କଣ ଆପଣ କେବେ ଶୁଣିଛନ୍ତି ଯେ ଏପରି ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ଯିଏ କେବଳ ତିନୋଟି ଶରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ କରିପାରିଥାନ୍ତେ? ଏପରି ଜଣେ ବୀର, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧର ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ମସ୍ତକ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିଦେଲେ। ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଏହା ଯେ, ତାଙ୍କର କଟା ମୁଣ୍ଡ ୧୮ ଦିନ ଧରି ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖୁଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେହି ମୁଣ୍ଡ ଏପରି ଏକ ସତ୍ୟ କହିଲା, ଯାହା ଶୁଣି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହା ହେଉଛି ମହାନ ବୀର ବରବରୀକଙ୍କ କାହାଣୀ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆଜି ସାରା ବିଶ୍ୱ 'ଖାଟୁ ଶ୍ୟାମ ବାବା' ନାମରେ ଜାଣେ। ମହାଭାରତ କାଳରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଘଟୋତ୍କଚ। ଘଟୋତ୍କଚ ନିଜେ ଜଣେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବଂ ବୀରଙ୍କ ସାହସ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ମୌର୍ବୀ, ଯିଏ ଦୈତ୍ୟରାଜ ମୂରଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଘରେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେ ସାଧାରଣ ବାଳକ ନଥିଲେ। କୁହାଯାଏ ଯେ ଜନ୍ମ ହେବା ମାତ୍ରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଜଣେ ଯୁବ ଯୋଦ୍ଧା ପରି ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କର କୁଞ୍ଚୁକୁଞ୍ଚିଆ କେଶ ସିଂହର ମାନ (ଅୟାଲ) ପରି ଥିଲା ଏବଂ ଶରୀର ପର୍ବତ ପରି ବଳଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ନାମ ରଖାଗଲା— ବରବରୀକ। ପିଲାଦିନରୁ ବରବରୀକ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରତିଭାର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମାତା ମୌର୍ବୀ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କଳାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଥିଲେ। ଖଣ୍ଡା ଚଳାଇବା, ଗଦା ଘୁରାଇବା, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ରଣଭୂମିର ରଣନୀତି—ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଦ୍ୟାରେ ସେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଶକ୍ତି ଥିଲା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି। ସେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କଠୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭଗବାନ ଶିବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଭଗବାନ ଶିବ ବରବରୀକଙ୍କୁ ତିନୋଟି ଦିବ୍ୟ ବାଣ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣ ବାଣ ନଥିଲା। ପ୍ରଥମ ବାଣ ସେହି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିପାରୁଥିଲା ଯାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ହେବ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବାଣ ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିଲା ଯାହାକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେବ। ଏବଂ ତୃତୀୟ ବାଣ ପ୍ରଥମ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ବିନାଶ କରି ପୁଣି ତର୍କଶକୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲା। ଏହି ତିନି ବାଣର ଶକ୍ତି ଏତେ ଥିଲା ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା କଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଶେଷ କରାଯାଇପାରିବ। ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ 'ତୀନ ବାଣଧାରୀ' କୁହାଗଲା। ସମୟ ଗଡ଼ିଲା ଏବଂ ମହାଭାରତର ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ ନିକଟତର ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ବରବରୀକ ଜାଣିଲେ ଯେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଧର୍ମ ଏବଂ ଅଧର୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଯୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଗ ନେବାର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା। ସେ ମାତା ମୌର୍ବୀଙ୍କୁ ଅନୁମତି ମାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୌର୍ବୀ ଏକ ସର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପୁଅ, ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଛ, ତେବେ ସବୁବେଳେ ସେହି ପକ୍ଷର ସାଥ ଦେବ ଯିଏ ହାରୁଥିବ। କେବେ ହେଲେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ପରାଜିତ ପକ୍ଷକୁ ଏକୁଟିଆ ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ।" ବରବରୀକ ମାତାଙ୍କୁ ବଚନ ଦେଲେ। ସେତେବେଳେ ଏହି ସର୍ତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ସରଳ ଲାଗିଲା। ସେ ଭାବିଲେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ତ ଧର୍ମ। କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣି ନଥିଲେ ଯେ ଏହି ବଚନ ଆଗକୁ ଯାଇ ମହାଭାରତର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ହେବ। ନୀଳ ଘୋଡ଼ାରେ ସବାର ହୋଇ ବରବରୀକ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲେ। ବାଟରେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତିନି ବାଣର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ କହିଲେ। ବରବରୀକ ଯେତେବେଳେ ପିପ୍ପଳ ଗଛର ସମସ୍ତ ପତ୍ରକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲେ, ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ଜାଣିଗଲେ ଯେ ଏ ସାଧାରଣ ବୀର ନୁହଁନ୍ତି। ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଯଦି ବରବରୀକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବେ, ତେବେ ଉଭୟ ସେନା ଶେଷ ହୋଇଯିବେ। ସେ ବରବରୀକଙ୍କୁ ଦାନ ମାଗିଲେ, "ମୋତେ ତୁମର ଶୀର୍ଷ (ମୁଣ୍ଡ) ଦରକାର।" ବରବରୀକ ବିନା କୌଣସି ଦ୍ୱିଧାରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣରେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେହି ଦିବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡକୁ ଏକ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଦେଖା ଯାଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେବା ପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପଚାରିଲେ, "ବିଜୟର ଶ୍ରେୟ କାହାକୁ ମିଳିବା ଉଚିତ?" ବରବରୀକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କହିଲା, "ମୁଁ ରଣଭୂମିରେ କେବଳ ଜଣେ ହିଁ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ। ସେହି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରି ଅଧର୍ମର ନାଶ କରୁଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବ ତ କେବଳ ନିମିତ୍ତ ଥିଲେ। ଏ ଯୁଦ୍ଧକୁ କେବଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜିତିଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗର୍ବ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ବରବରୀକ, କଳିଯୁଗରେ ତୁମେ 'ଖାଟୁ ଶ୍ୟାମ' ନାମରେ ପୂଜା ପାଇବ। ଯିଏ ହାରିଯିବ, ସେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ନେବ।" ✨ ଯଦି ଆପଣ ବି ବାବା ଶ୍ୟାମଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ଶ୍ରୀ ଶ୍ୟାମ" ଏବଂ ପୋଷ୍ଟକୁ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହ ସେୟାର କରନ୍ତୁ। 👇 #KhatuShyam #JaiShreeShyam #KhatuShyamOdia #MahabharatOdia #OdiaDevotional #BarbarikStory #HareKaSahara #KhatuNaresh #OdiaSpiritual #ShreeKrishnaOdia #OdiaStory #viralodiasong #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶