"ॐ नमो भगवते वासुदेवाय" शरपंजरी पडलेल्या भीष्माने कृष्ण कृष्ण असा जप चालवला होता... त्याच्या डोळ्यासमोरून युद्धामधले अनेक प्रसंग तरळून जात होते... आणि त्याचं मन पुन्हा पुन्हा युद्धातल्या त्या सर्वात सुंदर क्षणाची उजळणी करत होतं... जेव्हा कृष्ण माझ्यावर रथाचं चाक घेऊन धावून आला तो क्षण... माझी प्रतिज्ञा पूर्ण करण्यासाठी त्याने त्याची प्रतिज्ञा मोडली तो क्षण... आणि तत्क्षणी मी माझ्या हातातील धनुष्य खाली टाकून त्याच्यासमोर गुडघ्यावर बसलो तो क्षण.... "मी शस्त्र उचलणार नाही" ही कृष्णाची प्रतिज्ञा आणि "कृष्णाला मी शस्त्र उचलायला भाग पाडेन" ही भीष्माची. कृष्ण दोघांचा संबंधी होता. कौरवांचा आणि पांडवांचा. दुर्योधनाची मुलगी त्याची सून होती आणि त्याची बहीण अर्जुनाची बायको... दोन्ही बाजूने त्याची ओढाताण. सगळ्यांनाच तो हवाहवासा. "माझ्याकडे दोन गोष्टी आहेत. एक... माझी सुसज्ज नारायणी सेना आणि दुसरी... 'मी स्वतः' यापैकी तुला काय हव अर्जुना?" कृष्णाने अर्जुनाला विचारलं. अर्जुनाने कृष्ण निवडला. दुर्योधन खुश झाला. त्याला नारायणी सेनाच हवी होती. पण शकुनीने त्याला वेड्यात काढलं. "तू त्याला तिकडे सोडून दिलं??? तो माणूस युद्ध जिंकायला काहीही करू शकतो. आता एक काम कर. त्याला अट घाल. त्याने कुठलंही अस्त्र किंवा शस्त्र वापरायचं नाही." ही अटसुद्धा कृष्णाने मान्य केली तेव्हा अर्जुन अवाक् झाला. युद्धभूमीवर शस्त्राशिवाय कधी कुणी येतं का? काहीही झालं तरी तिथे मला तू हवास बरोबर. माधव मंद स्मित करत म्हणाला... "येईन मी. तुझा सारथी होऊन. ऐक फक्त माझं" आणि आजचा हा युद्धाचा दहावा दिवस. पहिल्याच दिवशी अर्जुन खचला तेव्हाही कृष्णानेच त्याला उभं केलं होतं. परंतु आजही अर्जुनाला त्याचं पूर्ण सामर्थ्य वापरुन भीष्माशी लढता येईना. हे युद्ध संपता संपत नव्हतं. पहिला सेनापती पडला की विजय जवळ येणार होता. सोपा होणार होता. भीष्मावर प्राणघातक हल्ला करण्याची शारीरिक ताकद अर्जुनाकडे असली तरीही मानसिक ताकद कमीच पडत होती. आणि कृष्णाचा प्रचंड संताप झाला, "तुझ्याकडून कुठलीही अपेक्षा करणं व्यर्थ आहे. मी माझं वचन मोडून या माणसाला आज संपवतो" असं म्हणुन तो त्याच्या सारथ्याच्या जागेवरून उठला... हा तोच क्षण... युद्धातील सर्वात सुंदर क्षण... कृष्णाने रथामधून जमिनीवरती उडी मारली आणि जमिनीवर धुरळा उडाला. त्याचे उत्तरीय हवेत तरंगले. त्याचे पितांबर सूर्याच्या तेजासारखे लखलखले... कृष्णाचे डोळे लाल झाले होते. त्याने पांढर्‍या घोड्यांचा लगाम सोडून दिला. ते गोंधळले. अर्जुन हे पाहून थिजून गेला. कृष्ण युद्धात उतरला हे बघून भलेभले योद्धेसुद्धा स्तब्ध झाले. सुदर्शन चालले तर हे युद्ध या क्षणी संपेल... अर्जुनाच्या थांबविण्याला न जुमानता तो भीष्माच्या दिशेने धावत निघाला...त्याने वाटेत पडलेलं रथाचं तुटलेलं चाक उचललं आणि फक्त एका हातावर ते हवेत गरगर फिरवलं... जणू सुदर्शन... सिंह जसा हत्तीवर झडप घालण्यासाठी येतो त्या वेगाने तो भीष्मावर चाल करून आला तेव्हा धरणी कंपित झाली.. तरीही त्याच्या डोळ्यात भीष्माला त्याच्यासाठी फक्त प्रेम दिसत होतं... आणि त्याच क्षणी... भीष्माने त्याचं शरीर, अंतःकरण आणि आत्मा कृष्णाला समर्पित केला... त्रिभुवनकमनं तमालवर्णं, रविकरगौरवराम्बरं दधने। वपुरलककुलावृतानाथब्जं, विजयसखे रतिरस्तु मेऽनवद्या॥ तिन्ही लोकांवर राज्य करणार्‍या काळ्या निळ्या वर्णाचा, ज्याच्या आत्ताच उमललेल्या कमळासारख्या चेहऱ्यावरती कुरळ्या केसांची सुंदर महिरप आहे असा कृष्ण... भीष्माने त्याचं धनुष्य आणि बाणांचा भाता खाली टाकला आणि युद्धभूमीवर उतरून त्याने श्रीकृष्णाला साष्टांग नमस्कार केला. "तू मला मारावंस हीच इच्छा होती कृष्णा..." ती आपली संपूर्ण शरणागती आज पुन्हा पुन्हा त्याच्या डोळ्यासमोर तरळत होती... बाणांच्या शय्येवर त्याच्या शरीरातील रक्ताचा एक एक थेंब थेंब हळूहळू खाली झिरपत होता. ज्ञान आणि बुद्धी यांचा अतुलनीय संगम असलेला गंगापुत्र भीष्म... परंतु द्रौपदीने जेव्हा न्यायासाठी टाहो फोडला तेव्हा 'धर्माचे अर्थ लावण्याची ही वेळ नव्हे' हे समजू शकला नाही... तिला विवस्त्र करण्याची इच्छा व्यक्त करणार्‍या दुर्योधनाचा शिरच्छेद करण्याचा विवेक तो दाखवू शकला नाही... कारण...त्याच्या बुद्धी आणि आत्म्यावरती काजळी धरली होती... दुर्योधनासारख्या अधर्मी माणसाचे अन्न खाल्ल्याने विकारी झालेलं हे शरीर ज्याला धर्म अधर्माची चाड राहिली नव्हती ते आता त्यातील रक्ताचा एक एक थेंब जमिनीवर सांडून पावित्र होत होतं. प्रायश्चित्त केल्याने कर्मातून मुक्तता नाही पण त्याची दाहकता कमी होते हे मात्र खरं... त्याच्या जवळ येऊन थांबलेल्या चतुर्भुज रूपातील कृष्णाला त्याने हात जोडले. आता त्याचं शरीर या जगनियंत्याच्या चरणी अर्पण करण्यायोग्य झालं होतं. धर्मासाठी प्रचंड नरसंहार घडवून आणलेला युधिष्ठिरसुद्धा मनात असंख्य प्रश्न घेऊन त्याला भेटायला आला होता. त्या सगळ्या प्रश्नांचे एकमेव उत्तर युधिष्ठिराच्या बाजूलाच साक्षात उभे होते. परंतु त्याच्या गुणांची, रूपाची आपल्याला झालेली सुंदर ओळख युधिष्ठिराला करून देणं हे आपलं अंतिम कर्तव्य आहे हे समजून भीष्माने मंद स्मित केलं आणि त्याच्या मुखातून विष्णुसहस्त्रनामाने जन्म घेतला... विश्वं विष्णुर्वषट्कारो भूतभव्यभवत्प्रभुः । भूतकृद्भूतभृद्भावो भूतात्मा भूतभावनः... - श्रेया कुलकर्णी *श्रीकृष्णार्पणमस्तु🙏* #🙏भक्तीमय सकाळ🎬 #🌹देवी देवता🙏 #📹Video स्टेट्स #😎आपला स्टेट्स #🙏प्रेरणादायक / सुविचार