ഭാഗം 9 അനന്തതമസ് #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💔 നീയില്ലാതെ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ് #😍 ആദ്യ പ്രണയം ശംഖുനാദം മലമുകളിലൂടെ ഉരുണ്ടുവന്ന് കാടിന്റെ ഓരോ മരത്തിലും തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ വിജയത്തിന്റെ ആഹ്ലാദമില്ലായിരുന്നു. അതൊരു അറിയിപ്പായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന എന്തോ ഒന്നിന്റെ ഉറക്കം അവസാനിച്ചതിന്റെ അറിയിപ്പ്. പെൺകുട്ടിയുടെ വിരൽ അദ്വൈതിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പിൻവാങ്ങി. അവളുടെ മുഖം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മാറി. നേരത്തെയുണ്ടായിരുന്ന ദുഃഖത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ ഭയം. അല്ല... ഭയത്തെക്കാൾ ആഴമുള്ള മറ്റെന്തോ. നഷ്ടബോധം. "നമ്മൾ വൈകിപ്പോയി..." അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞതുപോലെ മുറുമുറുത്തു. അവസാന കാവൽക്കാരൻ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വെങ്കലമണി നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ മന്ത്രങ്ങൾ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നൊഴുകി. ഓരോ അക്ഷരവും കാറ്റിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ വിറച്ചു. പക്ഷേ... മന്ത്രം പൂർത്തിയാകുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ അതിന്റെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു. ആരോ അദൃശ്യമായി അയാളുടെ ശബ്ദം പിടിച്ചെടുത്തതുപോലെ. അയാൾ കണ്ണുതുറന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന്റെ മുഖത്ത് പൂർണ്ണമായ നിസ്സഹായത അദ്വൈത് കണ്ടു. "ഇനി..." അയാളുടെ ശബ്ദം വരണ്ടിരുന്നു. "...മന്ത്രങ്ങൾക്ക് ശക്തിയില്ല." രണ്ടാമത്തെ കൈയും കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് പൂർണമായി പുറത്തുവന്നു. ആ രണ്ട് കൈകളും കല്ലിന്മേൽ അമർത്തി. അടുത്ത നിമിഷം... ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം ഉയർന്നു. ആ ശ്വാസം ചൂടുള്ളതായിരുന്നില്ല. ആയിരം വർഷം സൂര്യപ്രകാശം കാണാത്ത ഒരു ഗുഹയുടെ തണുപ്പ് അതിലുണ്ടായിരുന്നു. അത് അദ്വൈതിന്റെ മുഖത്ത് തട്ടിയ നിമിഷം... അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ കാട് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരു വലിയ ജലാശയം. അതിന്റെ നടുവിൽ കരിങ്കല്ലുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച നഗരം. ആകാശത്ത് മൂന്ന് ചന്ദ്രന്മാർ. നഗരത്തിന്റെ തെരുവുകളിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഓടുന്നു. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഭയം. അവർ എല്ലാവരും ഒരേയൊരു ദിശയിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ... മലയുടെ ഉയരമുള്ള ഒരു വാതിൽ. അതിന്റെ മുമ്പിൽ ഏഴ് മനുഷ്യർ. അവർ കൈകൾ കൂട്ടി നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ പിന്നിൽ... കറുത്ത പുകകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഭീമാകാരമായ ഒരു നിഴൽ. ആ നിഴലിന് കണ്ണുകളില്ല. മുഖമില്ല. പക്ഷേ... അത് ജീവനുള്ളതായിരുന്നു. അത് സംസാരിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും നഗരം മുഴുവൻ അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. "എന്നെ പൂട്ടുന്നവർ... സ്വന്തം രക്തംകൊണ്ട് താക്കോൽ ഉണ്ടാക്കും." അടുത്ത നിമിഷം... ഏഴ് പേരിൽ ഒരാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി. അദ്വൈത് ശ്വാസം മുട്ടി. ആ മനുഷ്യൻ... അവനെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. "അദ്വൈത്!" അവസാന കാവൽക്കാരന്റെ വിളി അവനെ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ കാൽതെറ്റി മുട്ടുകുത്തി. ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. "ഞാൻ..." അവൻ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒരു നഗരം കണ്ടു." അവസാന കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു. "എന്ത് നഗരം?" "എനിക്കറിയില്ല..." അദ്വൈത് നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു. "പക്ഷേ..." "അവിടെ ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു." നിശ്ശബ്ദത. മഴ മാത്രം. ആ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചത് പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. "നീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല." അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അത്..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തറഞ്ഞു. "നിന്റെ ആദ്യ ജന്മമായിരുന്നു." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം കാട്ടിൽ കാറ്റ് നിശ്ചലമായി. അവസാന കാവൽക്കാരൻ മെല്ലെ തലകുനിച്ചു. അയാൾ എതിർത്തില്ല. അതുതന്നെ അദ്വൈതിനെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി. "ആദ്യ... ജന്മം?" അവൻ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അത് പരാജയപ്പെട്ടു. "ഇതെന്താണ്?" "എന്ത് തമാശയാണ്?" പെൺകുട്ടി ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഇത് തമാശയായിരുന്നെങ്കിൽ..." അവൾ മന്ദമായി പറഞ്ഞു. "...ഞാൻ ആയിരം വർഷം കാത്തുനിൽക്കില്ലായിരുന്നു." അദ്വൈതിന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞു. ആയിരം വർഷം? അവൾ എന്താണ് പറയുന്നത്? അവളുടെ പ്രായം ഇരുപത് വയസ്സ് പോലും തോന്നുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന്... കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി ഉയർന്നു. ആദ്യം വളരെ നേർത്തത്. പിന്നെ... ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്ന് മലമുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്നതുപോലെ അതിന്റെ ശബ്ദം വളർന്നു. ആ ചിരി കേട്ട നിമിഷം— രണ്ടു കൈകളും ഒരേസമയം കല്ലിൽ അമർന്നു. അടുത്ത നിമിഷം... മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ ഉയർന്നുവന്നത് ഒരു തലയുടെ ആകൃതിയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും മുഖം വ്യക്തമല്ല. പാറയും ഇരുട്ടും ചേർന്ന ഒരു രൂപം മാത്രം. എന്നാൽ... അതിന്റെ നെറ്റിയുടെ മധ്യത്തിൽ... മഴയിലും അണയാതെ കത്തുന്ന ഒരു ചുവന്ന അടയാളം തെളിഞ്ഞു. ഒരു വൃത്തം. അതിന്റെ മധ്യത്തിൽ... ഒരു പൊട്ടൽ. അതേ ചിഹ്നം. വെങ്കലത്താക്കോലിലുണ്ടായിരുന്നത്. താളിയോലയിലുണ്ടായിരുന്നത്. അദ്വൈതിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നത്. പെൺകുട്ടി അത് കണ്ട നിമിഷം കണ്ണടച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. "അത്..." "നമ്മളെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു..." അന്നേരം... അദ്വൈതിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ, മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി സ്വയം തെളിഞ്ഞു. സ്ക്രീനിൽ സിഗ്നലോ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു വാചകം മാത്രം. "ആദ്യ രാത്രി അവസാനിച്ചു." അതിന് താഴെ... മറ്റൊരു വരി പതിയെ തെളിഞ്ഞു. "ആറ് രാത്രികൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്..." തുടരും ......