ഭാഗം 3 നിന്നിലേക്ക് മഴയായി #💔 നീയില്ലാതെ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ് #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #😍 ആദ്യ പ്രണയം അന്ന് രാത്രി മഴ പെയ്തില്ല. പക്ഷേ, മഴ നിർത്തിയിട്ടും വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ഉറക്കത്തെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവമുണ്ട്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓർമ്മകളെ പോലും അവ നിശ്ശബ്ദമായി തിരികെ കൊണ്ടുവരും. എന്നാൽ ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയുമല്ല. എന്തുകൊണ്ടോ, അവളുടെ മുഖം എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്വയം സ്ഥാനം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. ആദ്യം ഒരു അപരിചിതയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒരു ഓർമ്മയായി. ഇപ്പോൾ... എന്താണെന്ന് പറയാൻ എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ട്. മഴ കഴിഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കാറ്റിനൊപ്പം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു നായ കുരച്ചു. അതിനുശേഷം വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. "നാളെ അവളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് മറുപടി പറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ മറ്റന്നാൾ കാത്തിരിക്കും." അത് കേട്ട് ഞാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ഒരാളെ അറിയാൻ പോലും തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ്, അയാൾക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കാൻ മനസ്സ് പഠിച്ചുപോകുന്നത് എത്ര വിചിത്രമാണ്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മഴയില്ലായിരുന്നു. ആകാശം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. മഴ കഴിഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീടിന് മുന്നിലെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിൽ ഒരു ശലഭം വന്നിരുന്നു. ഉമ്മ ചായ കൈമാറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് മഴയില്ലല്ലോ." "ഉണ്ട്..." ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എവിടെ?" ഉമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഉള്ളിലുണ്ട്." ഉമ്മ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു. മക്കളുടെ മനസ്സിൽ വിരിയുന്ന രഹസ്യങ്ങളെ ഉമ്മമാർ പലപ്പോഴും ചോദിച്ചറിയാറില്ല. അവർ കാത്തിരിക്കും. ഒരുനാൾ മക്കൾ തന്നെ പറഞ്ഞുവരുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഇല്ല. അവൾ എത്തിയിട്ടില്ല. വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. ഏഴര. അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു. പത്ത് മിനിറ്റ്. ബസ് എത്താൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ... അവളെ കാണാനില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിരാശ പടർന്നു. ബസ് നിർത്തി. ആളുകൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. ഞാനും പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു മൃദുവായ ശബ്ദം കേട്ടത്. "ക്ഷമിക്കണം..." ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളായിരുന്നു. ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഓടിവന്നതാകണം. കൈയിൽ ഇന്നലത്തെ അതേ പുസ്തകം. ഇളം നീല കുട മടക്കി കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ അടുത്തുകൂടി ബസിലേക്ക് കയറി. ആ ഒരു വാക്ക് മാത്രം. "ക്ഷമിക്കണം." അത് എന്നോട് പറഞ്ഞതല്ല. വഴി ചോദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മര്യാദ മാത്രം. പക്ഷേ... അവളുടെ ശബ്ദം ഞാൻ ആദ്യമായി കേട്ടു. മഴ കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി കുയിൽ പാടുന്നതുപോലെ ശാന്തമായ ശബ്ദം. ഒരു വാക്ക് മാത്രം കേട്ടിട്ടും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം ജീവിതം മുഴുവൻ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുമോ? അന്ന് മുതൽ എനിക്ക് അതിന് ഉത്തരം കിട്ടി. ആ ദിവസം ബസിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. അവൾ പതിവുപോലെ ജനലരികിൽ ഇരുന്നു. ഞാൻ കുറച്ച് പിന്നിലെ സീറ്റിൽ. ബസ് ഓരോ സ്റ്റോപ്പും പിന്നിടുമ്പോൾ ആളുകൾ കയറി. ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് ബസിൽ കയറി. ബസ് സ്കൂളിന്റെ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. അവൾ ഇറങ്ങി. ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ നോട്ടം ഇത്തവണ വ്യക്തമായി എന്റെ ദിശയിലായിരുന്നു. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടി. വെറും രണ്ട് നിമിഷം. പിന്നെ... അവൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു വലിയ ചിരിയായിരുന്നില്ല. മര്യാദയുടെ പുഞ്ചിരിയുമല്ല. ഒരു അപരിചിതൻ ഇനി പൂർണമായും അപരിചിതനല്ല എന്നറിയിക്കുന്ന ചെറുപുഞ്ചിരി. അവൾ സ്കൂൾ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റ് പതുക്കെ അടഞ്ഞു. പക്ഷേ... അന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു. ആ വാതിലിന് അപ്പുറം സന്തോഷമാണോ... വേദനയാണോ... അതോ രണ്ടും ചേർന്ന ഒരു നീണ്ട യാത്രയാണോ... എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പായിരുന്നു. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ വീണ്ടും ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഉണ്ടാകും. ( തുടരും.)