ഭാഗം 4 നിന്നിലേക്ക് മഴയായി #😍 ആദ്യ പ്രണയം #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 രാവിലെ ഏഴര എന്ന സമയം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മുമ്പൊരിക്കലും ഇത്ര പ്രധാനമായിരുന്നിട്ടില്ല. സമയം മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ സമയത്തിനുള്ളിലെ അർത്ഥം മാറിയിരുന്നു. മുമ്പ് അത് ജോലിക്കിറങ്ങാനുള്ള സമയമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ... ഒരാളെ കാണാനുള്ള സമയമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ ആരും അറിയുകയില്ല. അത് ആദ്യം മനസ്സിൽ സംഭവിക്കും. പിന്നെയാണ് മുഖത്ത് തെളിയുക. ഉമ്മ പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. "ഈയിടെയായി നീ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ സമയം നിൽക്കുന്നുണ്ടല്ലോ." ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുനിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല." "ഉണ്ട്." ഉമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. "മനുഷ്യൻ സ്വയം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് രണ്ട് കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്." "ഏതൊക്കെയാണ്?" "ഒന്ന്... ജീവിതം അയാളെ കുറേ മുറിവേൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം." അവർ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി. "രണ്ട്... ആരോ ഒരാൾ അയാളെ കാണുന്നുണ്ടാകണം." ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്റെ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ ഉമ്മയ്ക്ക് മറുപടിയായി. അന്ന് ആകാശം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, കിഴക്കേ ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ വീണ്ടും കൂടിവരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. മഴ പൂർണമായി പോയിരുന്നില്ല. അത് അല്പസമയം ശ്വാസം വിട്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ബെഞ്ചിൽ ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യൻ പത്രം വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ചായക്കടയിൽ നിന്ന് റേഡിയോയുടെ ശബ്ദം ഒഴുകിയെത്തി. പഴയൊരു പ്രണയഗാനം. പാട്ടിന്റെ വരികൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. ഏഴര. അപ്പോഴേക്കും... ഇളം നീല കുട ദൂരത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പതിവുപോലെ പതുക്കെ നടന്നു വന്നു. ഇന്ന് അവൾ കയ്യിൽ പുസ്തകമല്ല... ഒരു ചെറിയ ബാഗ് ആയിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുസ്തകത്തിന്റെ കോണുകൾ മാത്രം പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. മഴയില്ല. അതുകൊണ്ട് കുട തുറന്നിരുന്നില്ല. ആദ്യമായാണ് അവളുടെ മുഖം പൂർണമായി കാണുന്നത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ പറഞ്ഞുതീരാത്ത എന്തോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നി. "ചേട്ടാ..." വീണ്ടും അതേ മുല്ലപ്പൂ വിൽക്കുന്ന കുട്ടി. അവൻ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ചിരിച്ചു. "ഇന്നും ഒരു മാല വേണോ?" ഞാൻ ചിരിച്ചു. "ഇന്നില്ല." "അപ്പോ ഇന്നലെ വാങ്ങിയത് കൊടുത്തോ?" ഞാൻ മറുപടി പറയുന്നതിനുമുമ്പ് അവൻ എന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ കളിയായി പറഞ്ഞു. "ഇനിയും ധൈര്യം വന്നില്ലേ?" ഞാൻ ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളും ആ സംഭാഷണം കേട്ടിരിക്കണം. കാരണം... ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ വീണ്ടും ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി. അവൾ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. പക്ഷേ... നിശ്ശബ്ദത എന്നത് സന്തോഷമില്ല എന്നല്ല. ബസ് എത്തി. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കയറി. തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. ഇന്ന് ആദ്യമായി അവൾ ഇരുന്ന സീറ്റിന് തൊട്ടുപിന്നിലെ സീറ്റ് ഒഴിവായിരുന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു. രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ ഒരു സീറ്റിന്റെ അകലം മാത്രം. ബസ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ, ചിലപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദത സംഭാഷണത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കും. കാറ്റ് ജാലകത്തിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീശി. അവളുടെ തട്ടം അല്പം ഇളകി. ഒരു പുസ്തകം അവളുടെ മടിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. അത് എന്റെ കാലുകൾക്കരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ഞാൻ കുനിഞ്ഞ് പുസ്തകം എടുത്തു. അവൾ കൈ നീട്ടി. ആദ്യമായി... ഞങ്ങളുടെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സ്പർശിച്ചു. വെറും ഒരു നിമിഷം. പക്ഷേ ആ നിമിഷം സമയം തന്റെ ചലനം മറന്നതുപോലെ തോന്നി. "Thanks..." അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. ആദ്യമായി എന്നോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞ വാക്ക്. വെറും രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ. പക്ഷേ, ആ വാക്കിന്റെ ശബ്ദം മുഴുവൻ ദിവസവും എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "Welcome." അത് മാത്രമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അധികം സംസാരിച്ചാൽ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടമാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ബസ് മഴ കഴുകിയ റോഡിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കഥയും... ഒരാൾക്കും അറിയാതെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. (തുടരും..... )