ഭാഗം 7 നിന്നിലേക്ക് മഴയായി #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💞 നിനക്കായ് #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💔 നീയില്ലാതെ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഞ്ചരയ്ക്ക് അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഞാൻ ഉണർന്നു. ജനൽ തുറന്നപ്പോൾ മഴയില്ലായിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴയുടെ ഈർപ്പം ഇപ്പോഴും മുറ്റത്തെ ചുവന്ന ഇഷ്ടികകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വീടിന്റെ പിന്നിലെ മാവിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. അടുക്കളയിൽ ഉമ്മയുടെ തിരക്ക് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചായ തിളയ്ക്കുന്ന മണം പതുക്കെ വീടാകെ പടർന്നു. ഞാൻ മുഖം കഴുകി അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ ഉമ്മ ചിരിച്ചു. "ഇന്ന് നേരത്തെയാണല്ലോ." "കോഴിക്കോട് പോകണം." "ഷൂട്ടുണ്ടല്ലേ?" "ഉണ്ട്." ഉമ്മ ഗ്ലാസിലേക്ക് ചായ ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ക്യാമറ സൂക്ഷിക്കണം. കഴിഞ്ഞ വർഷം നനഞ്ഞത് മറന്നോ?" "മറന്നിട്ടില്ല." "മനുഷ്യർ മറക്കുന്നത് സാധനങ്ങളെയല്ല മോനേ..." അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. "...മനുഷ്യരെയാണ്." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ആരുടെയോ മുഖം മിന്നിമറഞ്ഞു. ഞാൻ ചായകപ്പ് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ പുലരിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്ത് തട്ടി. ഇന്ന് ഏഴരയ്ക്ക് ഞാൻ ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലുണ്ടാകില്ല. അത് മനസ്സിനെ ചെറുതായി അസ്വസ്ഥമാക്കി. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ തോന്നുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് വെറും മൂന്ന് ദിവസം മാത്രം. അതിൽ രണ്ട് സംഭാഷണങ്ങൾ. രണ്ട് പുഞ്ചിരികൾ. ഒരു പേര്. അത്രയേയുള്ളൂ. പക്ഷേ... ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ അത്രയൊക്കെ മതി. --- രാവിലെ ആറരയ്ക്ക് റാഷിദ് ബൈക്കുമായി വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തി. "ഇറങ്ങാമോ?" ഞാൻ ക്യാമറ ബാഗ് തോളിലേറ്റി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വഴിയിലുടനീളം റാഷിദാണ് സംസാരിച്ചത്. പുതിയ ക്യാമറ. ക്ലയന്റിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ. വിവാഹ സീസൺ. സ്റ്റുഡിയോയുടെ തിരക്ക്. ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ മറുപടി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് ആ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വണ്ടി നഗരത്തിന്റെ പ്രധാന റോഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ഇടതുവശത്തേക്ക് നോക്കി. അതായിരുന്നു ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കുള്ള വഴി. റാഷിദ് എന്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്താ അവിടെ നോക്കുന്നത്?" "ഒന്നുമില്ല." "അങ്ങനെ 'ഒന്നുമില്ല' എന്ന് പറയുന്നവർക്കാണ് എന്തെങ്കിലും ഉള്ളത്." അവൻ ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ ഇതുവരെ അത് എന്നോടുപോലും സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. --- അതേ സമയം... നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്... ആയിഷ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. ഇന്ന് അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും തിരഞ്ഞു. ഷെഡിന്റെ വലതുവശത്ത്... എപ്പോഴും നിന്നിരുന്ന ആ യുവാവ് ഇന്ന് അവിടെയില്ല. അവൾ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല. ചിന്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പക്ഷേ... ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി. അത് ഒരു ശീലമായിരുന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ... മനസ്സ് അറിയാതെ എന്തോ അന്വേഷിച്ചതോ? ബസ് വന്നു. അവൾ കയറി. പതിവുപോലെ ജനലരികിൽ ഇരുന്നു. ബാഗ് മടിയിലേക്ക് വെച്ചു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇന്ന് ബസ് യാത്രയ്ക്ക് എന്തോ കുറവുണ്ടെന്ന് തോന്നി. കാരണം കണ്ടെത്താൻ അവൾ ശ്രമിച്ചില്ല. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ തിടുക്കം കാണിക്കരുതെന്ന് അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചിരുന്നു. ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ജനാലച്ചില്ലിൽ അവളുടെ മുഖം പ്രതിഫലിച്ചു. ആ പ്രതിഫലനത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. "ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഇന്ന് വന്നില്ലേ?" ഉടനെ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സ്വയം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "എന്തിനാണ് ഞാൻ അത് ചിന്തിക്കുന്നത്..." ബസ് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി. അറിയാതെ... രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ പ്രഭാതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ചെറിയ ശൂന്യത ജനിച്ചിരുന്നു. തുടരും ......