ഭാഗം 6 അനന്തതമസ് ഇരുട്ട് ആദ്യമായി ശ്വസിച്ച രാത്രി #💞 നിനക്കായ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ പൂട്ടിനുള്ളിലേക്ക് പകുതിയോളം കയറിയിരുന്ന വെങ്കലത്താക്കോൽ പിന്നെ അനങ്ങിയില്ല. പക്ഷേ... അതിന് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന വായു പതുക്കെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. മഴത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീഴാതെ, താക്കോലിന് ചുറ്റും ചെറിയൊരു വൃത്തം തീർത്ത് ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അദ്വൈതിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചിന്ത കടന്നുവന്നു. ഇവിടെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ മറ്റാരുടെയോ നിയമങ്ങളാണ്. വയോധികൻ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് കണ്ണടച്ചു. അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ അനങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദം പുറത്തുവരുന്നില്ല. എന്നാൽ ആ മന്ത്രത്തിന്റെ താളം കാറ്റിൽ കലരുന്നതുപോലെ തോന്നി. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ ഒന്നൊന്നായി വിറച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം... കൽമണ്ഡപത്തിന് ചുറ്റും വളർന്നിരുന്ന വള്ളിച്ചെടികൾ സ്വയം പിൻവാങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആരോ അദൃശ്യമായി അവയെ വലിച്ചുമാറ്റുന്നതുപോലെ. വർഷങ്ങളായി വെളിച്ചം കാണാതിരുന്ന കരിങ്കല്ലുകൾ മഴയിൽ തിളങ്ങി. ആ കല്ലുകളിൽ കൊത്തിയിരുന്ന രൂപങ്ങൾ ആദ്യമായി വ്യക്തമായി. മനുഷ്യർ. മൃഗങ്ങൾ. പക്ഷികൾ. അറിയാത്ത ചില ജീവികൾ. എല്ലാവരും ഒരേ ദിശയിലേക്കാണ് നോക്കിനിൽക്കുന്നത്. കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ മധ്യത്തിലേക്ക്. "ഇത് ക്ഷേത്രമല്ല..." അദ്വൈത് അറിയാതെ പറഞ്ഞു. വയോധികൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. "അല്ല." "പിന്നെ?" "ഒരു കോടതിയായിരുന്നു." അദ്വൈത് അത്ഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "കോടതി?" "അതെ." അയാൾ മെല്ലെ കൽഭിത്തിയിൽ കൈവെച്ചു. "മനുഷ്യരെ വിചാരണ ചെയ്ത കോടതിയല്ല." അയാളുടെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നു. "ശാപങ്ങളെ വിധിച്ച കോടതി." മഴയുടെ ശബ്ദം ഒരുനിമിഷം കനത്തതുപോലെ തോന്നി. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ കാട് ശ്വാസം പിടിച്ചതുപോലെ. അദ്വൈത് കൽഭിത്തിയിലേക്ക് അടുക്കി. നനഞ്ഞ പായൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മാറ്റി. അതിനടിയിൽ സൂക്ഷ്മമായ അക്ഷരങ്ങൾ. പഴയ ലിപി. അവന് വായിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതല്ല. എന്നാൽ... അക്ഷരങ്ങളിൽ കണ്ണുപതിഞ്ഞ നിമിഷം അവ മനസ്സിൽ മലയാളമായി മാറി. "വിധി ഒരിക്കൽ എഴുതപ്പെട്ടാൽ, രക്തംകൊണ്ടല്ലാതെ അത് മായുകയില്ല." അവൻ ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് മാറി. "എനിക്ക്... ഇത് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നു." വയോധികന്റെ മുഖം വിളറി. "അങ്ങനെ പാടില്ല." "എന്തുകൊണ്ട്?" "ആ ലിപി..." അയാൾ വാചകം പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. കണ്ണുകളിൽ പറയാനാകാത്ത ഭയം. "അത് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നവർ ഇന്ന് ജീവനോടെ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല." പെട്ടെന്ന്... കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം ഉയർന്നു. ആദ്യം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിപോലെ. പിന്നെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ തേങ്ങൽ. അതിനുശേഷം... വളരെ പ്രായമുള്ള ഒരാളുടെ ചിരി. മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളും ഒന്നായി കലർന്നപ്പോൾ അദ്വൈതിന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. ആ ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്തുനിന്നല്ല. മണ്ഡപത്തിനടിയിൽ നിന്നാണ്. ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന്. അവൻ അറിയാതെ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. കല്ലിന്റെ ഇടയിലൂടെ രൂപപ്പെട്ടിരുന്ന ചെറിയ വിടവിലേക്ക് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വീഴ്ത്തി. വെളിച്ചം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങി. വീണ്ടും ഇറങ്ങി. പക്ഷേ... അടിത്തട്ട് കാണാനായില്ല. ടോർച്ചിന്റെ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒന്നിൽ തട്ടി നിന്നു. രണ്ട് വൃത്തങ്ങൾ. ആദ്യം അത് കല്ലുകളാണെന്ന് തോന്നി. പിന്നെ... ആ വൃത്തങ്ങൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു തുറന്നു. അത്... കണ്ണുകളായിരുന്നു. ആഴത്തിൽ. വളരെ ആഴത്തിൽ. ആരോ അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "വെളിച്ചം മാറ്റ്!" വയോധികൻ അലറി. അദ്വൈത് ഞെട്ടി ടോർച്ച് പിൻവലിച്ചു. അതേ നിമിഷം ഭൂമി ശക്തിയായി വിറച്ചു. കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ നാല് കോണുകളിലും വിള്ളലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു. മഴവെള്ളം ആ വിള്ളലുകളിലേക്ക് ഒഴുകി. പക്ഷേ... വെള്ളം താഴേക്ക് പോയില്ല. ആരോ ദാഹത്തോടെ കുടിക്കുന്നതുപോലെ... ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി. "ഇത് ഉണരുകയാണ്..." വയോധികൻ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ പോകണം." അദ്വൈത് ചോദിച്ചു. "ഇതെന്താണ്?" അയാൾ ദീർഘനേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ആയിരം വർഷം മുമ്പ്..." "ഇതിനെ കൊല്ലാൻ മനുഷ്യർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല." "അതുകൊണ്ട്..." "ഇതിനെ അവർ ഉറക്കുകയായിരുന്നു." അദ്വൈതിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. "അപ്പോൾ..." "ഇത് ജീവനോടെയാണോ?" വയോധികൻ അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങി. "മോനേ..." "ഉറങ്ങുന്നവൻ മരിച്ചവനല്ല." അതേ നിമിഷം— പൂട്ടിനുള്ളിൽ കയറിയിരുന്ന വെങ്കലത്താക്കോൽ സ്വയം തിരിഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം. ടക്... വളരെ ചെറിയ ശബ്ദം. പക്ഷേ... ആ ശബ്ദം ഉയർന്ന നിമിഷം മുഴുവൻ വനത്തിലെയും പക്ഷികൾ ഒരുമിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു. ദൂരെയുള്ള മലകളിൽ നിന്ന് നായ്ക്കളുടെ നീണ്ട ഓളമുയർന്നു. മരങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് വവ്വാലുകൾ ഇരുട്ടിനെ കീറി പറന്നു. കാറ്റ് ഒറ്റയടിക്ക് മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തു. വയോധികൻ കണ്ണടച്ച് ചുണ്ടുകൾ വിറപ്പിച്ചു. "വൈകിപ്പോയി..." അദ്വൈത് ചോദിച്ചു. "എന്താണ് വൈകിയത്?" വയോധികൻ മറുപടി പറയാതെ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ മധ്യത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അദ്വൈത് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പൂട്ടിന്റെ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്... കരിങ്കല്ലിനുള്ളിൽ നിന്ന് മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നത്— ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈയായിരുന്നു. കരിഞ്ഞ കല്ലുപോലുള്ള വിരലുകൾ. നീണ്ട നഖങ്ങൾ. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഉറക്കം പൊടിതട്ടിയെഴുന്നേൽക്കുന്നതുപോലെ... ആ കൈ പതുക്കെ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. തുടരും ......