खुले पत्र नमस्कार, अमराठी रिक्षा आणि टॅक्सी चालकहो.. खरं तर यापुढे बांधवांनो आणि भगिनींनो असं लिहिण्याची माझी इच्छा आहे. पण महाराष्ट्रावर, मराठी मातीवर आणि मराठी माणसावर अजिबात प्रेम न करणाऱ्या आणि त्याची लाज न वाटता अभिमान वाटणाऱ्या लोकांना बांधव म्हणणं जवळपास अशक्य आहे. वर्तमानपत्रे आणि वृत्तवाहिन्यांवरील बातम्यांवरून असं दिसतं की, तुम्ही आणि तुमचे तोतया समाजवादी पुढारी ४ मे २०२६ पासून संपावर जाणार आहात. सर्वप्रथम या निर्णयाबद्दल मी तुमचं स्वागत करतो. तुमच्यापैकी बहुतेकांच्या मनामध्ये महाराष्ट्राने तुम्हाला पोटाला लावूनही महाराष्ट्राबद्दल तुम्हाला किंचितही कृतज्ञतेची भावना नाही. याची आम्हाला जवळपास खात्री होतीच; ती खात्री एक हजार टक्क्यांमध्ये परावर्तित केल्याबद्दल तुमचे पुन्हा एकदा आभार. खरं तर तुमचं म्हणणं अगदी बरोबर आहे. या देशाची रचनाच तुमच्या स्वागतासाठी आम्ही पायघड्या घालाव्यात, या हेतूने झाली आहे. आम्ही कधी कधी रागावून बिमारू प्रदेशाला ‘गायपट्टा’ असं म्हणत असलो, तरी तुम्ही या भारतमातेचे पवित्र अपत्य आहात आणि आम्ही म्हणजे सगळे कामधंदे सोडून हिमालयाच्या मदतीला वेळी-अवेळी धावून जाणारे लोक—तुमच्या दीर्घकालीन वसाहतीतील मांडलिक आहोत. एवढं तर आम्हाला कळायला पाहिजे. तुमचं म्हणणं अगदी बरोबर आहे. घटनेच्या कलम १९ प्रमाणे सगळ्यांना सगळीकडे जाण्याचा-राहण्याचा हक्क आहे. पण तुम्ही लोक फारच कामसू आहात आणि तुमच्या राज्यकर्त्यांनी तुमच्या कामसूपणाला प्रेरणा देत अशा दारिद्र्य आणि वंचिततेची सोय तुमच्या राज्यात पुरेशी करून ठेवली आहे. या देशातल्या रेल्वेचे नाव कागदोपत्री भारतीय रेल्वे असलं तरी प्रत्यक्षात ती उत्तरभारतीय रेल्वे आहे. हे उत्तर भारतातून देशभर जाणाऱ्या गाड्यांच्या संख्येवरून तर कळतंच; पण प्रत्येक रेल्वेतल्या प्रत्येक संडासात हिंदीतून लिहिलेला फलक वाचल्याशिवाय कोणत्याही भारतीय माणसाला मोकळं होता येणार नाही, याची निर्विवाद सोय मायबाप सरकारने करून ठेवली आहे. तुम्ही म्हणाल की आम्हाला तुमचा राग येतो. खरं तर तुम्हालाच आमचा राग यायला पाहिजे. मुळात महाराष्ट्रासारख्या राज्याची निर्मिती तुमची वसाहत म्हणूनच झाली आहे. मात्र, शालेय शिक्षणापासून मराठी लोकांच्या अभ्यासक्रमात या गोष्टीचा अनिवार्यपणे समावेश न केल्यामुळे आम्हा लोकांना हे राज्य उगाचच आमचं वाटतं आणि मग तुमच्याशी खुमखुमी येते. आमच्या दुर्दैवाने शिवाजी महाराजांसारखा एक महान माणूस येथे होऊन गेल्याने आम्हाला सारखं आरशात बघून लाजीरवाणं वाटतं आणि मग संघर्षासाठी आम्ही आमच्या गंजलेल्या तलवारींना धार काढतो. पण खरी धार तुमच्या रिक्षा आणि टॅक्सी, तुम्ही अनधिकृतपणे उभ्या केलेल्या झोपडपट्ट्या, त्याचं झोपु योजनेतून काडीपेटीच्या इमारतींमध्ये झालेलं रूपांतर, भाज्यांपासून पाणीपुरीपर्यंत सर्व उद्योगांमधलं तुमचं अस्तित्व यावरून आम्हाला खरं तर कळायला पाहिजे की या देशात काम करायचं शिकावं ते उत्तर भारतीयांकडून. पण आम्हीतरी कोणाकोणाकडून काय शिकणार? जैनांकडून आम्हाला शाकाहार शिकावा लागतो, मारवाड्यांकडून भांडवलाची उभारणी शिकावी लागते, दाक्षिणात्यांकडून डोसे शिकावे लागतात, सगळ्या लोकांना सांभाळून घ्यायचं म्हणून सहिष्णुता शिकावी लागते. तुमच्यातल्या हिंदू मंडळींना सांभाळून घ्यायचं म्हणून छटपूजेचे, निर्माल्याचे कलश भरून ठेवावे लागतात; तुमच्यातल्या वहाबी आणि देवबंदी मुसलमानांना सांभाळायचं म्हणून आम्हाला हमीद दलवाईंना बाजूला ठेवावं लागतं. थोडक्यात, तुम्ही एवढे महत्त्वाचे आहात की मराठी बोलणारा हिंदू, मुसलमान, ख्रिश्चन, बौद्ध, गावगाड्यातला जैन—या सगळ्यांच्या अस्तित्वाची सुरळी करून ती कोपऱ्यात ठेवावी लागते आणि हा देश सांभाळण्याचा ठेका आम्हीच अंगावर घेतला आहे, असं समजून कॉस्मॉपॉलिटन होत, फक्त क्रियापद मराठीत असलेलं मराठी बोलावं लागतं. महात्मा फुल्यांनी अविद्येने काय अनर्थ केले आहेत हे आम्हाला सांगून ठेवलं आहेच. पण परप्रांतीयांनी काय अनर्थ केला आहे, तो अनुभवायचा; पण त्याबद्दल आवाज करायचा नाही, अशी शिक्षा आम्हाला मिळाली आहे. आमचे मराठी रिक्षा-टॅक्सीवाले काही देवदूताचा अवतार नाहीत; पण ते या राज्याचा, इथल्या मातीचा भाग आहेत. तुम्ही दोन हजार मैलांवरून येथे येता. आधार कार्ड आणि अधिवासाचं प्रमाणपत्र कसं मिळवता हे जगजाहीर आहे. त्याच्या आधारे तुम्हाला रिक्षा-टॅक्सीचे परवाने कसे मिळतात हेही सहज कळण्याजोगं आहे. हे सगळं दलालखोरी करणाऱ्या मराठी लोकांच्या मदतीने होत असल्याने तुमची भीड चेपलेली असणं स्वाभाविकच आहे. त्यामुळे गुवाहाटीच्या टोळीतल्या प्रताप सरनाईकांनी कधी नव्हे तो मराठीधार्जिणा निर्णय घेण्याचा विचार केला. आम्हाला एवढं तर कळतं की पाशवी बहुमतवाल्या आणि गुवाहाटी टोळीवाले यांच्यात सध्या जी रक्तरंजित लढाई सुरू आहे, #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🏛️राजकारण