#ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ 🙏🏻ଏହି କାହାଣୀ ବୃନ୍ଦାବନର ଅଟେ। ଜଣେ ମହିଳା ଥିଲେ ଯିଏ କି ଲଡୁ ଗୋପାଳଙ୍କର ବହୁତ ବଡ଼ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ବହୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ବାଳ ଗୋପାଳଙ୍କର ନିତ୍ୟ ସଚ୍ଚୋଟ ମନରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ଉଠି, ଗାଧୋଇ ସାରି କାହ୍ନା ଜୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ବଦଳାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନର ତିଳକ ଲଗାଇ ଫଳ, ମିଶ୍ରି କିମ୍ବା ଲଡୁ, ଯେଉଁ ଦିନ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଯାହା ଥାଏ ସେଥିରେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ଲଗାଉଥିଲେ। ଲଲାଙ୍କୁ ଭୋଗ ଲଗାଇବା ପରେ ହିଁ ସେ ନିଜେ କିଛି ଖାଉଥିଲେ। ପୁଣି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆରତୀ କରି ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ଲଗାଉଥିଲେ। ପୂରା ଦିନ ମନରେ ସବୁବେଳେ ସେ କେବଳ ତାଙ୍କ ନାମ ନେଉଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏପରି ନଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସେ ନିଜ କାହ୍ନାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉ ନଥିଲେ। ଦିନେ ସକାଳୁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଜୋରରେ ହାକୁଟି ଆସୁଥିଲା ଏବଂ ତାହା ବନ୍ଦ ହିଁ ହେଉନଥିଲା, ଯେଉଁ କାରଣରୁ ସେ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଝିଅ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଆସିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆସିବା ମାତ୍ରେ ତାଙ୍କର ହାକୁଟି ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଝିଅ ମାଆଙ୍କର ଭଲମନ୍ଦ ପଚାରିବାରୁ ମାଆ କହିଲେ, "ଏମିତିରେ ତ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି ମୋର ଲଡୁ ଗୋପାଳଙ୍କ କୃପାରୁ, କିନ୍ତୁ କେଜାଣି ଆଜି ସକାଳୁ ମୋତେ ବହୁତ ଜୋରରେ ହାକୁଟି ଆସୁଥିଲା ଯାହା ରହିବାର ନାଁ ହିଁ ନେଉନଥିଲା।" ତାଙ୍କ ଝିଅ କହିଲେ, "ଆରେ ମାଆ, ତୋର ହାକୁଟି ତ ମୋ ଯୋଗୁଁ ଆସୁଥିଲା। କାରଣ ଆଜି ସକାଳୁ ମୁଁ ତୋତେ ବହୁତ ମନେ ପକାଉଥିଲି ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆସିବା କ୍ଷଣି ତୋର ହାକୁଟି ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା।" ମାଆ ପଚାରିଲେ, "ଏପରି ସତରେ ହୁଏ କି?" ଝିଅ କହିଲେ, "ହଁ ମାଆ ଏପରି ହିଁ ହୁଏ। ଯଦି କାହାକୁ କେହି ବହୁତ ମନରୁ ମନେ ପକାଏ ତେବେ ଏହି କାରଣରୁ ତାକୁ ଜୋରରେ ହାକୁଟି ଆସେ। ଏବେ ତ ସେ ମହିଳା ଜଣକ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେ କି "ମୁଁ ତ ଦିନ ରାତି ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପ୍ରତି କ୍ଷଣ ନିଜ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଥାଏ। ମୋ ଦ୍ଵାରା ଏହା ବହୁତ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ ହୋଇଗଲା। ମୋର ଏହି ଭୁଲ୍ କାରଣରୁ ମୋର ସେହି ଛୋଟ ଲଡୁ ଗୋପାଳଙ୍କୁ କେତେ ହାକୁଟି ଆସୁଥିବ।" ସେ ଜୋର ଜୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, "ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ ମୋର ଲଲା, ମୋ ଯୋଗୁଁ ତୁମକୁ କେତେ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଥିବ। ମୋର ସେହି ଛୋଟ ଲଲା ହାକୁଟି ମାରି ମାରି ହଇରାଣ ହୋଇଯାଇଥିବେ।" ସେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, "ହେ ଭଗବାନ ମୋ ଦ୍ଵାରା ଅଜାଣତରେ ଏହା କେତେ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ ହୋଇଗଲା।" ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିଜ ଭୁଲ୍ ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏବେ ସେ ମନରେ ଏହା ସ୍ଥିର କରିନେଲେ କି ସେ ଆଉ କେବେବି ଲଡୁ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଭଗବାନ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଅନେକ ଦିନ ବିତିଗଲା କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଲଡୁ ଗୋପାଳଙ୍କୁ କେବେ ମନରୁ ମନେ ପକାଉନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖୀ ଏବଂ ରୋଗୀଣା ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିନେ ସେ ଶୋଇଥିଲେ, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା କେହି ତାଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି କି, "ମୈୟା, ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇବା କାହିଁକି ଛାଡ଼ିଦେଲ? ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇବା ଛାଡ଼ିଦେଲ ତ ମୁଁ ହିଁ ତୁମକୁ ଭେଟିବାକୁ ଆସିଗଲି। ତୁମର ପ୍ରେମ ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣିଛି। ମୈୟା ଉଠ ଏବଂ ଯେପରି ମୋର ସେବା କରୁଥିଲ ଏବଂ ଯେପରି ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ମନେ ପକାଉଥିଲ, ପୁଣିଥରେ ମୋତେ ସେହିପରି ପ୍ରେମ କର। ମୈୟା, ଏବେ ଆଉ ରହି ହେଉନାହିଁ ତୁମ ବିନା।" ଏହା ଶୁଣି ସେହି ମହିଳା ଜଣକ ଯେମିତି ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସାକ୍ଷାତ୍ ବାଙ୍କେ ବିହାରୀ ଜୀ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ସେ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଅହୋ ଭାଗ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଯେ ଆପଣ ମୋ ଗରିବର ଦ୍ଵାରକୁ ଆସିଲେ।" ଏବେ ସେ ନିତ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, ତାହା ପୁଣିଥରେ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ଶିକ୍ଷା: ଏହି କାହାଣୀରୁ ଏହି ପ୍ରେରଣା ମିଳେ ଯେ ଭଗବାନ ସର୍ବଦା ପ୍ରେମର ଭୋକିଲା ଅଟନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରେମରେ ଯାହା କିଛି ବି କହୁଛନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତି। ସେହି ପରମ ପିତା ପରମାତ୍ମା ସର୍ବଦା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ପ୍ରେମରେ କୁହ ବୃନ୍ଦାବନ ବିହାରୀ ଲାଲ୍ କି ଜୟ ହୋ! **ଜୟ ଜୟ ଶ୍ରୀ ରାଧେ!** #viralreelschallenge #photography #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶