उर्वरीत त्या लढाईचा एक भाग म्हणजे मराठीच्या आग्रहाचं धोरण आहे. काही का कारण असेना, ‘मिरा-भायंदरला आल्यावर काही का असेना माझ्या तोंडातून आपसूक हिंदी येतं,’ असं लाजीरवाणं विधान करणारा माणूस मराठीच्या आग्रहाची जाहीर भूमिका मांडतो, हे काव्यात्म न्यायासारखंच आहे. स्वाभाविकच तुम्हाला हे नको आहे. तुम्ही उत्तरभारतीय हिंदू असाल तर ‘भारत का बच्चा बच्चा जय श्रीराम गायेगा’ असं म्हणत गायपट्ट्यात जो उन्माद सुरू झाला आहे, त्याचे तुम्ही वारस आहात. उत्तर भारतीय मुसलमान असाल तर देवबंदी आणि वहाबी पद्धतीचे आहात; लोकशाही वगैरे गोष्टी तुमच्या गावी पोहोचल्याच नाहीत. त्यामुळे भाषावार प्रांतरचना झाल्यावर त्या त्या राज्याची राजभाषा शिकणं अनिवार्य आहे, असं तुम्हाला कोणी सांगितलं की तुम्हाला मिरच्या झोंबतात, मूळव्याध उठतं आणि मग लष्कर-ए-नोएडा मधले गोदी मीडियाचे अँकर मराठी लोक प्रतिगामी, संकुचित, राष्ट्रद्रोही आहेत असं सगळ्यांना सांगत राहतात. काही अपवाद वगळता आमची माध्यमं ‘नरो वा कुंजरो वा’च्या भूमिकेत असल्यामुळे आणि आमचे मराठीवादी राजकीय पक्षांसह जवळपास सर्व राजकीय पक्ष निर्णायक आणि टोकाची भूमिका घेत नसल्यामुळे, स्थलांतरित आणि परप्रांतीय असूनही तुम्ही आमचे बाप झालेले आहात. त्यातही चळवळी चालवणारे आमचे मित्र ‘या गरीबांविरुद्ध संघर्ष करून काय करायचं? आपली खरी लढाई भांडवलदारांविरुद्ध असली पाहिजे,’ असं सांगून आम्हाला हतोत्साहित करतात; पण भांडवलदारांविरुद्धची लढाई लढताना ते सोबत असतील याची खात्री देता येत नाही. जागतिक भांडवल आणि धार्मिक मूलतत्त्ववाद यांचा समसमा संयोग झाल्यानंतर जी फॅसिस्ट राजवट उभी राहते, ती एखाद्या देशात उभी राहिल्यावर तिला भाषासंस्कृतीच्या राजकारणाने कसा छेद द्यायचा, हे कोणाला कळतही नाही; आणि आणि ज्यांना कळतंय, त्यांचं म्हणणं समाजापर्यंत पुरेसं पोहोचतही नाही. अशा परिस्थितीत तुमच्या लाखोंच्या मोर्चाला आमच्या शुभेच्छा! हे दृष्ट महाराष्ट्र सरकार मराठी सक्ती करणार असल्यामुळे त्याचा निषेध म्हणून तुम्ही तुमच्या १५ लाख रिक्षांमधून किमान ४५ लाख लोक भरून तीव्र वेगाने आपल्या गावाकडे कूच केले पाहिजे. युद्धाचा काळ आहे; त्यामुळे मध्ये डिझेल-पेट्रोल-सीएनजी न मिळण्याची शक्यता आहे. प्रवास वाटेत थांबून परत यावं लागू नये म्हणून पुरेसे बॅरल भरून तुम्ही आपला प्रवास सुरू करावा. अजित पवारांच्या विमानात जर काही बॅरल इंधन असू शकतं, तर गरीब रिक्षा-टॅक्सीवाल्यांकडे असे इंधन असायला काय हरकत आहे? तो इंधन समानतेचाच भाग आहे, असं आम्ही मानतो. मजलदरमजल करत तुम्ही अत्यंत सुखासीन, प्रगत आणि धर्माची छत्रछाया असलेल्या बिहार, मध्यप्रदेश, राजस्थान, उत्तर प्रदेश, झारखंड, उत्तराखंड या देवभूमीतील प्रदेशांमध्ये आनंदाने परत जावं. मराठी लोक वाईट आहेत, त्यांची खोड मोडलीच पाहिजे. हवं तर हे आळशी लोक तुमच्या जागी रिक्षा चालवू शकतात का? इथल्या खड्ड्यांनी भरलेल्या रस्त्यांमुळे त्यांनाही पाठदुखी होते की नाही, हे सगळं तुम्हाला नोएडातील चॅनलवरून नियमित कळण्याची व्यवस्था झाली पाहिजे. तुम्ही कपड्यांना इस्त्री केली नाही तर मराठी लोकांवर नागडं फिरण्याची वेळ येईल. तुम्ही पाणीपुरी तयार केली नाही तर मराठी लोक उपाशी राहतील आणि त्यांना विड्रॉल सिम्प्टम्स येतील; तुम्ही फळं विकली नाहीत तर मराठी लोक फळांची नावं विसरून जातील; तुम्ही मासे विकले नाहीत तर मराठी कोळणी कोट्यवधींचा फायदा करून घेतील; तुम्ही एमआर झाला नाहीत तर डॉक्टर लोकांना चैन पडणार नाही. तुम्ही प्लंबिंग आणि इंटेरियरची कामे केली नाहीत तर महाराष्ट्रभरातील मराठी लोक पत्रे टाकून राहतील. आणि या अर्थव्यवस्थेत जे अब्जावधी रुपयांचं योगदान तुम्ही देत आहात ते तुमच्या अनुपस्थितीमुळे बंद झालं, तर मराठी लोक आणि पर्यायाने महाराष्ट्र देशोधडीला लागेल आणि मग इथले लोक तुमच्या राज्यामध्ये रोजगार करायला येतील. तेव्हा तुम्ही त्यांच्यावर हिंदीची सक्ती केली पाहिजे आणि ‘आता कशी अद्दल घडवली’ असंही म्हटलं पाहिजे. तर मराठी लोकहो, आता आपण पुन्हा एकदा घाबरून जाण्याची वेळ आली आहे. गुजराती-मारवाड्यांचा पैसा नसेल तर मराठी माणूस भिकारी ठरतो; दाक्षिणात्यांसारखं इंग्रजी येत नाही, उत्तर भारतीयांसारखं कष्ट करत नाहीत—म्हणजे थोडक्यात आपण एक स्वतंत्र भाषक समाज म्हणून जगायलाच पात्र नाही आहोत. हे सगळं आपल्याला समजावून सांगण्यासाठी नियतीने शशांक राव, रामदास आठवले, वर्षा गायकवाड, संजय निरुपम अशा अमराठी आणि मराठी भैय्यांची नियुक्ती केली आहे. तर आता आपल्यापुढे दोन मार्ग आहेत—सपशेल माघार घ्यायची आणि मराठीचा आग्रह धरल्याबद्दल १०७ उठाबशा काढून या आदरणीय परप्रांतीयांची आणि मराठी भैय्यांची माफी मागायची; किंवा महाराष्ट्र धर्मावर आधारित मराठीकरणाची पूर्ण नव्याने सुरुवात करूया #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😍Marathi Status King #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स