#नसरापूर प्रकरणातील भीमराव कांबळेनी आधी एका ७५ वर्षांच्या म्हाताऱ्या एकट्या राहणाऱ्या स्त्रीला तिच्याच घरात लपून आणि रात्री कोयत्याचा धाक दाखवून बलात्कार केला. म्हातारी बिचारी रातोरात मुलीकडे निघून गेली. दुसऱ्या दिवशी जावई गावात आला आणि कांबळेविरोधात तक्रार केली. म्हातारीच्या साडीला लागलेलं रक्त तिथे होतं असं साक्षीदार सांगतोय. तरीही केस कोर्टात टिकली नाही आणि त्याची निर्दोष मुक्तता झाली. ह्या प्रकरणात कांबळेच्या बायकोनी जमीन विकून त्याला वाचवला म्हणे. दुसऱ्या प्रसंगात कांबळेनी त्याच्याच पुतणीवर बलात्कार करण्याचा प्रयत्न केला. तिला ‘TV चालू करता येत नाही’ म्हणून चालू करून द्यायला घरात बोलवलं. मुलगी हुशार होती.तिनं दारात उभी राहून टीव्ही चालू करून देण्याचा निर्णय घेतला. तरीही कांबळेनी तिला घरात ओढलं आणि दार लावून कोयत्याच्या धाकानी तिच्यावर जबरदस्ती करण्याचा प्रयत्न केला. ती ओरडली आणि त्याला ढकलून पळाली.थोडक्यात वाचली. मुलगी धिराची होती म्हणून शिक्षण, नोकरी, pregnancy चालू असतानाही चार वर्ष जिद्दीनं कांबळेविरोधात केस चालवली. मुलीच्या घरच्यांनीही तिला साथ दिली. पेपरमध्ये बातमी आल्यावर तिला प्रश्न विचारणारे अनेक “सभ्यं” लोक होते ज्यामुळे तिला बराच मानसिक त्रास झाला तरीही तिनं जिद्दीनं केस चालवली आणि शेवटी हरली. कांबळेची सर्वात लहान सख्खी मुलगी तिच्याच वयाची आणि तिच्याबरोबर शिकणारी होती. पुतणीवर हात टाकण्याच्या पंधरा दिवस आधी कांबळेनी स्वतःच्या लहान मुलीवर अत्याचार करण्याचा प्रयत्न केला. म्हणून बायकोनी तिला मावशीकडे पाठवली. पुतणी आणि तिच्या घरच्यांनी strong action घेतल्याने कांबळे त्या भागात पुन्हा फिरकला नाही. ह्या प्रकरणात कांबळेच्या बायकोने पुतणीनी जमिनीच्या भांडणातून खोटी केस केल्याचं पोलिसांना सांगितलं. पुण्यात येरवड्यात पण कांबळेनी एका स्त्री वर जबरदस्ती करण्याचा प्रयत्नं केल्याचं पुतणी सांगते. तिथे लोकांनी त्याला कपडे काढून मारला आणि त्यानंतर आता पुन्हा एकदा कांबळेनी चार वर्षांच्या बाळावर अत्याचार करून तिला मारून टाकलं. कांबळेला शिक्षा झालीच पाहिजे. परंतु त्याचबरोबर ह्याआधीच्या सगळ्या केसमध्ये असलेल्या पोलिस आणि न्यायाधीशांच्या भूमिकेची सविस्तर चौकशी होऊन त्यात दोषी आढळणाऱ्यांनाही शिक्षा होणं तितकंच गरजेचं आहे. कारण सातत्याने बलात्कार करण्याची कांबळेची हिंमत वाढण्यासाठी त्याला आधीच्या केसमध्ये निर्दोष ठरवणारी व्यवस्थाही तितकीच कारणीभूत आहे. कांबळेच्या बायकोचं तर मला आश्चर्य वाटतं. इतका विकृत नवरा असेल तर बायकोसोबत त्यानं काय केलं असेल? स्वतःच्या मुलीवर अत्याचार होऊ नये म्हणून तिला मावशीकडे पाठवणं तिला कळतं मग इतरांच्या मुलींच्या बाबतीत ते होऊ नये हे का वाटत नाही? “असला ठरकी नवरा असण्यापेक्षा नसलेला बरा” हा विचार का नसेल आला तिच्या मनात? माणूस किंवा स्त्री म्हणून अस्तित्व हे बायको असण्यापेक्षा जास्त महत्वाचं का वाटलं नसेल तिला? ती आर्थिकदृष्ट्या त्याच्यावर अवलंबून होती म्हणून की काय ? कांबळेच्या बायकोची पण ह्या सगळ्या प्रकरणात चौकशी होणं गरजेचं आहे. पुतणी सांगते त्याप्रमाणे तिचा त्याला अशा विकृतींमध्ये सक्रिय पाठिंबा असेल तर तिला सहआरोपी करता आलं तरी करावं. ह्या प्रकरणातून Take Away हा आहे की बायांनो, सहन करणं हा पर्याय नाही. ती पुतणी बोलली, धैर्यानं उभी राहिली, कायद्याच्या मदतीने त्याला नडली म्हणून वाचली. भले केस हरली. पण त्याच्या मनात तिच्या घराजवळ फिरकायची हिंमत तर नाही झाली. “बोल” ह्या चित्रपटाच्या सुरुवातीलाच एक वाक्य आहे. “Things in our society don’t change coz we don’t speak up.” Speaking up is the first preventive measure. चुकीच्या गोष्टींविरोधात बोलणं हा पहिला प्रतिबंधात्मक उपाय आहे. मग ते online trolling असो, verbal/ non verbal sexual abuse असो, बलात्कार असो, domestic violence असो किंवा sexual harassment at workplace असो. Speaking up is the most important thing. नाहीतर काळ सोकावतो. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🎭Whatsapp status #🏛️राजकारण #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #😏मतलबी दुनिया