#😍 ആദ്യ പ്രണയം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം ഭാഗം 8 അനന്തതമസ് മഴ വീണ്ടും കനത്തിറങ്ങി. കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കല്ലിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ പേര് മഴത്തുള്ളികളിൽ അലിഞ്ഞുപോകുമെന്ന് അദ്വൈത് ഒരു നിമിഷം കരുതി. പക്ഷേ... ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും ആ അക്ഷരങ്ങളെ സ്പർശിച്ച നിമിഷം പുകയായി മാറി. "അദ്വൈത് കൃഷ്ണൻ." ആ പേര് കരിങ്കല്ലിൽ കൊത്തിയതല്ലായിരുന്നു. കല്ല് തന്നെ ആ പേര് ഓർക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ പതുക്കെ പിന്നോട്ടടിഞ്ഞു. "ഇത്... ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?" ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു. ആ ചോദ്യം വയോധികനോടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിനോടായിരുന്നു. അവസാന കാവൽക്കാരൻ ദീർഘനേരം ആ പേരിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "അവസാനം..." അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തോൽവിയുടെ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത് നിന്റെ പേരല്ല." അദ്വൈത് അയാളെ നോക്കി. "എന്താണ് പറഞ്ഞത്?" "നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നെ വിളിച്ച പേര് അദ്വൈത് കൃഷ്ണൻ." അയാൾ കൽമണ്ഡപത്തിൽ വിരൽവെച്ചു. "പക്ഷേ..." "ഈ കല്ല് ഒരിക്കലും മനുഷ്യരുടെ പേരുകൾ എഴുതാറില്ല." കാറ്റ് വീണ്ടും തണുത്തു. "ഇത് എഴുതുന്നത്..." അയാളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു. "ജനനത്തിന് മുമ്പ് നൽകിയ പേരുകളാണ്." ആ വാക്കുകൾ അദ്വൈതിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി. വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ട ഒരു മുറിയുടെ വാതിലിൽ ആരോ ആദ്യമായി മുട്ടുന്നതുപോലെ. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം... ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഖം. മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങിയ ഒരു മുറി. കൈയിൽ ഒരു നവജാത ശിശു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിരൽ വച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കരയുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങി. പക്ഷേ ശബ്ദം കേട്ടില്ല. ആ ദൃശ്യം മിന്നൽപോലെ വന്നുപോയി. അദ്വൈത് കണ്ണുതുറന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തിരുന്നു. മഴയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും. "എനിക്ക്..." അവൻ മന്ദമായി ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ആരാണ്?" അവസാന കാവൽക്കാരൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകൾ അടച്ചു. മഴയിൽ മുഖം ഉയർത്തിനിന്നു. പിന്നെ മന്ദഗതിയിൽ പറഞ്ഞു. "ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ ഇനിയും സമയമായിട്ടില്ല." "പക്ഷേ..." "ഇനി അധികകാലം ബാക്കിയുമില്ല." പെട്ടെന്ന്... കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്നുയർന്നിരുന്ന ആ കരിങ്കൈ അനങ്ങി. ഇത്തവണ അതിന്റെ വിരലുകൾ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു. ശബ്ദമില്ല. എന്നാൽ കല്ലുകൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തുടങ്ങി. നേർത്ത വിള്ളലുകൾ ആദ്യം മണ്ഡപത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ. പിന്നെ നാലുഭാഗത്തേക്കും. മഴവെള്ളം ആ വിള്ളലുകളിലേക്ക് ഒഴുകി. എന്നാൽ വെള്ളത്തിന്റെ നിറം മാറി. സുതാര്യമായിരുന്ന വെള്ളം... പതുക്കെ കറുപ്പായി. കാട് മുഴുവൻ ഒരേസമയം തണുത്തുപോയി. അദ്വൈത് ശ്വാസം പുറത്തുവിട്ടപ്പോൾ... വായിൽ നിന്ന് വെളുത്ത നീരാവി പുറത്തുവന്നു. ഇത് മഴക്കാലത്തെ തണുപ്പല്ല. ജീവന്റെ ചൂട് ആരോ വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലുള്ള തണുപ്പ്. "നമുക്ക് പോകണം." അവസാന കാവൽക്കാരൻ ആദ്യമായി ഭയന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു. "ഇപ്പോൾ തന്നെ." അയാൾ അദ്വൈതിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. അവന്റെ സ്പർശം മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു. രണ്ടുപേരും തിരിഞ്ഞ് ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നതിനിടെയാണ്... കാട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞത്. അത് തീപ്പന്തമായിരുന്നില്ല. ടോർച്ചുമല്ല. ഒരു പഴയ റാന്തൽവിളക്ക്. അതിന്റെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു രൂപം മെല്ലെ പുറത്തുവന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടി. ഇരുപത് വയസ്സ് പോലും കാണില്ല. നനഞ്ഞ മുടി. വെളുത്ത വസ്ത്രം. കാൽപാദങ്ങളിൽ ചെളിയില്ല. അവൾ മണ്ണിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നില്ല. ഒഴുകിവരികയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അദ്വൈതിലായിരുന്നു. അവയിൽ ഭയമില്ല. വെറുപ്പുമില്ല. മാത്രം... അപരിചിതമായ ഒരു ദുഃഖം. അവസാന കാവൽക്കാരൻ നിശ്ചലനായി. അയാളുടെ മുഖത്ത് അവിശ്വാസം നിറഞ്ഞു. "അസാധ്യം..." അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. "നീ..." വാക്കുകൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ മരവിച്ചു. പെൺകുട്ടി അയാളെ നോക്കിയില്ല. അവൾ അദ്വൈതിന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം മഴയെക്കാൾ മൃദുവായിരുന്നു. "നീ വൈകി." അദ്വൈത് വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾ... ആരാണ്?" അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഭയമില്ല. പക്ഷേ... അത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. അവൾ മെല്ലെ കൈ ഉയർത്തി. അദ്വൈതിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിരൽത്തുമ്പ് സ്പർശിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തോടൊപ്പം... അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു പേര്. വളരെ പഴയ ഒരു പേര്. ആരോ അത് വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു. അവൻ കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. പക്ഷേ... അവസാന അക്ഷരം കേൾക്കുന്നതിന് മുമ്പേ— പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന്... ഇനി ഒരു കൈയല്ല... രണ്ടാമത്തെ കൈയും പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഉയർന്നുവരികയായിരുന്നു. പെൺകുട്ടിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. അവൾ ആദ്യമായി ഭയന്ന് പറഞ്ഞു— "അത്... ഉണരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു..." ആ നിമിഷം... കാടിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശംഖുനാദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവസാന കാവൽക്കാരൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കാരണം അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു... ഇനി തിരിച്ചു പോകാനുള്ള വഴി അടഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. തുടരും...