മിക്കവാറും എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ഫോൺ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റിൽ ഒരു നമ്പറെങ്കിലും ഉണ്ടാകും— ഇനി ഒരിക്കലും വിളിക്കാൻ കഴിയാത്തത്. പക്ഷേ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ മനസനുവദിക്കാത്തത് . കാലത്തിന്റെ പൊടിക്കാറ്റുകളും മഴക്കാലങ്ങളും അതിന് മുകളിലൂടെ കടന്നുപോയാലും,കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയൊരു നക്ഷത്രം പോലെ അത് നിശ്ശബ്ദമായി തെളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. നമ്മൾ പുതിയ നമ്പറുകൾ സേവ് ചെയ്യും. പഴയ ചാറ്റുകൾ മായ്ക്കും. ഫോൺ പോലും മാറും. എന്നിരുന്നാലും ചില നമ്പറുകൾ മാത്രം, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു പഴയ വീടുപോലെ, ഓർമ്മകളുടെ വെളിച്ചം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച് നമ്മോടൊപ്പം തുടരും. കാരണം അവ വെറും അക്കങ്ങളല്ല. ഒരുകാലത്ത് നമ്മുടെ ദിവസങ്ങളുടെ തുടക്കവും അവസാനവും തുറന്നിരുന്നത് അവയുടെ വാതിലുകളിലൂടെയായിരുന്നു. രാവിലെ ആദ്യം തേടിയ ശബ്ദവും, രാത്രിയിൽ അവസാനമായി കേട്ട വാക്കുകളും, ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളും വലിയ സങ്കടങ്ങളും, പറയാതെ മനസ്സിലാക്കിയ നിശ്ശബ്ദതകളും— ഒരിക്കൽ ആ നമ്പറിലേക്കാണ് വഴികണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. പിന്നീട് ജീവിതം അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പരിണാമങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. മനുഷ്യരെ വഴിപിരിച്ചു വിട്ടു. അവരെ ദൂരങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു. പക്ഷേ ഓർമ്മകളിൽ ഒതുക്കിവെച്ചു. എന്നാൽ അവരുടെ അഭാവത്തേക്കാൾ ദീർഘായുസ്സോടെ അവരുടെ നമ്പറുകൾ നിലനിന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റിലൂടെ വിരലുകൾ അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ ആ പേര് കണ്ണിൽപ്പെടും. ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഒരു പഴയ മുറിയുടെ വാതിൽ ഹൃദയം പതുക്കെ തുറക്കും. അവിടെ ചില ചിരികൾ പ്രതിധ്വനിക്കും. ചില സംഭാഷണങ്ങൾ പൂർത്തിയാകാതെ കിടക്കും. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ തിരികെയെത്തില്ല. അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും…നമ്മൾ ചില ആളുകളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവർ മാത്രമല്ല ഇല്ലാതാകുന്നത്. അവരോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ ഒരു ശബ്ദവും, അവരെ കാത്തിരുന്ന ഒരു സായാഹ്നവും, അവരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ ഒരു രൂപവും പതുക്കെ നമ്മളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നുണ്ട്.പഴയ മെസ്സേജുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളല്ല നമ്മെ സ്പർശിക്കുന്നത്. അവയുടെ ഇടയിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ സുഗന്ധമാണ്. അന്ന് നാം ആയിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ നിഴലുകളാണ്.ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ, അവർ പോയി എന്ന സത്യം ഹൃദയം അംഗീകരിച്ചാലും, അവരുടെ പേര് മായ്ക്കുക എന്ന അവസാന കർമം ചെയ്യാൻ അത് തയ്യാറാവാറില്ല. അങ്ങനെ ചില നമ്പറുകൾ വർഷങ്ങളോളം ഫോണിൽ തുടരും.വിളിക്കപ്പെടാതെ. മറക്കപ്പെടാതെ. കാരണം അവ ഇനി ഒരു മനുഷ്യനി ലേക്കുള്ള വഴിയല്ല.ഒരിക്കൽ നമ്മളെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ച ഒരു കാലത്തിലേക്കുള്ള അവസാന വാതിലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ചില രാത്രികളിൽ ആ പേരിന് മുകളിൽ വിരൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നത്. വിളിക്കാനല്ല. മായ്ക്കാനുമല്ല. ഒരിക്കൽ സത്യമായിരുന്ന ഒരു സ്നേഹം, ഒരു സൗഹൃദം, ഒരു ജീവിതഭാഗം ഇന്നും എവിടെയോ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി ഉറപ്പുവരുത്താൻ മാത്രം. ചില നമ്പറുകൾ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റിൽ സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതല്ല.അവ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള മുറികളിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു.സമയം അവയെ മങ്ങിച്ചേക്കാം, ജീവിതം അവരെ അകറ്റിക്കളയാം, പക്ഷേ ഒരു സ്പർശം മതി—അവ വീണ്ടും മുഴുവൻ ഓർമ്മയായി തെളിയും. വിളിക്കപ്പെടാതെ. മറുപടി ലഭിക്കാതെ.എന്നിട്ടും ഒരിക്കലും പൂർണമായി നഷ്ടപ്പെടാതെ.ഒരു കാലത്ത് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞുനിന്ന ഒരാളുടെ അവസാന അടയാളമായി ….❤️✨ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ