ഭാഗം 1 രാത്രിയിലെ ആ വൈകിയ നേരത്തും ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് നാട്ടിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിലായിരുന്നു. പപ്പ മാത്യു മരിച്ചതിൽ പിന്നെ അമ്മ കത്രിനയും അനിയൻ അൽഫിയും ഒറ്റപ്പെട്ടതാണ്. അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനകളും അൽഫിയുടെ ഭാവിയും ഓർത്താണ് ഞാൻ ഈ ചെന്നൈയിലെ വാടകമുറിയിൽ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോരാടുന്നത്. ഒരു കത്തോലിക്ക കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ സ്നേഹവും കരുതലും നാട്ടിലെ ആ ഫോൺ കോളുകളിലൂടെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നും പതിവുപോലെ അമ്മയുടെ സംസാരത്തിന് ഇടയിൽ ഉറങ്ങി പോയതാണ്. അവളുറങ്ങി എന്ന് കണ്ടതും ആ പഴയ nokia ഫോൺ മാറ്റി വെച്ച് അവരും കിടന്നു. ---------------------- പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അക്കാദമിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം അല്പം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.ഇന്നും പതിവുപോലെ നേരം വൈകി ആണ് അന്ന ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയത്.വിക്രം സാർ പതിവിലും വിപരീതമായി വളരെ അച്ചടക്കത്തിലാണ്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല, ലെജൻഡ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ അധിപനും തമിഴ്നാട്ടിലെ തന്നെ നമ്പർ വൺ ഡാൻസറുമായ *നഥാനിയൽ ഫ്രാൻസിസ്* ഇന്ന് അക്കാദമിയിൽ എത്തുന്നുണ്ട്. റിസപ്ഷനിലെ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്ന് കറുത്ത ഔഡി കാറിൽ നിന്ന് അയാൾ ഇറങ്ങി. കറുത്ത ലതർ ജാക്കറ്റും കണ്ണിലെ ആ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടവും—അതായിരുന്നു നഥാനിയൽ. അയാൾ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. നഥാനിയൽ ഫ്രാൻസിസ് വെറുമൊരു ഉടമ മാത്രമല്ല, ഡാൻസിനെ ശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളാണ്. പക്ഷേ, അന്നയോട് അയാൾക്ക് പണ്ടേ ഒരു പ്രത്യേക ദേഷ്യമുണ്ട്. മുൻപ് പലതവണ പ്രാക്ടീസിനിടയിൽ നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് അയാൾ അന്നയെ ക്രൂരമായി വഴക്കുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അന്നയുടെ സ്റ്റെപ്പുകൾക്ക് 'പെർഫെക്ഷൻ' പോരാ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രധാന പരാതി. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ വന്ന് അയാൾ നിന്നു. "May i coming sir "ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു ശബ്‍ദം കേട്ട ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.അയാളുടെ കണ്ണ് അന്നയിൽ ഉടക്കിയപ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു പുച്ഛം മിന്നിമറഞ്ഞു. "വിക്രം..... ഇത്രേം കാലമായിട്ടും ഇവളൊന്നും സമയത്തിന് വരാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലേ . ഇങ്ങനെയുള്ളവരുമായിട്ടാണോ നമ്മൾ അടുത്ത നാഷണൽ കോംപെറ്റീഷന് പോകുന്നത്. ഒരു വസ്തു ചെയ്യാനും അറിയില്ല.. എന്താ അന്ന നീ ഇങ്ങനെ ?" അയാൾ അന്നയെ തന്നെ നോക്കി കണിശമായി ചോദിച്ചു. അന്ന തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എയ്ഞ്ചൽ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "സോറി സാർ.. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കാം,," അന്ന താഴ്മയോടെ പറഞ്ഞു. "ശ്രദ്ധിക്കാനാണെങ്കിൽ വീട്ടിലിരുന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി അന്ന. ഇത് ലെജൻഡ് അക്കാദമിയാണ്. ഇവിടെ കാലുകൾക്കൊപ്പം വേഗതയും കൃത്യതയും വേണം.അതുപോലെ punctual ആവണം ഇവിടെ എല്ലാവരും,അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാം." നഥാനിയലിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു അമ്പ് പോലെ അന്നയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. പഴയത് പോലെ അയാൾ വീണ്ടും തന്നെ ലക്ഷ്യം വെക്കുകയാണെന്ന് അന്നയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ, ഇത്തവണ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ------------------------- അക്കാദമിയിലെ ആ വലിയ ഹാൾ നിശബ്ദമായിരുന്നു. എയ്ഞ്ചലും മറ്റുള്ളവരും പ്രാക്ടീസ് കഴിഞ്ഞ് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. കഫേയിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് നേരെ അക്കാദമിയിൽ എത്തിയതുകൊണ്ട് അന്ന ശരിക്കും തളർന്നിരുന്നു, അതൊടപ്പം രാവിലെ മുതൽ ഡാൻസ് ചെയ്തതിന്റെ ക്ഷീണവും . അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ കൈകൾ കെട്ടി നഥാനിയൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ആ പഴയ കാർക്കശ്യം തന്നെയായിരുന്നു. "അന്ന... ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞു തന്നു ആ ലാൻഡിംഗ് പെർഫെക്റ്റ് ആക്കണമെന്ന്? നീ എന്താ ഉറക്കത്തിലാണോ?" നഥാനിയലിന്റെ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി. "സാർ... ഞാൻ മാക്സിമം ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കാലിന് ചെറിയൊരു വേദന..." അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എക്സ്ക്യൂസുകൾ എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട. വൺ മോർ ടൈം!" അയാൾ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അന്ന വീണ്ടും ആ ടഫ് ആയ സ്റ്റെപ്പ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു കാലിൽ ബാലൻസ് ചെയ്ത് കറങ്ങേണ്ട സ്റ്റെപ്പായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, തളർച്ച കാരണം അവളുടെ ബാലൻസ് തെറ്റി അവൾ വീഴാൻ പോയി. പെട്ടെന്ന് നഥാനിയൽ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് അവളെ പിടിച്ചു. ഹാളിലെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി. നഥാനിയൽ അവളെ വിടാതെ, അവളുടെ ഒരു കാൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കാലിന്റെ തുടയിൽ ഉറപ്പായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ ആ പൊസിഷൻ ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. "ഇവിടെയാണ് നിന്റെ ഗ്രിപ്പ് വരേണ്ടത്. ബാലൻസ് പോകാതെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഈ മസിൽസ് ടൈറ്റ് ആയിരിക്കണം," അയാളുടെ സ്വരം ഇപ്പോൾ ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കൈകളുടെ ആ ചൂട് അന്നയിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. ആദ്യമായാണ് അയാൾ ഇത്ര അടുത്ത് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത്. ആ നോട്ടത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു കരുതൽ ഉണ്ടോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. "ഇനി ഒന്നുകൂടി ചെയ്തു നോക്ക്. ഐ നോ യു കാൻ ഡൂ ഇറ്റ്," അയാൾ അവളുടെ കാലിൽ നിന്ന് കൈ എടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ ധൈര്യത്തിൽ അന്ന വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. ഇത്തവണ നഥാനിയൽ കാണിച്ചുതന്ന അതേ ബാലൻസിൽ അവൾ ആ സ്റ്റെപ്പ് കൃത്യമായി ചെയ്തു തീർത്തു. ഒടുവിൽ ആ സ്റ്റെപ്പ് അവൾ പിടിച്ചെടുത്തു! തളർച്ചയ്ക്കിടയിലും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. നഥാനിയൽ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ബാഗും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകാൻ നേരം അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "നാളെയും ഇതേ സ്പിരിറ്റ് വേണം.ഈ ആഴ്ച ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാകും. ഇന്ന് പോയി നന്നായി വിശ്രമിക്കു " അന്ന അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. വൈകുന്നേരം കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോഴും നഥാനിയലിന്റെ ആ കടുത്ത വാക്കുകൾ അന്നയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കഫേയിലെ ആ തിരക്കിനിടയിലും അവൾ തന്റെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ------------------------------ #💞 നിനക്കായ് #💑 Couple Goals 🥰 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💪സിംഗിൾ പസങ്കേ തുടരും...