କ'ଣ ଭଗବାନ ସତରେ ନିଜ ଭକ୍ତ ସହ ଖେଳିବାକୁ ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରି ଆସନ୍ତି? କ'ଣ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ସତରେ ପଣସ ଚୋରି କରିଥିଲେ? ଆସନ୍ତୁ ପଢ଼ିବା ପୁରୀ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରର ଏକ ଅଲୌକିକ ତଥା ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ୱୟଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ସହ ସଖା ସାଜି ଖେଳିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପୁରୀ ନଗରୀର ସକାଳ ସବୁଦିନ ପରି ଦିବ୍ୟ ଥିଲା। ସମୁଦ୍ରର ଲହରୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ମନ୍ଦିରର ଉଚ୍ଚ ପତାକା ପବନରେ ଉଡୁଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତି ଗଳିରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନାମ ଶୁଭୁଥିଲା - "ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ।" ସେହି ଦିନ ଏକ ଛୋଟ ପରିବାର ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ପରିବାର ସହିତ ଜଣେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ନିଷ୍ପାପ ବାଳକ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଗୋପାଳ। ତା' ଆଖିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକ ଥିଲା, ଯେପରି ସେ ନିଜର କାହାକୁ ଭେଟିବାକୁ ଆସିଛି। ରାସ୍ତା ସାରା ସେ ତା' ମାଆଙ୍କ ହାତ ଧରି କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରୁଥିଲା - "ମାଆ, ମୋର ସଖା ଜଗନ୍ନାଥ ସତରେ ମୋତେ ଭେଟିବେ ତ? ସେ ମୋ ସହ ଖେଳିବେ ତ?" ତା' ମାଆ ହସିଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ନେହରେ କହନ୍ତି - "ପୁଅ, ଭଗବାନ ମନ୍ଦିରରେ ରହନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାହାରକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।"* କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳ ମାନିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲା। ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସର ସହ କହୁଥିଲା - "ନା ମାଆ, ମୋ ସଖା ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଆସିଛି।" ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରବଳ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିଲା। ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନି, ଘଣ୍ଟର ଶବ୍ଦ ଏବଂ "ହରି ବୋଲ" ଧ୍ୱନିରେ ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ଭକ୍ତିମୟ ହୋଇଉଠିଥିଲା। ଗୋପାଳ ଯେପରି ଗର୍ଭଗୃହ ସାମ୍ନାରେ ପହଞ୍ଚିଲା ଏବଂ ବିଶାଳ ନେତ୍ର ଥିବା ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲା, ତା'ର ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ନିଷ୍ପାପ ଭାବରେ କହିଲା - "ସଖା... ମୁଁ ଆସିଯାଇଛି। ଏବେ ବାହାରକୁ ଆସିଯାଅ ନା। ମୋ ସହ ଖେଳ।" ତା' ଆଖପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହା ଶୁଣି ହସୁଥିଲେ। କେହି ଜଣେ କହିଲା - "ଦେଖ କେତେ ସୁନ୍ଦର ପିଲାଟିଏ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସଖା ବୋଲି ଡାକୁଛି।" କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳକୁ କାହାରି କଥା ଶୁଭୁ ନଥିଲା। ତା'ର ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ନିଜ ସଖା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଉପରେ ରହିଥିଲା। ଦିନ ଗଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମନ୍ଦିରରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଳତିର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦୀପ ଜଳିଉଠିଲା, ପୂରା ମନ୍ଦିର ସୁନେଲି ଆଲୁଅରେ ଚମକିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳ ସେହି ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ବସି ରହିଥିଲା। ତା'ର ପିତାମାତା ତାକୁ ବହୁତ ବୁଝାଇଲେ - "ଚାଲ ପୁଅ, ଏବେ ମନ୍ଦିର ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। କାଲି ପୁଣି ଦର୍ଶନ କରିନେବୁ।" କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳ ଜିଦ୍ ଧରି ବସିଲା - "ନା, ମୁଁ ଏଇଠି ବସିବି। ମୋ ସଖା ମୋତେ ଡାକିଛନ୍ତି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବେ।" ତା' ଆଖିରେ ଏବେ ଲୁହ ଛଳଛଳ ହେଉଥିଲା। ରାତି ଗଭୀର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସମୁଦ୍ରର ଥଣ୍ଡା ପବନ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମନ୍ଦିରର ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇସାରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଛୋଟ ପିଲାଟି ଏବେ ବି ସେଇଠି ବସି ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ହଠାତ୍ ପରିବେଶ ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମନ୍ଦିର ଭିତରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା। ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ତୁଳସୀର ଏପରି ସୁଗନ୍ଧ ବାହାରିଲା ଯେ ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ଦିବ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଗୋପାଳ ଧୀରେ କରି ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ତା'ର ନିଃଶ୍ୱାସ ଅଟକି ଗଲା। ମନ୍ଦିର ଭିତରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ମୂର୍ତ୍ତି ରୂପରେ ନଥିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଗୋପାଳ ଭଳି ଏକ ସୁନ୍ଦର ବାଳକ ରୂପରେ ଥିଲେ। ଶ୍ୟାମଳ ବର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଚମକୁଥିବା ଆଖି, ଓଠରେ ଦୁଷ୍ଟାମିଭରା ହସ ଏବଂ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପବନରେ ଉଡୁଥିଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଆସି ଗୋପାଳ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ତା' ହାତ ଧରି ହସି ହସି କହିଲେ - "ଚାଲ୍ ସଖା, ବହୁତ ସମୟରୁ ଡାକୁଥିଲୁ ନା? ଏବେ ଖେଳିବା।" ଗୋପାଳ ଖୁସିରେ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲା। ତା' ଆଖିରେ ଚମକ ଆସିଗଲା। ସେ କହିଲା - "ଆପଣ ସତରେ ଆସିଗଲେ? ସମସ୍ତେ କହୁଥିଲେ ଆପଣ ବାହାରକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।" ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ - "ଯାହାର ପ୍ରେମ ସତ୍ୟ ହୋଇଥାଏ, ତାକୁ ଭେଟିବାକୁ ଜଗନ୍ନାଥ ନିଜେ ଚାଲି ଆସନ୍ତି।" ତା'ପରେ ଦୁହେଁ ହାତରେ ହାତ ଧରି ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ। ରାତିର ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ପୂରା ନଗରୀରେ ବିଛାଇ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଗଳିରେ ଦୀପ ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଜଳୁଥିଲା। ଦୁହେଁ କେତେବେଳେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, କେତେବେଳେ ହସୁଥିଲେ, କେତେବେଳେ ପରସ୍ପରକୁ ଧରି ଦୁଷ୍ଟାମି କରୁ କରୁ ନଗର ବାହାରେ ଥିବା ବିଲ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲେ। କିଛି ଦୂରରେ ଏକ ବଡ଼ ବଗିଚା ଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ପଣସ ଗଛ ଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଫଳ ଝୁଲୁଥିଲା। ଗୋପାଳ ଉପରକୁ ଚାହିଁ କହିଲା - "ସଖା, ଏ ଫଳ କେତେ ବଡ଼। ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି।" ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଆଖି ମାରିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟାମି ଢଙ୍ଗରେ କହିଲେ "ତେବେ ଚାଲ... ଆଜି ଚୋରି କରିବା।" ଦୁହେଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗଛ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଗୋପାଳ ତଳେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଏଣେତେଣେ ଚାହିଁଲା ଏବଂ ଜଗନ୍ନାଥ ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ। ସେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପଣସ ତୋଳି ତଳକୁ ପକାଇ ଦେଲେ। ଦୁହେଁ ଜୋରରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗୋପାଳ କହିଲା - "ଯଦି ମାଳୀ ଧରିନେବ ତେବେ?" ଜଗନ୍ନାଥ ହସି ହସି କହିଲେ - *"ତେବେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇବା ସଖା।"* ଦୁହେଁ ଗଛ ତଳେ ବସି ପଣସ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗୋପାଳର ଓଠରେ ରସ (ଅଠା) ଲାଗିଯିବାରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତା'ର ପାଟି ସଫା କରିଦେଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଦୁଇଟି ନିଷ୍ପାପ ଶିଶୁ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ହଠାତ୍ ବଗିଚାର ମାଳୀ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସେ ଦେଖିଲା ଯେ ଦୁଇଟି ପିଲା ତା'ର ପଣସ ତୋଳି ଖାଉଛନ୍ତି। ସେ ରାଗରେ ଚିତ୍କାର କଲା - "ଆରେ ଚୋର! ରୁହ!" ଏବଂ ବାଡ଼ି ଧରି ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇଲା। ଏହା ଦେଖି ଦୁହେଁ ଖିଲିଖିଲି ହୋଇ ହସି ପକାଇଲେ ଏବଂ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗୋପାଳ ଆଗେ ଆଗେ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଜଗନ୍ନାଥ ପଛେ ପଛେ। ପୁରୀର ନିଛାଟିଆ ଗଳିରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହସ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। ଦୌଡ଼ୁ ଦୌଡ଼ୁ ଦୁହେଁ ପୁଣି ମନ୍ଦିରର ସିଂହଦ୍ୱାର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଜଗନ୍ନାଥ ହସି ହସି ଗୋପାଳ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲାଇ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ - "ସଖା, ଏବେ ମୋତେ ଯିବାକୁ ହେବ। କିନ୍ତୁ ମନେରଖିବୁ, ଯେବେ ବି ପ୍ରେମରେ ଡାକିବୁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି।" ଏତିକି କହି ସେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ। ଗୋପାଳ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ହିଁ ହସି ହସି ଶୋଇପଡ଼ିଲା ଏବଂ କେତେବେଳେ ତା'ର ଆଖି ଲାଗିଗଲା, ସେ ନିଜେ ବି ଜାଣିପାରିଲା ନାହିଁ। ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଲା, ପୂଜାରୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିର ହାତରେ ପଣସର ଅଠା ଲାଗିଥିଲା। ମନ୍ଦିରର ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ହଳଦିଆ ଦାଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେପଟେ ଗୋପାଳର ପିତାମାତା ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ଗଭୀର ନିଦରେ ଶୋଇଛି ଏବଂ ତା' ପାଖରେ ଅଧା ଖିଆ ହୋଇଥିବା ଏକ ପଣସ ରଖାଯାଇଛି। ସେମାନେ ତାକୁ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ - *"ପୁଅ, ଏ ପଣସ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?"* ଗୋପାଳ ଆଖି ମଳି ମଳି ହସିଲା - *"ମାଆ, ମୋର ସଖା ଜଗନ୍ନାଥ ଆସିଥିଲେ। ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ପଣସ ଖାଇଲୁ ଏବଂ ମାଳୀ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପଛରେ ବାଡ଼ି ଧରି ଗୋଡ଼ାଇଥିଲା।"* ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ପିଲାଟି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି। କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ବଗିଚାର ମାଳୀ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିଲା ଏବଂ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲା - *"କାଲି ରାତିରେ ଦୁଇଟି ପିଲା ମୋ ବଗିଚାରୁ ପଣସ ତୋଳି ପଳାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପିଲା ବିଲକୁଲ୍... ବିଲକୁଲ୍ ଆମ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପରି ଦିଶୁଥିଲା।"* ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ସେଠାରେ ନୀରବତା ଛାଇଗଲା। ପୂଜାରୀମାନେ ଥରି ଥରି ଭଗବାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ତାଙ୍କ ଓଠରେ ଯେପରି ଏକ ମୃଦୁ ହସ ଥିଲା। ଗୋପାଳ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା ଏବଂ ଧୀରେ କରି କହିଲା - "ସଖା... ମୁଁ ପୁଣି ଖେଳିବାକୁ ଆସିବି।" କୁହାଯାଏ, ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ ହେଉଛି ଶିଶୁମନର ପ୍ରେମ। ଯେଉଁଠି ଛଳନା ନଥାଏ, ସେଠାକୁ ସ୍ୱୟଂ ମହାପ୍ରଭୁ ସଖା ସାଜି ଦୌଡ଼ି ଆସନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ସାଚ୍ଚା ପ୍ରେମ ଅଛି, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ - "ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ" 🌸 ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀଟିକୁ ନିଶ୍ଚୟ Share କରନ୍ତୁ। #JaiJagannath #JagannathTemple #PuriJagannath #ShreeGundicha #OdiaStory #OdishaCulture #JagannathMahaprabhu #DevotionalStory #Bhakti #PuriDham #OdiaPost #SpiritualStory #Odisha #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹