#🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 ରାଜା ନହୁଷ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତାପୀ, ଧର୍ମାତ୍ମା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଜୀବନରେ ଶହେଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲ ଭାବରେ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ଏକ ସମୟ ଏପରି ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ହୋଇଗଲା (ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ କାରଣରୁ), ଏବଂ ସେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଲୁଚି ଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନ ଖାଲି ହୋଇଗଲା, ଯାହା ଫଳରେ ସୃଷ୍ଟିର ସନ୍ତୁଳନ ବିଗିଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ମିଶି ଏହା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ସଦାଚାରୀ ରାଜା ନହୁଷଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା (ଇନ୍ଦ୍ର) କରାଯାଉ। ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା ହେବା ମାତ୍ରେ ନହୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଅପାର ଶକ୍ତି, ଅମରତା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆସିଗଲା। ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶାସନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ-ବିଳାସ ଏବଂ ଅସୀମିତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ବିବେକକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲା। ସେ ଅହଂକାରୀ ହୋଇଗଲେ। ଦିନେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶଚୀ (ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ)ଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। କାମ ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ନହୁଷ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା, ତେଣୁ ଶଚୀ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହୋଇଯିବା ଉଚିତ୍। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଶଚୀ ଏକଥା ଶୁଣି ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଜୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଏବଂ ନହୁଷଙ୍କୁ ଫସାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଚତୁର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଶଚୀ ନହୁଷଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ: "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ଅଛି। ଆପଣ ମୋ ପାଖକୁ ଏପରି ଏକ ବାହନରେ ଆସନ୍ତୁ, ଯାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହା ପାଖରେ ନଥିବ। ଆପଣ ଋଷି ଏବଂ ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୁହା ଯାଉଥିବା ପାଲିଙ୍କିରେ (ଶିବିକା) ବସି ଆସନ୍ତୁ।" ଅହଂକାର ଏବଂ କାମ-ବାସନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିବା ନହୁଷଙ୍କୁ ଠିକ୍-ଭୁଲ୍ ର ଜ୍ଞାନ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେ ସପ୍ତର୍ଷିମାନଙ୍କୁ (ଯେଉଁଥିରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ଭୃଗୁଙ୍କ ପରି ମହାନ ଋଷି ସାମିଲ ଥିଲେ) ନିଜ ପାଲିଙ୍କି ଉଠାଇବା କାମରେ ଲଗାଇଦେଲେ। ଋଷିମାନେ ଆକାରରେ ଛୋଟ ଥିଲେ ଏବଂ ନହୁଷଙ୍କୁ ଶଚୀଙ୍କ ସହ ଦେଖା କରିବାର ଏତେ ତରତର ଥିଲା ଯେ ସେ ପାଲିଙ୍କିରେ ବସି ବସି ବାରମ୍ବାର ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଜୋରରେ ଚାଲିବାକୁ ତାଗିଦ କରୁଥିଲେ। ତରବରରେ ନହୁଷ ମହାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଆଘାତ କରିଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ସର୍ପ, ସର୍ପ!" (ସଂସ୍କୃତରେ 'ସର୍ପ'ର ଅର୍ଥ 'ଶୀଘ୍ର ଚାଲ' ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ)। ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନହୁଷଙ୍କର ଏହି ଦୁଃସାହସ ଏବଂ ଅପମାନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଗଲେ। ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନହୁଷଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ: "ଅହଂକାରୀ ନହୁଷ! ତୁ ବ୍ରହ୍ମତେଜର ଅପମାନ କରିଛୁ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଲାତ ମାରିଛୁ। ତୁ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ତୁ ଏବେ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସି ପୃଥିବୀରେ 'ମହାନ ଅଜଗର' (ସର୍ପ) ହୋଇଯା!" ଅଭିଶାପ ମିଳିବା ମାତ୍ରେ ନହୁଷଙ୍କ ଅହଂକାର ଚୂରମାର ହୋଇଗଲା। ସେ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦୟାଳୁ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ କହିଲେ ଯେ ଅଭିଶାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଫେରାଇ ନିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ହିଁ ଜନ୍ମିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଦେବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଏହି ସର୍ପ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ଏବଂ ତୁମେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇପାରିବ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମହାଭାରତ କାଳରେ ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବନବାସରେ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏକ ବିଶାଳ ଅଜଗର (ନହୁଷ) ଭୀମଙ୍କୁ ଗୁଡ଼ାଇ ଧରିଥିଲା। ଭୀମଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଆସିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସେହି ଅଜଗର ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଲକ୍ଷଣ ଉପରେ ଅନେକ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନହୁଷଙ୍କ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସେ ସର୍ପ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲା। **ଶିକ୍ଷା:** ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ପଦବୀରେ କାହିଁକି ନ ପହଞ୍ଚୁ, ଯଦି ସେ ନିଜର ବିବେକ ହରାଇ ବସେ ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ବୁଡ଼ି ବଡ଼ ତଥା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରେ, ତେବେ ତା'ର ପତନ ନିଶ୍ଚିତ। ରାଧେ ରାଧେ।