#🙏प्रेरणादायक / सुविचार #🙏भक्ती सुविचार📝 #✍️सुविचार #🙏श्री स्वामी समर्थ📿 #🙏श्री गुरुदेव दत्त💐 अवलियाच्या गोष्टी" ( श्री शंकर महाराजांचे चरित्र ) लेखक: श्री अरुण गोखले पहचान मैं कौन ? आपले जीवन हा एक प्रवास आहे. ह्या जीवन प्रवासात आपल्याला अनेक व्यक्ती भेटतात. आपल्या सहवासात येतात आणि नंतर कालपरत्वे दूर जातात. हे असं घडतच असतं. काही वेळा मात्र असं घडतं की एखादी व्यक्ती अचानक आपल्या समोर येऊन उभी राहते. आणि ती व्यक्ती आपल्याला विचारते "काय आहे का ओळख. सांग पाहू मी कोण ते?" आणि मग तो तसा प्रश्न ऐकला की आपणही क्षणभर विचारात पडतो. गत स्मृतीच्या जाळ्यात अडकून जातो. मग आठवणीची गाठोडी सोडून ती व्यक्ती आपल्याला केव्हा कुठे-कशी भेटली हे आठवण्याचा प्रयत्न करतो. हा आणि असा प्रकार हा जसा आपल्या संसार प्रपंचात चालतो ना तसाच तो परमार्थातही चालतो. काही भाग्यवंत जिवांच्या जीवनात असाच एखादा प्रसंग घडतो. मग अचानक एखादा संत सत्पुरुष एखादा अवलिया हा त्यांच्या समोर येऊन उभा राहतो आणि कल्पना नसताना तो त्या जिवास हेच कोडे घालतो पहचान में कौन ? सर्व सामान्य जिवास ह्याचे सहजासहजी उत्तर देता येत नाही. कारण त्या जिवास आपली आणि त्या समोरच्या साधू संत किंवा सत्पुरुषाची नेमकी कोणत्या जन्माची गाठ भेट आहे, त्याची आणि आपली भेट कुठे झाली. त्याचे प्रथम दर्शन, किंवा अल्पसा संवाद सहवास हा कधी केव्हा आणि कुठे झाला तेही आठवणे शक्य नसते. आपण जरी त्यांची आठवण ही विसरलो असलो, तरी माय या लेकराला विसरत नाही तशीच ही गुरु माउली आपल्याला विसरत नसते. ती आपल्याला कळत नसली तरी ती आपल्या सोबत जन्मोजन्मी असते. आणि म्हणूनच की काय ते असे अचानक एखादे दिवशी आपल्या पूर्व सुकृताने मुक्ताने, पूर्व पुण्याईने आणि महतभाग्याने आपल्यासमोर येऊन उभे राहतात. एखाद्या अनोख्या रूपात दर्शन देत हेच कोडे घालतात की पैंहचान में कौन ? आपल्या सत्संगतीत आलेल्या आपल्याशी जोडल्या गेलेल्या जिवास सिद्ध योगी प. पू. शंकर महाराज हे सुद्धा कधी कधी असेच अवचित दर्शन देतात आणि त्यास हेच विचारतात- पैंहचान में कौन? पण त्या वेळी पैंहचान, ती ओळख, ते नातं हे सांगता येतंच असं नाही. तेव्हा ते मोठ्या प्रेमाने आपल्याला जवळ घेतात आणि मग ते त्यांचीच ओळख करून देतात. ती ओळख करून देताना, ती जागृती घडवून आणताना ते सुटलेलं जिवाचं खरं खुरं आधाराचं बोट पुन्हा धरण्याकरता जिवास प्रवृत्त करताना, मातेच्या ममतेने ते आपल्याला स्वतःचीच ओळख करून देताना सांगतात मैं कैलास का रहने वाला, नाम मेरा है शंकर। दुनियाको समझाने आया, करले कुछ अपना घर । यह दुनियामें कई रंग हैं, यह रंग निराला है। पाया न भेद किसीने, यह गहरा ही गहरा है। मुझे वोही जानता है, जो खुदको समझता है। कुर्बानी करी भी दौलत, तो भी सवाल अधूरा है। समझे तो समझ ले बादमें पछताना है। हमारा क्या बिगड़ता है, तेरा ही नुकसान है। लिखी पत्थर की दिवारोंपर, सुन्ना की लकीरें। वक्त आनेपर याद होंगें, हमारे ही फवारे । हे आहे एका खऱ्या अर्थाने एका सद्गुरूच, एका लोक कल्याणकारी सत्पुरुषाचं त्याच्या शिष्यांना, भक्त भाविकांना आणि शरणागतांना खऱ्या अर्थाने जागं करणं. या सुरेख अशा बोधावलीचा प्रत्येक शब्द हा जिवाचे कल्याण होण्याच्या दृष्टीने अत्यंत महत्त्वाचा आहे. आपण संत सत्पुरुष ह्यांना ईश्वरी अवतार मानतो. ईश्वराचे प्रेषित मानतो. असामान्य जिवांना त्या शिव तत्त्वाशी नेऊन जोडणारे आणि त्याचे खऱ्या अर्थाने जीवनाचे सोने करणारे परीस मानतो. म्हणून कोणी शेगावच्या श्री. गजानन महाराजांना शिवाचे अवतार मानतात. कोणी स्वामी समर्थाना श्री दत्तात्रयांचे अवतार मानतात. तसेच धनकवडीच्या सिद्ध योगिराज श्री. शंकर महाराज ह्यांना श्री. स्वामी समर्थांचे अवतार मानले जाते. 🔹🔹🔹🔹🔹🔹