ഭാഗം 7 അനന്തതമസ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ #😍 ആദ്യ പ്രണയം ആ കൈ പൂർണമായി പുറത്തുവന്നില്ല. കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അത് പതുക്കെ ഉയർന്നു നിന്നു. കരിഞ്ഞ ശിലയിൽ കൊത്തിയെടുത്തതുപോലെ കറുത്ത വിരലുകൾ. നഖങ്ങൾ കല്ലിന്റെ മൂർച്ചപോലെ നീണ്ടിരുന്നു. ആ കൈയിലെ ഓരോ വിരലിലും രക്തം ഉണങ്ങി ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലുള്ള വിള്ളലുകൾ. അവയിൽ നിന്ന് രക്തമല്ല... കരിമണൽ ഒഴുകി. മഴത്തുള്ളികൾ ആ കൈയിൽ പതിച്ച നിമിഷം അവ ജലത്തുള്ളികളായി താഴേക്ക് വീണില്ല. സ്പർശിച്ച നിമിഷം തന്നെ പുകയായി അപ്രത്യക്ഷമായി. അദ്വൈതിന് ആദ്യമായി തന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മൂകമായതുപോലെ. വയോധികൻ പിന്നോട്ടടിഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖം നിറംകെട്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുന്ന കാഴ്ചയല്ല അത്. വീണ്ടും കാണേണ്ടിവന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. "ഇത് സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതി..." അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. "എൺപത് വർഷം..." "എൺപത് വർഷം ഞാൻ ഈ രാത്രിയെ തടഞ്ഞു." അദ്വൈത് അവനെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" വയോധികൻ ദീർഘനേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി. മഴ അയാളുടെ നെറ്റിയിലൂടെ ഒഴുകി. "എന്റെ പേര് ഇനി ആർക്കും ഓർമ്മയില്ല." ഒരു ചെറിയ ചിരി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ തെളിഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. "ഈ കാട് എന്നെ ഒരു പേരിൽ മാത്രമേ വിളിക്കൂ." "ഏത് പേര്?" അയാൾ കൽമണ്ഡപത്തിലേക്ക് നോക്കി. "അവസാന കാവൽക്കാരൻ." ആ വാക്കുകൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ നിമിഷം... കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്നുയർന്ന കൈയുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ അനങ്ങി. ആദ്യം ചൂണ്ടുവിരൽ. പിന്നെ നടുവിരൽ. അതിനുശേഷം മറ്റെല്ലാ വിരലുകളും. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ശരീരം ഉണരുമ്പോഴുള്ള മടുപ്പോടെ. വിരലുകൾ പൂർണമായി നിവർന്നപ്പോൾ... കാടിന്റെ നാലുഭാഗത്തുനിന്നും കാക്കകൾ ഒരുമിച്ച് കരഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം സാധാരണ കാക്കകളുടേതായിരുന്നില്ല. മുന്നറിയിപ്പ്. ആർത്തനാദം. അല്ലെങ്കിൽ... വിലാപം. "അത് പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല." അവസാന കാവൽക്കാരൻ മന്ദമായി പറഞ്ഞു. അദ്വൈത് ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "പിന്നെ?" "അത്..." അയാൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. "ആരോ ഒരാളെ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്." അദ്വൈതിന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം മിടിക്കാൻ മറന്നുപോയി. "ആരെ?" അയാൾ പതുക്കെ അദ്വൈതിനെ നോക്കി. ഒന്നും പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ആ നോട്ടം തന്നെ മറുപടിയായിരുന്നു. അതേസമയം... കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന കൈയുടെ ചൂണ്ടുവിരൽ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അത് കിഴക്കോട്ട് ചൂണ്ടി. പിന്നെ വടക്കോട്ട്. പിന്നീട്... മന്ദഗതിയിൽ അദ്വൈതിന്റെ നേരെ വന്ന് നിന്നു. ആ നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായി. മഴ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു. ഒരു തുള്ളി പോലും താഴേക്ക് വീണില്ല. കാറ്റ് നിശ്ചലമായി. വനത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശബ്ദങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായി. കേൾക്കുന്നത്... ഹൃദയമിടിപ്പ് മാത്രം. ആരുടേത്? അദ്വൈതിന്റേതോ? അല്ലെങ്കിൽ... മണ്ണിനടിയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ സാന്നിധ്യത്തിന്റേതോ? പെട്ടെന്ന്... അദ്വൈതിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ അസഹ്യമായൊരു വേദന ഉയർന്നു. ആരോ അദൃശ്യമായ കൈകൊണ്ട് അവന്റെ ഹൃദയം മുറുകെ പിടിച്ചതുപോലെ. അവൻ മുട്ടുകുത്തി. ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല. കാഴ്ച മങ്ങി. അവന്റെ ചെവികളിൽ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ഇത്തവണ വളരെ വ്യക്തമായി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം. സ്നേഹവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ ശബ്ദം. "അദ്വൈത്... ഓടരുത്..." ആ ശബ്ദം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ എവിടെ നിന്നാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ല. ഓർമ്മയുടെ വാതിലിൽ ആരോ പൂട്ടിട്ടതുപോലെ. "അവനെ നോക്കരുത്!" അവസാന കാവൽക്കാരന്റെ അലർച്ച കാട്ടിൽ മുഴങ്ങി. അയാൾ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ചെറിയ വെങ്കലമണി ഊരിയെടുത്തു. അത് ഒരു സാധാരണ മണിയല്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ തേയ്മാനം അതിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അയാൾ കണ്ണടച്ച് അത് ഒരുതവണ മാത്രം മുഴക്കി. ടങ്... മണിനാദം ഉയർന്ന നിമിഷം... കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്നുയർന്ന കൈ വിറച്ചു. ചൂണ്ടുവിരൽ പിന്നോട്ട് വളഞ്ഞു. വിരലുകളിലുണ്ടായിരുന്ന കരിമണൽ മഴയിൽ കലർന്ന് മണ്ണിലേക്കു വീണു. ആ മണൽ പതിച്ചിടത്തെല്ലാം പുല്ലുകൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കരിഞ്ഞുപോയി. അദ്വൈതിന് പതിയെ ശ്വാസം കിട്ടിത്തുടങ്ങി. അവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കണ്ണ് കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ കരിങ്കല്ലിൽ പതിഞ്ഞത്. അവിടെ... മുമ്പ് ഇല്ലാതിരുന്ന മറ്റൊരു വരി തെളിഞ്ഞിരുന്നു. പുതിയതായി കൊത്തിയതുപോലെ. അക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്ന് നേരിയ ചൂട് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അറിയാതെ അത് വായിച്ചു. "ആദ്യ കാവൽക്കാരൻ ഉണർന്നു." താഴെ... രണ്ടാമത്തെ വരി മെല്ലെ തെളിഞ്ഞു. "ഇനി ആറുപേർ കൂടി വരും." അദ്വൈതിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു വിറയൽ പാഞ്ഞു. അവൻ ആ വരിയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അക്ഷരങ്ങൾ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. മൂന്നാമത്തെ വരി രൂപംകൊള്ളുകയായിരുന്നു. വളരെ പതുക്കെ. ഓരോ അക്ഷരവും കരിങ്കല്ലിൽ നിന്ന് ചോരപോലെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവസാന അക്ഷരം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ... അവസാന കാവൽക്കാരൻ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടടിഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഭയം മാത്രമല്ല... നിരാശയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... ആ വരിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു പേരായിരുന്നു. "അദ്വൈത് കൃഷ്ണൻ."