ഭാഗം 1 "എടി അമീനേ… ഒന്ന് വേഗം നടക്ക്! നമ്മൾ എത്തുണേന്റെ മുന്നേ ഓൻ അവിടെന്ന് പോവും!" സ്കൂൾ ഗേറ്റ് കടന്ന് മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ പാടെ ആയിഷ അമീനയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ചു. കയ്യിലിരുന്ന കുടയും പുസ്തകസഞ്ചിയും ഒന്നിച്ച് പിടിച്ച് ഓടാൻ നോക്കുന്ന ആയിഷയെ അമീന ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. "നിനക്ക് ന്താ മോളേ വട്ടാണോ? ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് മണി അഞ്ച് ആയി. വീട്ടിൽ ചെന്നില്ലെങ്കിൽ ഇത്താന്റെ കൈയീന്ന് നല്ല ചൂടപ്പൻ അടി കിട്ടും. അതിന്റെ ഇടയിലാ ഓൾടെ ഒരു റോഷൻ!"അമീന കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓഹ്... നീ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്. ഓനെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഇത്രയും നേരം സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങി ഇരുന്നത്. നീ അതുകൊണ്ട് മിണ്ടാതെ എന്റെ കൂടെ വാ." ആയിഷ ചുണ്ട് ചുളിച്ചുകൊണ്ട് റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തെ ചായക്കടയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. അവിടെ വലിയൊരു ആൺകുട്ടികളുടെ കൂട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. പാരലൽ കോളേജിലെ പിള്ളേരാണ്. എല്ലാവരും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചും ചിരിച്ചും നിൽക്കുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിലാണ് റോഷൻ നിൽക്കുന്നത്. നീല ഷർട്ടും കറുത്ത പാന്റുമിട്ട്, കൈകൾ പോക്കറ്റിൽ പൂഴ്ത്തി, കൂട്ടുകാർ പറയുന്നത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്ന *റോഷൻ*. അവൻ സാധാരണയായി അധികം ബഹളത്തിനൊന്നും പോകാത്ത കൂട്ടത്തിലാണ്. എങ്കിലും ആ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ആയിഷ ദിവസവും ഈ വഴി നടക്കുന്നത്. "എടി, ഓൻ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കുന്നുണ്ട്! നീ അവനെ നോക്കല്ലേ പെണ്ണെ,അന്തസ്സായിട്ട് നടക്ക്," അമീന പെട്ടെന്ന് ആയിഷയുടെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു. ആയിഷ പെട്ടെന്ന് റോഡിലേക്ക് നോക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവളുടെ കൺകോണുകൾ റോഷന്റെ നേർക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. അവർ ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ റോഷന്റെ കൂട്ടുകാരിലൊരാൾ അവനെ തോണ്ടി എന്തോ പറഞ്ഞു. റോഷൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആയിഷയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ചെന്നു തറച്ചു. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തല താഴ്ത്തി, കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവൾ കടന്നുപോകുന്നത് നോക്കി റോഷൻ ചുണ്ടിലൊരു ചെറിയ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അവൻ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി, അവൾ പോകുന്ന വഴിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "കണ്ടോ... ഓൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു!" കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് നടന്ന ശേഷം ആയിഷ അമീനയുടെ കൈയ്യിൽ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ആഹ്... ഓൻ ചിരിക്കും. നീ പത്താം ക്ലാസ് തോറ്റ് വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഇക്കാക്കമാർ നിന്നെ പിടിച്ച് കെട്ടിക്കാൻ നോക്കും. അപ്പോഴും നീ ഈ റോഷന്റെ ചിരിയും ഓർത്ത് ഇരുന്നോ." അമീന സാധാരണ പെൺകുട്ടികളുടെ എല്ലാ മുൻകരുതലോടെയും സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ ആയിഷ അതൊന്നും കേൾക്കുന്ന മട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ റോഷന്റെ ആ കള്ളച്ചിരി മാത്രമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും ആയിഷയുടെ ചിന്തകൾ റോഷനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പത്താം ക്ലാസിലെ കണക്കുപുസ്തകം തുറന്നിരിക്കുമ്പോഴും സമവാക്യങ്ങൾക്ക് പകരം റോഷന്റെ ആ കള്ളച്ചിരിയാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നത്. "എന്താ മോളേ... പുസ്തകത്തിലോട്ട് നോക്കി ഇളിക്കുന്നത്? വല്ലതും തലയിൽ കയറുന്നുണ്ടോ?" അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായപ്പാത്രവുമായി വന്ന ഉമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് അവൾ ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. "ഏയ്... ഒന്നൂല്ല ഉമ്മാ, ഈ കണക്ക് ഇത്തിരി പാടാ..." ആയിഷ പെട്ടെന്ന് മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തി പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി. "മ്മ്... നന്നായി പഠിച്ചോ. നിന്റെ ഇക്കാക്ക ഗൾഫീന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് നല്ലൊരു ആലോചന വരുന്നുണ്ടെന്നാ ഓൻ പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാണിക്കാതെ പഠിക്കാൻ നോക്ക്." ഉമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ല് വന്നു വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഷനോടുള്ള ഈ ഇഷ്ടം എവിടെച്ചെന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കനത്ത മഴയായിരുന്നു. ഇടവഴികളിലെല്ലാം വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. അമീന അന്ന് പനി കാരണം സ്കൂളിൽ വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആയിഷ ഒറ്റയ്ക്കാണ് സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നത്. കറുത്ത വലിയൊരു കുടയും ചൂടി, പാവാടയുടെ അറ്റം ചെളി പുരളാതെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ നടന്നു. ടൗണിലെ വലിയ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ആരോ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് കുടയുമായി വന്നു നിന്നു. ആയിഷ പതുക്കെ കുട പൊക്കി നോക്കി. റോഷൻ! അവളെ കണ്ടതും അവൻ തന്റെ കുട അല്പം താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു, മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാൻ. ആയിഷയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി, കൈകൾ അറിയാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "എന്താ ഐഷുമ്മാ... ഇന്ന് നിന്റെ ആ കാവൽമാലാഖ കൂടെയില്ലേ?" റോഷൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആയിഷയ്ക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. "ഓൾക്ക്... ഓൾക്ക് പനിയാ..." അവൾ ഒതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഉം... പരീക്ഷയൊക്കെ അടുക്കാറായി എന്ന് കേട്ടല്ലോ. എന്നിട്ടാണോ ഈ മഴയത്തും ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് പേടിച്ച് നടക്കുന്നത് ലായ്ലക്കുട്ടീ?" "എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല," ആയിഷ ചെറുതായി ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. റോഷൻ അവളുടെ ആ ഭാവം കണ്ട് വീണ്ടും ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. നീല മഷിയിൽ മനോഹരമായി മടക്കിയ ഒരു കത്ത്. "ഇത് പിടിക്ക്. ക്ലാസിൽ ചെന്നിട്ട് വായിച്ചാൽ മതി. ആരും കാണരുത്," റോഷൻ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. ആയിഷ ആ കത്ത് വാങ്ങണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിച്ച് മടിച്ചു നിന്നു. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും ഇക്കാക്കമാരുടെ ദേഷ്യവും ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, റോഷന്റെ ആ കാത്തിരിപ്പും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ വേഗം ആ കത്ത് വാങ്ങി തന്റെ പുസ്തകസഞ്ചിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇട്ടു. "ഞാൻ... ഞാൻ പോട്ടെ, ബെല്ലടിക്കും," അവൾ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഉം... പൊയ്ക്കോ. വൈകുന്നേരം കാണാം," റോഷൻ കൈവീശി കാണിച്ചുകൊണ്ട് തിരികെ നടന്നു. ആയിഷ സ്കൂളിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയിലെത്തി, ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിൽ അമീന ഇല്ലാത്ത ആ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിൽ അവൾ വന്നിരുന്നു. ടീച്ചർ ക്ലാസ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ആയിഷയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ബാഗിനുള്ളിലെ ആ നീലക്കത്തിലായിരുന്നു. ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് ക്ലാസിലെ കുട്ടികളെല്ലാം പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ ബാഗ് തുറന്ന് ആ കത്തെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അത് നിവർത്തി. അതിൽ വളരെ ലളിതമായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: "ഐഷുമ്മാക്ക്... നിന്റെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും, എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഉള്ള ആ പേടിയും എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ നന്നായി എഴുതണം ലായ്ലക്കുട്ടീ. വൈകുന്നേരം ഞാൻ ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ഉണ്ടാവും. - റോഷൻ." അത് വായിച്ചതും ആയിഷയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് പോലും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പ്രണയം അവളുടെ ഖൽബിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. റോഷനെ കാണണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അമീന കൂടെയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടി തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ പതുക്കെ നടന്നു. ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ റോഷൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലും അവളുടെ വരവും കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആയിഷ കടന്നുപോകുമ്പോൾ റോഷൻ മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "കത്ത് വായിച്ചോ ഐഷുമ്മാ?" അവൻ ആരും കേൾക്കാത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ആയിഷ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. അവൾക്ക് ചുറ്റും നോക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ വീട്ടിൽ വിവരമറിയും. "നാളെ രാവിലെ ഞാൻ ആ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ ഉണ്ടാവും. എനിക്കൊരു മറുപടി തരണം ലായ്ലക്കുട്ടീ, കേട്ടോ?"റോഷൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആയിഷ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ റോഷനുള്ള മറുപടി എന്തായിരിക്കണം എന്ന ചിന്തകൾ കാടുപടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി നീളെ അവൾ റോഷന്റെ വരികൾ തന്നെയാണ് ഓർത്തു കൊണ്ടിരുന്നത്. ആദ്യമായി ഒരാൾ തന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതും താൻ എന്നും നോക്കി നിൽക്കുന്ന റോഷൻ. അവളുടെ ആദ്യ പ്രണയം ആ ഗ്രാമത്തിലെ മഴയോടൊപ്പം വളരുകയായിരുന്നു.  ആയിശ ലൈല 💕 (തുടരും...) പുതിയ ഒരു കഥ തുടങ്ങുകയാണ് മുത്തുമണീസ്, എല്ലാവരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യില്ലേ 💕💕☺️ വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കല്ലേ  ട്ടോ 👀 ☺️ അപ്പൊ എനങ്ങനെ തുടർന്ന് എന്നും വായിക്കില്ലേ.💕 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #😎 Thursday Attitude Status #💚തനി മലയാളി #romantic story malayalam