളങ്ങിക്കിടന്നു.
കണ്ടക്ടർ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിന്റെ പേര് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ആയിഷ പതുക്കെ ബാഗ് തോളിലേറ്റി.
ബസ് നിർത്തുന്നതിന് മുമ്പേ അവൾ എഴുന്നേൽക്കാറില്ലെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഡോർ തുറന്ന ശേഷമാണ് അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്.
അവസരം പിടിക്കാൻ തിരക്കുകൂട്ടുന്ന മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരുന്നില്ല അവൾ.
ഓരോ കാര്യത്തിനും അവൾക്ക് അവളുടേതായ ഒരു താളമുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ് സ്കൂളിന്റെ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
അവൾ ഇറങ്ങി.
ഗേറ്റിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ രണ്ട് കുട്ടികൾ ഓടിവന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
"അസ്സലാമു അലൈക്കും ടീച്ചർ..."
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ബസിൽ കണ്ട പുഞ്ചിരിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അത് ഒരു അധ്യാപികയുടെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
"വഅലൈക്കും സലാം..."
അവൾ അവരുടെ തലയിൽ മെല്ലെ കൈവെച്ചു.
മൂവരും ഒരുമിച്ച് സ്കൂൾ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുട്ടികളുടെ നടുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു മനുഷ്യനെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായി കാണാൻ കഴിയുന്നത്.
അവൾ ആരെയും ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
ആരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനും ശ്രമിച്ചില്ല.
അവൾ അവളായി മാത്രം ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.
അതായിരിക്കാം...
അവളെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർക്കാൻ കാരണം.
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഞാൻ ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പ് എത്താൻ ഇനിയും പത്ത് മിനിറ്റ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഫോൺ എടുത്ത് സമയം നോക്കി.
സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഒമ്പത് മണിക്ക് ഒരു പ്രീ-വെഡ്ഡിംഗ് ഷൂട്ടിന്റെ മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിൽ വിവാഹഫോട്ടോകളോ ക്യാമറകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സ്കൂൾ ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് നടന്നുപോയ ഒരു അധ്യാപികയുടെ ശാന്തമായ നടപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു.
---
'ലൈറ്റ് ഫ്രെയിം സ്റ്റുഡിയോ'യുടെ ഷട്ടർ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ റാഷിദ് കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിലിരുന്നു ചിത്രങ്ങൾ എഡിറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
"ഇന്ന് വൈകിയല്ലോ."
അവൻ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു.
"ബസ് വൈകി."
ഞാൻ ക്യാമറ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
"അല്ല..."
റാഷിദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"ബസ് അല്ല... മനസ്സാണ് എവിടെയോ വൈകിയെത്തിയത്."
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ക്യാമറയുടെ മെമ്മറി കാർഡ് കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
അറിയാതെ ഒരു ചിന്ത മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
നാളെ രാവിലെയാകാൻ ഇനി എത്ര മണിക്കൂർ ബാക്കിയുണ്ട്?
സ്റ്റുഡിയോയുടെ ഗ്ലാസ് ഡോറിൽ മഴത്തുള്ളികൾ മെല്ലെ തട്ടി പൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി.
രാവിലെ പെയ്ത മഴയേക്കാൾ ശാന്തമായിരുന്നു അത്.
മഴയ്ക്കും മനുഷ്യരെപ്പോലെ സ്വഭാവമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ അത് ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കും.
ചിലപ്പോൾ അടുത്തിരുന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി കൂടെയിരിക്കും.
"ആദിലേ..."
റാഷിദിന്റെ വിളിയാണ് ചിന്തയിൽ നിന്ന് എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.
"ഈ ആൽബം ഒന്ന് നോക്കിക്കേ."
അവൻ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീൻ എനിക്ക് നേരെ തിരിച്ചു.
വിവാഹചിത്രങ്ങളായിരുന്നു.
പുഞ്ചിരികൾ.
പൂക്കൾ.
വെളിച്ചം.
സന്തോഷം.
ഓരോ ചിത്രവും ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, മനസ്സ് അവിടെയായിരുന്നില്ല.
റാഷിദ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
"നിന്നെനിക്ക് പതിനഞ്ച് വർഷമായി അറിയാം."
ഞാൻ അവനെ നോക്കി.
"എന്താ?"
"ഒരു കാര്യമുണ്ട്."
"എന്ത് കാര്യം?"
"നീ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ മനസ്സ് വേറെ എവിടെയോ ആണ്."
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
"നിനക്കിപ്പോൾ മനസ്സ് വായിക്കാനും അറിയാമോ?"
"മനസ്സ് വായിക്കാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല."
അവൻ ചായക്കപ്പ് എടുത്തു.
"പക്ഷേ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുഖം വായിക്കാൻ കുറച്ചൊക്കെ അറിയാം."
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
റാഷിദ് വിഷയം മാറ്റി.
"നാളെ കോഴിക്കോട് ബീച്ചിൽ ഒരു ഫാമിലി ഷൂട്ട് ഉണ്ട്. രാവിലെ ഏഴിന് ഇറങ്ങണം."
"ശരി."
"അപ്പോൾ നിന്റെ ബസ് യാത്ര മുടങ്ങുമല്ലോ."
അവൻ അത് സാധാരണയായി പറഞ്ഞതായിരുന്നു.
പക്ഷേ...
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മുറുകി.
നാളെ...
ആയിഷയെ കാണാൻ കഴിയില്ല.
ആ ചിന്ത ഇത്ര അസ്വസ്ഥമാക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
---
അതേസമയം...
സ്കൂളിൽ ആദ്യ പിരീഡ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ക്ലാസ് മൂന്നിലെ കുട്ടികൾ പതിവുപോലെ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു.
ആയിഷ ക്ലാസിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ശബ്ദം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
"ഗുഡ് മോണിംഗ്, ടീച്ചർ..."
മുപ്പതോളം കുഞ്ഞുശബ്ദങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി.
"ഗുഡ് മോണിംഗ്..."
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ബോർഡിൽ തീയതി എഴുതി.
പിന്നെ ജനാലയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
മഴ നിർത്തിയിരുന്നു.
ജനാലയ്ക്കപ്പുറം നനഞ്ഞ മാവിൻ കൊമ്പിൽ ഒരു മൈന ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഇന്ന് പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ..."
കുട്ടികൾ ആവേശത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
"മഴ പെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് എന്താണ്?"
ഒരു കുട്ടി കൈ ഉയർത്തി.
"കടലാസ് വഞ്ചി."
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
"ചൂട് ചായ."
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
"എനിക്ക് ഉമ്മയെ..."
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ക്ലാസ് മുറി കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി.
ആയിഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ അറിയാതെ ഒരു മൃദുലത പടർന്നു.
"എന്തുകൊണ്ട് ഉമ്മ?"
അവൾ ചോദിച്ചു.
"മഴ പെയ്താൽ ഉമ്മ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കും."
ആയിഷ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
"അതാണ് ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉത്തരം."
അവൾ വീണ്ടും ബോർഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ ചോക്ക് പിടിച്ചിരുന്ന കൈ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
മഴ...
ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ ഓരോ ഓർമ്മകളെയാണ് ഉണർത്തുന്നത്.
ആ ഓർമ്മകളിൽ ചിലത്...
പറയാൻ പറ്റാത്തവയും ആയിരിക്കും.
ക്ലാസിന് പുറത്തുള്ള വരാന്തയിലൂടെ കാറ്റ് വീശി.
ജനാലയുടെ ചില്ല് മെല്ലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
ദൂരെയെവിടെയോ വീണ്ടും മഴ വരുന്നതിന്റെ മണം കാറ്റിൽ കലരാൻ തുടങ്ങി.
ആ മണത്തിനൊപ്പം...
കാരണം അറിയാത്ത ഒരു കാത്തിരിപ്പും, രണ്ടിടങ്ങളിൽ ഒരേസമയം നിശ്ശബ്ദമായി വളരുകയായിരുന്നു.
തുടരും .......
