#🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 ମହାନ୍ ଦାନୀ ରାଜା ନୃଗ କାହିଁକି ଏଣ୍ଡୁଅ ହେଲେ ଏବଂ କିପରି ହେଲା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର? (ପଦ୍ମ ପୁରାଣ ଓ ମହାଭାରତ ଆଧାରରେ) ୧. ଯଦୁବଂଶର ପ୍ରତାପୀ ରାଜା ନୃଗ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର କଥା। ଯଦୁବଂଶରେ ଜଣେ ପରମ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜା ଥିଲେ - ନୃଗ। ସେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାଜା ଥିଲେ, କିଛି ପୁରାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଯଯାତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି। ନୃଗର ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ଯିଏ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ'। ଆଉ ସତରେ, ସେ ଜୀବନ ସାରା ଏହି କାମ ହିଁ କରିଥିଲେ। ରାଜା ନୃଗ ମହାନ୍ ଦାନବୀର ଥିଲେ। କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କ ପରି ଦାନୀ ତ୍ରିଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଜୀବନରେ **୧,୦୦,୦୦୦ ଗୋଦାନ** କରିଥିଲେ। କେବଳ ଗାଈ ନୁହେଁ - ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ରୂପା ଖୁରା ଥିବା, ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ାଯାଇଥିବା, ବାଛୁରୀ ସହିତ ଥିବା ଗାଈମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରୁ କେହି ଖାଲି ହାତରେ ଫେରୁନଥିଲେ। ଅନ୍ନଦାନ, ବସ୍ତ୍ରଦାନ, ବିଦ୍ୟାଦାନ, ଭୂମିଦାନ - ପ୍ରତିଦିନ ଯଜ୍ଞ ଚାଲୁଥିଲା। ପ୍ରଜାମାନେ କହୁଥିଲେ, "ଆମ ରାଜାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଗଣିବା ପାଇଁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଖାତା ଖୋଲିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" କିନ୍ତୁ ବିଧିର ବିଧାନ ଦେଖନ୍ତୁ। ଏତେ ବଡ଼ ଦାନୀ ରାଜା, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ନାହିଁ। ନରକକୁ ଗଲେ। ଆଉ ନରକଠାରୁ ମଧ୍ୟ ତଳେ - ଏକ ଏଣ୍ଡୁଅ ରୂପରେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏକ କୂଅରେ ପଡ଼ିରହିଲେ। କାହିଁକି? କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଛୋଟ ଭୁଲରୁ। ୨. ଗୋଟିଏ ଗାଈ, ଦୁଇଟି ଦାନ ଦିନେ ରାଜା ନୃଗ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଦୁହାଁଳିଆ ଗାଈ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ଖୁସି ହୋଇ ଗାଈଟିକୁ ନେଇଗଲେ। ସଂଯୋଗବଶତଃ ସେହି ଗାଈ ବାଟ ଭୁଲି ପୁଣି ରାଜାଙ୍କ ଗୋଶାଳାକୁ ଫେରିଆସିଲା। ଗୋଶାଳାରେ ୧୦,୦୦୦ ଗାଈ ଥିଲେ। ସେବକମାନେ ତାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଆଉ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ ମାଗିବାକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା ନ ଦେଖି ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଗୋଶାଳାରୁ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତମ ଗାଈ ଏହାଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।" ସେବକମାନେ ସେହି ଗାଈଟିକୁ ହିଁ ଆଣିଲେ - ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରାଜା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଗାଈ ଦିଆଗଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ଗୋଟିଏ ଗାଈର ଦୁଇଜଣ ମାଲିକ ହୋଇଗଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ପ୍ରଥମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଗାଈକୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। "ଏହା ମୋର ଗାଈ। ରାଜା ନୃଗ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ।" ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ନା, ରାଜା ମୋତେ ଏବେ ଦେଇଛନ୍ତି।" ବିବାଦ ବଢ଼ିଲା। ଦୁହେଁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ୩. ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମସଙ୍କଟ ରାଜା ନୃଗ ଦୁହିଁଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ଗୋଶାଳାର ରେଜିଷ୍ଟର ମଗାଇଲେ। ଜଣାପଡ଼ିଲା - ଭୁଲ୍ ହୋଇଯାଇଛି। ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଦୁଇଥର ଦାନ ହୋଇଯାଇଛି। ରାଜା ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତା, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଥିଲି। ଆପଣ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଚାହିଁବେ, ମୁଁ ତା' ବଦଳରେ ୧ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଦେବି। କିମ୍ବା ସୁନା, ହାତୀ, ଗାଁ - ଯାହା ମାଗିବେ ଦେବି। କିନ୍ତୁ ଦୟାକରି ଏହି ଗାଈକୁ ନେଇ କଳି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ପ୍ରଥମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଗିଯାଇଥିଲେ। "ରାଜନ୍, ମୁଁ ଦାନରେ ମିଳିଥିବା ଗାଈ ବିକ୍ରି କରେ ନାହିଁ। ସେ ମୋ ପାଇଁ ମାଆ ସମାନ। ମୋତେ ସେଇଟି ହିଁ ଦରକାର।" ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଜିଦ୍ ଧରିଲେ। "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ମୁଁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିବି?" ରାଜା ବହୁତ ବୁଝାଇଲେ। ପାଦ ଧରିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗାଈ ତ ନେଲେ ନାହିଁ, ଅଭିଶାପ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ତୁମେ ଦାନୀ ଅଟ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଦାନ ଦୂଷିତ ହୋଇଗଲା।" ରାଜାଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ୧,୦୦,୦୦୦ ଗୋଦାନର ପୁଣ୍ୟ, ୧ଟି ଗାଈର ଭୁଲ୍ ଯୋଗୁଁ କଳଙ୍କିତ ହୋଇଗଲା। ୪. ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଯମରାଜଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ସମୟ ବିତିଲା। ରାଜା ନୃଗ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ। ଶେଷ ସମୟ ଆସିଲା। ଯମଦୂତ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯମରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାଜର କରାଗଲା। ଯମରାଜ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଖାତା ମାଗିଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଏହାଙ୍କ ଖାତାରେ ୧,୦୦,୦୦୦ ଗୋଦାନ, ଅସଂଖ୍ୟ ଅନ୍ନଦାନ, ତୀର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ ରହିଛି। ଏହାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଭାରୀ।" ଯମରାଜ ହସିଲେ। "ତେବେ ଏହାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଅ।" ସେତିକିବେଳେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆତ୍ମା ଆସିଲା। ସେହି ପ୍ରଥମ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ସେ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଅଟକନ୍ତୁ। ଏହାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପାପ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହା ମୋର ଦାନ କରାଯାଇଥିବା ଗାଈକୁ ପୁଣିଥରେ ଦାନ କରିଦେଲେ। ମୁଁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମରିଛି।" ଯମରାଜ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇଗଲେ। "ରାଜନ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣର ସମ୍ପତ୍ତି ଅପହରଣ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ସମାନ। ଆପଣ ଅଜ୍ଞାନରେ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଫଳ ତ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ରାଜା ନୃଗ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଅନୁରୋଧ - ପ୍ରଥମେ ପାପର ଫଳ ଦେଇଦିଅନ୍ତୁ। ପୁଣ୍ୟ ପରେ ଭୋଗିବି। କାରଣ ପାପର ଭୟ ରହିଲେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ମଧ୍ୟ ଫିକା ଲାଗିବ।" ଯମରାଜ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ତୁମର ପାପ ଛୋଟ ଅଟେ, ପୁଣ୍ୟ ବହୁତ ବଡ଼। ସେଥିପାଇଁ ନରକରେ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଏଣ୍ଡୁଅ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେବ। ଗୋଟିଏ ଶୁଖିଲା କୂଅରେ ରହିବ। ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅବତାର ନେବେ, ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମର ଉଦ୍ଧାର ହେବ।" ରାଜା ନୃଗ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଲେ। "ଯାହା ଆଜ୍ଞା।" ୫. ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ କୂଅରେ ରାଜା ନୃଗ ଏଣ୍ଡୁଅ ହୋଇଗଲେ। ବିଶାଳକାୟ ଏଣ୍ଡୁଅ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଏତେ ବଡ଼ ଥିଲା ଯେ ସେ ଦ୍ୱାରକା ନିକଟରେ ଏକ ଶୁଖିଲା, ଅନ୍ଧାର କୂଅରେ ଫସିଗଲେ। ବାହାରି ପାରୁନଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ତ୍ରେତୟା ଆସିଲା, ଗଲା। ଦ୍ୱାପର ଆସିଗଲା। ଏଣ୍ଡୁଅ ଭୋକ-ଶୋଷରେ କୂଅରେ ପଡ଼ିରହୁଥିଲା। ଭାବୁଥିଲା, "ମୁଁ ୧,୦୦,୦୦୦ ଗାଈ ଦାନ କଲି। ଗୋଟିଏ ଭୁଲ ମୋତେ କୀଟ କରିଦେଲା। କର୍ମର ଗତି ବଡ଼ ଗହନ।" ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲା, "ହେ ପ୍ରଭୁ, କେବେ ଆସିବ?" ୬. ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଦ୍ୱାପରର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଦିନେ କିଛି ଯାଦବ ବାଳକ ଖେଳୁ ଖେଳୁ ସେହି କୂଅ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭିତରକୁ ଉଙ୍କି ମାରିବାରୁ ଏକ ବିଶାଳକାୟ ଏଣ୍ଡୁଅ ଦେଖାଗଲା। ପିଲାମାନେ ଡରିଯାଇ ପଥର ଫିଙ୍ଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏଣ୍ଡୁଅ ମଲା ନାହିଁ। ପିଲାମାନେ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। "କହ୍ନୈୟା, କୂଅ ଭିତରେ ଗୋଟେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଏଣ୍ଡୁଅ ଅଛି!" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବୁଝିଗଲେ। ତାହା ଯମରାଜଙ୍କ ବଚନ ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ହସିଲେ। "ଚାଲ, ତାକୁ ବାହାର କରିବା।" ପୁରା ଦ୍ୱାରକା ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଦଉଡ଼ି ପକାଗଲା। ହାତୀ ଲଗାଗଲା। କିନ୍ତୁ ଏଣ୍ଡୁଅ ଟିକେ ବି ଘୁଞ୍ଚିଲା ନାହିଁ। ସେ ଏତେ ବିଶାଳ ଥିଲା, ଏତେ ଓଜନିଆ ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ସମସ୍ତେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଅ।" ପ୍ରଭୁ ଏକୁଟିଆ ନିଜ ବାମ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ। କୂଅ ଭିତରେ ପୂରାଇଲେ। ଆଉ ସେହି ବିଶାଳ ଏଣ୍ଡୁଅକୁ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଟେକି ଆଣିଲେ। ଯେମିତି ହିଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କରକମଳ ଏଣ୍ଡୁଅକୁ ଛୁଇଁଲା, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା। ୭. ଉଦ୍ଧାର ଏବଂ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚନ ଏଣ୍ଡୁଅର ଶରୀର ଛାଡ଼ିଗଲା। ତା' ସ୍ଥାନରେ ଜଣେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତେଜସ୍ୱୀ, ମୁକୁଟଧାରୀ, ରାଜାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଧରି ପକାଇଲେ। "ହେ ଦୀନବନ୍ଧୁ! ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ! ଆପଣ ଆସିଗଲେ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲି।" ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। "ଏ କିଏ?" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏ ହେଉଛନ୍ତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରତାପୀ ରାଜା ନୃଗ। ମହାଦାନୀ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଦାନର ଭୁଲ୍ ଯୋଗୁଁ ଏହାଙ୍କୁ ଏଣ୍ଡୁଅ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।" ରାଜା ନୃଗ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି। ମୁଁ ୧,୦୦,୦୦୦ ଗୋଦାନ କରିଥିଲି। କ'ଣ ଗୋଟିଏ ଭୁଲ୍ ଏତେ ଭାରୀ ଥିଲା?" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ - "ହେ ରାଜନ୍, ଦାନର ଫଳ ଦାତାର ଭାବରୁ ନୁହେଁ, ଗ୍ରହୀତାର ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରୁ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଆପଣ ଲକ୍ଷେ ଗାଈ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅଧିକାର ଦୂଷିତ ହେଲା, ସେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଲୁହ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁଣ୍ୟ ଉପରେ ଭାରୀ ପଡ଼ିଗଲା। ଦାନରେ ତିନୋଟି କଥା ଜରୁରୀ - ୧. ଦିଆଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ନିଜର ହୋଇଥିବା ଦରକାର ୨. ସତପାତ୍ରକୁ ଦିଅ ୩. ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମ ସର୍ତ୍ତରେ ଭୁଲ ହେଲା। ବସ୍ତୁଟି ଆଉ ଆପଣଙ୍କର ନଥିଲା, ତଥାପି ଆପଣ ତାକୁ ଦାନ କରିଦେଲେ। ସେଥିପାଇଁ ପାପ ଲାଗିଲା।" "ମନେରଖ, ହଜାର ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନରୁ ଯେଉଁ ପାପ ଧୋଇ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାହା ବ୍ରାହ୍ମଣର ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ଲୁହରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଏ। ଆଉ ଲକ୍ଷେ ପାପ ଯାହା ଗୋଟିଏ ଭଗବନ୍ନାମରୁ ଧୋଇ ହୋଇଯାଏ, ତାହା ବ୍ରାହ୍ମଣର ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସରୁ ପୁଣି ଲାଗିଯାଏ।" ରାଜା ନୃଗ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମର୍ମ ବୁଝି ନଥିଲି।" ୮. ସ୍ୱର୍ଗ ଗମନ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ଏବେ ତୁମର ପାପ କଟିଗଲା। ମୋ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲ। ଏବେ ବିମାନ ଆସିଛି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।" ଆକାଶରୁ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓହ୍ଲାଇଲା। ରାଜା ନୃଗ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଆଉ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ କହିଲେ, "ଯାଦବଗଣ! ମୋ କଥା ଶୁଣ ଏବଂ ଶିଖ। ଦାନ ବୀରତ୍ୱ ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ସାବଧାନତା ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ। ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଫେରାଇ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଥରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷକୁ ପୁଣିଥରେ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ବସ୍ତୁ ଛୋଟ ହେଉ ପଛେ, କିନ୍ତୁ ନିୟତ ଓ ବିଧି ବଡ଼ ହେବା ଉଚିତ୍।" ୯. କଥାର ମର୍ମ ମହାଭାରତର ଅନୁଶାସନ ପର୍ବରେ ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମ ପିତାମହ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶୁଣାଇଛନ୍ତି। କହୁଛନ୍ତି - "ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ରାଜା ନୃଗଙ୍କ ପରି ଦାନୀ କେହି ନଥିଲେ, ଏବଂ ଏଣ୍ଡୁଅ ଭଳି ଗତି ମଧ୍ୟ କାହାରି ହୋଇନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ଦାନ ଦେବା ସମୟରେ ଦଶଥର ଭାବ।" ଏହି କଥାରୁ ୫ଟି ବଡ଼ ନିୟମ ମିଳିଥାଏ - ସ୍ୱତ୍ୱର ନିୟମ:ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ ତୁମର ନୁହେଁ, ତାକୁ ଦାନ ଦିଅ ନାହିଁ। ତାହା ଭୁଲରେ ହେଉ ପଛେ କାହିଁକି। ସଂକଳ୍ପର ନିୟମ: ଦାନ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ସଂକଳ୍ପ କର, ସାକ୍ଷୀ ରଖ, ରେଜିଷ୍ଟରରେ ଲେଖ। ଯାହାଦ୍ୱାରା ପୁଣି ଭୁଲ୍ ନହୁଏ। ସନ୍ତୁଷ୍ଟିର ନିୟମ: ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ସେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇ ଗଲେ, ତେବେ ଦାନ ନିଷ୍ଫଳ। ଅହଂକାରର ନାଶ: ନୃଗଙ୍କୁ ନିଜର ୧ ଲକ୍ଷ ଗୋଦାନର ଗର୍ବ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେଥିପାଇଁ ଭଗବାନ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଜରିଆରେ ସେହି ଗର୍ବ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦାନ କରି ଭୁଲିଯାଅ। ଭଗବନ୍ନାମର ଶକ୍ତି: ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷର ପାପ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୋଟିଏ ସ୍ପର୍ଶରେ କଟିଗଲା। ନାମ, ଧାମ, ସ୍ପର୍ଶ - ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣ ହିଁ ଶେଷ ଗତି ଅଟେ। ୧୦. ଆଜିର ଯୁଗରେ ନୃଗ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଫିସ୍, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ 'ରାଜା ନୃଗ' ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛନ୍ତି। କେହି ଟ୍ୟାକ୍ସ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଦାନ ଦେଉଛି, କିନ୍ତୁ କର୍ମଚାରୀର ଦରମା ମାରି ନେଉଛି। କେହି ମନ୍ଦିରରେ ସୁନା ଚଢ଼ାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଘରେ ମାଆ-ବାପାଙ୍କୁ ରୋଟି ଦେଉନାହିଁ। କେହି ଗୋଶାଳା ଚଲାଉଛି, କିନ୍ତୁ କ୍ଷୀର ବିକି ଲାଭ ଖାଉଛି। ସେସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜା ନୃଗଙ୍କ କଥା ଏକ ଚେତାବନୀ ଅଟେ। ପୁଣ୍ୟର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ଲୁହରେ ଭାସିଯାଇପାରେ। ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ କୂଅରେ କେହି ନା କେହି 'ଏଣ୍ଡୁଅ' ପଡ଼ିରହିଛି - ନିଜ ଭୁଲର କ୍ଷମା ମାଗୁଛି। ବୋଧହୁଏ ତୁମର ଗୋଟିଏ 'ସରି' (କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା), ଗୋଟିଏ 'କ୍ଷମା କରିଦିଅ', ଗୋଟିଏ 'ଫେରାଇ ଦେଉଛି' ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଯାଇପାରେ। କାରଣ ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହିଁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସେତେବେଳେ ଆସିବେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜେ 'ନୃଗ'ରୁ 'ମଣିଷ' ହୋଇଯିବ - ଭୁଲ୍ ସ୍ୱୀକାର କରି।