#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ #💞 നിനക്കായ് #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #😍 ആദ്യ പ്രണയം
ഭാഗം 5 നിന്നിലേക്ക് മഴയായി
മഴ വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി.
പതിവ് മഴയല്ല.
ആകാശം മാസങ്ങളായി ഉള്ളിലൊതുക്കിയ സങ്കടം ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കിവിടുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ടിൻഷെഡിൽ ആളുകൾ ചേർന്നുനിന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം അത്ര കനത്തതായിരുന്നു; അടുത്തുനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസം പോലും കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര.
ഞാൻ ഷെഡിന്റെ ഒരു മൂലയിലായിരുന്നു.
മഴയെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഇളം നീല കുട മഴയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തുവന്നത്.
അവൾ.
ഷെഡിന്റെ വക്കിലെത്തി കുട പതുക്കെ മടക്കി. കറുത്ത തട്ടത്തിന്റെ അറ്റങ്ങളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ നിലത്തേക്ക് ഇറ്റുവീണു. നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയിലേക്ക് ഒട്ടിക്കിടന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൾ തല ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി.
"ഇന്ന് മഴ ജയിച്ചല്ലോ..."
ആദ്യമായി സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത് അവളായിരുന്നു.
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"മഴയോട് ജയിക്കാൻ ഇന്നുവരെ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല."
അവളുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വീണ്ടും മൗനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ആ മൗനത്തിന് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പുതുതായി മുളയ്ക്കുന്ന ഒരു പരിചയത്തിന്റെ നാണം മാത്രമായിരുന്നു.
ചുറ്റുമുള്ളവർ ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ലോകത്തായിരുന്നു. ഒരാൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ പത്രത്തിന്റെ നനയാത്ത കോണുകൾ സൂക്ഷിച്ച് മറിക്കുന്നു. ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആവി മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു.
ആ നിമിഷം ലോകം ചെറുതായിരുന്നു.
ഒരു ടിൻഷെഡ്.
ഒരു മഴ.
രണ്ട് അപരിചിതർ.
ബസ് എത്തി.
ഡോർ തുറന്നപ്പോൾ ആളുകൾ പതുക്കെ കയറി.
ഞങ്ങളും.
അവൾ പതിവുപോലെ ജനലരികിലെ സീറ്റിലിരുന്നു.
ഞാൻ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ.
മഴത്തുള്ളികൾ ഗ്ലാസിലൂടെ പതുക്കെ ഒഴുകി.
ബസ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ പുറത്തുള്ള മഴയെയല്ല, മഴ നോക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തെയായിരുന്നു കാണുന്നത്.
അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
"എന്റെ വാപ്പ എപ്പോഴും ഒരു കാര്യം പറയും..."
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ തുടർന്നു.
"മനുഷ്യർ നമ്മളെ ഓർക്കുന്നത് വലിയ സഹായങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല... ചെറിയ മര്യാദകൾ കൊണ്ടാണ്."
ആ വാക്കുകൾ ബസിന്റെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും വ്യക്തമായി എന്റെ മനസ്സിലെത്തി.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
അവൾ ഇപ്പോഴും ജനലിന് പുറത്തേക്കാണ് നോക്കുന്നത്.
'വാപ്പ' എന്ന വാക്ക് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
മഴയുടെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ദുഃഖം പോലെ.
ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
"വാപ്പ എവിടെയാണ്?"
പക്ഷേ ചോദിച്ചില്ല.
ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ചില ബന്ധങ്ങളോടുള്ള ആദ്യ ബഹുമാനം.
ബസ് സ്കൂളിന്റെ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
ഇറങ്ങാൻ നേരം ഒരു നിമിഷം എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
"ഞാൻ ആയിഷ."
അത് ഒരു പേര് പറയൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അപരിചിതത്വത്തിന്റെ അവസാനവും വിശ്വാസത്തിന്റെ തുടക്കവുമായിരുന്നു.
ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ആദിൽ."
അവൾ തലകുലുക്കി.
പിന്നെ മഴയിലേക്ക് നടന്നു.
ഗ്ലാസിലൂടെ അവളുടെ ഇളം നീല കുട വീണ്ടും വിരിയുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.
ആ ദിവസം മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത് പുറത്തു മാത്രമായിരുന്നില്ല.
എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു പുതിയ കാലാവസ്ഥ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
ആയിഷ.
യാത്ര മുഴുവൻ ആ പേര് എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചില പേരുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പരിചിതമായി തോന്നും.
മുമ്പെങ്ങോ കേട്ടിട്ടുള്ളതുപോലെ.
അല്ലെങ്കിൽ...
നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരുനാൾ ആ പേര് കേൾക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും ആ ദിവസത്തിന്റെ ക്ഷീണം എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
ഉമ്മ ചായയുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
"ഇന്നെന്താ ഇത്ര സന്തോഷം?"
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
"സന്തോഷമോ?"
"മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം."
ഉമ്മ എന്റെ മുന്നിലിരുന്നു.
"മഴ നനഞ്ഞാലും ചിലരുടെ മുഖത്ത് വെളിച്ചം കൂടും."
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഉമ്മയ്ക്കും കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉമ്മമാർക്ക് ചില ഉത്തരങ്ങൾ മൗനത്തിൽ നിന്നുതന്നെ കിട്ടും.
───
അടുത്ത ദിവസം മഴയില്ല.
ആകാശം കഴുകിയെടുത്ത നീല നിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ ഇന്നലത്തെ മഴയുടെ തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും മിന്നിക്കിടന്നു.
ഞാൻ പതിവിലും നേരത്തേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
ഇന്ന് കാത്തിരിപ്പിന് വേറൊരു ഭാവമായിരുന്നു.
ഇനി അവൾ ഒരു അപരിചിതയല്ല.
ആയിഷ.
ആ പേര് ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മയിൽ മാത്രം അല്ല, എന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വന്നു.
ഇളം നീല കുട ഇന്ന് തുറന്നിരുന്നില്ല.
കയ്യിൽ മടക്കി പിടിച്ചിരുന്നു.
എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
ഞാനും അതുപോലെ ചെയ്തു.
രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ വാക്കുകളില്ല.
പക്ഷേ ഇന്നലത്തെ പരിചയത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പാലം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
───
"സമയം എത്രയായി?"
അവൾ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.
"ഏഴര കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് മിനിറ്റ്."
"ഇന്ന് ബസ് വൈകുമെന്നു തോന്നുന്നു."
"തോന്നുന്നു."
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ മൗനം ഭാരമുള്ളതായിരുന്നില്ല.
പരിചിതരായ രണ്ടുപേർ ഒന്നും പറയാതെ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നതുപോലെ.
ദൂരത്ത് ബസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അത് അടുത്തെത്തും മുമ്പ് അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"എല്ലാ ദിവസവും ഇതേ സമയത്താണോ യാത്ര?"
"അതെ."
"ജോലി?"
"ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണ്."
ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു കൗതുകം തെളിഞ്ഞു.
"അതുകൊണ്ടാണോ എല്ലാം ഇത്ര ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കുന്നത്?"
ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
"അത്ര വ്യക്തമാണോ?"
"കുറച്ചൊക്കെ."
അവൾ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.
"രണ്ടുദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്."
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ നിശ്ശബ്ദമായി ഉണർന്നു.
ഞാൻ മാത്രം അല്ല
അവളും എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ബസ് എത്തി.
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കയറി.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
"ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്താണ്?"
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
"ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളല്ല."
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
"പിന്നെ?"
"ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ മുഖങ്ങൾ."
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറു നിഴൽ കടന്നുപോയത് ഞാൻ കണ്ടു.
അത് എന്തിന്റെ നിഴലാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
പക്ഷേ...
ആ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു കഥയുണ്ടെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ആ കഥ പറയാൻ അവൾ ഇനിയും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഞാനും കേൾക്കാൻ തിടുക്കം കാട്ടിയില്ല.
കാരണം...
ചില കഥകൾക്ക് സമയമാകുമ്പോൾ മാത്രമേ വാക്കുകളാകാൻ കഴിയൂ.
തുടരും