#✍🏽 माझ्या लेखणीतून "ए वेटर... इकडे ये! हे बघ, हे ५०० रुपये घे आणि खिशात घाल. तुझ्यासारख्याला याची लय गरज आसंल. आजचा दिवस तुझी दिवाळी समज आणि मज्जा कर!"
"मॅडम, बिल तर तुमच्या पतीने दिलंय, मग हे कशासाठी?"
"अरे, ती तुझी 'टीप' हाय रं! घे ना गपगुमान. भि*काऱ्याला भी*क मिळतीया तर कशाला नखरे करतोयस?"
नेहाच्या या वाक्याने त्या फाईव्ह स्टार हॉटेलच्या टेबलावर सन्नाटा पसरला, पण रोहितच्या चेहऱ्यावर फक्त एक शांत स्माईल होती.
मुंबईचं एक प्रसिद्ध 'सी-फेसिंग' फाईव्ह स्टार हॉटेल. आतल्या काचेतून अथांग समुद्र दिसत होता आणि आत श्रीमंतांची रेलचेल सुरू होती. रोहित आज वेटरच्या युनिफॉर्ममध्ये हातात ट्रे घेऊन फिरत होता. खरं तर रोहितचं व्यक्तिमत्त्व एखाद्या मॉडेलसारखं होतं, पण आज त्याच्या नशिबात लोकांची उष्टी भांडी उचलणं लिहिलं होतं... निदान बघणाऱ्याला तरी तसंच वाटत होतं.
रात्रीचे ९ वाजले होते. हॉटेलच्या प्रवेशद्वारातून एक जोडपं आत आलं. मुलगा दिसायला गर्भश्रीमंत वाटत होता आणि त्याच्या हातात हात घालून चालणारी मुलगी... ती नेहा होती. रोहितची एक्स-गर्लफ्रेंड! पाच वर्षांपूर्वी नेहाने रोहितला हेच म्हणून सोडलं होतं की, "रोहित, तुझ्याकडे ना पैसा आहे, ना स्टॅंडर्ड. मला झोपडीत सडायचं नाहीये. मी एका श्रीमंत मुलाशी लग्न करून सेटल होणार आहे. तुझी लायकी नाहीये मला सांभाळायची." तिने त्याच्याशी टोकाचे भांडण करून सोडून दिले. त्या दिवशी रोहित खूप रडला होता, पण आज ५ वर्षांनी नियतीने त्यांना पुन्हा आमनेसामने आणलं होतं.
नेहाने रोहितला वेटरच्या कपड्यात पाहिलं आणि तिच्या डोळ्यात एक चमक आली. पण ती आनंदाची नव्हती, तर क्रूर समाधानाची होती. तिला वाटलं, 'बरं झालं हा इथे वेटर आहे. आज याला याची लायकी दाखवते.'
ती मुद्दाम रोहित ज्या सेक्शनमध्ये होता, त्या टेबलावर जाऊन बसली. तिने रोहितला हाक मारली.
"एक्सक्यूझ मी, वेटर!"
रोहितने मान वर करून पाहिलं. नेहा आणि तिचा नवरा. रोहित क्षणभर थबकला, पण त्याने स्वतःला सावरलं. तो अत्यंत नम्रपणे त्यांच्या टेबलाजवळ गेला.
"येस मॅडम? काय ऑर्डर घेणार?"
नेहाने नसत्या आवाजात आपल्या नवरऱ्याला सांगितलं, "हनी, हा बघ रोहित. मी तुला सांगितलं होतं ना माझ्या कॉलेजच्या एका 'चिपकू' मुलाबद्दल? जो माझ्या मागे वेड्यासारखा फिरायचा? हा बघ, तोच हा! आज इथे वेटरचं काम करतोय. बिचारा!"
तिच्या नवऱ्याने, जो स्वभावाने चांगला वाटत होता, रोहितकडे बघून एक ओशट स्माईल दिली.
रोहितने काहीच उत्तर दिलं नाही. त्याने शांतपणे ऑर्डर घेतली. जेवण संपेपर्यंत नेहाने रोहितचा होईल तितका अपमान केला.
"ए वेटर, पाणी गरम आहे, दुसरं आण."
"हे नॅपकीन किती घाण आहे, नीट साफ कर टेबल."
ती प्रत्येक गोष्टीवर त्याला टोकत होती. तिला वाटत होतं रोहित चिडेल, रडेल किंवा लाजेल. पण रोहितच्या चेहऱ्यावरचं तेज तसंच होतं. तो प्रत्येक अपमानाचा घोट निमूटपणे पीत होता.
जेवण झालं. बिल आलं. नेहाच्या नवऱ्याने बिल दिलं. ते उठून जायला निघाले. तेवढ्यात नेहाने मुद्दाम आपल्या पर्समधून ५०० रुपयांची कडक नोट काढली आणि रोहितच्या हातावर टेकवली.
"हे बघ वेटर... मगाशी म्हटलं तसं, हे घे ५०० रुपये. मला माहितीय वेटरच्या पगारात घर चालवणं कठीण असतं. जुनी ओळख आहे आपली, म्हणून ही मदत समजून घे."
रोहितने ती ५०० ची नोट घेतली. तो हसला आणि म्हणाला, "थँक्यू मॅडम."
नेहा विजयी मुद्रेने हसली. तिला वाटलं, 'शेवटी भि*कारी तो भि*कारीच, घेतलीच ना भी*क!'
ते दोघे बाहेरच्या गेटकडे निघाले. रोहितने ती ५०० ची नोट तिथेच उभ्या असलेल्या मॅनेजरकडे दिली आणि तो पुन्हा कामाला लागला. जेव्हा नेहा आणि तिचा नवरा बाहेर पडणार होते, तेव्हा हॉटेलचे जनरल मॅनेजर, मिस्टर डिसूझा धावत त्यांच्याजवळ आले.
"एक्सक्यूझ मी मॅडम? एक मिनिट थांबा."
नेहा रागात म्हणाली, "काय झालं आता? बिल तर दिलंय ना?"
मॅनेजरने अत्यंत आदराने पण कडक आवाजात सांगितलं, "मॅडम, तुम्ही आता ज्या 'वेटर'ला ५०० रुपये टीप दिलीत ना, ती रक्कम त्यांनी हॉटेलच्या 'चॅरिटी बॉक्स' मध्ये जमा करायला सांगितली आहे. अनाथ मुलांसाठी."
नेहा उपहासाने म्हणाली, "का? त्याला कमी वाटले का ५०० रुपये?"
मॅनेजर हसले आणि म्हणाले, "नाही मॅडम. प्रश्न पैशाचा नाही, 'स्टॅंडर्ड'चा आहे. कारण ज्यांना तुम्ही वेटर समजून टीप दिलीत, ते रोहित सर... या हॉटेलचे मालक आहेत."
नेहाच्या पायाखालची जमीनच सरकली. "का... काय? मालक?"
मॅनेजरने पुढे सांगितलं, "हो मॅडम. फक्त हे हॉटेलच नाही, तर मुंबईत त्यांच्या अशा ५ ब्रँच आहेत. आज आमचा एक जुना वेटर अचानक आजारी पडला, स्टाफ कमी होता आणि गर्दी जास्त होती. कस्टमर्सला त्रास होऊ नये म्हणून रोहित सर स्वतः युनिफॉर्म घालून वेटरचं काम करत होते. ते म्हणतात, 'कोणतंच काम छोटं नसतं, आणि मालक तोच असतो जो आपल्या माणसांच्या खांद्याला खांदा लावून काम करतो.'"
नेहाचा चेहरा बघण्यासारखा झाला होता. तिचा नवराही अवाक झाला होता. ज्याला ती 'भि*कारी' समजून हिणवत होती, तो आज करोडोंचा मालक होता आणि तरीही जमिनीवर होता.
रोहित युनिफॉर्म बदलून, आता एका भारीतल्या सुटाबुटात लॉबीमध्ये आला. तो नेहाच्या जवळून जात होता. नेहाने मान खाली घातली होती. तिला मे*ल्याहून मे*ल्यासारखं झालं होतं. रोहित तिच्याजवळ थांबला नाही, पण जाता जाता आपल्या मॅनेजरला गावरान ठसक्यात म्हणाला, "पाटील, त्या मॅडमना गाडीपर्यंत सोडा. आणि हो, सांगा त्यांना... माणसाची किंमत त्याच्या खिशातल्या पैशावरून नाय, तर त्याच्या काळजातल्या माणुसकीवरून ठरती! गरिबाच्या हातावर टीप देता येते, पण नशिबावर नाय!"
रोहित आपल्या मर्सिडीजमध्ये बसून निघून गेला आणि नेहा त्या ५०० रुपयांच्या नोटेसारखी तिथेच कोलमडून उभी राहिली. तिची श्रीमंती रोहितच्या साधेपणासमोर आज पूर्णपणे उघडी पडली होती.
त्या दिवशी नेहाला एक गोष्ट समजली, वेळ कोणाचीच गुलाम नसते. जी व्यक्ती आज मातीत आहे, ती उद्या महालात असू शकते. आणि खरी श्रीमंती बँक बॅलन्समध्ये नाही, तर संस्कारात असते.
#viral #photography #everyone
