ഭാഗം 1 "എടി അമീനേ… ഒന്ന് വേഗം നടക്ക്! നമ്മൾ എത്തുണേന്റെ മുന്നേ ഓൻ അവിടെന്ന് പോവും!" സ്കൂൾ ഗേറ്റ് കടന്ന് മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ പാടെ ആയിഷ അമീനയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ചു. കയ്യിലിരുന്ന കുടയും പുസ്തകസഞ്ചിയും ഒന്നിച്ച് പിടിച്ച് ഓടാൻ നോക്കുന്ന ആയിഷയെ അമീന ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. "നിനക്ക് ന്താ മോളേ വട്ടാണോ? ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് മണി അഞ്ച് ആയി. വീട്ടിൽ ചെന്നില്ലെങ്കിൽ ഇത്താന്റെ കൈയീന്ന് നല്ല ചൂടപ്പൻ അടി കിട്ടും. അതിന്റെ ഇടയിലാ ഓൾടെ ഒരു റോഷൻ!"അമീന കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓഹ്... നീ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്. ഓനെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഇത്രയും നേരം സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങി ഇരുന്നത്. നീ അതുകൊണ്ട് മിണ്ടാതെ എന്റെ കൂടെ വാ." ആയിഷ ചുണ്ട് ചുളിച്ചുകൊണ്ട് റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തെ ചായക്കടയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. അവിടെ വലിയൊരു ആൺകുട്ടികളുടെ കൂട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. പാരലൽ കോളേജിലെ പിള്ളേരാണ്. എല്ലാവരും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചും ചിരിച്ചും നിൽക്കുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിലാണ് റോഷൻ നിൽക്കുന്നത്. നീല ഷർട്ടും കറുത്ത പാന്റുമിട്ട്, കൈകൾ പോക്കറ്റിൽ പൂഴ്ത്തി, കൂട്ടുകാർ പറയുന്നത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്ന *റോഷൻ*. അവൻ സാധാരണയായി അധികം ബഹളത്തിനൊന്നും പോകാത്ത കൂട്ടത്തിലാണ്. എങ്കിലും ആ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ആയിഷ ദിവസവും ഈ വഴി നടക്കുന്നത്. "എടി, ഓൻ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കുന്നുണ്ട്! നീ അവനെ നോക്കല്ലേ പെണ്ണെ,അന്തസ്സായിട്ട് നടക്ക്," അമീന പെട്ടെന്ന് ആയിഷയുടെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു. ആയിഷ പെട്ടെന്ന് റോഡിലേക്ക് നോക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവളുടെ കൺകോണുകൾ റോഷന്റെ നേർക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. അവർ ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ റോഷന്റെ കൂട്ടുകാരിലൊരാൾ അവനെ തോണ്ടി എന്തോ പറഞ്ഞു. റോഷൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആയിഷയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ചെന്നു തറച്ചു. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തല താഴ്ത്തി, കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവൾ കടന്നുപോകുന്നത് നോക്കി റോഷൻ ചുണ്ടിലൊരു ചെറിയ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അവൻ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി, അവൾ പോകുന്ന വഴിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "കണ്ടോ... ഓൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു!" കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് നടന്ന ശേഷം ആയിഷ അമീനയുടെ കൈയ്യിൽ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ആഹ്... ഓൻ ചിരിക്കും. നീ പത്താം ക്ലാസ് തോറ്റ് വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഇക്കാക്കമാർ നിന്നെ പിടിച്ച് കെട്ടിക്കാൻ നോക്കും. അപ്പോഴും നീ ഈ റോഷന്റെ ചിരിയും ഓർത്ത് ഇരുന്നോ." അമീന സാധാരണ പെൺകുട്ടികളുടെ എല്ലാ മുൻകരുതലോടെയും സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ ആയിഷ അതൊന്നും കേൾക്കുന്ന മട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ റോഷന്റെ ആ കള്ളച്ചിരി മാത്രമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും ആയിഷയുടെ ചിന്തകൾ റോഷനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പത്താം ക്ലാസിലെ കണക്കുപുസ്തകം തുറന്നിരിക്കുമ്പോഴും സമവാക്യങ്ങൾക്ക് പകരം റോഷന്റെ ആ കള്ളച്ചിരിയാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നത്. "എന്താ മോളേ... പുസ്തകത്തിലോട്ട് നോക്കി ഇളിക്കുന്നത്? വല്ലതും തലയിൽ കയറുന്നുണ്ടോ?" അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായപ്പാത്രവുമായി വന്ന ഉമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് അവൾ ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. "ഏയ്... ഒന്നൂല്ല ഉമ്മാ, ഈ കണക്ക് ഇത്തിരി പാടാ..." ആയിഷ പെട്ടെന്ന് മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തി പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി. "മ്മ്... നന്നായി പഠിച്ചോ. നിന്റെ ഇക്കാക്ക ഗൾഫീന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് നല്ലൊരു ആലോചന വരുന്നുണ്ടെന്നാ ഓൻ പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാണിക്കാതെ പഠിക്കാൻ നോക്ക്." ഉമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ല് വന്നു വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഷനോടുള്ള ഈ ഇഷ്ടം എവിടെച്ചെന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കനത്ത മഴയായിരുന്നു. ഇടവഴികളിലെല്ലാം വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. അമീന അന്ന് പനി കാരണം സ്കൂളിൽ വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആയിഷ ഒറ്റയ്ക്കാണ് സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നത്. കറുത്ത വലിയൊരു കുടയും ചൂടി, പാവാടയുടെ അറ്റം ചെളി പുരളാതെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ നടന്നു. ടൗണിലെ വലിയ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ആരോ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് കുടയുമായി വന്നു നിന്നു. ആയിഷ പതുക്കെ കുട പൊക്കി നോക്കി. റോഷൻ! അവളെ കണ്ടതും അവൻ തന്റെ കുട അല്പം താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു, മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാൻ. ആയിഷയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി, കൈകൾ അറിയാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "എന്താ ഐഷുമ്മാ... ഇന്ന് നിന്റെ ആ കാവൽമാലാഖ കൂടെയില്ലേ?" റോഷൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആയിഷയ്ക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. "ഓൾക്ക്... ഓൾക്ക് പനിയാ..." അവൾ ഒതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഉം... പരീക്ഷയൊക്കെ അടുക്കാറായി എന്ന് കേട്ടല്ലോ. എന്നിട്ടാണോ ഈ മഴയത്തും ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് പേടിച്ച് നടക്കുന്നത് ലായ്ലക്കുട്ടീ?" "എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല," ആയിഷ ചെറുതായി ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. റോഷൻ അവളുടെ ആ ഭാവം കണ്ട് വീണ്ടും ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. നീല മഷിയിൽ മനോഹരമായി മടക്കിയ ഒരു കത്ത്. "ഇത് പിടിക്ക്. ക്ലാസിൽ ചെന്നിട്ട് വായിച്ചാൽ മതി. ആരും കാണരുത്," റോഷൻ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. ആയിഷ ആ കത്ത് വാങ്ങണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിച്ച് മടിച്ചു നിന്നു. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും ഇക്കാക്കമാരുടെ ദേഷ്യവും ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, റോഷന്റെ ആ കാത്തിരിപ്പും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ വേഗം ആ കത്ത് വാങ്ങി തന്റെ പുസ്തകസഞ്ചിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇട്ടു. "ഞാൻ... ഞാൻ പോട്ടെ, ബെല്ലടിക്കും," അവൾ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഉം... പൊയ്ക്കോ. വൈകുന്നേരം കാണാം," റോഷൻ കൈവീശി കാണിച്ചുകൊണ്ട് തിരികെ നടന്നു. ആയിഷ സ്കൂളിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയിലെത്തി, ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിൽ അമീന ഇല്ലാത്ത ആ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിൽ അവൾ വന്നിരുന്നു. ടീച്ചർ ക്ലാസ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ആയിഷയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ബാഗിനുള്ളിലെ ആ നീലക്കത്തിലായിരുന്നു. ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് ക്ലാസിലെ കുട്ടികളെല്ലാം പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ ബാഗ് തുറന്ന് ആ കത്തെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അത് നിവർത്തി. അതിൽ വളരെ ലളിതമായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: "ഐഷുമ്മാക്ക്... നിന്റെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും, എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഉള്ള ആ പേടിയും എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ നന്നായി എഴുതണം ലായ്ലക്കുട്ടീ. വൈകുന്നേരം ഞാൻ ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ഉണ്ടാവും. - റോഷൻ." അത് വായിച്ചതും ആയിഷയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് പോലും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പ്രണയം അവളുടെ ഖൽബിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. റോഷനെ കാണണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അമീന കൂടെയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ആ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടി തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ പതുക്കെ നടന്നു. ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ റോഷൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലും അവളുടെ വരവും കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആയിഷ കടന്നുപോകുമ്പോൾ റോഷൻ മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "കത്ത് വായിച്ചോ ഐഷുമ്മാ?" അവൻ ആരും കേൾക്കാത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ആയിഷ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. അവൾക്ക് ചുറ്റും നോക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ വീട്ടിൽ വിവരമറിയും. "നാളെ രാവിലെ ഞാൻ ആ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ ഉണ്ടാവും. എനിക്കൊരു മറുപടി തരണം ലായ്ലക്കുട്ടീ, കേട്ടോ?"റോഷൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആയിഷ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ റോഷനുള്ള മറുപടി എന്തായിരിക്കണം എന്ന ചിന്തകൾ കാടുപടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി നീളെ അവൾ റോഷന്റെ വരികൾ തന്നെയാണ് ഓർത്തു കൊണ്ടിരുന്നത്. ആദ്യമായി ഒരാൾ തന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതും താൻ എന്നും നോക്കി നിൽക്കുന്ന റോഷൻ. അവളുടെ ആദ്യ പ്രണയം ആ ഗ്രാമത്തിലെ മഴയോടൊപ്പം വളരുകയായിരുന്നു.  ആയിശ ലൈല 💕 (തുടരും...) പുതിയ ഒരു കഥ തുടങ്ങുകയാണ് മുത്തുമണീസ്, എല്ലാവരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യില്ലേ 💕💕☺️ വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കല്ലേ  ട്ടോ 👀 ☺️ അപ്പൊ എനങ്ങനെ തുടർന്ന് എന്നും വായിക്കില്ലേ.💕 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #😎 Thursday Attitude Status #💚തനി മലയാളി #romantic story malayalam

"ആയിശു 💕1", എന്ന രചന പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, #💚തനി മലയാളി #😎 ബുധനാഴ്ച സ്പെഷൽ സ്റ്റാറ്റസ് #😍 ആദ്യ പ്രണയം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💑 Couple Goals 🥰 https://pratilipi.app.link/mxoqJX69f3b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി!

https://pratilipi.app.link/GjnFlu1ud3b #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💑 Couple Goals 🥰 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #😎 ബുധനാഴ്ച സ്പെഷൽ സ്റ്റാറ്റസ് #💚തനി മലയാളി

https://pratilipi.app.link/GjnFlu1ud3b #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💑 Couple Goals 🥰 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

ഭാഗം 1 രാത്രിയിലെ ആ വൈകിയ നേരത്തും ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് നാട്ടിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിലായിരുന്നു. പപ്പ മാത്യു മരിച്ചതിൽ പിന്നെ അമ്മ കത്രിനയും അനിയൻ അൽഫിയും ഒറ്റപ്പെട്ടതാണ്. അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനകളും അൽഫിയുടെ ഭാവിയും ഓർത്താണ് ഞാൻ ഈ ചെന്നൈയിലെ വാടകമുറിയിൽ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോരാടുന്നത്. ഒരു കത്തോലിക്ക കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ സ്നേഹവും കരുതലും നാട്ടിലെ ആ ഫോൺ കോളുകളിലൂടെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നും പതിവുപോലെ അമ്മയുടെ സംസാരത്തിന് ഇടയിൽ ഉറങ്ങി പോയതാണ്. അവളുറങ്ങി എന്ന് കണ്ടതും ആ പഴയ nokia ഫോൺ മാറ്റി വെച്ച് അവരും കിടന്നു. ---------------------- പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അക്കാദമിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം അല്പം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.ഇന്നും പതിവുപോലെ നേരം വൈകി ആണ് അന്ന ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയത്.വിക്രം സാർ പതിവിലും വിപരീതമായി വളരെ അച്ചടക്കത്തിലാണ്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല, ലെജൻഡ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ അധിപനും തമിഴ്നാട്ടിലെ തന്നെ നമ്പർ വൺ ഡാൻസറുമായ *നഥാനിയൽ ഫ്രാൻസിസ്* ഇന്ന് അക്കാദമിയിൽ എത്തുന്നുണ്ട്. റിസപ്ഷനിലെ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്ന് കറുത്ത ഔഡി കാറിൽ നിന്ന് അയാൾ ഇറങ്ങി. കറുത്ത ലതർ ജാക്കറ്റും കണ്ണിലെ ആ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടവും—അതായിരുന്നു നഥാനിയൽ. അയാൾ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. നഥാനിയൽ ഫ്രാൻസിസ് വെറുമൊരു ഉടമ മാത്രമല്ല, ഡാൻസിനെ ശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളാണ്. പക്ഷേ, അന്നയോട് അയാൾക്ക് പണ്ടേ ഒരു പ്രത്യേക ദേഷ്യമുണ്ട്. മുൻപ് പലതവണ പ്രാക്ടീസിനിടയിൽ നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് അയാൾ അന്നയെ ക്രൂരമായി വഴക്കുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അന്നയുടെ സ്റ്റെപ്പുകൾക്ക് 'പെർഫെക്ഷൻ' പോരാ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രധാന പരാതി. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ വന്ന് അയാൾ നിന്നു. "May i coming sir "ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു ശബ്‍ദം കേട്ട ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.അയാളുടെ കണ്ണ് അന്നയിൽ ഉടക്കിയപ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു പുച്ഛം മിന്നിമറഞ്ഞു. "വിക്രം..... ഇത്രേം കാലമായിട്ടും ഇവളൊന്നും സമയത്തിന് വരാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലേ . ഇങ്ങനെയുള്ളവരുമായിട്ടാണോ നമ്മൾ അടുത്ത നാഷണൽ കോംപെറ്റീഷന് പോകുന്നത്. ഒരു വസ്തു ചെയ്യാനും അറിയില്ല.. എന്താ അന്ന നീ ഇങ്ങനെ ?" അയാൾ അന്നയെ തന്നെ നോക്കി കണിശമായി ചോദിച്ചു. അന്ന തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എയ്ഞ്ചൽ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "സോറി സാർ.. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കാം,," അന്ന താഴ്മയോടെ പറഞ്ഞു. "ശ്രദ്ധിക്കാനാണെങ്കിൽ വീട്ടിലിരുന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി അന്ന. ഇത് ലെജൻഡ് അക്കാദമിയാണ്. ഇവിടെ കാലുകൾക്കൊപ്പം വേഗതയും കൃത്യതയും വേണം.അതുപോലെ punctual ആവണം ഇവിടെ എല്ലാവരും,അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാം." നഥാനിയലിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു അമ്പ് പോലെ അന്നയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. പഴയത് പോലെ അയാൾ വീണ്ടും തന്നെ ലക്ഷ്യം വെക്കുകയാണെന്ന് അന്നയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ, ഇത്തവണ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ------------------------- അക്കാദമിയിലെ ആ വലിയ ഹാൾ നിശബ്ദമായിരുന്നു. എയ്ഞ്ചലും മറ്റുള്ളവരും പ്രാക്ടീസ് കഴിഞ്ഞ് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. കഫേയിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് നേരെ അക്കാദമിയിൽ എത്തിയതുകൊണ്ട് അന്ന ശരിക്കും തളർന്നിരുന്നു, അതൊടപ്പം രാവിലെ മുതൽ ഡാൻസ് ചെയ്തതിന്റെ ക്ഷീണവും . അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ കൈകൾ കെട്ടി നഥാനിയൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ആ പഴയ കാർക്കശ്യം തന്നെയായിരുന്നു. "അന്ന... ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞു തന്നു ആ ലാൻഡിംഗ് പെർഫെക്റ്റ് ആക്കണമെന്ന്? നീ എന്താ ഉറക്കത്തിലാണോ?" നഥാനിയലിന്റെ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി. "സാർ... ഞാൻ മാക്സിമം ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കാലിന് ചെറിയൊരു വേദന..." അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എക്സ്ക്യൂസുകൾ എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട. വൺ മോർ ടൈം!" അയാൾ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അന്ന വീണ്ടും ആ ടഫ് ആയ സ്റ്റെപ്പ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു കാലിൽ ബാലൻസ് ചെയ്ത് കറങ്ങേണ്ട സ്റ്റെപ്പായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, തളർച്ച കാരണം അവളുടെ ബാലൻസ് തെറ്റി അവൾ വീഴാൻ പോയി. പെട്ടെന്ന് നഥാനിയൽ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് അവളെ പിടിച്ചു. ഹാളിലെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി. നഥാനിയൽ അവളെ വിടാതെ, അവളുടെ ഒരു കാൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കാലിന്റെ തുടയിൽ ഉറപ്പായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ ആ പൊസിഷൻ ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. "ഇവിടെയാണ് നിന്റെ ഗ്രിപ്പ് വരേണ്ടത്. ബാലൻസ് പോകാതെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഈ മസിൽസ് ടൈറ്റ് ആയിരിക്കണം," അയാളുടെ സ്വരം ഇപ്പോൾ ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കൈകളുടെ ആ ചൂട് അന്നയിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. ആദ്യമായാണ് അയാൾ ഇത്ര അടുത്ത് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത്. ആ നോട്ടത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു കരുതൽ ഉണ്ടോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. "ഇനി ഒന്നുകൂടി ചെയ്തു നോക്ക്. ഐ നോ യു കാൻ ഡൂ ഇറ്റ്," അയാൾ അവളുടെ കാലിൽ നിന്ന് കൈ എടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ ധൈര്യത്തിൽ അന്ന വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. ഇത്തവണ നഥാനിയൽ കാണിച്ചുതന്ന അതേ ബാലൻസിൽ അവൾ ആ സ്റ്റെപ്പ് കൃത്യമായി ചെയ്തു തീർത്തു. ഒടുവിൽ ആ സ്റ്റെപ്പ് അവൾ പിടിച്ചെടുത്തു! തളർച്ചയ്ക്കിടയിലും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. നഥാനിയൽ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ബാഗും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകാൻ നേരം അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "നാളെയും ഇതേ സ്പിരിറ്റ് വേണം.ഈ ആഴ്ച ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാകും. ഇന്ന് പോയി നന്നായി വിശ്രമിക്കു " അന്ന അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. വൈകുന്നേരം കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോഴും നഥാനിയലിന്റെ ആ കടുത്ത വാക്കുകൾ അന്നയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കഫേയിലെ ആ തിരക്കിനിടയിലും അവൾ തന്റെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ------------------------------ #💞 നിനക്കായ് #💑 Couple Goals 🥰 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💪സിംഗിൾ പസങ്കേ തുടരും...

#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് നിന്നിൽനിന്ന് 🌝💕(promo) Angel... വർക്ക് പെട്ടെന്ന് തീർക്ക്... അക്കാദമിയിൽ എല്ലാവരും നമ്മളെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യായിരിക്കും... Make it fast..." "ദേ anna നിന്റെ്റെ വർത്താനം കേട്ട് എനിക്ക് ഒരുമാതിരി ചൊറിഞ്ഞ് കേറുന്നുണ്ട്.... ഞാനാണോ നിന്റെ സൈക്കിൾ മോശമാക്കിയത്. പറയുന്നേ കേട്ടാൽ തോന്നും എന്റെ സൈക്കിൾ ആതാണ് ഞാൻ ശെരിയാക്കുന്നെ ന്ന് . ഞാൻ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന പരമാവധി സ്പീഡിലാ വർക്ക് ചെയ്യുന്നേ... അവന്മാരെ പോലെ നീയും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ ചൂടാക്കല്ലേ.... നിനക്കൊക്കെ ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യാൻ വന്ന എന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ ." "സോറി മുത്തേ നീയങ്ങ് ക്ഷമിച്ച് കള... കിന്നാരം പറഞ്ഞ് നിൽക്കാതെ വേഗം ചെയ്ത് തീർക്കെടി..... അല്ലേൽ അങേരെ വാഴേൽ ഇരിക്കുന്ന മുഴുവൻ ഞാൻ കേൾക്കേണ്ടി വരും.. നിന്നെ അവൻ ഒന്നും പറയൂല്ലല്ലോ ഞാൻ പോകാ..." "അതെ ശെരിയാ അങേര്ക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പൊ എന്തേലും കോനിഷ്ട് പറഞ്ഞീല്ലേൽ ഉറക്കം വരൂല്ലന്ന തോന്നുന്നേ " എന്ന് angelinയോട് കയർത്ത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഡാൻസ് അക്കാദമിയിലേക്ക് പോകാൻ റെഡിയായി വന്നപ്പോഴേക്കും കഫേയിലെ വർക്ക് തീർത്ത് അവളും റെഡിയായി എൻ്റെ മുന്നിൽ ഹാജറായിരുന്നു.... പിന്നെ ഒന്നും നോക്കാതെ ഒരു പാച്ചിലായിരുന്നു ഞങ്ങളെ സൈക്കിളും കൊണ്ട് അക്കാദമിയിലേക്ക്... Chennai ഒട്ടുമിക്ക പ്ളേസിന്റെയും ഷോർട്ട് കട്ട് കാണാപാഠമായി അറിയുന്ന angel  കൂടെ ഉള്ളതോണ്ട് അവളെ ഫോളോ ചെയ്ത് തന്നെ കറക്റ്റ് ടൈമിൽ ഞങ്ങള് അക്കാദമിയിൽ എത്തി... "LEGEND DANCE ACADEMY & DANCE STUDIO" - ആ വലിയ ബോർഡിന് താഴെ സൈക്കിൾ ബ്രേക്കിട്ടപ്പോൾ ശരിക്കും ഞങ്ങൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. റിസപ്ഷനിലേക്ക് മത്സരിച്ചോടി ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്ത് അക്കാദമിയിലെ മാനേജർ ശങ്കർ സാർ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ അന്നേ.. ഇന്നും ലേറ്റ് ആണല്ലോ? കഫേയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ ഇത്ര താമസമോ?" ശങ്കർ സാർ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. "അത് സാറേ.. രാവിലെ ഒരു വലിയ ഗ്രൂപ്പ് വന്നതാ.. ഓർഡർ ഒക്കെ കൊടുത്ത് തീർക്കാൻ കുറച്ച് ലേറ്റായി.." എയ്ഞ്ചൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ വേഗം സിഗ്നേച്ചർ ബുക്കിൽ ഒപ്പിട്ട് ഡാൻസ് ഹാളിലേക്ക് കയറി. ഹാളിനുള്ളിൽ പാട്ടിന്റെ ബഹളവും കുട്ടികളുടെ പ്രാക്ടീസും തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഹാളിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. ഇതൊരുമാതിരി ഡബിൾ ലൈഫ് പോലെയാണ്. രാവിലെ കഫേയിലെ പാത്രങ്ങളുടെയും കോഫിയുടെയും ഇടയിൽ, വൈകുന്നേരം ഈ ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്റ്റേജുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കഠിനമായ പ്രാക്ടീസിനിടയിൽ. ഈ കഫേ എന്ന് പറയുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ജീവനോപാധി മാത്രമല്ല. ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിൽ 'The Bean Hub' എന്ന ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു കഫേയാണ് ഞങ്ങളുടെ തട്ടകം. അവിടെ ഞങ്ങളെ കൂടാതെ വേറെയും കുറച്ചു പേരുണ്ട്. കിച്ചണിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന ശാന്തമ്മയും, ഓർഡർ എടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന തമിഴൻ പയ്യൻ സെൽവവും. സെൽവം എപ്പോഴും എന്നോട് പറയും, "അന്ന അക്കാ.. നീങ്ക വലിയ ഡാൻസർ ആവും പാരുങ്ക.." എന്ന്. ഡാൻസ് ഹാളിലെ വാം-അപ്പ് സെഷൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ ടീമിലെ മറ്റു രണ്ടുപേർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. ദീപക്കും, റോണിയും. ദീപക്ക് പക്കാ ചെന്നൈ ലോക്കൽ ബോയ് ആണ്, നല്ല സ്പീഡ് സ്റ്റെപ്പുകൾ കളിക്കുന്നവൻ. റോണി കുറച്ചു സൈലന്റ് ആണെങ്കിലും കൊറിയോഗ്രാഫിയിൽ പുലിയാണ്. "എന്താടി ലേഡി സിങ്കങ്ങളേ.. ഇന്ന് കഫേയിൽ വല്ല അടിയും നടന്നോ?" ദീപക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "നീ നിന്റെ പണി നോക്കെടാ ദീപക്കേ.. സാർ വരുന്നുണ്ട്," എയ്ഞ്ചൽ അവനെ കളിയാക്കി പറഞ്ഞു. വിക്രം സാർ വന്ന് പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങിയതോടെ പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ല. അങേര്  ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്നാ ആശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ നൃത്തത്തിൽ മുഴുകി.അന്ന എന്ന എന്റെ പേരിനൊപ്പം 'ഡാൻസർ' എന്ന ടാഗ് വരണമെങ്കിൽ ഇനിയും ഒരുപാട് വിയർക്കാനുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ തിരക്കിനിടയിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ പോകുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് അപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ************************ തുടരും....... ഒരു പുതിയ കഥ തുടങ്ങുകയാണ്. എല്ലാരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യില്ലേ. ഇത് ഞമ്മുടെ അന്ന കൊച്ചിന്റെ ഒരു ചെറിയ വലിയ കഥ. എല്ലാവരുടെ സപ്പോർട്ട് ഉം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.ഒരു 25 പാർട്ട്‌ പ്രതീക്ഷിക്കാം. അപ്പൊ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞോളു ------------------------------