പാലക്കാട്ടെ ഒരു ഉൾഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു മാധവന്റെ തറവാട്. വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിക്കാതെ കിടന്ന ആ വീട് പുതുക്കിപ്പണിയാനാണ് നഗരത്തിൽ നിന്ന് മാധവൻ എത്തിയത്. കൂട്ടിന് ആരുമില്ലെങ്കിലും മാധവന് പേടി തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, നാട്ടുകാർക്ക് പറയാൻ കുറേ കഥകളുണ്ടായിരുന്നു. "രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ആരും പുറത്തിറങ്ങരുത്," ചായക്കടക്കാരൻ വാസു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു. മാധവൻ അതൊരു ചിരിയോടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ സമാധാനപരമായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാം ദിവസം രാത്രി, ഒരു കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കറണ്ട് പോയതോടെ വീടാകെ ഇരുട്ടിലായി. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ മാധവൻ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, മുറ്റത്തെ കരിമ്പനയുടെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു രൂപം. മാധവൻ കരുതിയത് അത് അയൽവാസിയായ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമെന്നാണ്. "ആരാണത്?" മാധവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ മാധവൻ കണ്ടത് ആ രൂപത്തിന് മുഖമില്ല എന്നതായിരുന്നു. വെറും ശൂന്യത! ഭയന്നുപോയ മാധവൻ വേഗം അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു. മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും പുറത്ത് ആരോ നടക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു. അത് അവന്റെ സുഹൃത്തായ രവിയുടെ പക്കൽ നിന്നായിരുന്നു: "മാധവാ, ആ വീട്ടിൽ പഴയ ഒരു കിണറുണ്ട്. അതിനടുത്തേക്ക് പോകരുത്. പണ്ട് അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ മരിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് രാത്രിയിൽ വരാന്തയിൽ വന്നിരിക്കുന്നത് ഒരു ശീലമായിരുന്നു..." സന്ദേശം വായിച്ചു തീർന്നതും മാധവന്റെ പിന്നിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. അവന്റെ കാതിൽ ആരോ മന്ത്രിച്ചു: "എന്റെ കസേരയിൽ എന്തിനാണ് നീ ഇരിക്കുന്നത്...?" മാധവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടത് തന്റെ കസേരയുടെ അടുത്തായി നിൽക്കുന്ന, കണ്ണുകളില്ലാത്ത ആ രൂപത്തെയായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ മാധവന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ നീണ്ടു വന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നാട്ടുകാർ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് മാധവൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വരാന്തയിലെ ആ പഴയ ചാരുകസേര മാത്രം പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ആരും ഇല്ലാതെ തന്നെ. #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ