ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRzwG7a?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഅവൾക്ക് എന്തോ വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി. ഇനി അച്ഛനെങ്ങാനും ആയിരിക്കുമോ. അമ്മ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയിട്ടുമില്ല . അവൾ മുൻവശത്തെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയിട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വരികയാണ് അമ്മയോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന കൗസല്യ ചേച്ചി. ഓഹ്...കൗസല്യ ചേച്ചിയായിരുന്നോ,അവൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ ചിരിയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഇന്നെന്താ പണി നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ ചേച്ചി?? എന്നിട്ട് അമ്മയെവിടെ കാണുന്നില്ലല്ലോ, അവൾ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. മോളെ അത് പിന്നെ.... കൗസല്യ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എന്താ ചേച്ചീ...?? ദേവികയിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിറഞ്ഞു മോളെ, മീരക്ക് പെട്ടെന്നൊരു വയ്യായ്ക അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയിരിക്കുകയാണ്. അയ്യോ... അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി?? അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. പെട്ടന്ന് ഒന്ന് തലകറങ്ങി, ഭാഗ്യത്തിന് ആ വീട്ടിലെ പയ്യൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന്ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കൂടെ പണിയുന്ന സരളയും മിനിയും ഒപ്പം പോയിട്ടുണ്ട്, പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ചേച്ചി മോൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കാം എന്ന് കരുതി വന്നതാണ്. അമ്മയേ ഏത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്?? പറ ചേച്ചി... ഞാൻ വേഗം പോകട്ടെ.. വേണ്ട മോളെ പോകണ്ട. അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തനിക്കീ ലോകത്തിൽ അമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളൂ... അമ്മക്കൊരു പോറൽ ഏറ്റാൽ പോലും തനിക്ക്‌ സഹിക്കില്ല.. മോള് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചായിരുന്നോ ?? കൗസല്യ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. ഇല്ല... എന്നാൽ ഭക്ഷണം എടുത്ത് കഴിക്ക്. എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. അമ്മയൊന്നു വന്ന് കണ്ടാലേ അവൾക്ക് സമാധാനമാകൂ... അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് രണ്ട് ആളുകൾ കൂടി അങ്ങോട്ട് വന്നു. പതിയെ പതിയെ ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വന്നു. ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ അകാരണമായ ഒരു ഭീതി നിറഞ്ഞു.. അരുതാത്തതെന്തോ സംഭവിച്ചുവെന്നവളുടെ ഉള്ളം മന്ത്രിച്ചു. സത്യം പറ, എന്താ എന്റെ അമ്മക്ക്?? അവൾ കൗസില്യ ചേച്ചിയെ പിടിച്ചുകുലുക്കി... പറ ചേച്ചീ... എന്താ...?? മോളെ നീ സമാധാനമായിരിക്കണം. ഇല്ല. എന്നോട് നിങ്ങൾ സത്യം പറ ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും. എന്താ പറ്റിയത്?? ഇയാളുകളെല്ലാം എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?? മോളെ, പണിതുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു നെഞ്ച് വേദന, കുഴഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. പക്ഷേ... ആശുപത്രിയിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ.... കൗസല്യ പാതിയിൽ നിർത്തി. അത് കേട്ടതും ദേവിക ശില പോലെ ഇരുന്നു. കാതുകൾ രണ്ടും കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ടത് പോലെ, ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. ചുറ്റിലും നടക്കുന്നതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ഒരേ ഇരുപ്പ്... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താഴെ വണ്ടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മീരയെ എടുത്തുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. ദേവിക ചാടി എഴുന്നേറ്റു. പെട്ടെന്ന് അവളെ കൗസല്യ ചേച്ചിയും, മറ്റ് രണ്ട് സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് മുറുകെ പിടിച്ചു എന്നെ വിട്... അവൾ കുതറി. എന്നിട്ടും അവർ പിടിവിട്ടില്ല അകത്തെടുത്ത് കിടത്തിയ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് അവർ ദേവികയെ കൊണ്ടുപോയി. ദേവിക അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി... പിന്നെ പതിയെ ചിരിച്ചു... ഇത് കൊള്ളാം... ഇങ്ങനെ കിടക്കാതെ എനിക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്താ അമ്മേ അവൾ പറഞ്ഞു. മോളെ.... നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്... അവർ അവളെ ബലമായി കസേരയിലേക്ക് ഇരുത്തി. അവൾ പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങനെയാ ശരിയാവുന്നത്, അമ്മക്ക് മടിയാണെങ്കിൽ ഞാൻ പോയി ചായ ഉണ്ടാക്കാം. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാനാഞ്ഞു. മോളെ എന്താടീയിത്...കൗസല്യ ചേച്ചി കണ്ണുനീരോടെ ചോദിച്ചു. അവൾ കൗസല്യ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവരുടെ ആ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ദേവിക പതറിപ്പതറി ചുറ്റിലും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് വന്നു നിന്നു. അല്പനേരം അവളമ്മയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... പിന്നെപെട്ടന്ന് മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു... ആളുകൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ തുനിഞ്ഞു. വേണ്ട അവൾ കരയട്ടെ... കൗസല്യ ചേച്ചി അവരെ തടഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ആ കരച്ചിൽ കണ്ടുനിന്നവരുടെ പോലും ഉള്ളം തകർത്തു... വേണ്ടപ്പെട്ടവരായി നമ്മളൊക്കെ തന്നെയേയുള്ളൂ... അയൽവക്കക്കാർ മുന്നോട്ടുവന്നു... ആ മോഹൻ എവിടെയാണോ എന്തോ അയാൾ വരാതെ എങ്ങനെയാ..ഒരാൾ ചോദിച്ചു. അയാൾ വരുമോ എന്ന് നോക്കാം, അല്ലെങ്കിലും ഇന്നിപ്പോൾ ഇത്രയും നേരമായില്ലേ, നാളെ രാവിലെ ചടങ്ങുകൾ വയ്ക്കാം. അയാൾ വരികയാണെങ്കിൽ വരട്ടെ... അവസാനമായി ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുകയാണെങ്കിൽ അയാൾ കാണട്ടെ. അതിന് അയാളെങ്ങനെ അറിയാനാ?? ഊരുതെണ്ടി നടന്നിട്ട് ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് കയറിവരും, തോന്നുമ്പോൾ പോകും. അങ്ങനെയുള്ള ആളല്ലേ വന്നാൽ വന്നു അത്രതന്നെ... എൽദോസ് വിവരമറിഞ്ഞിരുന്നു. അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അയാൾ അവിടെയെത്തി. അയാൾ ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം നേതൃത്വം നൽകി. ആകെ തകർന്നിരിക്കുന്ന ദേവികയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ ഉള്ളം വിങ്ങുകയായിരുന്നു. ആർക്കും ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാത്ത അമ്മയും മകളുമാണ്. അവർക്ക് എന്തിനാണാവോ ഇങ്ങനെ ഒരു ഗതി വന്നത്?? ആ മോൾക്ക് ഇനി ആരുണ്ട്?? ആരൊക്കെയോ പറയുന്നത് അയാൾ കേട്ടു... എൽദോസാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറേഞ്ച് ചെയ്തത്. പിറ്റേന്ന് പത്തു മണി വരെ അവർ കാത്തു, എന്നിട്ടും മോഹനെത്തിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതിലർത്ഥമില്ല നമ്മൾ എല്ലാവരും കൂടി വേണം കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടത്താൻ. ആകെ ഈ പെൺകുട്ടി മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ... അയൽവക്കത്തുള്ള ഒരാൾ പറഞ്ഞു കൗസല്യ ചേച്ചി ദേവികയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു, മോളെ നീ പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ, നീ വേണം അമ്മയെ യാത്രയാക്കാൻ.. അത് കേട്ടതും അവൾ യാന്ത്രികമായി കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി. കൗസല്യ ചേച്ചി ബാത്റൂമിനരികിൽ കാത്തുനിന്നു. അവർക്ക് വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു അവളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ. അവൾ കുളിച്ചീറനായി ഇറങ്ങിവന്ന്, കർമ്മങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തു. അവൾ തന്റെ അമ്മയുടെ കവിളുകളിലും നെറ്റിയിലും ഭ്രാന്തമായുമ്മ വച്ചു.. ഇനിയീ ജന്മത്തിലൊരിക്കലും തനിക്ക് അമ്മയെ കാണുവാനാകില്ല.. അല്ല! ആരാണ് ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുക. ആൺകുട്ടികളായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ.?? ഞാൻ മതി അമ്മയ്ക്കും അതാണ് സന്തോഷം. ദേവിക പറഞ്ഞു. ചിതക്ക് തീ പകരുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കിലുകിലെ വിറക്കുകയായിരുന്നു. തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ, തന്നെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച, സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ച, തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച തന്റെ അമ്മ എന്നേക്കുമായി ഭൂമിയിൽ നിന്നും വിട വാങ്ങുകയാണ്. അവൾ നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണു. പെട്ടെന്ന് രണ്ടുമൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ചേർന്ന് അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി... പതിയെ പതിയെ ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി പിരിഞ്ഞുപോയി ഏറ്റവും അടുത്ത അയൽക്കാർ മാത്രം അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ അമ്മയും മകളും അവർക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അവർ അവരെ കണ്ടിരുന്നത്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം മുതൽ മീര ഇല്ല എന്നുള്ള അവസ്ഥ അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. സ്വന്തം മകളെന്ന കരുതലോടെ തന്നെ അവർ ദേവികയെ നോക്കി. ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കൗസല്യ ചേച്ചി ദേവികയുടെ അരികിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ലായിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും അവളുടെ കൂടെ തന്നെ ഇരിക്കാനും അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കൗസല്യ ചേച്ചി വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ മറ്റ് ആൾക്കാർ വന്ന് ദേവികക്ക് കൂട്ടിയിരിക്കും. അവർ ആകുന്നതുപോലെയൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നാലഞ്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. അന്നൊരു തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു തിങ്കളാഴ്ച ഉച്ചയോടു കൂടി മോഹനൻ അവിടെയെത്തി. കൗസല്യ ചേച്ചിയും ദേവികയും കൂടി ഇറയത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അയാൾ കടന്നുവന്നത്. ദാ...മോളെ നിന്റെ അച്ഛൻ വന്നു. ചേച്ചി പറഞ്ഞു അവൾ നിസംഗതയോടെ അയാളെ നോക്കി. അല്ല! ആരിത് കൗസല്യ ചേച്ചിയോ?? എന്താ രണ്ടുപേരുംകൂടി കാര്യമായി എന്തോ സംസാരത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അയാൾ ചിരിയോടെ അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു. നീ ഇതെവിടെയായിരുന്നു മോഹനാ നീ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലേ ?? കൗസല്യ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. എന്ത് കാര്യം?? അയാൾ ചോദിച്ചു ഇവിടെയുണ്ടെങ്കിലല്ലേ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിയൂ.. മീര പോയി, ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു. കൗസല്യ ചേച്ചി പറഞ്ഞു. മീര പോയോ?? ആരുടെ കൂടെ?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ദേവിക ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അയാളെ നോക്കി. എല്ലാവരും ഒരിക്കൽ പോകേണ്ടുന്ന ഒരു സ്ഥലമുണ്ടല്ലോ അങ്ങോട്ട് അവൾ പോയി. കൗസല്യ ചേച്ചി പറഞ്ഞു. അയാൾ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തു നിന്ന ദേവികയെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ അയാൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWebqMV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം..18 ----------------- "സ്വപ്നം കാണാതെ കയറിയിരിക്ക്.ഞാൻ ഡ്രെസ്സൊക്കെ അകത്തു കൊണ്ട് പോയി വെക്കട്ടെ." മ്മ്...' റസിയ കവറുകളുമായി അകത്തേക്ക് കടന്നു. 'ഉമ്മയും ഉപ്പയും നല്ല മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇപ്പൊ വരും ട്ടോ...' 'ഞാൻ നിനക്ക് ചായ എടുക്കാം...' റസി നിക്ക് പോവല്ലേ..' എന്താ ഇക്കാ..?" "അതു..പിന്നെ... വാതിൽ തുറന്ന് തന്നില്ലേ.. ആ..കുട്ടി സുബൈറിന്റെ ആരായിട്ടു വരും..." "അത് ഇവിടുത്തെ ഉമ്മയുടെ അനിയത്തിയുടെ മോളാ നസിയ...അവൾ ഇവിടെയാ..' അപ്പോഴേക്കും സുബൈറിന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും വന്നു... അവരെ കണ്ടതും കരീം സലാം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കൈകൊടുത്തു.. "മോൻ ഇരിക്ക് എന്തൊക്കെ മോന്റെ വിശേഷം.. ഉച്ചക്ക് ഒരു ഉറക്കം പതിവുള്ളതാ..." എന്റെ വരവ് നിങ്ങളുടെ ഉറക്കം ഇല്ലാതാക്കിയോ. "ഹേയ്... ഇല്ലല്ലാ.." മോളെ..ചായ എടുക്ക്... സൈനുത്ത അടുക്കളയിലേക്ക് എത്തിനോക്കികൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. "വേണ്ട...ഉമ്മാ.. ഞങ്ങളിപ്പോ..കുടിച്ച് ഇറങ്ങിയതെ ഒള്ളു.." "അതൊന്നും പറഞ്ഞാ പറ്റില്ല ആദ്യമായി വന്നിട്ട്.." അവരുടെ സൽക്കാരങ്ങൾ ക്കൊടുവിൽ യാത്ര പറഞ്ഞവൻ ഇറങ്ങി.. വീട്ടിൽ കരീമിന് തിരക്കിട്ട കല്ലിയാണ ആലോചന നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്... ഒന്നും അവന് പിടിക്കുന്നില്ല ഓരോ മുടന്തൻ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വരുന്ന ആലോചനകളൊക്കെ അവൻ മുടക്കുകയാണ്. അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ നസിയയാണ്...അന്ന് അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പഴേ അവൻ ഉറപ്പിച്ചതാണ്. അവന്റെ പെണ്ണ് ഇതാണെന്ന്. അവളെ എപ്പോഴേ അവൻ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ കുടിയിരുത്തി കഴിഞ്ഞു. "എടാ.. കരിം... ഇന്ന് പോയ കുട്ടി എങ്ങിനെണ്ട്..." "ഞാൻ ശെരിക്ക് നോക്കിയില്ല..ഉപ്പാ.. എന്തോ.. എനിക്കിഷ്ടപെട്ടില്ല.." "നോക്കാതെ എങ്ങിനേടാ ഇഷ്ടപെടാ.." "ഓരോകാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞു നീ..ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരേലും ഉണ്ടോ... അത് ആദ്യം പറയടാ.." 'അത്.. പിന്നേ..ഉമ്മാ.. ഒരാളുണ്ട്.' "ആരാ...അത്.. എവിടെയുള്ള കുട്ടിയാ... "കുട്ടിയെ ഞാൻ പറഞ്ഞ് തരാം.. പക്ഷെ...' ഇത് നടക്കണങ്കിൽ റസിയ വിചാരിക്കണം..' "അതെന്താടാ... അവൾക്കറിയുന്ന കുട്ടി ആണോ..?" "അതെ... അവളെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടല്ലോ.. ഒരു കുട്ടി...നസിയ ' ആ.. നസിയ മോളാണോ..?" "അതെ ഉമ്മ...' 'ആ.. കുട്ടി നല്ലകുട്ടിയാ നമുക്ക് ഉപ്പാനെ കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കാം ' ഉമ്മ... റസിയയെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു.. അവളാ.. വിവരങ്ങൾ കേട്ടതും ആകെ..ഞെട്ടിപ്പോയി.. 'റസി.... എന്താ. നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ.' 'ഹെലോ.... ഞാൻ എന്താ പറയന്റെ റബ്ബേ...' ' ഉമ്മാ.. ഞാൻ ചെറിയ തിരക്കിലാ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം.' "നിന്റെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ട് നീ... തിരിച്ചു വിളിക്ക്. പിന്നേ..അവരോടൊക്കെ ഒന്ന് വിവരം പറ.. ഉമ്മവിളിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്താ.. അവരുടെ അഭിപ്രായം എന്ന് ചോദിക്ക്.. " മ്മ്... പറയാം ഉമ്മാ.. റസിയ വേണ്ടന്ന് പലരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു നോക്കി.. പക്ഷെ. അവൻക്ക് അവൾ മതിയെന്ന്..വാശിയിലാണ് എന്ന് ഉമ്മവിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ.. ഒന്നും പറയാൻ വെയ്യാതെ റസിയ.. അവളുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 'പടച്ചോനെ എല്ലാം അറിയുന്ന ഞാൻ എങ്ങിനെയാ... അവനെകൊണ്ട് അവളെ... കുട്ടിയൊക്കെ നല്ലതാ..' പക്ഷെ...' 'ഒരു കുട്ടി ഉള്ള അവളെ.. എനിക്ക് വെയ്യ.. ഞാൻ എന്ത് പറയും...' റസിയ ആകെ ടെൻഷനിലായി... ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ.. അവനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ... ഇനിയിപ്പോ അവൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാ അറിയുമ്പോ.. മനസ്സിന് സങ്കടമാകുമോ..? " 'ഒരു കാര്യം ചിന്തിച്ചാൽ ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലല്ലോ.ഒന്നും അവളുടെ കുറ്റം അല്ലല്ലോ...എല്ലാം അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു പോയതല്ലേ..' 'ഞാൻ..എനിക്കൊന്നും അറിയുന്നില്ല...എന്ത് പറയണം എന്ത് പറയണ്ട എന്ന്..' 'ഇത് ശെരിയാവില്ലന്ന് പറഞ്ഞാ...' 'വരുന്നത് വരട്ടെ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് അവനോട് വിവരങ്ങൾ തുറന്നു പറയാം...അല്ലേൽ ഒരിക്കലവൻ ഇതറിയേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ അടക്കം എല്ലാവരും കുറ്റക്കാരാവില്ലേ.. അവന്റെ മുൻപിൽ. എല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ.. എന്ത് വേണം എന്ന്... എന്നാ എനിക്ക് മനസ്സിന് ഒരാശ്വാസം കിട്ടുമല്ലോ... അല്ലങ്കിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കണികകൾ എന്നെ വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരിക്കില്ലേ.. റസിയ അങ്ങിനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചിരുന്നു... ഒടുവിൽ അവൾ കരീമിനെ വിളിച്ച് എല്ലാവിവരങ്ങളും പറഞ്ഞു... ഒരു ഞെട്ടലോടു കൂടി അവൻ എല്ലാം കേട്ടു.. "ഇക്ക ഇനി അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുകയാണങ്കിൽ.. ഈ..വിവരങ്ങൾ ഇക്ക അറിഞ്ഞതായി ഒരിക്കലും അവളറിയരുത്.." അവളെ കല്ലിയാണം കഴിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ലാ... റസിയ... എല്ലാം അവളറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോയതല്ലേ. എല്ലാം.... അതിന്..ആ.. കുട്ടിയെ ശിക്ഷികണ്ടല്ലോ...?" "എനിക്കും എതിർപ്പ് ഒന്നും..ഇല്ല ഇക്കാ.. നല്ലകുട്ടിയാ..അവൾ... പിന്നേ ഈ..കാര്യം ഉമ്മയും ഉപ്പയും അറിയണ്ട. നമ്മൾ രണ്ട് പേരും മാത്രം..' 'ഒന്നും ഉണ്ടായയിട്ടല്ല പ്രായം ആയവരല്ലേ..അവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല അതാ...' 'ശെരി.. ഫോൺ വെച്ചോ..' 'മ്മ്.. ഓക്കേ..ഇക്ക..' രണ്ട് ദിവസത്തിനു ശേഷം സുബൈർ നാട്ടിൽ വരുന്നുണ്ടന്ന വാർത്ത അവളുടെ ചെവികളിൽ..എത്തി... "മോളെ നാളെ രാത്രി ഏഴുമണിക്കാണത്ര.. അവൻ ഇവിടെ എത്തുന്നത്..." അവൾക്ക് സന്തോഷവും ഉണ്ട്..ദുഃഖവും ഉണ്ട്.. വീണ്ടും പഴയത് പോലെത്തന്നെ ആവുമോ..? എന്നുള്ളഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിഴലിച്ചുനിന്നു. അതൊ..പഴയതൊക്കെ മറന്ന്...എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇക്കാക്ക് കഴിയുമോ..? " ആ.ഹ് നോക്കാം..വരട്ടെ. അന്ന് രാത്രി.. നേരത്തെ അവൾ കിടന്നു... നേരം പുലർന്നത് തൊട്ട്...ഓരോരോ പണികളിലായിരുന്നു.. റൂം..അടിക്കലും വാരലും, എല്ലാം.. ഒതുക്കി പെറുക്കി വെച്ച്. അവന്റെ വരവിനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു.. 'മോളെ ഇന്ന് രാത്രി ഏഴുമണിക്ക്.. എയർപോർട്ടിൽ എത്തും...രാത്രി ഒരു ഒൻപത് മണിയോടെ അവൻ വീട്ടിൽ എത്തും. ഇന്ശാഅല്ലാഹ്' അവന്റെ ഇഷ്ട വിഭവമായ കോഴി ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കി വെക്കാം..ല്ലേ..' മ്മ്...അതെ.. ഉമ്മാ....അവൾ സൈനുമ്മയെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. 'അവന്റെ കുട്ടുക്കാർ ആണത്ര വിളിക്കാൻ പോകുന്നത്... അവർക്കും കൂടി കരുതേണ്ടി വരും..' മ്മ്....' ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് ബിരിയാണിയും, ഇറച്ചിയും, പത്തിരിയും എല്ലാം റെഡിയാക്കി വെച്ച്....മഗ്‌രിബ് ബാങ്ക് കൊടുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരും നമസ്കരിക്കാൻ പോയി..റസിയ നമസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞ്. നല്ല...വിരിപ്പ് നോക്കി അതിൽ കുറച്ച് സെന്റ് തേച്ച് വിരിച്ചിട്ടു.. ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ യഥാർത്യമാകുമോ.. ഇക്ക എന്റേത് മാത്രമാകുമോ... അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ സുബൈർ കൂട്ടുകാരും വീട്ടിൽ എത്തി...ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു സൈനുത്ത അവരെ ഒരു പാട് നിർബന്ധിച്ചു... വയർ ഫുള്ളാ ഉമ്മാ ഇനി ഒന്നും പോവില്ല.. നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...? " കഴിച്ചു ഉമ്മാ അതല്ലേ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത്.. സുബൈറേ എന്ത് പണിയാഡാ.. നീ കാണിച്ചത് ഇതൊക്കെ പിന്നേ ഞങ്ങൾ ആർക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാ.. ഉമ്മാ.. ചൂടാവാതെ അവർ എല്ലാവരും കൂടി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് കഴിക്കേണ്ടി വന്നു....നിങ്ങൾ എല്ലാവരെയും കഴിച്ചിട്ട് ബാക്കി മിച്ചം വരുന്നത് ഫ്രഡ്ജിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ പോരെ നാളെയും കഴിക്കാല്ലോ... 'എടാ... ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി അപ്പൊ.. എല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോലെ.. സുബൈറിനെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ച് എന്തൊക്കെയൊ പതുക്കെ പറഞ്ഞവർ ചിരികുന്നുണ്ടായിരുന്നു.' 'അപ്പൊ.. ഒക്കെ.. ഡാ.. നാളെ..കാണാം...' അവരോട് കൈവീശികാണിച്ചു കൊണ്ടവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്ന്.. ടേബിളിൽ കൊടുന്നുവെച്ച ജെഗിൽ നിന്നും വെള്ളം എടുത്ത് കുടിച്ചുകൊണ്ട്.. ആകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.. "എന്താടി.. കാന്താരി.. നീ..ഇങ്ങനെഅന്തം വിട്ടു നോക്കുന്നത്.. നിനക്കൊന്നും ചോദിക്കാൻ ഇല്ലേ..' നസിയ അവനെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. റസിയ... എന്നെ നോക്കണ്ട ഞാൻ കഴിച്ചു..നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കഴിച്ചോളൂ. ഉമ്മാ.. ഉപ്പയെവിടെ.. ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആവട്ടെ... അവൻ കോണിസ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി മുകളിലോട്ട് നടന്നു.. മോളെ..ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നാണിച്ചു നിൽക്കാതെ കൂടെ ചെല്ല് അവൻക്ക് തോർത്തും.. ഡ്രെസ്സൊക്കെ എടുത്ത് കൊടുക്ക്.. സൈനുത്ത അവളെയും അവന്റെ കൂടെ പറഞ്ഞയച്ചു... ഇക്കാ... തോർത്ത്.. 'മ്മ്... അവിടെ വെച്ചേക്കു. ഞാൻ എടുത്തോളാം. കുളികഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ കിടക്കും എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.. നീ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് വന്ന് കിടന്നോ.. ട്ടോ..' അവൾ നിരാശ ഭാവത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ആദ്യമായി കാണുകയാണ് അതിന്റെ യാതൊരു സന്തോഷവും ആ.. മുഖത്തിലില്ല. പക്ഷെ..ചമ്മൽ മറക്കാൻ പാടുപെടുന്ന പോലെ തോന്നിയെനിക്ക്.. എന്നാലും വല്ലാത്ത തൊലിക്കട്ടി തന്നെയാ ഇങ്ങേർക്ക്... കണ്ടിട്ട് യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല... വന്നതല്ലേ ഒള്ളു.. കാണാം.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ ഭക്ഷണം കഴിച്ചവൾ പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി കഴുകി എടുത്തുവെച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്.. ആയിഷുമ്മത്ത അവളോട് പറഞ്ഞത്.. "എടി.. റസിയാ.. മതി ഇവിടെ കിടന്ന് തിരിഞ്ഞത്... അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്.. ബാക്കി ഞാൻ തീർത്തോളാം അവനവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും." "ഒഹ്.. പിന്നേ.. കാത്തിരിക്കുന്നു അതിന് സുബൈർ വേറെ ജനിക്കേണ്ടി വരും.." "എന്താടി ഒറ്റക്ക് നിന്ന് പിറു പിറുക്കുന്നത്.." "ഒന്നുല്ല ആയിഷുമ്മത്ത ' എന്നാ..ചെല്ല്... മ്മ്... ഞാൻ പൊക്കോളാം അവൾ ആയിഷുമ്മയുടെ കവിളിൽ പിടിച്ച് നുള്ളികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ റസിയ... റൂമിൽ എത്തി. സുബൈർ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി..മുടി ചീകികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു...അവൾ അകത്തു കടന്ന് റൂം ലോക്കിട്ടു... "അഹ്.. നീ..എത്തിയോ.." "പിന്നെ.. ഞാൻ തന്റെ കൂടെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് തനിക്ക് വിരോധം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..." അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് റസിയ അവനെ ഒന്നുകൂടെ നോക്കി... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRXg0Jv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cUNDER WORLD = CHAPTER - 20 ============================ "അറിയില്ല കിരൺ... പക്ഷെ അതല്ല പ്രശനം ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ഗബ്രിയേലിന്റെ ശരീരത്തിലും ഇതുപോലെ തന്നെ 666 ഉണ്ടായിരുന്നു, മാത്രമല്ല അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു കത്തി കുത്തിയിരുന്നതും, അതുപോലെ തന്നെ ബോബിയുടെ ബോഡിയിൽ കണ്ട വിരലടയാളങ്ങൾ ഗബ്രിയേലിന്റെ ശരീരത്തിൽ കണ്ടത് പോലെ തന്നെ ഇസ്രയുടെ തന്നെ ആണ്." THE CONCLUSION ================= "ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ ഇക്ക." "എന്നാൽ ശെരി മോളെ... നാളെ നേരിൽ സംസാരിക്കാം." "ഓക്കേ ഇക്ക... ബൈ ഗുഡ് നൈറ്റ്‌." "ബൈ." കോൾ കട്ട് ആക്കിയതും കിരണിനെ ജുവൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി...! "എന്താടി പെണ്ണെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്...?" "സത്യം പറ ചേച്ചി... മുന്ന ആരാണെന്ന് ചേച്ചിക്ക് അറിയില്ലേ...?" ജുവലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് കിരൺ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു...! "നീ ഇത് തന്നെ ആയിരിക്കും ചോദിക്കാൻ വരുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചിരുന്നു." "എന്നാൽ പറ... ചേച്ചിക്ക് അറിയില്ലേ മുന്ന ആരാണെന്ന്...?" "ഇല്ല ജുവൽ... സത്യമായും എനിക്ക് അറിയില്ല, പക്ഷെ അയാളും, അയാളുടെ പുസ്തകവും നമ്മളെ ഒരുപാട് സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു പ്ലാൻ നടത്താനും യഥാർത്ഥ പ്രതികളെ തെളിവോട് കൂടി അറസ്റ്റ് ചെയ്യാനും എനിക്ക് പ്രേരണ ആയത്." "ചേച്ചി എന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത്...? എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല." "ഞാൻ കൃത്യമായി പറഞ്ഞു തരാം... അതിന് മുൻപ് നീ കണ്ട സ്വപ്നത്തിലെ വിട്ടുപോയ ഒന്ന് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ആ പുസ്തകത്തിൽ ഉണ്ട് അതൊന്ന് നോക്കിക്കേ." "ഏത് ഭാഗം ആണ് നോക്കേണ്ടത്...?" പുസ്തകം തുറന്ന ശേഷമുള്ള ജുവലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് കിരൺ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു...! "അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടാ... ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ട് അത് ശെരിയാണോ എന്ന് പറഞ്ഞാലും മതി." "ഓക്കേ ചേച്ചി പറ." """നമ്മളെ രക്ഷിക്കാനായി ഫഹദിന്റെ കൂടെ വന്ന ഒരാൾ, അവർ വീട്ടിൽ വരുന്ന ആ നേരത്ത് ഫഹദിന്റെ കയ്യിൽ തോക്ക് കൊടുത്ത് വെളിയിലേക്ക് ഞാൻ വിടുന്നുണ്ട്, അതിന് ശേഷം നിന്നെ കിണറ്റിലേക്ക് ഇട്ട് കഴിയുമ്പോൾ ഇരുളിൽ നിന്നും വേറെ ഒരാൾ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് വന്നു എന്ന് എഴുതിയ ശേഷം പിന്നീട് പുസ്തകത്തിൽ കാണുന്നത് നീ താഴേക്ക് താഴേക്ക് വീഴുന്നത് ആണ്, എന്താ ശെരിയല്ലേ...?" "ആ ശെരിയാണ്." "ഓക്കേ... ആ പോയിന്റ് മറക്കണ്ടാ." "മം." ഒന്നും മനസിലാകാതെ ജുവൽ ഒന്ന് മൂളി...! "ഇനി അടുത്തത്... ഫ്ലൈറ്റിൽ നിന്നും നിന്റെ പിടി വിട്ട് വെള്ളത്തിൽ പോകുന്നതിന് മുൻപ് സാത്താൻ ആരാധന നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് റോൾസ് റോയ്സിൽ വരുന്ന ആളെപ്പറ്റി ചെറുതായൊന്ന് പുസ്തകത്തിൽ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ അതിന് ശേഷം ഒന്നും തന്നെ അയാളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതും ശെരിയല്ലേ...?" അത്ഭുതത്തോടെ ജുവൽ കിരണിനെ നോക്കി...! "ശെരിയാണ് ചേച്ചി... ചേച്ചി ഇതെല്ലാം ഇത്ര കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നോ...?" "ശ്രദ്ധിക്കാതെ കാര്യമില്ലല്ലോ കുട്ടി... അപ്പോ ആ പോയിന്റും കൂടെ മറക്കണ്ടാ." "മം." ഇത്തവണ ഒന്ന് കാര്യമായി തന്നെ ജുവൽ മൂളി...! "ഇനി അവസാനമായി നമ്മൾ രണ്ട് പേരും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന കാര്യം... അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ടിട്ട് നീ ബോധം കേട്ട് വീഴുമ്പോൾ കറുത്ത കുർബ്ബാന നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഫാദർ വിളിക്കുന്ന പേര് കഥയിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് 'മിഖായേൽ' എന്നും, നമ്മൾ ഇരുവരും സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടത് 'ഗബ്രിയേൽ എന്നും ആണ്." "അപ്പോ കൊല്ലപ്പെട്ട ഗബ്രിയേൽ...?" "ഒന്ന് തിടുക്കം കാണിക്കാതിരിക്ക് പെണ്ണെ... ഞാൻ അതിലേക്ക് ആണ് വരുന്നത്." "ഓഹ്... ആകാംഷ കൊണ്ടല്ലേ... അങ്ങ് ക്ഷമിക്ക്." ജുവലിന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കിരൺ തുടർന്നു...! "സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്ന വേളയിൽ മുകളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നീ വിട്ട് പോയിരുന്നു, പക്ഷെ എനിക്ക് പ്രതിക്ഷ നൽകിയതും നിന്നോട് അതേപ്പറ്റി ചോദിക്കാതിരുന്നതും മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, ഈ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന അതേപടി തന്നെയാണ് നീ സ്വപ്നം കണ്ടത്, പക്ഷെ ഞാൻ കണ്ടത് അതിൽ ഇല്ലാത്ത ഭാഗങ്ങളും ചേർത്താണ്." "മനസിലായില്ല ചേച്ചി." "എന്ന് വെച്ചാൽ... ആദ്യം പറഞ്ഞ ഇരുളിൽ നിന്നും ഫഹദിന്റെയും സന്ദീപിന്റെയും അടുത്തേക്ക് വന്ന ആളും... റോൾസ് റോയ്സിൽ വന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളും ഒരേ ആളായിട്ടാണ് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടത്. ആ ആൾ നമ്മളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ അല്ല നേരെ മറിച് സഹായിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു." "അതെങ്ങനെ...?" "അത്... എന്റെ ഒരു ഊഹം ആയിരുന്നു, ആ ഊഹം ശെരിയായത് ആശുപത്രിയിലെ CCTV നോക്കിയപ്പോൾ ആണ്." "ചേച്ചി പറഞ്ഞു വരുന്നത്... അത് മുന്ന ആയിരുന്നു എന്നാണോ...?" "മുന്നയാണോ എന്ന് അറിയില്ല പക്ഷെ... CCTV യിൽ കണ്ട തലമുടി നരച്ച ആ വ്യക്തിയും, റോൾസ് റോയ്സിൽ വന്നിറങ്ങിയ വ്യക്തിയും, ഇരുളിൽ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് വന്ന വ്യക്തിയും ഒന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസിലാകാത്തത് വൃദ്ധൻ എങ്ങനെ യുവാവ് ആയി എന്നതാണ്." "അത് പിന്നെ ആലോചിക്കാം... ചേച്ചി ഇപ്പോ ബാക്കി പറ." "CCTV യിൽ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, നമ്മളെ രക്ഷിച്ച് ആ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിന് പിന്നിലും എന്തോ നിഗൂഢത ഉണ്ടെന്ന്, അപ്പോഴാണ് അലക്സ് എന്ന ഡോക്ടറെ അവിടെ കാണുന്നതും, മൂസാക്ക മുന്നയുടെ കാർ നമ്പറും... മൊബൈൽ നമ്പറും ട്രേസ് ചെയ്ത് അഡ്രെസ്സിലുള്ള ആളുകളെ പറ്റി പറയുന്നതും. അലക്സിന്റെ പേരിലുള്ള സിം ആണ് മുന്ന ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് എന്നറിഞ്ഞതോടെ ന്യൂറോ സർജൻ അലക്സ് തന്നെ ആയിരിക്കും ആ വില്ലൻ എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു, പക്ഷെ അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പ്രശ്നം അയാൾ വന്ന കാർ നമ്പറിലെ ഉടമസ്ഥൻ ബോബി ആരായിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് ടീച്ചർ എനിക്ക് അവരിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്ന ക്ലൂ നൽകിയത്, മുന്ന വന്ന കാർ ബോബി എന്ന ആളുടെ പേരിൽ ആണെന്ന് പറഞ്ഞതോടെ അയാളെ പറ്റി അൽപനേരം ആലോചിച്ച ശേഷം അങ്ങനെ ഒരാളെ അറിയില്ലെന്നും ഞാൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോണിൽ നോക്കി ടീച്ചർ വെളിയിലേക്ക് പോയി, അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു ബോബിയെ ടീച്ചറിന് അറിയാം എന്ന്, അതുകൊണ്ടാണ് ടീച്ചറിന്റെ കോളും, അലക്സിന്റെ കോളും ട്രേസ് ചെയ്യാൻ മൂസാക്കയോട് പറഞ്ഞത്." "ഓഹോ... എന്നിട്ടാണോ ഇതൊക്കെ എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്...?" "അതിനും കാരണം ഉണ്ട് പെണ്ണെ... ടീച്ചറിനെ എനിക്ക് സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് മൂസാക്കയെ വിളിച്ച് ഡിസ്ചാർജ് വാങ്ങുകയാണ്, സഹായത്തിന് രണ്ട് പൊലീസുകാരെ വീട്ടിൽ നിർത്തണം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, അത് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഫോൺ വെച്ചതും ടീച്ചർ വന്ന് നമ്മൾ ഡിസ്ചാർജ് ചോദിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു വേറെ കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം എന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതെന്ന്. അതോടെ നമ്മൾ റൂമിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ടീച്ചറും അലക്‌സും കേൾകുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അതാണ് പിന്നീട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത് നിന്നോട്." ആശുപത്രിയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്നുകൂടി ആലോചിച്ച ശേഷം ജുവൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു...! "അത് ശെരിയാണ്... എന്നാലും നമ്മൾ ആ കാറിൽ വന്നപ്പോൾ എങ്കിലും." പറഞ്ഞു വന്നത് മുഴുവിപ്പിക്കാതെ ജുവൽ ഒന്ന് നിർത്തി...! "എന്തെ പകുതിക്ക് നിർത്തിയത്...?" ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കിരണിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ജൂവലും ഒന്ന് ചിരിച്ചു...! "വേണ്ടാ അതിന്റെ ഉത്തരം എനിക്ക് കിട്ടി." "എന്താ...?" "അല്ല നമുക്ക് കാർ റെഡിയാക്കി തന്നത് ടീച്ചർ അല്ലെ...? അപ്പോ നമ്മൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ടീച്ചറും അറിയാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്നല്ലേ." "ആ... കുട്ടിത്തലയിൽ ആൾ താമസം ഉണ്ടല്ലോ... എന്നാലും വക്കീൽ ബുദ്ധി മൊത്തത്തിൽ പുകയുന്നില്ല." "അല്ല ചേച്ചി... അലൻ എങ്ങനെ ആണ് അലക്സ് ആയതെന്ന് മനസിലായില്ലല്ലോ... അത് മാത്രമല്ല മൂസാക്ക ആണ് ചതിച്ചതെന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞത് എന്തിനാണ്...?" "അലൻ ഡോക്ടറെ എനിക്ക് ഒരു സംശയവും ഇല്ലായിരുന്നു ജുവൽ... പക്ഷെ നമ്മൾ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന വേളയിൽ അലൻ ഡോക്ടറുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ബോർഡ് ഞാൻ കണ്ടു 'അലൻ അലക്സ്' എന്ന്, അലൻ എന്ന് വലുതായും... അലക്സ് എന്ന് ചെറുതായും എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച് സെക്യൂരിറ്റിയോട് അലക്സ് ഡോക്ടറുടെ കാര്യം ചോദിച്ചത്. അപ്പോ അയാൾ തിരിച്ചു ചോദിച്ച കാര്യം 'ഇപ്പോ റൂമിൽ വന്ന അലക്സ് ഡോക്ടർ ആണോ...?' എന്നായിരുന്നു. അതോടെ എനിക്ക് ഉറപ്പായി നമ്മൾ തേടുന്ന അലക്‌സും ടീച്ചറിന്റെ ഭർത്താവ് അലനും ഒരേ ആൾ തന്നെ ആണെന്ന്, അപ്പോഴാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാര്യം കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ച ശേഷം വിജയിക്കാൻ സാധ്യത ഇല്ലാത്ത ചെറിയൊരു പ്ലാൻ ഞാൻ ഒരുക്കിയത്." "എന്തായിരുന്നു ആ പ്ലാൻ...?" ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച് സെക്യൂരിറ്റിയോട് കിരൺ അലക്സിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചതും... അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അലക്സിന്റെ നമ്പർ വാങ്ങിയതും ജുവൽ ആലോചിച്ചു...! "ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും കാറിൽ കയറിയ ഉടനെ മൂസാക്കക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ച് അലന്റെയും ഫോൺ ട്രേസ് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ശേഷം ടീച്ചറും, അലനും ആണ് ഇസ്രയെ ഇല്ലാതാക്കിയത് എന്നും അതിനുള്ള തെളിവുകൾ ലഭിക്കണം എങ്കിൽ ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ട് അത് നടപ്പിലാക്കാൻ സഹായിക്കണം എന്നും മൂസാക്കയോട് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്താണ് പ്ലാൻ എന്നുള്ള മൂസാക്കയുടെ ചോദ്യം വന്നപ്പോൾ ആണ് പുസ്തകത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഫഹദ് മൂസാക്കയുടെ മകൻ ആണെന്നുള്ള കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, അപ്പോൾ തന്നെ മൂസാക്കയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു... 'സൂര്യ നാരായണന്റെ കാര്യവും, FIR കളുടെ കാര്യവും ഇക്കയെ വിളിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോൾ ഫഹദ് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ...?' എന്ന്. ഫഹദ് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും ഞങ്ങളുടെ സംസാരം എല്ലാം അവൻ കേട്ടിരുന്നു എന്നുമുള്ള ഇക്കയുടെ മറുപടിയിൽ നിന്നും ഒറ്റുകാരൻ ഫഹദ് ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി, പക്ഷെ പുസ്തകത്തിൽ നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ ആണ് ഫഹദ് വരുന്നത് എന്നുള്ള കാര്യം കണക്കിലെടുത്ത് ബോബിയെ പറ്റി ചോദിച്ചറിയാനും, ഫഹദ് ആണ് ചതിച്ചതെന്നും പറഞ്ഞതോടെ നല്ല വൃത്തിയായി മൂസാക്ക കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ ശേഷം എന്നെ വീണ്ടും കോൺടാക്ട് ചെയ്തു. അങ്ങനെ കൂടെ നിന്ന ടീച്ചർ ഇസ്രയേയും എന്നെയും ചതിച്ചതുപോലെ ഫഹദിനെ വെച്ച് അവർക്കും പണി കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തു... അതിനെ തുടർന്ന് അലന്റെ ഫോണിലേക്ക് ടീച്ചറിനെയും അലക്സിനെയും എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടെന്ന് മെസ്സേജ് അയച്ചതിന്റെ കൂടെ തന്നെ നമ്മുടെ വീടിനുള്ളിൽ രഹസ്യ കാമറയും ഫിറ്റ് ചെയ്യാൻ മൂസാക്കയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, നമ്മൾ വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരും മൂസാക്കയും ചേർന്ന് പ്ലാനുകൾ എല്ലാം ഭംഗിയായി തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. അപ്പോഴും എനിക്കൊരു സംശയം ബാക്കിയായിരുന്നു, ഹോസ്പിറ്റലിൽ നമ്മൾ പറയുന്നത് അവർ കേൾക്കുന്നത് പോലെ നമ്മുടെ വീട്ടിലും അവർ മൈക്ക് വല്ലതും ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന്, അതുകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്താലും വീടിന് അകത്തു വെച്ചുള്ള സംസാരം വേണ്ടെന്ന് മൂസാക്കക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകിയ ശേഷം, എനിക്ക് മൂസാക്കയെ സംശയം ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ നിന്നോട് പറയാൻ ഞാൻ പ്ലാനിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയത്. അങ്ങനെ ടീച്ചറിന്റെയും, അലന്റെയും ഉള്ളിൽ എനിക്ക് ടീച്ചറിനെയും, അലക്സിനെയും ആണ് സംശയം എന്ന് വരുത്തി തീർത്ത ശേഷം അലൻ ഡോക്ടറെ തന്ത്രപരമായി നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുത്തി. നമ്മളെ ആക്സിഡന്റ് ആക്കാനായി ബോബിയുടെ കൂടെ ഫഹദ് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട്, രാത്രി നമ്മുടെ വീട്ടിലും അവർ രണ്ട് പേര് തന്നെ ഉണ്ടാകും എന്ന് അവരുടെ ഫോൺ കോൾ ട്രേസ് ചെയ്തതിൽ നിന്നും മൂസാക്ക മനസിലാക്കി എനിക്ക് വിവരം നൽകി. അങ്ങനെ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്ത പ്രകാരം ഒരു പോലീസുകാരനെ വെളിയിൽ വിട്ട്, ബോബിക്ക് അനുകൂലമായ സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്ത് അപകടം ആണെന്ന് പോലീസുകാർക്ക് നേരത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി അവരുടെ സമ്മതത്തോടെ തന്നെ പ്ലാൻ എല്ലാം ഗംഭീരമായി അരങ്ങേറി, ഫഹദ് വളരെ പതുക്കെ തന്നെ തലയ്ക്കടിച്ചതും ബോധം നഷ്ടപ്പെടാതെ തന്നെ ബോധം പോയ പോലെ അഭിനയിച്ച അവരെ കിണറിന് പുറകിൽ നിന്നും സന്ദീപ് തൽക്ഷണം ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു. അവിടം വരെ എന്റെ പ്ലാൻ പോലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അലക്സ് ഡോക്ടറുടെ ഒരു മെസ്സേജിലൂടെ കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു, കാര്യങ്ങളുടെ നിജസ്ഥിതി മനസിലാക്കി സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം എന്ന് വാക്ക് തന്ന അലക്സ് ഡോക്ടറിന് പക്ഷെ ബോബി നമ്മുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ കാലിന് പരിക്ക് പറ്റിയതും, സയനേഡ് കടിച്ചു പിടിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരെയും കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടെത്തിക്കേണ്ടി വന്നത്. മരണം മുന്നിൽ കണ്ട... പ്ലാനുകൾ എല്ലാം വെറുതെ ആയല്ലോ എന്ന് കരുതിയ ആ ചെറിയ നിമിഷത്തിൽ ദൈവം സഹായിച്ച് അലക്സ് ഡോക്ടറിന് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും തെളിവുകൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയും, മുൻ നിർദ്ദേശപ്രകാരം IG രാഹുൽ മാധവ് സാറിനും, ലീല കൃഷ്ണൻ മാഡത്തിനും തെളിവുകൾ അയച്ചാൽ ഉടനെ... നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കറണ്ട് ഓഫ്‌ ചെയ്യാനും, ആ സമയം ബോബിയെ കുത്തണം എന്നും നേരത്തെ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു, പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങൾ നിനക്കറിയാവുന്നതല്ലേ...?" എല്ലാം കേട്ട് കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് ജുവൽ ഒന്ന് തല ആട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു...! "എന്ത് പറ്റി...?" "അല്ല... ഇത്രേം അധികം പ്ലാനുകൾ ഇവിടെ നടന്നിട്ടും, കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രമല്ല... എന്നെയും നന്നായി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചു അല്ലെ...?" "സാരമില്ല കുട്ടി... നിനക്ക് പ്രായം ആകുന്നെ ഒള്ളു, വലിയ വലിയ കേസുകൾ വന്നാൽ എന്ത്, എങ്ങനെ, ചെയ്യണമെന്നൊക്കെ ഇപ്പോ ചെറിയ ഐഡിയ കിട്ടിയില്ലേ...?" "ഉവ്വെയ്... നമ്മൾ പാവം." "എന്നാൽ മോള് പോയി ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. ഞാൻ നാളത്തേക്ക് വേണ്ട FIR തയ്യാറാക്കട്ടെ." "അപ്പോ ഓക്കേ ചേച്ചീ... ഗുഡ് നൈറ്റ്‌." "ഓക്കേ... ഗുഡ് നൈറ്റ്‌." "അപ്പോ ചേച്ചി... ഒരു സംശയം." "ഇനി എന്താ...?" "അപ്പോ മുന്നയും, സൂര്യ നാരായണന്റെ മിസ്സിങ്ങും, ഫിദ, ഷാക്കിർ, ഷാരോൺ എന്നിവരുടെ കൊലപാതകവും, ഈ ഇസ്രയുടെ കേസും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധം ഉണ്ടോ...?" "അതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും ഒരു പിടിയും ഇല്ല കുട്ടീ... പക്ഷെ ഗബ്രിയേലിന്റെ കൊലപാതകവും, ഇപ്പോ ബോബിയുടെ ശരീരത്തിൽ കണ്ട മാറ്റങ്ങളുടെയും അന്വേഷണം മിക്കവാറും ഞാൻ തന്നെ ആകും, എന്തെങ്കിലും ബന്ധം ഉണ്ടെങ്കിൽ അപ്പോ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും എന്ന് തന്നെയാണ് വിശ്വാസം." "ങേ... അതെങ്ങനെ ചേച്ചീ...? ഗബ്രിയേലും, ബോബിയും, മറ്റുള്ളവരും തമ്മിൽ എന്താ ബന്ധം...? അതൊക്കെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന സംഭവങ്ങളും, ഇത് ഇപ്പോൾ നടന്നതും അല്ലെ...?" "അതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽ ഒന്നും അറിയില്ല, എന്നാലും എന്റെ ഊഹം തുടരും 🌹🌹🌹🌹 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mgx1EjV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((19)) ഒരുകൂട്ടം കുട്ടികളുടെ നിലവിളികൾ ഉയരുന്നു., തോക്കുകളില്‍ നിന്നും കാതടിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ തീ തുപ്പുന്നു. റോഡ് നിരത്തിലെ ആളുകളുടെ കണ്ണില്‍ ഭയവും അങ്കലാപ്പും കവിയുന്നു. ക്രൂരമായ ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ ആയുധധാരിയായ ആ രൂപം തോക്കില്‍ നിന്നും നിറയൊഴിക്കുന്നത് കണ്ട് കരണ്‍ തൊണ്ട പൊട്ടി അലറി : 𝗡𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢.......!!!! കതകില്‍ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും കരണ്‍ കണ്ണുകള്‍ വലിച്ചു തുറന്നു. ശരീരമാകെ വിയര്‍ത്തൊലിക്കുന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തില്‍ കിതപ്പിന്‍റെ ശബ്ദം മുറിയില്‍ മാത്രമായി തങ്ങി നിന്നു. വീണ്ടും അതേ സ്വപ്നം. ഇതിപ്പോള്‍ രണ്ടു തവണയായി! എന്തായിരിക്കും ഈ ദുഃസ്വപ്നത്തിന്‍റെ സൂചനയെന്ന് എത്രകണ്ട് ചിന്തിച്ചും ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ല. കരണ്‍ തന്‍റെയിടം ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി. താന്‍ അല്‍പ്പമൊന്നു മയങ്ങി പോയി. കതകില്‍ നിര്‍ത്താതെ തട്ടുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ആരായിരിക്കുമത്?! റൂം മാറി ആളറിയാതെ തട്ടുകയാണെന്നാണോ ആ ശബ്ദത്തിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം?! വല്ലാത്ത നോട്ടം കതകിലെറിഞ്ഞ് കരണ്‍ ചിന്തിച്ചു. "Who's There??!" അവന്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചതിന് മറുപടിയായി കതകില്‍ മുന്നു തവണ പിന്നെയും തട്ടല്‍ മുഴങ്ങിയതു മാത്രം. ഇത്തവണ പന്തികേട് തോന്നുന്നു. ജാഗരൂകനായി അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. വയറിലെ തുന്നിക്കെട്ടലില്‍ നിന്നും വേദന തോന്നുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തേതിനേക്കാള്‍ കഠിനമല്ലത്. വിഴുങ്ങിയിറക്കിയ പെയിന്‍ കില്ലര്‍ നന്നായി സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. കിടക്കയില്‍ തലയിണയുടെ ഭാഗത്തു വെച്ച തോക്കെടുത്ത് ബലമായി പിടിച്ച് അഴിച്ചു വെച്ച ജാക്കറ്റിലും മുറിയിലെ മറ്റു സാമഗ്രികളിലും കരണൊന്നു നോക്കി പറഞ്ഞു : "വന്നു കയറി കതകില്‍ നിര്‍ത്താതെ തട്ടുന്ന അതിഥി ശത്രുവാണെങ്കില്‍ നിങ്ങളൊക്കെ എന്‍റെ കൂടെ നിന്ന് സഹായിക്കണം. ഇവിടെ ഞാന്‍ തനിച്ചു മാത്രമാണ്." അവയെല്ലാം അനക്കമറ്റ് കിടന്നതല്ലാതെ മറ്റു മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. തോക്കുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ഓരോ ചുവടും വളരെ കരുതലോടെ കതകില്‍ അവനെത്തി നിന്നു. വീണ്ടും ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു : "Who's There?!" ഇല്ല., മറുപടിയില്ല. ഒരു പോരാട്ടത്തിനുള്ള വീര്യം ഇനിയും ശരീരത്തില്‍ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. എന്തും വരട്ടെ., ജീവന്‍ നിലയ്ക്കുന്നതു വരെ പോരാടുക തന്നെ. ഒരിക്കല്‍ കൂടി മുറി ചുറ്റായി കരണ്‍ ഒന്നു നോക്കി. ഞങ്ങള്‍ കൂടെയുണ്ട് എന്നൊരു സൂചന ആ വസ്തുക്കള്‍ ഉറപ്പ് തരും പോലെ! ദീര്‍ഘമായി ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് തള്ളി കതകിന്‍റെ ലോക്കില്‍ പിടിച്ച് കരണ്‍ തിരിച്ചതും ശക്തിയായി അത് തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. കതക് ശിരസ്സിലിടിച്ച് അവന്‍ കിടക്കയിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. ബലമായി പിടിച്ച തോക്കാവട്ടെ മേശയുടെ താഴേക്ക് പാഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായി. തലയില്‍ വേദനയ്ക്കൊപ്പം തരിപ്പും അനുഭവപ്പെടുന്നു. കതകിലേക്ക് അവന്‍ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മിയൊന്നു നോക്കി. കറുത്ത ജാക്കറ്റും ജീന്‍സും ബൂട്ടുമൊക്കെ ധരിച്ച യുവതി ഒട്ടും ഭാവ വ്യത്യാസമില്ലാതെ നില്‍ക്കുന്നു. അവള്‍ മൂന്നായി സ്വയം മാറുന്ന വിചിത്രമായ, അതിശയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച! മൂന്നു രൂപവും ഒരുപോലെതന്നെ! അതേ വസ്ത്രധാരണയും അതേ രൂപ സാദൃശ്യവും.! ഇതെന്ത് കൂത്താണ്?! കതക് തലയിലിടിച്ചു വീണതോടെ തന്‍റെ കാഴ്ചയില്‍ വല്ലതും സംഭവിച്ചു കാണുമോ??!! കരണ്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ച് തിരുമ്മി തുറന്ന് വീണ്ടും നോക്കി. മൂന്ന് യുവതികള്‍ നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നു. അതിലൊരുവള്‍ പിന്നോട്ട് പോയി കതക് ബോള്‍ട്ട് ചെയ്തപ്പോഴാണ് താന്‍ കാണുന്നത് ബ്ലാക്ക് മാജിക് അല്ലെന്ന് കരണിന് ബോധ്യമായത്. വന്നിരിക്കുന്ന യുവതികള്‍ പോരാളികളാണ്. അവര്‍ ഇരട്ട സഹോദരികളുമാണ്. "ഞങ്ങളെ ഇവിടെ വിട്ടത് നിങ്ങളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത് ഡിക്സന്‍ കോബയാണ്." ഒരുവള്‍ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. കരണ്‍ ദീര്‍ഘമായ ശ്വാസമെടുത്തു. കോബയുടെ അടുത്ത കളി ആരംഭിക്കുകയായി.! അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്നും ആദ്യം പുറത്തു വന്നത് ഇവളായിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവള്‍ തന്നെയായിരിക്കണം ഈ മൂവര്‍ സംഘത്തിന്‍റെ നേതാവ്. കരണ്‍ ഊഹിച്ചു നിര്‍ത്തി. "അപ്പോള്‍ ഒന്നിനു പുറകേ ഒന്നായി അയച്ചു തന്ന് കോബ എന്നെയിട്ട് ഓടിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അല്ലേ!?" കരണ്‍ പുച്ഛമായി ചിരിച്ച് ചോദിച്ചു. "അതെ.!" അവള്‍ മറുപടി കൊടുത്തു. "നിങ്ങള്‍.?!" "ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ മോസ്റ്റ് വാണ്ടഡ് ക്രിമിനല്‍ പട്ടികയില്‍ ഇടം നേടിയ സഹോദരികളാണ് ഞങ്ങള്‍. ആസാം ചീറ്റ എന്ന അപര നാമത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അറിയപ്പെടുന്നു." "ഓ.. ഞാന്‍ എവിടെയോ കേട്ടതു പോലെയുണ്ട് നിങ്ങളെ കുറിച്ച്. അപകടകാരികളായ സഹോദരികള്‍. കൈയ്യിലെ കഠാര സമര്‍ത്ഥമായി ശത്രുവിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കാന്‍ വളരെ കഴിവുള്ളവര്‍.!" "അതെ.. അതുതന്നെയാണ് ഞങ്ങള്‍. മാത്രമല്ല, മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി താങ്കള്‍ അറിയണം. ആസാം ചീറ്റയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ദര്‍ശനം കിട്ടിയ ശത്രുക്കള്‍ ആരും ഇന്ന് ജീവനോടെയില്ല." "ഓഹോ.!! അതുശരി!! അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഇനി ഞാനും ജീവനോടെയുണ്ടാവില്ല എന്നാണോ പറഞ്ഞു വരുന്നത്??!" കരണ്‍ തന്‍റെ ക്ഷീണം പുറത്ത് പ്രകടമാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. മൂവരില്‍ ഒരുവള്‍ കരണിന്‍റെ വയറില്‍ തുന്നിക്കെട്ടിയ മുറിവ് ഒന്നു നോക്കി. ശത്രുവിന്‍റെ ബലഹീനതയെ അവള്‍ നന്നായി ഗ്രഹിക്കുന്നത് കാണാതെ കാണുകയായിരുന്നു കരണ്‍. "താങ്കളെ കുറിച്ച് ഞങ്ങളും ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ശത്രുക്കള്‍ ആരായാലും അവരോട് സന്ധി ചെയ്യാത്ത യോദ്ധാവ്. നക്സല്‍ ബാരിയില്‍ നിങ്ങളുടെ സൈന്യം നടത്തിയ കൂട്ടക്കുരുതിയുടെ അവശേഷിക്കുന്ന ചരിത്രമാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു സഹോദരികള്‍. അന്ന് താങ്കള്‍ വെട്ടി നുറുക്കിയവരില്‍ ഒരാള്‍ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനായിരുന്നു." നേതാവ് എന്നു തോന്നിക്കുന്നവള്‍ ഉഗ്രമായ നോട്ടമെറിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. "നക്സല്‍ ബാരിയിലെ ആക്രമണത്തില്‍ ഞാന്‍ തീര്‍ത്തവരെല്ലാം പുണ്യാത്മക്കളായിരുന്നില്ല. നേപ്പാളി സ്ത്രീകള്‍ അവിടെ നേരിടേണ്ടി വന്ന ക്രൂരമായ സാഹചര്യം കാണുന്ന ഏതൊരുവന്‍റെ ഉള്ളിലും ഒരു യോദ്ധാവ് ഉണര്‍ന്നു പൊങ്ങും. എനിക്കും നഷ്ടം സംഭവിച്ചു. നല്ലൊരു സൈനികനെ. ഹരീന്ദറിനെ..!" കരണും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. "അപ്പോള്‍ ഇരു കൂട്ടരുടേയും നഷ്ടം വളരെ വലുതാണ്." വക്രമായി അവള്‍ ചിരിച്ചു. "അതെ..!" കരണ്‍ കപടമായി മന്ദഹസിച്ചു. "താങ്കള്‍ വലിയ സൂത്രശാലിയാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അച്ഛനെ കൊന്ന നിങ്ങളെ ഒരിക്കലെങ്കിലും നേരില്‍ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും വിശ്വാസമില്ലാത്ത ദൈവം ഇങ്ങനെയൊരു അവസരം തന്ന് അത് സത്യമാക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല." കരണ്‍ മനോഹരമായി മറുപടി ചിരിച്ചു. "ഇതിലെന്താ ഇത്ര തമാശ?!" അവള്‍ മുഖം ചുളുക്കി. "അല്ല., വളരെ അപകടകാരികളായ നിങ്ങള്‍ കൊല്ലാന്‍ വന്നിട്ട് നിന്ന് കഥാപ്രസംഗം നടത്തുന്നോ?!" ചിരിയുടെ അവസാനം അതിശയം പ്രകടമാക്കി കരണ്‍ പരിഹസിച്ചു! "ഇല്ല., താങ്കളെ കൊല്ലാനുള്ള കല്‍പ്പന ഇതുവരെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ., താങ്കളെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി ഞങ്ങള്‍ വെട്ടും. അല്‍പ്പ പ്രാണനോടെ വെറുതെ വിടും." വല്ലാത്ത ഉറപ്പോടെ ഒരുവള്‍ പറഞ്ഞതില്‍ കരണ്‍ തന്‍റെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി തയ്യാറെടുത്തു നിന്നു. മേശയ്ക്കടിയിലേക്ക് പാഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായ തോക്ക് കരസ്ഥമാക്കിയെടുക്കല്‍ പ്രയാസകരമാണ്. അതിനു വേണ്ടി ശ്രമിച്ചാല്‍ മൂവരുടേയും വെട്ട് തനിക്ക് ഏല്‍ക്കേണ്ടി വരും. നിരായുധനായി ആസാം ചീറ്റയോട് പോരാടുകയല്ലാതെ മറ്റു വഴിയില്ല.! കരണ്‍ ഒന്നു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. ക്ഷീണിച്ചു തുടങ്ങിയ ശരീരത്തെ പാകപ്പെടുത്തി. അടുത്ത നിമിഷം എന്തും സംഭവിക്കാം. ജനലിലൂടെ കടന്നെത്തിയ ചെറു കാറ്റില്‍ കരണിന്‍റെ നെറ്റിയില്‍ വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകള്‍ ചുമ്മാ നൃത്തമാടി. കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് നാലുപേരും ഒരുപോലെ പരസ്പരം പോരാടി. ആസാം ചീറ്റയെന്ന മൂന്നു സഹോദരികള്‍ തങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ നിന്നും നീളമുള്ള കഠാര പുറത്തേക്കെടുത്തു. "ഹയ്യാ..!!" എന്നൊരു ആക്രോഷത്തോടെ ആദ്യത്തവള്‍ ചാടി വീണതും കൊടുങ്കാറ്റ് വേഗതയില്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി അടുത്തവളുടെ നെഞ്ചു നോക്കി കരണ്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. തൊഴി കിട്ടിയവള്‍ കതകില്‍ തെറിച്ചു വീണു. അവശേഷിക്കുന്നവള്‍ കരണിന്‍റെ വലതു ഭാഗത്ത് കയറി കഠാര ആഞ്ഞു വീശിയതും മേശപ്പുറത്തെ പൂച്ചട്ടി കൈയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ട് അനായാസം കരണ്‍ ആ വെട്ട് തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. അവളുടെ നെഞ്ചില്‍ ഊക്കിലിടിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ കരണ്‍ അത് വേണ്ടെന്നു വച്ച് അടുത്ത ഭിത്തിയിലേക്ക് അവളെ ഉയര്‍ത്തിയെറിഞ്ഞു. കതകില്‍ തെറിച്ചു വീണവള്‍ ഉയര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റ് കരണിന്‍റെ മുതുകില്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചതും കിടക്കയിലേക്ക് വീണുപോയ അവന്‍ മലക്കം മറിഞ്ഞ് മുന്നില്‍ വന്നവളുടെ കഴുത്ത് നോക്കി ശക്തിയില്‍ തൊഴിച്ചു. അവള്‍ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീഴവേ അടുത്തവള്‍ തന്‍റെ കഠാര അവന്‍റെ നേര്‍ക്ക് നീട്ടി വീശി. അതേ കിടപ്പില്‍ വായുവില്‍ മലക്കം മറിഞ്ഞ് കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി കൈയ്യില്‍ തടഞ്ഞ തലയിണ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചതും അവളുടെ അടുത്ത വെട്ടില്‍ തലയിണ രണ്ടായി പിളര്‍ന്ന് പഞ്ഞിക്കെട്ടുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പറന്നു കളിച്ചു. വീണ്ടും അവള്‍ വെട്ടാന്‍ ഓങ്ങിയതും കരണ്‍ ആ കാലുകള്‍ നോക്കി ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. തല്‍ക്ഷണം അവന്‍റെ കാല്‍ക്കീഴില്‍ വീണു പോയ അവളെ സ്വന്തം തോളിലുയര്‍ത്തി കരണ്‍ മേശയിലേക്കെറിയുകയായിരുന്നു. നടു വിലങ്ങി അവള്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. രംഗം കണ്ട് കോപം വലിഞ്ഞു കയറിയ മിച്ചം വന്ന രണ്ടു പേര്‍ കരണിന്‍റെ ഇരു ഭാഗത്തു നിന്നും ആക്രമിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞതും അവന്‍ അല്‍പ്പമൊന്നു പതറി. ഇരുവരുടേയും ശക്തമായ ആഞ്ഞു വെട്ടല്‍ പല വിധത്തിലും ഒഴിഞ്ഞു മാറിയ കരണ്‍ ഒടുവില്‍ കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ സ്റ്റൂള്‍ ഉയര്‍ത്തി വെട്ട് തടഞ്ഞ് പറന്നടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരുവള്‍ അതേറ്റ് പിന്നോക്കം മലര്‍ന്നു വീണതും അടുത്തവള്‍ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ആക്രമണം തുടര്‍ന്നു. ചുവടുകള്‍ പിഴയ്ക്കാതെ, കരണ്‍ പിടിച്ചു നിന്നു. അവന്‍റെ ഇടതു ഭാഗം ചേര്‍ന്നു നിന്ന് കഠാര പ്രയോഗിക്കാമെന്ന കണക്കു കൂട്ടല്‍ കാറ്റില്‍ പറത്തി കരണ്‍ മുന്നേറി. കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ ജാക്കറ്റ് ആയുധമാക്കിയെടുത്ത് ഒരുത്തിയുടെ കൈയ്യും കഴുത്തു കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് കരണ്‍ തറയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തിയടിച്ചു. അടുത്തവള്‍ ചടുലമായി കഠാര വീശിയതും കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. ആ വെട്ട് ചെന്നതാവട്ടെ കരണിന്‍റെ പിന്നില്‍ കൂടി ആക്രമിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ ശിരസ്സില്‍. വെട്ട് ഏല്‍ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് കരണ്‍ അവളുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിത്തമിട്ടു. മുടിയിഴ വ്യത്യാസത്തില്‍ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ വെട്ടില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ രണ്ടും തള്ളി നിശ്ചലമായി. കരണ്‍ വെട്ട് തടഞ്ഞവളുടെ കാല്‍മുട്ടിന് പിന്‍ഭാഗത്ത് ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചതും അവള്‍ മുട്ടിലിരുന്നു പോയി. സമയം പാഴാക്കാതെ കഴുത്തില്‍ ചുഴറ്റി പിടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് കമഴ്ത്തിയടിച്ചതും അവളുടെ കാലുകള്‍ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെമേല്‍ വന്ന് പതിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു തരത്തിലും കരണിനെ പൂട്ടാന്‍ ആസാം ചീറ്റയ്ക്കാവുന്നില്ല. ശിരസ്സ് പൊളിയുന്നതു പോലെയത്ര അപമാനം മൂവരിലും ഒരുപോലെ പ്രകടമായി. കരുതിയതിനേക്കാള്‍ മെയ്യ് വഴക്കവും വേഗതയുമുള്ള തികഞ്ഞ യോദ്ധാവാണ് കരണ്‍. ഇങ്ങനെയൊരു ശത്രുവിനെ കിട്ടുന്നത് ഇതാദ്യം! ഓരോ തവണ വ്യത്യസ്ത രീതിയില്‍ ആക്രമിക്കുമ്പോഴും അതെല്ലാം മനസ്സില്‍ കണക്കിരുത്തി കരണ്‍ പ്രതിരോധിച്ച് അവരെ ഒരുപോലെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാല്‍.., കരണിന്‍റെ മുറിവ് വിനയായി മാറി. നല്ലൊരു അവസരം ലഭിച്ചപ്പോള്‍ വയറിലെ മുറിവിലേക്ക് ഒരുവള്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചതും പ്രാണന്‍ പറിയുന്ന വേദനയോടെ കരണ്‍ തറയിലേക്ക് അലച്ചു വീഴുകയായിരുന്നു. "ആഹ്., ഹമ്മേ....!!!!" വയറു പൊത്തി കണ്ണുകള്‍ ഇറുകിയടച്ച് അവന്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. ആസാം ചീറ്റ ആ രംഗം കണ്ട് ശാന്തമായി നിന്നു. വേദനയില്‍ പിടയുന്ന കരണ്‍ മൂവരുടേയും കണ്ണുകളില്‍ വിരുന്നായി മാറി. വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി കരണ്‍ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. തുന്നിക്കെട്ടല്‍ ചിലത് പൊട്ടി ചോരയൊലിക്കുന്നു. "എന്തുപറ്റി?! ഒരു മുറിവിന് കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ളത്ര ശൗര്യമുള്ളോ നിങ്ങള്‍ക്ക്?!" കൂട്ടത്തില്‍ നേതാവ് എന്നു തോന്നിക്കുന്നവള്‍ കഠാര പ്രത്യേക രീതിയില്‍ കറക്കി പരിഹസിച്ചു. കരണ്‍ അവളെയൊന്നു ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി. പതിയെ അവന്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു : "നിങ്ങള്‍ മൂന്നും സ്ത്രീകളായതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ദൗര്‍ബല്യപ്പെട്ടുപോയത്.!" മൂവരും പുരികം വളച്ച് സംശയിച്ചു നില്‍ക്കേ കിടക്ക വിരി കീറി മുറിവില്‍ വരിഞ്ഞു കെട്ടി അവന്‍ പറഞ്ഞു : "പക്ഷേ ആ ദൗര്‍ബല്യം ഇനിയെനിക്കുണ്ടാവില്ല. ഈ മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്തു പോവുക നമ്മളില്‍ ഒരാളായിരിക്കും." ആ വാക്കുകള്‍ ആസാം ചീറ്റയെന്ന സഹോദരികളെ വല്ലാതെ വ്രണപ്പെടുത്തി. അടുത്ത സംഘട്ടനത്തിനായി ഒരുവള്‍ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു വന്നതും കാല്‍ക്കീഴില്‍ കിടക്കുന്ന ജാക്കറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കാലുകൊണ്ടെറിഞ്ഞ് അടുത്തവളെ കരണ്‍ കറങ്ങിയടിച്ചു. ജാക്കറ്റ് മുഖത്ത് വീണവള്‍ ഒരു നിമിഷം ലക്ഷ്യം പിഴച്ചതും കരണ്‍ അവളുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിത്തമിട്ട് അനായാസം പിന്നോട്ട് ഒടിച്ച് മൂന്നാമത്തവളുടെ നേര്‍ക്കെറിഞ്ഞു. ഇരുവരും ഭിത്തിയിലേക്ക് പറന്നു വീണു. മറ്റൊരുത്തി പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് തലങ്ങും വിലങ്ങും വീശി വെട്ടി. അതെല്ലാം തന്‍റെ രീതിയില്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയ കരണ്‍ നല്ലൊരു അവസരം കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവളുടെ മൂക്കിന്‍റെ മര്‍മ്മം നോക്കി ഒന്നു കൊടുത്തു. ചോരയൊലിച്ച് ശിരസ്സില്‍ വല്ലാത്ത തരിപ്പോടെ അവള്‍ തറയില്‍ ഊര്‍ന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. അടുത്തവള്‍ ഓടിയടുത്ത് വീണ്ടും കഠാര പ്രയോഗിച്ചു. കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി അവളുടെ കഴുത്തില്‍ പിടിത്തമിട്ട് ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ന്നിടിച്ചു. ശിരസ്സില്‍ വിമാനം പറന്നിറങ്ങുന്നത്ര അസഹനീയമായ തരിപ്പും വേദനയുമോടെ അവള്‍ തറയില്‍ വീണു. തന്‍റെ രണ്ടു സഹോദരികള്‍ ശക്തിയെല്ലാം ചോര്‍ന്ന് വീണിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു പോരാട്ടത്തിനുള്ള ഊര്‍ജ്ജം അവര്‍ക്കില്ല. നേതാവ് എന്നു തോന്നിക്കുന്നവള്‍ കോപം കൊണ്ട് വിറച്ച് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. കരണ്‍ തയ്യാറായി നിന്നു. തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അവള്‍ ആദ്യം അലറി. ശേഷം കരണിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. തന്‍റെ കലിയെല്ലാം കൈകളിലും കഠാരയിലും ആവാഹിച്ചെടുത്ത് അവള്‍ ആഞ്ഞു വീശുന്ന മുറയ്ക്ക് അതെല്ലാം അനായാസം കരണ്‍ പ്രതിരോധിച്ചു നിന്നു. ചുവടു പിഴച്ചു പോയ അവളുടെ കഠാരയില്‍ പിടിത്തമിട്ട് ആ കൈ പിന്നോക്കം തിരിച്ചു നിര്‍ത്തി കരണ്‍ തള്ളി മാറ്റി അപേക്ഷിച്ചു : "പ്ലീസ്.., നിങ്ങളുടെ സഹോദരികള്‍ ത്രാണിയില്ലാതെ കിടക്കുകയാണ്. അവരെ ഇവിടെ നിന്നും കൊണ്ടു പോകൂ. രക്ഷപ്പെടൂ..!" "തന്നെ തീര്‍ക്കാതെ ഇവിടെ നിന്നും പോകില്ല..." ചോരയൊലിക്കുന്ന ചുണ്ടുകള്‍ തുടച്ച് അവള്‍ ശക്തിയായി പുലമ്പിയതില്‍ കരണ്‍ ശിരസ്സാട്ടി. വല്ലാത്ത രൗദ്രത്തോടെ അവള്‍ വീണ്ടും പാഞ്ഞടുത്തതും കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി മുതുകില്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. നിയന്ത്രണം കൈവിട്ടുപോയ അവള്‍ ജനല്‍ ചില്ല് തകര്‍ത്ത് താഴേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. റോഡില്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന കാറിലേക്ക് മൂന്നാം നിലയില്‍ നിന്നും അവള്‍ വന്ന് പതിക്കുന്ന നടുക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് റോഡിലെ ആളുകള്‍ പരിഭ്രാന്തരായി. ചില സ്ത്രീകള്‍ അലമുറയിട്ട് കരഞ്ഞ് ബഹളം വെച്ചു. അപ്പോഴും കാറിലെ സൈറന്‍ നിര്‍ത്താതെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനക്കമറ്റ് ചോരയൊലിപ്പിച്ച് അതേ കിടപ്പില്‍ അവള്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. എല്ലാം കണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ അപ്പോഴും കരണ്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പിയടഞ്ഞു. കൂടിനിന്ന ആളുകള്‍ ഇതെന്തു സംഭവിച്ചതെന്ന മട്ടില്‍ സീഗള്‍ ഹോട്ടലിന്‍റെ മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് നോക്കി. അത് മനസ്സിലാക്കിയ കരണ്‍ മറയിലേക്ക് ചേര്‍ന്നു നിന്നു. തറയില്‍ വീണ് കിടക്കുന്ന ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് ധരിച്ച് മറ്റു രണ്ട് സഹോദരികളെ അവനൊന്നു നോക്കി. തലയിലെ തരിപ്പ് മാറി അവര്‍ ഉണരുന്നതിനു മുന്നേ കരണ്‍ സ്ഥലം വിടുകയായിരുന്നു. രണ്ടു സഹോദരികളും നടുക്കത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ശത്രുവിനെ കാണുന്നില്ല. മൂത്ത സഹോദരിയും ഇല്ല. സംശയം തോന്നിയ അവര്‍ ചില്ല് തകര്‍ന്ന ജനാലയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി. ആ കാഴ്ച അവരെ തീര്‍ത്തും നടുക്കി കളഞ്ഞു. "ദീദീ....???!!!!" എന്നൊരു അലര്‍ച്ച കരച്ചിലിനോടൊപ്പം ഇരുവരില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കൊഴുകി. ഏതാനും പോലീസ് വാഹനങ്ങള്‍ കുതിച്ചു വന്ന് നിശ്ചലമായി. തൊട്ടു പിന്നാലെ ആംബുലന്‍സും പാഞ്ഞു വന്നു. രംഗം തിരക്കും ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങളും കൊണ്ട് സമ്പന്നമായി മാറി. അതെല്ലാം മാറി നിന്ന് വീക്ഷിച്ച് കരണ്‍ ഓരം പറ്റി രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇനിയുമിനിയും ആക്രമണങ്ങള്‍ കോബയില്‍ നിന്നും പറന്നു വീഴും. അടുത്തു കണ്ട ഇടവഴികളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങിയ കരണിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് വീണ്ടും ആക്രമണം..!! ((തുടരും))🔥 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlbzM0jQ?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..18 ********** "എങ്കിൽ പിന്നേ നിന്റെ ധൈര്യം അവൻക്ക് പോയി കാണിച്ചു കൊടുക്ക്... നിന്റെ കാമുകൻക്ക്...അവനും അറിയട്ടെ തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൾ ആണെന്ന്." അധികം തറക്കത്തിന് നിൽക്കാതെ അവൾ കൂടെ വന്നവരെയൊക്കെ കൂട്ടി.. അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞു നടന്നു... ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി... ☘️☘️☘️☘️☘️ "മാഹിറ.. ഇത് കൊണ്ടൊന്നും അവൻ ഒതുങ്ങുമെന്ന് തോന്നിയില്ല... പക്ഷെ...നീ പറഞ്ഞത് പോലെ നിന്നെ അവൻ സ്വീകരിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ കുഞ്ഞ് നിന്റെ കയ്യിലാവണം.അവന്റെ ജീവനാണ് ആ കുഞ്ഞ് അവനില്ലാതെ അവൻക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലയെന്ന് ഇന്നത്തെ അവന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമാണ്...അതുകൊണ്ട് എങ്ങിനെയെങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ... നീ..കൊണ്ട് വരണം... പിന്നേ...അവനെ പഴയത് പോലെ സ്നേഹം കൊടുത്ത് നിന്റെ വശത്താക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയണം.... അവിടെയാണ് നിന്റെ മിടുക്ക്.. തെളിയിക്കേണ്ടത്..പിന്നേ... അവിടെ നിൽക്കുന്ന ആ..പീറ പെണ്ണിനെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചവൻ നിന്നെ സ്വീകരിക്കണം..." അയൽ വാസികളിൽ പെട്ടഒരുവൻ അവൾക്ക് സാരോ ഉപദേശം നൽകികൊണ്ടിരുന്നു. "എനിക്കറിയാം..ഇക്കാ.. എന്ത് വേണമെന്ന് ഇത് വെറും സാമ്പിൾ വെടിക്കെട്ടല്ലേ..ഇനിയവൻ എന്തൊക്കെ കാണാൻ കിടക്കുന്നു.... അവൾ... ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "നീ..പറയുന്നത് പോലെ അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമൊന്നും അല്ല...ഇതൊന്നും...പ്രത്യേകിച്ച് നീ..അവനെ വഞ്ചിച്ചു കടന്നു കടഞവൾആയത് കൊണ്ട്. നടന്നാൽ നടന്നു എന്ന് പറയാം" അത്രയേ ഒള്ളു....നാട്ടുകാരിൽ ഒരാൾ അഭിപ്രായം പങ്കിട്ടു... "എന്റെ കയ്യിൽനിന്ന് കാശും വാങ്ങി എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ട് എനിക്കെതിരിൽ സംസാരിക്കുന്നോ..വഞ്ചകാ.. നിങ്ങൾ ആള് കൊള്ളാല്ലോ.." ദേഷ്യത്തോടെ അയാൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു അവൾ.. "അല്ല...മാഹിറ...എന്നാലും എങ്ങിനെ അബന്ധം പറ്റി നിനക്ക്... എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് നീയാ...നാസറിന്റെ കൂടെ പോയത്.... അവരെയും കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല.... റഫീഖിനെ നീ...ഓർക്കണ്ട.... നീ..നൊന്ത് പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞ് നിന്നോട് എന്ത് ചെയ്തിട്ട..നീ..അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്..." അവരുടെ കുടുംബക്കാരിൽ പെട്ടഒരുവൻ അവളോടായി ചോദിച്ചു... ആ...ചോദ്യം അവളിൽ ദേഷ്യം തീർത്തു.... "മുനീറെ...രണ്ട് വർഷം മുന്നേ..കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ എടുത്തിടണ്ട.... അതിനെ പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യാൻ അല്ല നമ്മൾ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയത്. അത് കൊണ്ട് ആ.കാര്യം വിട്ടിട്ട് മോനെ...എങ്ങെനെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരും എന്നതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്ക്...." മ്മ്... " അവൻ അമർത്തിയൊന്ന് മൂളി.... "അഹ്... നമുക്ക് നോക്കാം.." ഓരോരുത്തരും ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു.. വീട് എത്തിയത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല...മാഹിറയെ അവളുടെ വീട്ടിൽ ഇറക്കി വിട്ടു. എല്ലാവരും അവരവരുടെ വീട്ടിലേക്ക്... പിരിഞ്ഞുപോയി.. പോയ കാര്യം എന്തായി എന്നറിയാൻ ആകാംക്ഷയോടെ മാഹിറയുടെ ഉമ്മ... നബീസു മുറ്റത്തു തന്നെ കാത്തു നിൽപുണ്ടായിരുന്നു... "എടി...നമ്മുടെ കുഞ്ഞവിടെ അതിനെ കൊണ്ട് വന്നില്ലേ...." "ഇല്ല... അവർ തന്നില്ല..." "ഓഹോ.. പിന്നെന്തിനാ..നമ്മൾ പത്തു പതിനഞ്ചു പേരെയും കൊണ്ട് പോയത്..." "മ്മ്ഹ്.... എനിക്കറിയില്ല. വല്ലാതെ തലവേദനിക്കുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ച് വേഷം മാറട്ടെ...." "എന്നാലും....നമ്മുടെ മോനെ.. പിടിച്ചുവെക്കാൻ അവർക്ക് എന്ത് അവകാശം...അതിനെ നൊന്ത് പെറ്റത് നീ അല്ലേ.... അഹ്....അവരെ പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം....നിന്നെ അതിന് കൊള്ളാഞ്ഞിട്ടാ... കൈവീശി ഇങ്ങോട്ട് കയറിവന്നേക്കുന്നു.." "എന്റെ പൊന്നുമ്മ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്...കേട്ടും പറഞ്ഞും, മനസ്സും, കാതും തഴമ്പിച്ചു വരുകയാണ്...." "കുഞ്ഞിനെ പോലും ഓർക്കാതെ..നീ.... മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ സുഖം തേടി പോയപ്പോൾ നിനക്ക് നഷ്ടപെട്ടത്...നല്ലൊരു ജീവിതവും,സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചൊരു ഭർത്താവിന്റെ കരുതലുമായിരുന്നു..അത് മാത്രവുമല്ല...കുഞ്ഞിന്റെ രക്ഷാധിക്കാരം, നല്ലവീട്, നീ അനുഭവിക്കേണ്ടുന്ന സ്വത്ത്, സമാധാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതം എല്ലാം...നിന്റെ ആ...നശിച്ച ദിവസത്തിന് വേണ്ടി നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോടി ദ്രോഹി...ഒന്നിനും വിലവെക്കാതെയുള്ള നിന്റെ എടുത്തുചാട്ടം...അനുഭവിക്ക്.. അനുഭവിച്ചു തീർക്ക്..." മാഹിറ ഉമ്മയെ രൂക്ഷമായി നോക്കികൊണ്ട്... അകത്തേക്ക് കടന്ന് അവളുടെ റൂമിലേക്ക്കയറി വാതിൽ ദേഷ്യത്തോടെ വലിച്ചടച്ച് തോളിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് കാട്ടിലിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ബെഡിലേക്ക് വീണുകൊണ്ട് മുഖംപൊത്തി..പൊട്ടി...പൊട്ടി കരഞ്ഞു...അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഓരോ കണ്ണീർതുള്ളികളും കുറ്റബോധത്തിൽ മുങ്ങി കുളിച്ചിരുന്നു.... "ശെരിയാ...മാഹിറ തെറ്റ് ചെയ്തവളാ.... തെറ്റ് പറ്റാത്തവർ ആയി ആരുണ്ട്... അതിന്റെ കുറ്റപെടുത്തലുകളിൽ നിന്ന് എന്നെ ഒന്ന് മോചിപ്പിച്ചു കൂടെ...എനിക്ക് മാപ്പ് തന്നുകൂടെ...എന്റെ മനസ്സ് നീറി പുകയുന്നത് ആർക്കും കാണണ്ട.... എനിക്ക് അതിനുള്ള അർഹത ഇല്ലല്ലോ ഞാൻ പിഴച്ചവളല്ലേ... ഞാൻ എങ്ങിനെ അങ്ങിനെയൊരു ബന്ധത്തിൽ ചെന്ന് പെട്ട് എന്ന് ആർക്കും അറിയണ്ട...അതിന് പകരം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ കൊണ്ടെന്നെ വീർപ്പ് മുട്ടിക്കുകയല്ലേ.... കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ...കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ പോയിനിന്നുകൊണ്ട് അവൾ വീക്ഷിച്ചു...നാസർ അയാൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന നിമിഷങ്ങൾ അവൾ ഓർത്തു. അവളുടെ മനസ്സ് മൂന്ന് വർഷം ബാക്കിലോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.. 🌹*****🌹****🌹 പതിവ് പോലെ ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള വിശ്രമ വേളയിൽ ഫോൺ കയ്യിൽ എടുത്തു യുട്യൂബിൽ ഓരോ വിഡിയോസ് കണ്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് വാട്ട്സ് ആപ്പിൽ മസേജ് വരുന്നത്..ആരാണെന്നറിയാൻ അവൾ ആപ്പ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ പേര് കാണിക്കാതെ നമ്പർ മാത്രം.... "ഹായ്... റഫീഖ് സുഖാണോ..?" "ഇത് റഫീഖ് അല്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയാണ്." അവൾ തിരിച്ചു മറുപടി കൊടുത്തു... സോറി..." ഓക്കേ..." അവൾ വീണ്ടും വിഡിയോസിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു.... വൈകുനേരം ഒരു ആറുമണിയൊക്കെ ആയപ്പോൾ റഫീഖ് വീട്ടിൽ എത്തി...അവന് ചായയൊക്കെ കൊടുത്ത് അവൻ കുളിച്ച് വേഷം മാറിയതിന് ശേഷം അവൾ അവനക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു. "ഇക്കാ... നമുക്ക് വീട് വരെയൊന്ന് പോയിവന്നാലോ. "എന്റെ മാഹിറ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നത് നീ കണ്ടില്ലേ.... എത്ര കിലോമീറ്റർ വണ്ടി ഓടിച്ചാണ് ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു വരുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാല്ലോ..." മ്മ്ഹ്..... " വെറുതേയിരുന്നു മടുത്ത്. ഞാൻ എന്തേലും കോഴ്‌സിനു ചേർന്നാലോ ഇക്കാ...." "എന്റെ ഭാര്യ പഠിച്ചു ജോലി ചെയ്തു കൊണ്ട് വന്നിട്ടുവേണ്ട ഈ കുടുംബം നോക്കാൻ..." "അതിനി..ഇക്ക ആര് പോണ് ജോലിക്കൊക്കെ... ഇത് ചുമ്മാ.. നേരം പോവാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നതല്ലേ." "എന്തിനായാലും പഠിക്കാൻ പോവണ്ട....അതെനിക്ക് ഇഷ്ടം അല്ല... ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതല്ലേ അത് മതി.." "എത്ര ചോദിച്ചാലും വീട്ടിലേക്ക് അയക്കില്ല... നീപോയാൽ എനിക്കാരാ.. എന്ന് ചോദ്യം. എന്നാ..ഒന്നിച്ച് പോയിവരാം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതും പറ്റില്ല....വല്ലാത്തൊരു കഷ്ടം തന്നെയാണ്...എന്നാപ്പിന്നെ ഒഴിവ് ദിവസങ്ങളിൽ വല്ല പാർക്കിലോ ബീച്ചിലോ.. പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതും പറ്റില്ല ആകെ കിട്ടുന്ന ലീവാണ് അത് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പറ്റില്ലാന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനും തടസം...അവൾ ഓരോന്ന് മുറുമുറുത്തുകൊണ്ട്..അവനോട് മിണ്ടാതെ മുഖവും കറുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.... ☘️☘️☘️☘️☘️ നേരം പുലർന്ന് അവൾ റഫീഖിന് കൊണ്ട് പോകാനുള്ള ചോറും കൂട്ടാനും ചോറ്റ്പാത്രത്തിലാക്കി അവൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന ബാഗിലാക്കി...വെച്ചു.. പിന്നേ അവൻക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത്.. മേശയിൽ വെച്ച് ഉച്ചക്കൽക്കുള്ള ഊണിനുള്ള പണി തുടങ്ങി. "മാഹി... ഞാനിറങ്ങി..." മ്മ്ഹ്..." അവൾ ഒന്ന് മൂളി.. പണികളൊക്കെ ഒതുക്കി. വെറുതേ ഫോൺ കയ്യിൽ എടുത്ത് നെറ്റ് ഓൺചെയ്തതും തുരുതുരെ മെസ്സേജുകൾ വന്ന് നിറയാൻ തുടങ്ങി...അതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ഇന്നലെ അയച്ചവന്റെ മെസ്സേജും ഉണ്ടായിരുന്നു... "Hi... ഇന്നലെ ചോദിക്കാൻ വിട്ടു പോയി... ഇയാളുടെ പേരെന്താ. പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടേൽ വേണ്ടാട്ടോ ഞാൻ ചുമ്മാ ഇത് വഴിപോയപ്പോൾ കയറിയതാ.." "ഓഹ്... പരിജയ പെടുന്നതിൽ എന്താ ബുന്ധിമുട്ട്..." "എന്റെ പേര് മാഹിറ.. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു ഇനി പഠിക്കണ്ട എന്നാണ് ഇക്കാന്റെ തീരുമാനം..." "അല്ല... നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങിനെ ഇക്കാനെ അറിയാം..." "ഞാനും അവനും ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചതാ... ഞങ്ങൾ നാട്ടുകാരല്ലേ..." "മ്മ്ഹ്... ഞാൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചു എന്നൊള്ളു..." "മ്മ്ഹ്... എന്നിട്ട് പണികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ..? ഫുഡ്‌ കഴിച്ചില്ലേ..." "ഒരുവിധം തീർന്നു.. കഴിച്ചു...." "അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു ഫോൺ എടുത്ത് വെക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴേക്കും അയാൾ വീണ്ടും മെസേജ് അയ്ക്കും അപ്പോ അതിന് മറുപടി കൊടുക്കാൻ നിൽക്കും.. അങ്ങിനെ സമയം പോയത് തന്നെ അവൾ അറിഞ്ഞില്ല..." "ശെരി... പോട്ടെ... സമയം ഒരുപാടായി.." "ഒരുമിനിറ്റ്..." എന്താ..." "വീട്ടിൽ നീയും ഇക്കയും മാത്രം ഉള്ളുവോ..." "അതെ.. ഇക്കയുടെ ഉമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇപ്പോ ഇല്ല അവർ അവരുടെ ജേഷ്ഠത്തിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിരുന്ന് പോയതാ..." "എന്നാ ശെരിട്ടോ.." "ഇയാള് നല്ല ആളാ... ഞാൻ ഇത്രയും സംസാരിച്ചിട്ടും എന്നെ പരിചയപെട്ടില്ലല്ലോ....?" "ഓഹ്... സോറി..." "വീട്ടിൽ ആരൊക്കെ ഉണ്ട്.? നിങ്ങള്ടെ പേരെന്താ...? "ഭാര്യയും രണ്ട് മക്കളും. എന്റെ പേര് നാസർ എന്നെ മാനു എന്നാണ് എല്ലാവരും വിളിക്കാറ്..." "മ്മ്ഹ്....എങ്കിൽ ശെരിട്ടോ.." "ഒഴിവ് കിട്ടുമ്പോൾ ഒക്കെ വാ.. നമുക്ക് സൊള്ളിയിരിക്കാം.." "ഭാര്യ ഇല്ലേ..വീട്ടിൽ സൊള്ളിയിരിക്കാൻ.." "അവൾ അവളുടെ വീട്ടിൽ പോയേക്കുവാ.. ഒറ്റക്കിരുന്നിട്ട് വല്ലാത്ത ബോറടി അപ്പോഴാ ഇയാളെ നമ്പർ കണ്ടത്..." "മ്മ്ഹ്... അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു ഇമോജിയും വിട്ടു കൊടുത്ത് നെറ്റ് ഓഫാക്കി... ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് കുളിക്കാൻ പോയി..." "ന്റെ... റബ്ബേ... അയാളോട് സംസാരിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല...." കുളികഴിഞ്ഞുവന്ന് ഒന്ന് ചെറുതായിട്ട് മയങ്ങിയവൾ റഫീഖ് വന്ന് കോളിങ് ബെൽ അടിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ ഉണർന്നത്.....വേഗം എണീറ്റവൾ...ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു.... "ഡി... വേഗം ചെന്ന് ചായ ഇട്ടേ എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിശപ്പ്.." "എന്താ... കഴിക്കാൻ വേണ്ടേ." "ഉപ്പമാവോ... അല്ലേൽ ബ്രെഡ്‌ ഇരിപ്പുണ്ടേൽ അതായാലും മതി..." "ഇക്കാ... കുളി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ റെഡിയാക്കി വെക്കാം.." "എടി... നിന്റെ ഫോണിൽ തീരെ ചാർജ് ഇല്ലല്ലോ... ഞാൻ അതെടുത്തു റൂമിൽ ചാർജ് ചെയ്യാൻ വെക്കുന്നുണ്ട്." അവൻ മേശമേൽ നിന്ന് അവളുടെ ഫോണും എടുത്തോണ്ട് റൂമിലേക്ക് നടന്നു.. "ന്റെ റബ്ബേ.. വാട്സ് ആപ്പ് തുറന്ന് നോക്കുമോ..അയാൾ വീണ്ടും മെസേജ് വല്ലതും അയച്ചുകാണുമോ... ഞാനാണേൽ അതൊന്നും ക്ലിയർ അടിച്ചതുമില്ല..." അവളുടെ മനസ്സ് പിടപിടക്കാൻ തുടങ്ങി... സമാധനം ഇല്ലാതെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mgedWpX?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 29 ********* ആയിശു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ അടുക്കളയിൽ എത്തി പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് ബാഗ് പുറത്തേക്ക് വെച്ചു....അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു നിന്നു.. എങ്കിലും ധൈര്യം സംഭരിച്ചവൾ പുറത്തേക്ക് കടന്ന് പതുക്കെ വാതിൽ ചാരി.... അവൾ മുൻപോട്ട് നടന്നു.. ആ..ചെറിയ നിലാവട്ടത്തിൽ. മഴക്കാലം ആയത്കൊണ്ട് തന്നെ തവളകളുടെയും ചീവിടുകളുടെയും ശബ്ദം ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട് അവൾ അതൊന്നും വക വെക്കാതെ മുന്നോട്ട് തന്നെ നടന്നു... ഗൈറ്റ് കടന്നാൽ പിന്നേ...പോക്കറ്റ് റോഡാണ്‌.. കൂരിരുട്ടിലൂടെ...റോഡിന്റെ സൈഡിലുള്ള കുറ്റിച്ചെടികളെ തപ്പിത്തടഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ നീങ്ങി...എങ്ങോട്ട് എത്തുമെന്നറിയാതെ. അമീർ പതുക്കെ... ആരും അറിയാതെ കോണി സ്റ്റെപ്പുകൾ..ഇറങ്ങി ആയിഷുവിന്റെ റൂമിനരികിൽ എത്തി. പതുക്കെ വാതിലിൽ മുട്ടാമെന്ന് കരുതിയപ്പോഴാണ് ഇരുട്ടിൽ അതാ..ഒരു നിഴൽ ഇറങ്ങി വരുന്നു... അമീർ...വേഗം അപ്പുറത്തെ റൂമിന്റെ അരികിലേക്ക് മാറിനിന്നുകൊണ്ട് നോക്കി.. അൻവർ ആയിരുന്നു അത്.. ഇയാൾക്ക് എന്താ ഇവിടെ കാര്യം...ഇനി അവൾ വിളിച്ചിട്ട് വന്നതാണോ..അതൊ... മഹ്.... നോക്കട്ടെ അവൾ വാതിൽ തുറക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന്. ആയിശു...ആയിശു.. തുറക്ക്...ആയിശു... മിണ്ടാതെ നിൽക്കണ്ട എനിക്കറിയാം..നീ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകില്ലന്ന്.. അൻവർ വാതിൽ തള്ളിയതും വാതിൽ തുറന്നു...അൻവർ അല്പം മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി വാതിലിന്റെ പടിയിൽ വീഴാതിരിക്കാനായി പിടിച്ചു. അകത്തേക്ക് കടന്ന് വാതിൽ അടച്ചു... ഞാൻ വിചാരിച്ചത് പോലെയൊന്നും അല്ല വാതിലൊക്കെ പാതി ചാരി ഇയാളെന്നെ.. കാത്തിരിക്കാണല്ലേ.. ഇരുട്ടത്ത് നിന്നെ കാണാൻ ഒരു രസവും ഇല്ല...ഞാൻ വെളിച്ചം കത്തിക്കട്ടെ.... എന്റെ കുറുമ്പി പെണ്ണെ... ഇവനെ ഞാനുണ്ടല്ലോ... അല്ലേൽ വേണ്ട... എന്റെ കൈ നാറും... വന്നത് നന്നായി അല്ലേൽ ഞാനവളെ. ഛെ " ഇവൾ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നൊ പെരും കള്ളി.. ആയിശു....ആയിശു... അൻവർ റൂമിലാകെ പരതി നോക്കി... അവസാനം പുറത്തിറങ്ങി. ഛെ.. ഇവളിതെവിടെ പോയി... അയാൾ തല ചൊറിഞ്ഞു.. എന്ത്‌ അവൾ റൂമിനകത്ത് ഇല്ലന്നോ... ഒരു നിമിഷം ഞാനും അവളെ അവിശ്വസിച്ചല്ലോ... വേണ്ടായിരുന്നു.... അൻവർ അടുക്കളയിലൊക്കെ പോയ്‌ തിരഞ്ഞു അവിടെയൊന്നും അവളെ കണ്ടില്ല ഒടുവിൽ ദേഷ്യപെട്ടുകൊണ്ട് വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറിപ്പോയി. അമീറും വന്ന് അവളുടെ റൂമൊക്കെ നോക്കി... എന്നാലും ഇവളിതെവിടെ പോയി... ഇനി ഉമ്മൂമ്മ എങ്ങാനും അവളെ കൂടെ കൂട്ടിയോ കിടക്കാൻ... അൻവറിനെ പോലെയുള്ളവരൊക്കെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അത്‌ തന്നെയാ..നല്ലത് പക്ഷെ... ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും നടന്നില്ല കാണാനും പറ്റിയില്ല... അവൻ സങ്കടത്തോടെ... റൂമിലേക്ക്‌ പോയി.. മഴചാറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.... ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നുന്ന ഇടിവാളിൽ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങി...പേമാരി അവളെ കുളിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... കുളിർകാറ്റ് അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു.... പേടിയുടെയും തണുപ്പിന്റെയും വിറയലിൽ അവൾ മുന്നോട്ട് തന്നെ നീങ്ങി....കുറച്ച് ദൂരം നടന്നപ്പോൾ മെയിൻ റോഡ് എത്തി.... ഈ...പാതിരാത്രി സമയത്തും വണ്ടികൾ ചീറിപാഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട്‌.. കാറ്റിൽ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഇലകളും മറ്റും അവളെ പുതപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... കാലുകൾ തളർന്നു പോകുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും വക വെക്കാതെ അവൾ വേഗം വേഗം നടന്നു.. ദൂരെ നിന്നും പാഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു കാറിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണിലെ കാഴ്ച്ച മറച്ചു കൊണ്ട് കടന്ന് പോയി.... ആകെ നനഞൊട്ടിയ ഡ്രെസ്സിൽ അവൾ ഒരു പാതയോരവളവിൽ കുറച്ചു നേരം നിന്നു...എവിടെ എത്തിയെന്നോ സമയം എത്രയായെന്നോ ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ലാ... ആടി ഉലഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു ബൈക്ക് ദൂരെ നിന്നും അവളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചു വരുന്നത് പോലെ തോന്നി ആയിഷുവിന് കുടിയന്മാരാണന്ന് തോന്നുന്നു... അവൾ മനസ്സിൽ കരുതിയതും അവളെ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചവർ കടന്നു പോയി.. അവൾ തെറിച്ചു അപ്പുറത്തേക്ക് വീണു... അവർക്ക് തൊട്ട് പുറകിലായി വന്ന കാർ അവിടെ നിർത്തി. എടാ... ആ..കുരുത്തൻ കെട്ടവന്മാർ തട്ടിവീഴ്ത്തിയതാവും പോക്ക് കണ്ടപ്പോഴേ ഞാൻ ഊഹിച്ചതാ... വാ... ഇറങ്ങ് നോക്കാം... ഡാ..രാഹുലെ.. ഇതൊരു പെണ്ണാണ്. അവൻ താഴെ ഇരുന്ന് മൊബൈൽ ടോർചടിച്ചുകൊണ്ട് മൂക്കിൽ വിരൽ വെച്ചു.. എടാ... ബോധം പോയതാ തോന്നുന്നു.... ഏതോ. നല്ല വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണന്ന് തോന്നുന്നു... വാ...നമുക്ക് കാറിൽ കയറ്റാം...രാഹുലും അനീഷും അവളെ പതുക്കെ താങ്ങി പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌ കാറിൽ കയറ്റി....നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വിട്ടു.. ****** രാവിലെതന്നെ വാതിലൊക്കെ തുറന്ന് വെച്ച് ഇവളിത് എവിടെ പ്പോയി... അടുപ്പത്ത് ഒന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ.. ഞാൻ ഇറങ്ങി വരുമ്പോഴേക്കും ചായയും അപ്പവും..ആവുന്നതാണല്ലോ ഇന്നിപ്പോ അടുപ്പിലെ ചാരമെല്ലാം അപ്പടി കിടക്കുന്നു എന്ത് പറ്റി...ഇവൾക്കിന്ന്. ആയിശു...ഇന്ന് മുറ്റം അടിക്കുന്നില്ലേ.... ഇന്നലെ മഴ പെയ്തത് കാരണം നിറയെ ചപ്പും,ചവറുമാണ് ആരേലും രാവിലെതന്നെ കയറിവന്നാൽ..എന്ത് വിചാരിക്കും...ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ ചെയ്യുന്നതാണല്ലോ...നീ ഇന്നെന്തു പറ്റി. അവളെ ഇവിടെയൊന്നും കാണുന്നില്ല....ഉമ്മാ... അവൾക്ക് സങ്കടം വരുമ്പോ പോയിരിക്കാറ് കുളപ്പടവിലല്ലേ ചിലപ്പോൾ അവിടെ എങ്ങാനും കാണും..അല്ലേ. പൊട്ടത്തരം പറയാതെ ജാസു നേരം പുലർന്നപാടേ അവിടെ പോയിരിക്കാറൊന്നും ഇല്ലാ എല്ലാ പണികളും ഒതുക്കിയതിന് ശേഷം മാത്രം അവളങ്ങിനെ പോയിരിക്കാറൊള്ളു അവളുടെ റൂമിൽ ഒന്ന് കയറി നോക്ക് വല്ല വയ്യായ്കയും ഉണ്ടോ..ആവോ... ആയിശു.... ജാസു പുറത്ത് നിന്നും വിളിച്ചു... അകത്തേക്ക് കയറി നോക്ക് അവൾ ആണ് ഒന്നും അല്ലല്ലോ പെണ്ണല്ലേ.... ഉപ്പാ...എല്ലായിടത്തും നോക്കി അവിടെ ഒന്നും അവളില്ല.... എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങി വീടിനു ചുറ്റും തിരഞ്ഞു... ഉമ്മാ.. അവളുടെ ഡ്രെസ്സും ബാഗും ഒന്നും കാണാൻ ഇല്ലാ.... ആരുടെയോ കൂടെ പോയന്നാ തോന്നുന്നത്... ആരുടേയും കൂടെ അല്ല അവൾ ഒറ്റക്ക് പോയതാവും സ്വകവും,സൗര്യവും കൊടുക്കാത്തത് കൊണ്ട്.. ജീവിതം മടുത്തിട്ടുണ്ടാകും പാവത്തിന്.. എന്നാലും എന്റെ മോളെ പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമായിരുന്നു.. ഉമ്മൂമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ടാണ് അമീർ ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്നത് പ്രഭാതകർമങ്ങൾ കഴിഞ്ഞവൻ...അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു.. എന്താ... ഉമ്മൂമ്മാ... എന്ത് പറ്റി... എന്താ ആകെക്കൂടി ബഹളം. എടാ...അമീറെ ആയിഷുവിനെ കാണാൻ ഇല്ലാ..ബാഗൊക്കെ എടുത്ത് അവളെവിടെക്കോപ്പോയി.. ഇല്ലാ...അവൾ എവിടെ പോകാൻ അവനാകെ വപ്രാളം പിടിച്ചു നടന്നു... ഞാനിപ്പോ വരാം...അമീർ തൃതിയിൽ വേഷം മാറി അങ്ങാടിയിലേക്കിറങ്ങി... അറിയുന്നവരോടൊക്കെ അവളെ കുറിച്ചു തിരക്കി... എല്ലാവരും കൈ മലർത്തി.. ഒന്നര കി.മീറ്റർ അകലെ ഒരു ബാഗ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആളുകൾ കൂടി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു.... ലേഡീസ് ബെഗാണോ... അറിയില്ല... പോയി നോക്കണം.... എന്റെ കൂടെ ഒന്ന് വരുമോ ബൈക്ക് എടുത്ത്... മ്മ്... വരാം... എന്നാ കയറ്... അവൻ അയാളുടെ കൂടെ ബൈക്കിൽ കയറി ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവിടേക്ക് പോയി അമീറിന്റെ കാൽമുട്ടിനു താഴെ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി അബന്ധം ഒന്നും കാണിച്ചേക്കല്ലേ.... പടച്ചോനെ...എന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞവളാ...എന്റെ പാതിയായി കണ്ടവളാ... അവൻ ഉള്ളിൽ ഉരുകികൊണ്ടിരുന്നു... എന്നാലും എന്റെ ആയിശു നിനക്കറിയാല്ലൊ... എന്റെ സ്നേഹം എന്നിട്ടും എന്തിന് പറയാതെ പോയി നീ.. ഞാൻ...എന്റേത് ആക്കുമായിരുന്നില്ലേ... അവൻ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.... ദാ.... കണ്ടോ... ആൾക്കൂട്ടം അവിടെയാ.. ബേഗ് കിടക്കുന്നത്.... അവർ...ബൈക്ക് സൈഡാക്കി നിർത്തി...അതിൽനിന്നും ഇറങ്ങി... അവടെ രണ്ട് പോലീസ് കാരും ഉണ്ട്... ബേഗിന്റെ തൊട്ടടുത്തൊരു ഷാളും ഉണ്ട്... Sir.... ഇവരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു കുട്ടി മിസ്സിംഗ്‌ ആണ്... ആണോടോ.... അതെ... Sir... ഞാൻ ഈ ബാഗ് നോക്കിക്കോട്ടെ... നോക്ക്... അവൻ ബാഗ് പരിശോധിച്ചു Sir.... ഇതവളുടെത് തന്നെയാ... എന്റെ ആയിശു.. അവൻ അവളുടെ ഷാൾ മാറോട് അടക്കി പിടിച്ചു കരഞ്ഞു... പോലീസ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു...സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് ഒരു പരാതി എഴുതി ത്താ... കേസ് അന്വേഷിക്കാം.... ഒക്കെ... Sir.. അവൻ അവരുടെ കൂടെ പോയി... എടൊ.. ആ ബാഗ് എടുത്ത് കാറിൽ വെക്ക്.... കയറടോ..... പിടയുന്ന മനസ്സുമായി അവൻ അവരുടെ കൂടെ പോയി..... (തുടരും... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mll7E6zV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 25 "അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇവിടെ ഓപ്പോസിറ്റ് വണ്ടിയൊന്നും വരില്ല " ഹർഷൻ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. മിശ്വയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു. അവളുടെ പിടക്കുന്ന മിഴികളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്ന ഹർഷൻ, പതിയെ ലിവർ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് കോപ്റ്റർ താഴേക്കിറക്കി. മിശ്വയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വീണ്ടും കിളികൾ പറക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ഇപ്പ്രാവശ്യം കിളികളുടെ എണ്ണം കൂടുതലാണ്. ഹർഷൻ അവളുടെ വെപ്രാളം കണ്ട് പൊട്ടി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഒടുവിൽ അവൻ, ആ യന്ത്രം തിരികെ H- ഇലേക്ക് ഇറക്കാനുള്ള ശ്രമം ആരംഭിച്ചു. പക്ഷേ വിജയിച്ചില്ല. "പഠിച്ചു വരുന്നേയുള്ളൂ മോൾ... ബട്ട് പേടിക്കണ്ട. മിക്കവാറും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകില്ല എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം!" ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു അവന്‌. "അപ്പൊ ഓടിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നോ ?" മിശ്വയുടെ കണ്ണ് തള്ളി പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല എന്നേയുള്ളു. "ഓടിക്കാൻ എല്ലാർക്കും പറ്റും മോളൂ... തിരികെ ലാൻഡ് ചെയ്യാനാണ് പാട്. " ഉടനെ അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുകെ ചിമ്മി സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഹർഷൻ അമർത്തിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കോപ്റ്റർ താഴേക്കിറക്കി. H ൽ ഇറങ്ങിയില്ലെങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത് പുൽത്തകിടിയിൽ ഒരു വിധം സുരക്ഷിതമായിത്തന്നെ ലാൻഡ് ചെയ്തു. മിശ്വ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ആശ്വസിച്ചു. ലാൻഡ് ചെയ്തതും അവൻ മിശ്വയെ കൈ പിടിച്ചിറക്കി. അവൾക്ക് നടക്കാൻ നേരിയ പ്രയാസം തോന്നി. ഒരു വശത്തേക്ക് വേച്ച് വീഴുന്ന പോലെ. ഹർഷൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. "ഇയർ ബാലൻസ് പോയതാ. ഡോണ്ട് വറി. പത്ത് മിനുട്ടിനുള്ളിൽ ശെരിയാകും." നേരെ മിശ്വയുടെ മുറിയിലേക്കാണ് അവൻ നടന്നത്. അവളെ കൊണ്ടു പോയി ബെഡിൽ ഇരുത്തിയതിനു ശേഷം, ഒരു ഗ്ലാസിൽ വെള്ളം എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. മിശ്വ അത് വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഹർഷൻ അവളുടെ തൊട്ടരികിലായി ഇരുന്നു. "ആർ യൂ ഓക്കേ നൗ ?" ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുലുക്കി. "എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇഷ്ടായോ ?" ജാക്കറ്റ് ഊരിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ഹർഷൻ ചോദിച്ചു. "ഉം " മിശ്വ മൂളിയതെ ഉള്ളു. "എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് പറയെടോ " പരിഭവത്തോടെ അവൻ മുഖം ചുളിച്ചപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കുറുമ്പായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. നെറ്റിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി കിടക്കുന്ന അവന്റെ നീളൻ തലമുടിയും... കട്ടിയുള്ള പുരികക്കൂട്ടങ്ങളും... തിങ്ങിക്കൂടിയ പീലികൾക്കിടയിലെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളും... കട്ടിയുള്ള മീശയും... ആ ചുവന്ന കവിളിണകളെ മറയ്ക്കാൻ എന്നോണം കുറ്റിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന താടിയും. മിശ്വയുടെ മിഴികൾ ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് നട്ട് വെച്ചിരുന്നു. ഏതോ ഒരു നിമിഷം ആ കണ്ണുകളിലെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവളൊന്ന് ഊളിയിട്ടു. എന്തോ ഒരു നോവിനെ അവിടം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത് പോലെ... "സാറിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ എവിടെയാ ?" അവൾ പോലും അറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു. ഹർഷനിൽ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്. "എനിക്ക് പപ്പാ മാത്രം ഉള്ളു. ക്യാനഡയിലാണ് " ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അത് പറയാൻ പോലും ഏറെ പ്രയാസപ്പെടുന്ന പോലെ... "അമ്മയോ ? " മിശ്വ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഹർഷൻ അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം വെട്ടിച്ച് നേരെ ഇരുന്നു. എന്തോ പറയാനുള്ളൊരു തുടക്കം പോലെ... അല്പനേരത്തിന്റെ മൗനത്തിനു ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... "പപ്പ, മമ്മ, ഞാൻ, പിന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തി..." വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു ഹർഷന്റെ സ്വരം. "പപ്പക്ക് അന്ന് ഡൽഹിയിൽ ബിസിനസായിരുന്നു. ഇവിടെ ഞാനും മമ്മയും അനിയത്തിയും... അന്ന് ഈ വീട് ഇത്ര വലുതൊന്നുമല്ല കേട്ടോ... പക്ഷെ സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു... എല്ലാം കൊണ്ടും സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിച്ച നാളുകൾ..." ആ ഓർമ്മകളിൽ പോലും അവന്റെ മുഖം വിടരുന്നത് മിശ്വ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "പക്ഷേ, എല്ലാം മാറി മറിയാൻ നിമിഷങ്ങൾ മതിയല്ലോ..." ഹർഷൻ മിശ്വയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ മിഴികളിൽ കടുത്ത വേദന കാണാം... ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചതിന് ശേഷമാണ് അവൻ തുടരുന്നത്. "പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മമ്മക്ക് ബ്രെസ്റ്റ് ക്യാൻസർ ഡയഗ്നോസിസ് ചെയ്തു. പിന്നീട് അവിടെന്നങ്ങോട്ട് ഞങ്ങടെ ലൈഫ് തലകീഴായി മറിയുകയായിരുന്നു. പപ്പ ബിസിനസൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് പോരേണ്ടി വന്നു.. ഉള്ളതൊക്കെ വിറ്റ് മമ്മയെ ചികിൽസിച്ചു... പക്ഷേ... പ്രയോജനമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒരുപാടു വൈകിപ്പോയിരുന്നു.” അവൻ ഗദ്ഗദത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അതിൽ പിന്നെ പപ്പ ഡിപ്രെസ്സ്ഡ് ആയി. ഞാൻ വല്ലാതെ തളർന്നു പോയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്... മമ്മ ഇല്ലാത്ത സങ്കടം ഒരു വശത്താണെങ്കിൽ... മറുവശത്ത് ആകെ തകർന്നു പോയ പപ്പ. കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്ന ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സ്ട്രഗിൾ ചെയ്തു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ സ്റ്റഡീസ് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്ത് ഞാൻ ക്യാനഡക്ക് പോയി. അവിടെ ചെറിയൊരു ബിസിനസ് തുടങ്ങി... ഒരു റഷ്യൻ പാർട്ണറിനെ കിട്ടിയപ്പോൾ അത് മെച്ചപ്പെട്ടു. ബിസിനസ് ഇന്റർനാഷണൽ ആയി. ട്രീറ്റ്മെന്റിലൂടെ, പതുക്കെയാണെങ്കിലും പപ്പയും ഓക്കേ ആയി വന്നു. വീണ്ടും എല്ലാമൊന്ന് റെഡി ആയി വരുമ്പോഴാണ് പെട്ടന്നൊരു ദിവസം നാട്ടീന്ന് എനിക്കൊരു കോൾ വരുന്നത്! " ഹർഷന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നു... മുഖം ചുവന്നു... "മൈ സിസ്റ്റർ ഈസ്‌ മിസ്സിംഗ്‌! വളരേ ബോൾഡ് ആയിരുന്നു അവൾ... യൂ നോ... ഇവിടുത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവളായിരുന്നു ഒറ്റക്ക് നോക്കിയിരുന്നത്. പഠിച്ച് ഡോക്ടർ ആയിട്ട് എന്റെ കൂടെ ക്യാനഡക്ക് വരാൻ ആയിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം..." ഹർഷന്റെ സ്വരം ഇടറി. “ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ ?” സ്കൂൾ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഒരു കൈ ഉയർത്തിയാണ്‌ അവൾ ഹർഷന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചത്. “എന്താ ? കഥ ഇത്രേം മതി എന്നാണോ ?” ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതല്ല...” മിശ്വ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു തുടർന്നു. "സിസ്റ്ററിന്റെ പേര് വല്ലി എന്നാണോ ? " "വല്ലിയോ ? അതാരാ ?” അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു.” എന്റെ സിസ്റ്ററിന്റെ പേര് ശ്രേയ എന്നാണ്. ശ്രേയാ മൽഹാർ ചക്രവർത്തി. " മിശ്വയുടെ മുഖത്ത് ചോദ്യഭാവം. "എന്താ മിശ്വാ ? എന്തു പറ്റി... ആരാ വല്ലി ?" ഹർഷന്‌ മനസ്സിലായില്ല. "ഒ... ഒന്നുമില്ല" മിശ്വ ഉഴറി. "എന്നിട്ട് ? എന്തു പറ്റി ശ്രയക്ക് ?” "സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ... മിശ്വയെ പോലെ തന്നെ. പക്ഷേ വായാടി ആയിരുന്ന് കേട്ടോ. ഒരു ദിവസം കോളജ് വിട്ട് അവൾ മടങ്ങി വന്നില്ല മിശ്വാ... ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന വഴി അവളെ ഒരു സംഘം-" "മതി!! ബാക്കി എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട " മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ ധാരയായി ഒഴുകാനാരംഭിച്ചു. ഹർഷനെ പറ്റിയുള്ള ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ആ നിമിഷം ഉത്തരം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു അവൾക്ക്. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അവന്റെ അരികിലേക്ക് മിശ്വ നടന്നു. പെരുവിരൽ തറയിലൂന്നിക്കൊണ്ട് എത്തി നിന്ന് ഹർഷന്റെ മുഖം അവൾ കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്തു. മെല്ലെ അവളുടെ അധരങ്ങൾ അവന്റെ നെറ്റിയിലമർന്നു. ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും അനങ്ങാതെ നിന്നു. "സോറി. ഞാനിതൊന്നും ഇത് വരേ പറയാതിരുന്നത് തനിക്ക് വിഷമാവുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്." ഹർഷന്റെ സ്വരം കാറ്റു പോൽ നേർത്തിരുന്നു. അവന്റെ കരങ്ങൾക്കുളിൽ മിശ്വ ഒതുങ്ങി നിന്നു. "ഞാനല്ലേ സാറിനോട് സോറി പറയേണ്ടത്. എല്ലാം ചോദിച്ച് വിഷമിപ്പിച്ചതിന് " "എന്റെ മിശ്വാ... നിന്നോട് ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഈ സാറ് വിളി ഒന്ന് നിർത്താൻ " അവൻ കപടദേഷ്യത്തിൽ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു. "എനിക്ക് പേര് വിളിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല " അവൾ വിരൽ കടിച്ച് പറഞ്ഞു. "അയ്യോ... അപ്പൊ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ? " അവനും വിരൽ കടിച്ചു. തന്നെ കളിയാക്കികൊണ്ടുള്ള ഹർഷന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടതും മിശ്വ ചിരിച്ചു. "എല്ലാവരും, സാർ അയ്യാ എന്നൊക്കെയല്ലേ വിളിക്കുന്നേ ?" അവൾ വലിയ കാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു. "ആഹാ... എല്ലാവരെയും പോലെയാണോ നീ. എല്ലാവരെയും ഞാനിങ്ങനെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നതും ദാ ഇത് പോലെ കിസ്സ് ചെയ്യുന്നതും നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ?" പറയുന്നതിനോടപ്പം അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ മിശ്വയുടെ കവിളിൽ അമർത്തി പതിഞ്ഞിരുന്നു! മിശ്വ വാ തുറന്നു പോയി. ചൊടിയിൽ നാണം വിരിഞ്ഞു. ഹർഷൻ അത് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ അധരങ്ങൾ മെല്ലെ അവളുടെ മറു കവിളിലും പതിഞ്ഞു. മിശ്വ കുളിർന്നു പോയി. അവളുടെ കരങ്ങൾ അവനെ വട്ടം പിടിച്ചു. ഹർഷൻ അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു. കാറ്റ് പോലും കടക്കാൻ സാധിക്കാത്ത വിധം മിശ്വ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുകയായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഹർഷൻ അവളെ എടുത്തുയർത്തി. ഇരുകൈകളിലും വാരിയെടുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് കൊണ്ട് കിടത്തി. മിശ്വ വേറെ ഒരു ലോകത്തായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകലേക്ക് നോക്കി ടീ ഷർട്ടൂരി മാറ്റുന്ന അവനെ അവൾ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി കിടന്നു. അവന്റെ ഉറച്ച ശരീരത്തിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികളെത്തി നിന്നു... ഹർഷൻ പതിയെ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നെ എത്ര ഇഷ്ടാന്നറിയോ മിശ്വാ ?” ആർദ്ര സ്വരം ചെവിയിൽ വന്ന് പതിഞ്ഞതും മിശ്വ പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ അണച്ചു പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപെട്ട പോലെ ഹർഷൻ അവളെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിയുകയായിരുന്നു. ഇരുവരുടേയും ശരീരതാപം അധികരിച്ചു... അവളുടെ ഹാഫ് സാരിയിൽ പിടുത്തമിട്ട അവന്റെ കരങ്ങൾ പതിയെ അത് അഴിച്ചു മാറ്റാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ലജ്ജാവിവശയായ മിശ്വ, അവനെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തമർത്തുകയായിരുന്നു. അനാവൃതമായ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഹർഷൻ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി ചുംബിച്ചു. പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലുള്ള അവളുടെ വയറിലൂടെ ചുണ്ടുകൾ ഇഴച്ചു കൊണ്ട് പെട്ടന്നവൻ മാറിടത്തിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി! മിശ്വ ഉയർന്നു പൊങ്ങിപ്പോയി! ഹർഷന്റെ തലമുടികൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ വിരലുകൾ കോർത്തു വലിഞ്ഞു. വികാരതീവ്രതയുടെ കൊടുമുടിയിലാരുന്നു മിശ്വ. അവന്റെ മുഖത്തവൾ മാറി മാറി അധരങ്ങൾ ചേർത്തു. ഇരുവരും ആ പതു പതുഞ്ഞ മെത്തയിൽ കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞു... പൊടുന്നനെ, ഹർഷൻ പാന്റ്സ് അഴിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവളിലേക്ക് ചേർന്നു! മിശ്വയുടെ മിഴികൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു പോയ നിമിഷം! ഹർഷൻ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ദ്രുതഗതിയിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവനെ അവൾ അള്ളിപ്പിടിച്ചു. വെട്ടിവിറച്ചുകൊണ്ട് ആലസ്യത്തോടെ അവളുടെ നെഞ്ചിടുക്കിലേക്ക് വീണ ഹർഷനെ മിശ്വ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറോളം... ഒടുവിൽ തളർന്നു പിൻബ്വാങ്ങിയ ഹർഷൻ മലർന്നു കിടന്നപ്പോൾ മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. സന്തോഷമടക്കാൻ സാധിക്കാതെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ മാറിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി. ഏതാനും മിനിട്ടുകൾ കൂടി കടന്നുപോയി. ഹർഷൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തിയൊരു ചുംബനം കൊടുത്തതിനു ശേഷം, ഹർഷൻ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി കിടത്തി, സാവധാനം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. മിശ്വ കുറുകി. പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ ബെഡിലിരുന്ന ടവൽ എടുത്ത് ഉടുത്ത് കൊണ്ട് ഹർഷൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയി. മിശ്വ അമ്പരന്നു. “എവിടെ പോകുന്നു ?” അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഇച്ഛാഭംഗത്തോടെ പിൻതിരിഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം വാടിയിരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഹർഷനെ കാണാതായപ്പോൾ തറയിൽ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറികിടക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളെടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി. പുറത്തെ കോറിഡോർ ശൂന്യമായിരുന്നു. അവൾ നാലു ദിശയിലും നോക്കി അവനെ. എവിടെയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഹർഷൻ. പക്ഷേ, പെട്ടെന്നാണ്‌ അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴെ ഗ്രൗൺഗ് ഫ്ലോറിലെ പാർക്കിങ്ങ് ലോട്ടിലേക്ക് നീണ്ടത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു പോയി. പാന്റ്സും ഷർട്ടും ധരിച്ച് തികഞ്ഞ ഫോർമൽ ലുക്കിൽ എങ്ങോട്ടോ പോകാനായി ഇറങ്ങുന്ന ഹർഷൻ. ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണയാൾ. ഡ്രൈവർ എത്തി പുതിയൊരു കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. "ഹേയ് " അവൾ കൈനീട്ടി ഉറക്കെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ കേട്ടില്ല. മിശ്വ ഓടിച്ചെന്ന് പടികളിറങ്ങി. മൂന്ന് നിലകളും ഓടിയിറങ്ങി താഴേക്കെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഹർഷൻ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. "ഹേയ്... " അവൾ വീണ്ടും ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഹർഷൻ തിരിഞ്ഞു. "ഒരു അർജന്റ് വർക്കുണ്ട്. വരാം കേട്ടോ " അവൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ മുഖം വാടി. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് " സങ്കടം കാരണം അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഡോണ്ട് വറി... വരാം. " ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നതും, ആ വലിയ ഗേറ്റ് അടയുന്നതും അവൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വേദന അവളിൽ നിറഞ്ഞത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്. കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുകളിലേക്കുള്ള ഒരോ പടികളും കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ അവൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയി! വല്ലി! തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി ബെഡിൽ ഇരിക്കുകയാണാ പെൺകുട്ടി! സഹാനുഭൂതിയോടെയാണ് നോട്ടമെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമായിരുന്നു! തുടരും... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mA3xBD1?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 68) ജെയിംസ്, അമറിന്റെ അംഗരക്ഷകരെ വെളിയിലാക്കിയതും പോത്തന്റെ മുഖം അതീവ ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചു. “അമർ... ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. കൃത്യായിട്ട് എന്റെ ഇൻസ്ട്രക്ഷൻസ് ഫോളോ ചെയ്താൽ നിനക്കൊരപകടോം ഒണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.” അമർ തലയാട്ടി. “അധികം ടെൻഷനടിക്കണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. ജസ്റ്റ് നീ നിന്റെ ഫോണെടുത്ത് വാൾട്ടറിനെയൊന്ന് വിളിക്കണം. എന്നിട്ട് ‘ബഡി’ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്നു പറയണം. അത്രേയുള്ളൂ കാര്യം. പറയണ്ടതെല്ലാം ഞങ്ങൾ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.” സൂപ്പർ സ്റ്റാർ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “ഞങ്ങൾക്കാർക്കും അവനെ വിളിക്കാൻ നിർവ്വാഹമില്ലെന്നറിയാമല്ലോ. അതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് നിന്നെ കൊണ്ടുവന്നെ. അവൻ നിന്റെ വല്യ ദോസ്താണെന്ന് നീ തന്നെ പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞങ്ങളു തമ്മി ഇപ്പ പഴയപോലെ...” അമർ കിതച്ചു. “അതൊന്നും ഇവിടെ പ്രസക്തമല്ല.” പോത്തൻ ഒന്നിളകികിയിരുന്നു. “അവരെ നമുക്ക് നമ്മുടെ സൗകര്യത്തിന് എവിടേയ്ക്കെങ്കിലും എത്തിച്ചേ മതിയാകൂ. ക്രേസി 9 ഗ്യാങ്ങ് ഇനി കേരളം വിട്ടു പോകരുത്! മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ?“ ”നിങ്ങളിത്രേം പേരെക്കൊണ്ട് എന്തുചെയ്യാൻ പറ്റും സർ ? ഡു യു നോ ഹൂ ദേ ആർ ?“ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു. ”അത് നീ ഞങ്ങക്ക് വിട്. രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു തന്നെയാ. എന്തായാലും ഇത്രേയൊക്കെ ഒപ്പിച്ചില്ലേ ഞങ്ങള്? പിന്നെയെന്നാ മൈരാ ?“ ”ഞാൻ എന്തിനാ അവരുമായിട്ട് പിരിഞ്ഞേന്ന് സാറിനറിയോ ? ഒരു സ്റ്റെപ്പും കൂടി മുമ്പോട്ട് പോയാർന്നെങ്കി ഞാനും പെട്ടേനേ ആ ഗ്യാങ്ങിൽ. ഈ സിനിമേം ഫാൻസ് അസോസിയേഷനുമൊക്കെ ഉള്ളകൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപെട്ടതാ ഞാൻ. ഇനീം ഞാൻ അവരെ വിളിച്ചാ... ഒരുവട്ടം കൂടി ഇതിനാത്തൊക്കെ ചെന്നു പെടുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റണില്ല സർ.“ അമർ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു. ”നീ പെടുന്നില്ലല്ലോ... നമുക്ക് അവന്മാരുടെ ലൊക്കേഷൻ അറിഞ്ഞാ മാത്രം മതി. പിന്നെ നിന്നെ ഫ്രീയാക്കി വിടാം ഞാൻ.“ ”പക്ഷേ... എങ്ങാൻ നിങ്ങള് ഫെയിലായാൽ... പിന്നെ അവർ എന്റെ പുറകേ വരും.“ അമറിന്റെ സ്വരം വിറയാർന്നിരുന്നു. ”ഒറ്റ വെടിയ്ക്കങ്ങ് കൊല്ലുവാർന്നെങ്കിലും പ്രശ്നമില്ലാർന്നു. അവര് വെട്ടി മുറിച്ച് കഷണമാക്കി ഇട്ടേച്ചു പോവും. നരകിച്ചേ ചാവുവൊള്ളൂ. അങ്ങനത്തവന്മാരാ അത്. “ പോത്തൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പുറകോട്ടു ചാഞ്ഞിരുന്നു. ”അതൊരു റിസ്ക് ആണ്. പക്ഷേ നീ ഞങ്ങളോട് സഹകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അതിലും വലിയൊരു റിസ്ക് വേറെയില്ലേ ? നിന്നെ ഞങ്ങളെല്ലാരും എടുത്തിട്ട് മെതിക്കും. അതും കഴിഞ്ഞ് നാളത്തെ സകല ചാനലിലും നിന്റെ വീഡിയോ ക്ലിപ്സ്! ചാവുന്നതാരുന്നു ഭേദമെന്നു നീ കരുതും. ഏതാ നല്ല ഓപ്ഷൻ ? നീ തന്നെ ആലോചിച്ചു നോക്ക്.“ അമർ വിറങ്ങലിച്ചു പോയി. “അവന്റെ ഫോണങ്ങ് കൊടുത്തേ!” പോത്തൻ തിരിഞ്ഞ് രൂപേഷിനെ നോക്കി. രൂപേഷ് പെട്ടെന്നു തന്നെ വിവേകിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയെടുത്ത അമറിന്റെ ഫോണും അതോടൊപ്പം ഒരു പേപ്പറിൽ എഴുതിയിരുന്ന അമർ പറയേണ്ട സംഭാഷണങ്ങളും പോത്തനെ ഏൽപ്പിച്ചു. “ദേ, ഈ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ കൃത്യം കൃത്യമായി അയാളോട് പറഞ്ഞാൽ, ബാക്കി കാര്യം രൂപേഷ് നോക്കിക്കോളും. എല്ലാം ഓക്കെയായാൽ പിന്നെ നിനക്ക് പോകാം.” അമർ നിസംഗതയോടെ ആ ഫോണും പേപ്പർ കഷണവും വാങ്ങി. “ഈ ഫോണിൽ വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പറില്ല...” വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു അവന്റെ സ്വരം. പെട്ടെന്നു തന്നെ രൂപേഷ് തന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും വാൾട്ടറിന്റെ കോണ്ടാക്റ്റ് ഇൻഫർമേഷൻ അവന് കൈമാറി. “അവർ ഒൻപത് പേരാണ്.. നിങ്ങള് വെറും-” “ഡയല് ചെയ്യടാ പട്ടി [BLEEP]മോനേ!” ഒരൊറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു പോത്തൻ! അമറിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴെ വീണുപോയി. “ടെൻഷനാകല്ലേ അമർ...” രൂപേഷ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തറയിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്തു കൊടുത്തു. “ഹെവി റിസ്ക് ആണെന്നറിഞ്ഞോണ്ടു തന്നെയാ. പക്ഷേ ഞങ്ങക്ക് പൊറകോട്ട് പോവാൻ പറ്റൂല്ലാന്ന് നിനക്കറിയാല്ലോ. കേരളത്തില് ഈ സാമാനം വിൽക്കുന്ന സകല എണ്ണത്തിനേം ഞങ്ങള് ഇന്നു രാത്രി കൊണ്ടു പൊക്കും. പക്ഷേ അപ്പളും മെയിൻ ഗ്യാങ്ങ് സ്റ്റിൽ അറ്റ് ലാർജ് ആണെങ്കിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം വെറുതേയാവില്ലേ ? തനിക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ അവന്മാരെ തീർക്കാൻ?” “ഇതൊക്കെ ഞാനെങ്ങനെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കും ? അവരെന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കി-“ ”നിനക്ക് സിനിമേലെന്നാ പണീന്ന് പറഞ്ഞേ ?” പോത്തൻ കൈയ്യോങ്ങിക്കൊണ്ട് അടുത്തതും രൂപേഷ് അയാളെ പിടിച്ചു മാറ്റി. “രണ്ടേ രണ്ട് ഡയലോഗ് പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറ്റൂല്ലെങ്കി അവൻ പിന്നെ എന്നാ [BLEEP]ലെ സൂപ്പർ സ്റ്റാറാടാ ?“ പോത്തന്റെ കലി മാറിയിട്ടില്ല. ”ഇനി തല്ലണ്ട സർ. അവൻ വിളിച്ചോളും.“ ഒടുവിൽ, ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അമർ ഫോണിൽ ആ നമ്പറുകൾ ഡയൽ ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. ഓരോ നമ്പറുകൾ അമരുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്തെ ഭീതി ഇരട്ടിച്ചുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കോൾ ബട്ടനമർത്തിയതും രൂപേഷ് കൈയ്യെത്തിച്ച് സ്പീക്കർ ഫോൺ ഓണാക്കി. മൂന്നു റിങ്ങുകളേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ അറ്റൻഡായി. ” [ENGLISH] വാൾട്ടർ ഭായ്! ഇത് അമർ ആണ്!“ ” [KANNADA] ആഹാ! മഹാനടൻ എവിടെയായിരുന്നു ? എത്ര വട്ടം നിന്നെ വിളിച്ചെടാ ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್!!“ അപ്പുറത്തെ സ്വരത്തിന് തീരെ സൗഹൃദഭാവമില്ലായിരുന്നു. “[ENGLISH] നിങ്ങൾകേരളത്തിലെത്തിയ വിവരം ബഡി പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഞാൻ അറിയുന്നെ വാൾട്ടർ.” “[KANNADA] ആഹാ! എന്നിട്ട് ബഡി ഇപ്പോ എവിടെയുണ്ട് ?” ചോദ്യം ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ മുരൾച്ച പോലെ തോന്നിച്ചു. ”ബഡി...“ അമർ തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ കഷണത്തിലേക്കു നോക്കി. ”[ENGLISH] അതു പറയാനാ ഞാൻ വിളിച്ചത്. ബഡി ദാ ഇപ്പൊ എന്നെ കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. പൊലീസ് പുറകേയുണ്ടെന്നു പറയുന്നു. മെറിനെ ആരോ കൊന്നുവത്രേ! അയാൾ പറയുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ഒന്നു വന്ന് സംസാരിക്കാമോ ? എനിക്കിപ്പൊ ഇതൊന്നും ഡീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ഷൂട്ടിലാണ്.“ ” [KANNADA] റിയലി ? അവനിപ്പോൾ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടോ ?“ വാൾട്ടറിന്റെ ആശ്ചര്യം പ്രകടമായിരുന്നു. ” [ENGLISH] യെസ്. ഫോൺ കൊടുക്കണോ ?“ “[KANNADA] നോ നോ നോ... ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.” വാൾട്ടറിന്റെ സ്വരത്തിൽ ജാഗ്രത കലർന്നു. “[KANNADA] നിന്റെ ലൊക്കേഷൻ അയക്കൂ. ഞങ്ങൾ കൊച്ചിയിൽത്തന്നെയുണ്ട്. ഉടനെയെത്താം. നീ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചത് അവനറിയാമോ?” “നോ.” “[KANNADA] വെരി ഗുഡ്! ഒരിക്കലും അവൻ അറിയരുത്.” ആ സമയം കൊണ്ട് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഏതാനും ഡയലോഗുകൾ കൂടി രൂപേഷ് അമറിനു കൈമാറി. “[ENGLISH] അം... വാൾട്ടർ, ഇങ്ങോട്ടു വരണ്ട. പറഞ്ഞല്ലോ, ഞാൻ ഷൂട്ടിലാണ്. ഒരു ലൊക്കേഷൻ ലിങ്ക് അയക്കാം. നിങ്ങൾ അവിടേയ്ക്കു ചെന്നാൽ മതി. അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ബഡിയെ ഞാൻ അവിടെയെത്തിക്കാം.” ”ഉം...“ അപ്പുറത്തു നിന്നും തൃപ്തികരമല്ലാത്ത ഒരു മൂളൽ കേട്ടു. ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത അമറിന്റെ ശരീരം കിലുകിലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രൂപേഷിന് സഹതാപം തോന്നി. “യൂ ഡിഡ് ഗുഡ് അമർ!” അവന്റെ കവിളിൽ ചെറുതായി തട്ടിക്കൊണ്ട്, ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രൂപേഷ് തിരിഞ്ഞ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് നിവർത്തി. “എവടെയ്ക്കാ ഞാനവരെ കൊണ്ടുവരണ്ടത് ?” അമർ ചോദിച്ചു. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഉദ്യോഗസ്ഥർ നാലു പേരും ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി തുടർനടപടികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയാരംഭിച്ചു. അമർ കേൾക്കാത്തവിധം ശബ്ദം താഴ്ത്തിയായിരുന്നു സംസാരമെല്ലാം. “ഗയ്സ്... ഞാനൊരു അഭിപ്രായം പറയട്ടെ ?” വിൻസന്റ് എല്ലാവരേയുമൊന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ അവർക്കൊരു ലൊക്കേഷൻ അയച്ചുകൊടുത്ത് അവരെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവരുന്നതിനേക്കാൾ ബെറ്ററല്ലേ നമ്മൾ അങ്ങോട്ടു ചെല്ലുന്നത് ? സർപ്രൈസ് അറ്റാക്കുകളിൽ അഡ്വാന്റേജ് എപ്പൊഴും നമുക്കായിരിക്കും.” “ഐഡിയ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അവരുടെ ലൊക്കേഷൻ നമുക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ പണി മുഴുവൻ എടുക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നല്ലോ.” പോത്തന് വിൻസന്റിന്റെ പ്ലാൻ മനസ്സിലായില്ല. “ഫോൺ നമ്പർ വെച്ച് നിങ്ങൾ പൊലീസുകാർക്ക് അയാളുടെ ലൊക്കേഷൻ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റില്ലേ ?” രൂപേഷിന്റെ നേരെയാണ് എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം. “ഇന്നിപ്പൊ ഇത്രയും സമയമായില്ലേ ? എളുപ്പമല്ല. ഈ നമ്പറുമായി സർവ്വീസ് പ്രൊവൈഡർക്ക് ഒരു റിക്ല്വസ്റ്റ് അയച്ച് വാൾട്ടറിന്റെ ഫോണിന്റെ ഐ പി ഒക്കെ എടുത്തിട്ടു വേണം. അതിനി ഇന്നു രാത്രി നടക്കില്ല. അഥവാ അങ്ങനെ കിട്ടിയാൽത്തന്നെ ഒരു ആക്യുറേറ്റ് ലൊക്കേഷൻ കിട്ടില്ല. ഏത് ടവറിന്റെ പരിധിയിലാണെന്നേ അറിയാനാകൂ.” രൂപേഷ് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലവെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളെന്താ ഈ പറയുന്നത് ? ഇതല്ലാതെ പൊലീസിനു വേറേ മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ലേ ?” “ലീഗലായിട്ട് ഇതു തന്നെയേ മാർഗ്ഗമുള്ളൂ.” രൂപേഷ് തീർത്തുപറഞ്ഞു. “ഹോളിവുഡ് സിനിമയല്ല ഇത്.” “ഞാനൊരു ഐഡിയ പറയാം.” വിൻസന്റ് മുൻപോട്ടാഞ്ഞുകൊണ്ടു തുടർന്നു. “**GITHUBൽ എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ പോയാൽ ഒരു സാധനം കിട്ടും. ബ്രൗസറെടുത്ത് github/black_lagoon_27 എന്നു സെർച്ച് ചെയ്യൂ. റെപ്പോസിറ്ററിയ്ക്കുള്ളിൽ ‘ലൊക്കേഷൻസീക്കർ’ എന്നൊരു ടൂളുണ്ട്. അത് റൺ ചെയ്ത് വാൾട്ടറിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ കൊടുത്താൽ മതി. ഒരു ലിങ്ക് കിട്ടും. ഗൂഗിൾ മാപ്സിന്റെ ലിങ്ക് പോലെ ഇരിക്കും. അയാൾക്ക് സംശയം തോന്നില്ല. ആ ലിങ്ക് അയാൾക്കയച്ചുകൊടുത്ത് അയാളത് ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ, നമുക്ക് അവന്റെ സകല ഡീറ്റയിൽസും കിട്ടും.” നിസ്സാരമായി അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് വിൻസന്റ് മണ്ടത്തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. താൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥരോടാണ്! രൂപേഷ് ചുണ്ടു കടിച്ചുപിടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോത്തനെ നോക്കി. വിൻസന്റിനെ അടിമുടി ചുഴിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ടു നിൽക്കുകയാണ് പോത്തൻ. തൽക്കാലം തങ്ങളോട് സഹകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതീവ അപകടകാരിയായ ഒരു ക്രിമിനൽ തന്നെയാണ് വിൻസന്റ് എന്നയാൾ മനസ്സുകൊണ്ടുറപ്പിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി. “എനിക്കറിയാൻ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടു ചോദിക്കുവാ. ഇവൻ സത്യത്തിൽ ആരാ ?” പോത്തൻ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു. “സ്കാമിങ്ങ് ഉണ്ട്. സ്മഗ്ലിങ്ങ് ഉണ്ട് ദേണ്ടിപ്പൊ ഹാക്കിങ്ങും! മ്മടെ കൈയ്യിലൊള്ളപ്പൊത്തന്നെ ഇവനെ പിടിച്ചകത്താക്കീല്ലെങ്കിലൊണ്ടല്ലോ... ഭാവിയിൽ എട്ടിന്റെ പണി കിട്ടും.” “അതൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.” ജെയിംസ് ഇടപെട്ടു. “ലൊക്കേഷൻ കിട്ടുമോ എന്നു നോക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്കു പറ്റുന്ന അന്തരീക്ഷമാണെങ്കിൽ സർപ്പ്രൈസ് അറ്റാക്ക് തന്നെയാണ് ബെറ്റർ.” അവനും വിൻസന്റിന്റെ അതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു. പിന്നെ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. തിരികെ റൂമിലേക്ക് കയറിയ രൂപേഷിന്റെ വിരലുകൾ ലാപ്ടോപ്പ് കീബോർഡിൽ അതിദ്ര്യുതം ചലിക്കാനാരംഭിച്ചു. വിൻസന്റ് പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ നല്ല ടൂളുകൾ അവന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നേരത്തേ തന്നെ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. മൂന്നു നാലു കമാൻഡുകൾ മാത്രമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. അവന്റെ ടെർമിനൽ വിൻഡോയിൽ Enter Phone Number: എന്നൊരു പ്രോംറ്റ് തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും മനഃപാഠമാക്കിയിരുന്ന, വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പർ അവൻ അടിച്ചുകൊടുത്ത് എന്റർ കീ അമർത്തിയതും, ഒരു ലിങ്ക് താഴെ തെളിഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ആ ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്ത് അത് അമറിന്റെ ഫോണിലേക്കയച്ചു അവൻ. “ഞാൻ ലിങ്ക് വാൾട്ടറിനയക്കാൻ പോവാ. മനം മാറ്റം വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പൊപ്പറയണം.” ഫോൺ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് രൂപേഷ് എല്ലാവരേയും നോക്കി. “അയക്കടാ... വന്നേടത്ത് വെച്ച് കാണാന്നേ!” പോത്തൻ അവന് ധൈര്യം പകർന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ, വാട്ട്സാപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്ത രൂപേഷ് ആ ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്ത് വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് പേസ്റ്റ് ചെയ്ത് സെൻഡ് അമർത്തി. “സർ...” അമർ ദയനീയമായ മുഖഭാവത്തോടെ പോത്തനെ നോക്കി. “ വീ കനോട്ട് അഫോർഡ് റ്റു ലൂസ് ഹിം!” എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ അമറിലേക്കായി. വിൻസന്റിനുകൂടി മനസ്സിലായിക്കോട്ടെ എന്നു കരുതിയാകണം, ഇംഗ്ലീഷിലാണ് അമർ തുടർന്നത്. “ജീവനോടെ അവരെ പിടികൂടാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഇതോടെ അവർ ഒൻപതു പേരും തീരണം. അതിനു ശേഷിയില്ലെങ്കിൽ ദയവായി ഈ ഓപ്പറേഷൻ ഉപേക്ഷിക്കണം. ഞാൻ കാലു പിടിക്കാം.” “മാനേ...” പോത്തൻ അമറിന്റെ തോളിൽത്തട്ടി. “വീ വിൽ ട്രൈ ഔർ ബെസ്റ്റ്! അത്രേ ഇപ്പൊ പറയാനൊക്കൂ.” “ഒരു സംശയം ഞാൻ ചോദിച്ചോട്ടേ ?” അമർ നിർത്തിയിരുന്നില്ല. പോത്തൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. “ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടാലോ ?” “മനസ്സിലായില്ല!” “എനിക്കു താൽപ്പര്യമുണ്ടായിട്ടല്ല... പക്ഷേ മറ്റു നിവൃത്തിയില്ല എന്നു കണ്ടാൽ... ഐ കാൻ മേക്ക് എ കോൾ.” “നിന്റെ ഫാൻസ് അസോസിയേഷനെയാണോ ?” രൂപേഷാണ് ചോദിച്ചത്. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. അമർ തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. “കൊള്ളാമെടാ മാനേ!” പോത്തൻ അമറിന്റെ കവിളിൽത്തട്ടി. “നിന്റെ സ്വന്തം കുട്ടിക്കുരങ്ങന്മാരെക്കൊണ്ട് ചുടുചോറു വാരിക്കുന്ന പരിപാടി... ഇഷ്ടപ്പെട്ടു! ആ പാവങ്ങള് വെടി കൊണ്ടു ചത്താലും ജയിലിപ്പോയാലും വേണ്ടില്ല. നിന്റെ ഇമേജിനൊന്നും പറ്റരുത്!” അടുത്ത നിമിഷം രൂപേഷിന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത നോട്ടിഫിക്കേഷൻ മുഴങ്ങി. “ഇര കുടുങ്ങി!” രൂപേഷ് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ കോ-ഓർഡിനേറ്റ്സ് അക്കങ്ങൾ കോപ്പി ചെയ്ത് ഗൂഗിൾ മാപ്സ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. “അവന്മാർ ഏലൂർ ചൗക്കയിലുണ്ട്!” (TBC) അടുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ... ഓപ്പറേഷൻ ബ്ലൂ ഐസ് - ഫൈനൽ ഹണ്ട്! ** GITHUB: Git ഉപയോഗിക്കുന്നഒരു ഇന്റർനെറ്റ് ഹോസ്റ്റിംഗ് സേവനമാണ് GitHub, Inc. സോഫ്റ്റ്വെയർ ഡെവലപ്പ്മെന്റിനു വേണ്ടിയുള്ള ധാരാളം ടൂളുകൾ ഫ്രീ ആയും, പൈസ കൊടുത്തും ഇവിടെനിന്നു കിട്ടും. PS: കൗതുകം കൂടുതലുള്ളവർ ഇതിനകത്തു ചെന്ന് വല്ലതും ഡൗൺ ലോഡ് ചെയ്ത് അപകടമുണ്ടാക്കിയാൽ എഴുത്തുകാരൻ ഉത്തരവാദിയാകുന്നതല്ല കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! .

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml14rMkv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 43. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രാത്രി കുറച്ചു സമയം സിറ്റൗട്ടിൽ അശോകനോടും അമ്മയോടും ഒപ്പം സംസാരിച്ചിരുന്നതിനു ശേഷമാണ് രതീഷ് ഉറങ്ങാനായി ബെഡ് റൂമിലേക്ക് വരുന്നത്. അവൻ വരുമ്പോൾ ആശാലത ബെഡിൽ എന്തോ ചിന്തിച്ചിട്ടെന്ന മട്ടിൽ നിലത്തേയ്ക്ക് മിഴികൾ നട്ട് ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ ചിന്തകളിൽ നിറയെ ആവണി അൽപ്പം മുമ്പ് അവളോട് പങ്കു വച്ച സംശയങ്ങളായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തന്നെ ആവണി പറഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ ഒരു നൂറ്‌ തവണയിൽ കൂടുതലെങ്കിലും അവൾ മനസിലിട്ട് കിള്ളിക്കിഴിച്ചു വിശകലനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. എവിടെയും അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവർ സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ വിൻസന്റ് എന്ന ക്യാരക്റ്ററിന് മേൽ ഒരു സൂചിക്കുത്ത്‌ പോലും കരിനിഴൽ വീണുകിടക്കുന്നതായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ആവണി കൂടി എന്ത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു സംശയംതനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ ഉന്നയിച്ചു എന്നുമാത്രം അവൾക്ക് മനസിലായതും ഇല്ല. വാതിൽ തുറന്നടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ആശാലത മുഖമുയർത്തി നോക്കി ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട ശേഷം വാതിലിൽ ചാരി അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് രതീഷ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ നോട്ടം നിലത്ത്‌ വിരിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന കിടക്കയിലേക്കും പോകുന്നുണ്ട്. നിലത്ത്‌ ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റ് നിവർത്തിയിട്ട ശേഷം അതിന്മേൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ബെഡ് ഷീറ്റ് ഭംഗിയായി വിരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരു തലയിണയും, പുതപ്പും അവിടെ തന്നെ വേറേ വച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. രതീഷിനെ കണ്ട് ആശാലത ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റു. "രതീഷേട്ടൻ ഇവിടെ കിടന്നോ. ഞാൻ താഴെ കിടന്നോളാം.." അവൻ ഉറങ്ങാൻ വന്നതാണെന്ന് കണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിൽ വേറേ ബെഡ് റൂമില്ലേ.. താനെന്തിനാ നിലത്ത്‌ കിടക്കുന്നത്.. ഞാൻ പോയി മറ്റേതെങ്കിലും റൂമിൽ കിടന്നോളാം." രതീഷ് മുൻപോട്ട് വരാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വേറേ ഒരു ബെഡ് റൂമുണ്ട് രതീഷേട്ടാ. അത് പക്‌ഷേ വൃത്തിയാക്കിയെടുക്കാൻ രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ സമയമെടുക്കും.." "അത് സാരമില്ല.കുറച്ച് ജോലി ചെയ്യണമെന്നെല്ലാ ഉള്ളോ. ഞാനത് വൃത്തിയാക്കി എടുത്തോളാം. ഇന്ന് ഒറ്റ രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽപോരല്ലോ നമുക്ക് ഇവിടെ. നാല് ദിവസം കഴിയാനുള്ളതല്ലേ." "രതീഷേട്ടന് ഇവിടെ, ഈ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നതിന് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ..." ആശാലത ബെഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു. "എനിയ്ക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. ആശയ്ക്ക് പക്‌ഷേ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ.. ഒരേ റൂമിൽ അന്തിയുറങ്ങി ആശയ്ക്ക് ശീലമുണ്ടോ.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ആ റൂം വൃത്തിയാക്കി അവിടെ കിടന്നോളാം എന്ന്.." ആശാലത അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയും മുമ്പേ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന, രതീഷിന്റെ മൊബൈൽ ബെല്ലടിച്ചു തുടങ്ങി. രതീഷ് ചെന്ന് ഫോണെടുത്തു ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. "പറയെടാ. എന്താ ഈ നേരത്ത്.." രതീഷഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്നത് നിലത്ത്‌ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ ആശാലത നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തും കണ്ണുകളിലും വിവിധ ഭാവങ്ങൾ മാറി മാറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി മറുവശത്ത്‌ നിന്നും ഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്ന ആൾ അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ എന്തോകാര്യമാണ് അവനോട് സംസാരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. "നിനക്ക് അവിടെ എന്തായിരുന്നെടാ കഴുതേ പണി... ഞാൻ വീട്ടിലില്ല. ആശാലതയുടെ വീട്ടിലാ. ഞാൻ നോക്കട്ടെ. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ഞാനിവിടെ നിന്ന് കയറി വരാൻ നോക്കാം.. ഇത്രനാളും അവിടെ നിന്ന നീ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കളിമണ്ണ് വാരി നിറച്ചും കൊണ്ട് നിന്നതാണോടാ... ഫോൺ വയ്ക്ക്. നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിയ്ക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അൻസാരിയുണ്ടോ നിന്റെ അടുത്ത്. ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫോൺ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്ക്‌ നീയാണോടാ ഇനിയുള്ള കാലം അവിടെല്ലാം നോക്കി നടത്താൻ പോകുന്നത്.. വിഡ്ഢി." രതീഷ് രോഷത്തോടെ ഫോൺ വച്ച ശേഷം കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മുന്നത് ആശാലത കണ്ടു. അവൾ നോക്കിയിരിയ്ക്കെ രതീഷ് ഫോണെടുത്ത്‌ മാറ്റാർക്കോകോൾ ചെയ്തു സംസാരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് നേരം ആ സംസാരം നീണ്ടു നിന്നു. അവസാനം അയാളോട് താൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച രതീഷ് കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. അവൻ ആരോടാണ് സംസാരിച്ചതെന്ന് തന്നോട് ഇപ്പോൾ പറയും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അൽപ്പ സമയം ആശാലത കാത്ത്‌ നിന്നെങ്കിലും രതീഷ് "ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ആക്കിയേക്കട്ടെ ആശേ 'എന്നാണ് അവളോട് ചോദിച്ചത്. "ആരായിരുന്നു രതീഷേട്ടാ വിളിച്ചത്.." രതീഷ് ആരോടും ഇത്ര ക്ഷോഭിച്ചു സംസാരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാലും, അവന്റെ മുഖത്തെ സമ്മർദ ഭാവവും കണ്ട് ആശാലത തിരക്കി. "സുദർശൻ..." "ദുബൈയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചതാണോ... സുദർശനെ അല്ലേ രതീഷേട്ടൻ ബിസിനസുകൾ എല്ലാം നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.." "ഉം.. അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തം ഞാൻ കാണിച്ച് പോയി. എനിയ്ക്കവനിൽ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും എല്ലാത്തിനും അൻസാരിയുണ്ടല്ലോ അവനൊരു കൂട്ടും, വഴികാട്ടിയും എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതും പോയി കിട്ടി. നീ കിടന്നോ ആശേ.. ഇതൊന്നും നിന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ.." ഒരു പാട് അർത്ഥമുള്ള ഒരു വാചകമാണ് രതീഷ് അവസാനം പറഞ്ഞു നിർത്തിയതെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. തന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ല ഇതൊന്നും എന്ന് വച്ചാൽ താനത് അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്ന് കൂടി അതിനൊരു അർത്ഥമുണ്ടല്ലോ. "ഞാൻ ചിലപ്പോൾ നാളെ കഴിഞ്ഞോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനടുത്ത ദിവസമോ ദുബൈക്ക് പോകും... പോയാൽ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു വരാൻ താമസിയ്‌ക്കും.." അവൻ ആശാലത കേൾക്കാനാണ് അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവളുടെ പ്രതികരണം എന്തെന്ന് അറിയാൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുക ഉണ്ടായില്ല. "പെട്ടന്നെന്താ രതീഷേട്ടാ ഇങ്ങനൊരു യാത്ര..." ആശാലത ഉദ്വേഗത്തോടെ തിരക്കി. "ഞാൻ അവിടെ എത്തേണ്ട ചില ആവശ്യങ്ങളുണ്ട്.. ബിസിനസ്സ് സംബന്ധമായ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ.. അതൊക്കെ ശരിയാക്കി മടങ്ങി വരാൻ ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് സമയം എടുത്തേക്കും.." "ഒരാഴ്ച സമയമെടുക്കുവോ രതീഷേട്ടാ..." ആശാലതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പരിഹാസം ഊറികൂടുന്നത് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. "അതല്ല രതീഷേട്ടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. രതീഷേട്ടൻ വരാൻ ഒരാഴ്ച വൈകുമെങ്കിൽ അത് കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കൂടി കൊടുമണിലേക്ക് പോയാൽ മതിയല്ലോ... അതാ ഞാൻ..." "ഓ.. എന്ന്... അല്ലേ.. ഞാൻകരുതി ഒരാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ ആശാലതയ്ക്ക് എന്നെ കാണാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്കരുതി ചോദിച്ചതാണെന്ന്" അവൻ തന്നെ പരിഹസിയ്ക്കയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "ഒരാഴ്ചയല്ല, ചിലപ്പോൾ ഒരു മാസം എടുത്തേയ്ക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം വരെ അത് നീണ്ടു പോയെന്നും വരാം. അത് വരെയും ആശയ്ക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇവിടെ നിൽക്കാം.. അതല്ല കൊടുമണിൽ പോയി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ നിൽക്കാം. എല്ലാം ആശാലതയുടെ ഇഷ്ടം... അതുമാത്രം ഇക്കാര്യത്തിലും മാറ്റമില്ല." രതീഷ് ബെഡിലേക്ക് കിടന്ന ശേഷം അവൾക്കെതിരായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആശാലത കിടക്കയിൽ തന്നെകാൽ മുട്ടുകളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുവച്ചിരുന്നു. രതീഷ് പോവുകയാണെന്ന ആ വാർത്ത അവളുടെ മനസിനെ ചെറുതായെങ്കിലും അസ്വസ്ഥ പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയോ, മനസിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണുകളിൽ നിന്നും താൻ പോലും അറിയാതെ മഞ്ഞുരുകി തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.. പക്‌ഷേ... ഒരു മനുഷ്യന്റെ സാമീപ്യവും, അവന്റെ ഓർമകളും മറ്റൊരു മനുഷ്യനിൽ എത്രത്തോളം മാറ്റത്തിന്റെ സ്വാധീനം ചെലുത്തുമോ അതൊക്കെ തന്നിലും ഉടലെടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ആശാലത തിരിച്ചറിയുന്നത്. അവൾ ഉറങ്ങാതെ, മനസ്സിൽ നിന്ന് അവന്റെ മുഖം വടിച്ചെറിയാതെ അങ്ങിനെ തന്നെ ഒരേ ഇരിപ്പിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം. ♦️ ശക്തി കുളങ്ങരയിൽ ബസ് ഇറങ്ങിയ ശേഷം ആവണി നേരെ ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിലേക്കാണ് ചെന്നത്. പത്ത്‌ മണിയോടടുത്ത നേരമായതിനാൽ ഓട്ടോകൾ മിക്കതും ഓട്ടം പോയിരിയ്ക്കയാണ്. പതിനൊന്നോ പന്ത്രണ്ടോ ഒക്കെയാവും ഇനി സ്റ്റാന്റിൽ ഓട്ടോയുടെ നിര നീണ്ടു തുടങ്ങാൻ. ആവണി അവിടെ കിടന്ന രണ്ട് ഓട്ടോകളിൽ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. നാൽപ്പത് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു അതിന്റെ ഡ്രൈവർ. ഓട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്നു പത്രം ഓടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന അയാൾ ഒരു പെൺകുട്ടി ഓട്ടം പോകാൻ വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. "മുക്കാട് വരെ പോകണം..." ആവണി പറഞ്ഞു. "കൊണ്ട് വിട്ടാൽ മതിയോ കൊച്ചേ.." അയാൾ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ കൊച്ചേ വിളി ആവണിയ്ക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും ആ നീരസം അവൾ പുറമെ കാണിച്ചില്ല. "അവിടെ താമസമില്ല. അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അതിൽ കൂടുതൽ വേണ്ട." ആവണി ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ ഒരു സെക്കന്റ് ഞാനവിടെ നിൽക്കില്ല.. എനിയ്ക്ക് വന്നിട്ട് വേറേ ഓട്ടമുള്ളതാണേ." അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടെങ്കിലും ആവണി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആവണി ഓട്ടോയിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയത്താലാണ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. യാത്രക്കാരി വണ്ടിയിലുണ്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു ഓടിച്ചു പോയി. ആവണിയ്ക്ക് അപരിചിതമായ ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ ഓടി ഓട്ടോ വീണ്ടും കുറെ കടകളൊക്കെ കണ്ടു തുടങ്ങുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "മുക്കാട് എവിടെയാ പോകേണ്ടത്.." ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു. "അവിടൊരു ചർച്ച് ഉണ്ടല്ലോ. അതിന് മുമ്പിലേക്ക് വിട്." "ഇവിടെ ചർച്ച് ഒന്നല്ല വലുതും ചെറുതുമായി മൂന്നെണ്ണമുണ്ട്. അതിൽ ഏത് ചർച്ചിലേക്കാ പോകേണ്ടത്.." അയാൾ ഓട്ടോ വേഗം കുറച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഹോളി ഫാമിലി റോമൻ കത്തോലിക്കാ ചർച്ച്." ആവണി പറഞ്ഞത് കേട്ടതും രണ്ടായി റോഡ് പിരിയുന്ന ഇടത്ത്‌ നിന്നും ഇടത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിയേ അയാൾ ഓട്ടോ ഓടിച്ചു. ദൂരെ നിന്നേ പള്ളിയുടെ ഗോപുരം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡിൽ നിന്ന് നൂറ്‌ മീറ്ററോളം ഉള്ളിലേക്ക് മാറി തലയെടുപ്പുള്ള ഒരു കൊമ്പനെ പോലെ വെളുത്ത ചായം തേച്ച നിരവധി കൊത്തുപണികളിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു ആരാധനാലയം. അടഞ്ഞ ഗേറ്റിനുള്ളിൽ നിശബ്ദതയുടെ ലാസ്യത. "അതാ പള്ളി.. പള്ളി കാണാൻ വന്നതാണെങ്കിൽ പെട്ടന്ന് പോയിട്ട് വരുക..." അവൻ പള്ളിയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. ആവണി ഓട്ടോയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. അവിടവിടെയായി ഒന്നോ രണ്ടോ കടകൾ കാണാനുണ്ട്. "ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു വീട് അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ... അത് ഇവിടെ എവിടെയോ..." അവൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആഹാ.. എവിടാണ് വീടെന്ന് ഒരറിവും ഇല്ലാതാണോ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ട് വന്നത്.. അറിയില്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങി ചെന്ന് ആ കടയിൽ അന്വേഷിയ്ക്ക്.." ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി കടയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ അവനും ഇറങ്ങി ചെന്നു. അവൾ കടയിൽ ഇരുന്ന മധ്യവയസ്കനായ ആളോട് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങോ ജസീന്ത എന്ന് പേരുള്ള ഒരു നഴ്‌സ് താമസിയ്‌ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. മധ്യവയസ്കനായ ആൾ കടയിൽ തന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ജെറോമേ 'അങ്ങനൊരു പേരുള്ള പെങ്കൊച്ച് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും ഉണ്ടോ 'എന്ന് ചോദിച്ചു. "പേര് ജസീന്തയാണോ എന്ന് എനിയ്ക്കറിയത്തില്ല. ഒരു നഴ്സ് ഉണ്ട്. ഉപാസനയിലാ ജോലിചെയ്യുന്നത്. അവരെയാണോ ഉദേശിച്ചത്.." "അല്ല ചേട്ടാ.. ജസീന്ത എന്ന് പറയുന്ന പെൺകുട്ടി അയർലൻറ്റിൽ ആണ് ജോലിചെയ്യുന്നത്... അവരുടെ വീട് ഇവിടെ ഏതോ ഭാഗമാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." "ഇവിടെങ്ങും ആ പേരിൽ അയർലൻറ്റിൽ ജോലിയുള്ള നഴ്‌സ് ഉള്ളതായി അറിയില്ല." കടയിൽ നിന്നയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് മറ്റൊരു വഴി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "അവിടൊക്കെ താമസിയ്‌ക്കുന്നവരിൽ ഒരുപാട് ആൾക്കാർ വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ളവർ ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇപ്പറഞ്ഞ ആൾ അവിടാണോ എന്നൊന്ന് തിരക്കി നോക്ക്." അയാൾ പറഞ്ഞു. "വാ.. വണ്ടിയിൽ കയറ്. എവിടെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും അന്വേഷിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങി തിരിയ്ക്കുമ്പോ അവരുടെ വീട് എവിടാണെന്നുള്ള കാര്യം ശരിയ്ക്കും ഒന്ന് തിരക്കിയിട്ട് വേണം ചാടി പുറപ്പെടാൻ." അവർ ഓട്ടോയ്‌ക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരവേ ആരോ ഒരാൾ എന്തോ വാങ്ങാനായി ആ കടയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ആവണി വന്ന് ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്ക് പിന്നിൽ കയറിയിരുന്നതും തങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു പോയ കടയിലെ ആൾ പുറത്തിറങ്ങി നിന്ന് കയ്യടിയ്ക്കുന്ന ഒച്ച അവർ കേട്ടു. "ദേ കൊച്ചേ.. തന്നെയാ വിളിയ്ക്കുന്നത് ഇറങ്ങി ചെന്ന് എന്താന്നു ചോദിച്ചിട്ട് വാ.." ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ഇനി താൻ അങ്ങോട്ടില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി വീണ്ടും കടയിയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് ചെന്നു. "മോളേ, ആ അന്വേഷിച്ചു വന്ന പെണ്ണിന്റെ പേര് എന്തെന്നാ പറഞ്ഞത്.." അയാൾ തിരക്കി. "ജസീന്ത.." "ങാ, ആൾ അത് തന്നെ പീറ്ററച്ചായാ. നമ്മുടെ ഡെന്നീസിന്റെ പെങ്ങള് പെണ്ണാ.. ഈ അടുത്ത ദിവസമാ അതിന്റെ കെട്ട് കഴിഞ്ഞതെന്ന് തോന്നുന്നു." "എവിടാ അവരുടെ വീടെന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുവോ.. എനിയ്ക്ക് അവരെ ഒന്നുകാണാനായിരുന്നു." കടയിൽ സാധനം വാങ്ങാൻ വന്നയാൾ ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഡ്രൈവറോട് ഡെന്നീസിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. ഡെന്നീസിന്റെയോ, ഡെർലസ്സിന്റെയോ വീട് ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ ആരും പറഞ്ഞു തരും. അവന്മാരെ ഇരട്ട പെറ്റതാ. " ആവണി അയാൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. അയാൾ അവർക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ശേഷം തിരികെ പോന്നു. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 💋💋💋💋💋 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mMWxzE0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -44🌺💚 അവൾ കുറച്ച് ദിവസമിവിടെ കാണും കേട്ടോ അമ്മേ .... അവന്റെ ഗൗരവത്തോടുള്ള സംസാരം കേട്ടതും അവർ നെറ്റി ചുളിച്ചു..... എന്ത് പറ്റി കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട് ....... എന്ത് പ്രശ്നം....... അവൻ കാവ്യയുടെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു എന്തൊരു സ്ത്രീയാണ് കാവ്യയുടെ അമ്മ...... കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ കാവ്യയുടെ അമ്മയോടാണ് ദേവകിയമ്മക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയത്. എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ...... ആ കുഞ്ഞിനെയിങ്ങനെ ചതിച്ചവനെ വെറുതേ വിടുകയും ചെയ്യരുത്. ഹ്മ്മ്മ്...... നന്ദനൊന്നു മൂളി...... അവന്റെ മനസ്സിലും അത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. 🌼🌼🌼🌼🌼 ഭാമ കാവ്യയെ നേരെ കൊണ്ട് പോയത് അവരുടെ റൂമിലേക്കാണ്...... കാവ്യ ഫ്രഷായി ഇറങ്ങിയതും ഭാമ ഫ്രഷാകാനായ്കയറി...... കൈയിൽ കരുതിയ ചെറിയൊരു ബാഗിൽ നിന്ന് തന്റെ ഒരു ഷോൾ കൂടി എടുത്തണിഞ്ഞതിന് ശേഷം അവൾ ഭാമയെ കാത്തിരുന്നു..... മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്ന നന്ദൻ കാണുന്നത് ഏതോ ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന കാവ്യയെയാണ്. കാവ്യാ....... അവളുടെ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്ന പോലുള്ളിരുപ്പ് കണ്ടതും നന്ദൻ വിളിച്ചു..... അവൾ പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി..... നോക്കുമ്പോൾ നന്ദൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്....... ആഹ്ഹ്ഹ്......നന്ദേട്ടാ....... എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നെ....... ഹേയ്..... ഒന്നൂല്ലേട്ടാ...... ഹ്മ്മ്..... ഭാമ ഫ്രഷാകാൻ കയറിയോ... മ്മ്...... എന്നാ ഞാൻ അപ്പുറത്തെ റൂമിലേക്ക്‌ പോകാം..... അവൾ ഇറങ്ങിയ ശേഷം രണ്ടു പേരും കൂടി താഴേക്ക് ചെല്ല് കേട്ടോ...... കാബോഡ് തുറന്ന് തനിക്കാവശ്യമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു..... അവൾ നന്ദനെ നോക്കി തലയാട്ടി...... അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് മഹിയുടെ റൂമിലേക്കാണ്....... കൂടെയുള്ള മനുവിനോട് എന്തോ സംസാരിചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദൻ കയറി വരുന്നത് കാണുന്നത്.. ആഹ്ഹ്.... നീ വന്നോ....... എവിടെ പോയതാ....... ഹെഡ് ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു??? മനു അവനെ നേരെ ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഞാൻ ഭാമയുടെ അനിയത്തിയെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചയച്ച വീട്ടിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു..... അവിടെ അവൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ ചെന്നപ്പോ കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ്...... അതുകൊണ്ട് തിരികെ വന്നപ്പോ അവൾ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വന്നു. ഹ്മ്മ്മ്...... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... വലിയ പ്രശ്നമാണോടാ..... മ്മ്മ്മ്..... അത്യാവശ്യം വലുതാ...... ഏട്ടന്റെ എക്സ് ഭാര്യയെ പോലെ...... അവന് അല്ലറ ചില്ലറ അവിഹിതവും ഗാർഹീകപീഡനവുമൊക്കെയാണ് തൊഴിൽ..... അതോടെ അവളെ ഇങ്ങ് കൂടെ കൂട്ടി...... ഹ്മ്മ്....... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... നീ ഈ ഡ്രെസ്സൊക്കെ കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാ..... അവന്റെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ഡ്രസ്സിലേക്ക് നോക്കി മഹി ചോദിച്ചു. അവർ രണ്ടുപേരും അവിടെ ഫ്രഷാകുകയാ..... ഹ്മ്മ്............... നന്ദൻ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും താൻ കുറച്ച് നാളുകളായി മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നൊരു പേര് നന്ദൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം മനസ്സിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയത് അവനറിഞ്ഞു. മഹിയൊരു ദീർഘ നിശ്വാസമുതിർത്തു. 🌼🌼🌼🌼🌼 കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞതും ഭാമയും കാവ്യയും താഴേക്ക് ചെന്നിരുന്നു പിന്നാലെ നന്ദനും . ദേവകിയമ്മ എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പി. നന്ദനും ഭാമയും അമ്മയും അവശ്യ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു കാവ്യ വളരെ സൈലന്റായിരുന്നു..... അവളുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ക്കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും എന്നുമുണ്ടാകുന്ന കളി ചിരികൾക്ക് മുതിരാതെ പെട്ടന്ന് കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റു. കാവ്യയ്ക്ക് മുന്നോട്ടാകെയൊരു ശൂന്യതയാണ്........ അവളുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ നന്ദനും കാവ്യക്കും പ്രത്യേകമത് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു. ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് പുറത്തേ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നവൾക്കരികിലായി നന്ദനും ഭാമയും വന്നിരുന്നു ...... കാവ്യാ........... ഹ്മ്മ്മ്...... ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മിഴികൾ മാറ്റി അവരിരുവരെയും നോക്കി അവൾ തിരിഞ്ഞു. വീട്ടിൽനിന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു..... നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...... കൂടാതെ മറ്റ് കാര്യങ്ങളും..... അച്ഛൻ രാവിലെ തന്നെ എത്തും...... പിന്നെ ജീവന്റെ കാര്യം അതിനി നിയമപരമായി തന്നെ നീങ്ങാം..... കൂടാതെ ഡിവോഴ്സും...... അതുവരെ കാവ്യയിവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നാൽ മതി.... നന്ദൻ പറഞ്ഞു.... ഏട്ടാ..... അയാളെ നിയമരപമായി നേരിടാൻ തന്നെയാണ് ഞാനും തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒത്തിരി കാലത്തമസമെടുക്കും..... അതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ..... ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി..... ആ വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ നിനക്കൊരു സമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല...... നിന്റെ അമ്മയത്‌ തരുകയുമില്ല..... ഞങ്ങളുടെ അനിയത്തിയെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കണമെന്നെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോഴുള്ളൂ അതുകൊണ്ട് നീ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നാൽ മതി. ഭാമ പറഞ്ഞു....... നിങ്ങൾ കിടക്കുന്നില്ലേ മക്കളേ...... ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു..... ആഹ്ഹ് പോകുവാ അമ്മേ..... അമ്മ ഏട്ടന്റെ മുറിയിൽ വന്നതാണോ...... നന്ദൻ ചോദിച്ചു... ആ..... ഞാൻ അവനും മനുവിനും വേണ്ടിയുള്ള കഞ്ഞി കൊണ്ട് വന്നതാ... ഹ്മ്മ്മ്..... ഇന്ന് ഒത്തിരി യാത്രയൊക്കെ ചെയ്തതല്ലേ പോയി കിടക്ക് എല്ലാരും..... ഞാൻ താഴെ മുറിയിൽ കിടക്കാം.... ഭാമയും കാവ്യയും ഞങൾടെ മുറിയിൽ കിടക്കട്ടെ..... നന്ദൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു...... വേണ്ട ഏട്ടാ..... ഞാൻ താഴെ കിടക്കാം. ഏയ്യ്..... ആ മുറിയിൽ ഇന്ന് കാവ്യ കിടക്കണ്ട നാളെ അതൊന്ന് അറേഞ്ചു ചെയ്തിട്ട് തരം ഇന്ന് ഭാമയുടെ ഒപ്പം കിടക്ക്. കാവ്യ മോള് എന്റെ കൂടെ കിടക്കുന്നോ? അത് കേട്ട് നിന്ന ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചു? ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്കത് നിരസിക്കൻ തോന്നിയില്ല..... വരാമെന്നപോൽ തലയാട്ടി. എന്നാ വാ..... അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ താഴേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു... നിങ്ങളും പോയി കിടക്ക്..... അവളെന്റൊപ്പം കിടന്നോളും..... ഹ്മ്മ്..... നന്ദനൊന്ന് മൂളി...... നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് കാവ്യ അമ്മയുടെ ഒപ്പം നടന്നു...... 🌼🌼🌼🌼🌼🌼 നന്ദൻ മഹിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി അവനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ച് ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. ഭാമ അപ്പോഴേക്കും കിടന്നിരുന്നു....... വാതിൽ ചേർത്തടച്ച് അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു നീട്ടി ശ്വാസമെടുത്തു.......... ഭാമ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുകിടന്നു....... ക്ഷീണിച്ചോ....... ഭാമ ചോദിച്ചു...... ക്ഷീണമൊന്നുമില്ലടൊ....... നാളെ അച്ഛൻ വരും....... ഭാമ പറഞ്ഞു. ഹ്മ്മ്മ്....... വരട്ടെ........ ജീവനെ വെറുതേ വിടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. അവനിനി ഓസ്‌ട്രേലിയയിലേക്കും പോവില്ല. അതിനുള്ള നിയമവഴി ഞാനെന്തായാലും നോക്കിയിട്ടുണ്ട്...... സഞ്ജുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നു അവന്റെ സ്റ്റേഷൻ പരിധിയിൽ അല്ലെങ്കിലും എന്ത് ഹെല്പിന്നും ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....... ഹ്മ്മ്മ്....... ഭമായൊന്നു മൂളി....... അവൻ അവളുടെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു...... ടേബിൾ ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി കിടന്നു....... എത്ര ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ നമ്മളിങ്ങനെ സമാധാനത്തോടെ കിടക്കുന്നത്...... ഹ്മ്മ്മ്...... അതേയെന്നപോലെ അവൾ മൂളി.... അവൾക്കുമത് തോന്നിയിരുന്നു..... മെറിന്റെ പ്രശ്നം അറസ്റ്റ് മഹിയുടെ ആക്‌സിഡന്റ് ട്രീറ്റ്മെന്റ്....... എല്ലാം കൂടി തിരക്കൊഴിഞ്ഞൊരു സമയമില്ലായിരുന്നു...... എപ്പോഴും ടെൻഷൻ...... സമാധാനമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ...... ഒരു ചേർത്തുപിക്കളിലൂടെ മാത്രം കടന്നുപോയ ദിവസങ്ങൾ........... ഒരു ചിത്രം പോലെ ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ അത്‌ കടന്നു പോയി...... അവൻ കണ്ണെടുക്കാതെ അവളെയങ്ങനെ നോക്കി കിടന്നു....... ആ നോട്ടത്തിലെപ്പോഴോ...... അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറി അദരങ്ങളിലേക്കായി.......... അവനെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കുന്നവൾക്കത് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു . സ്നേഹിക്കാം...... അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു........ അവളുടെ ചൊടികളിൽ മെല്ലെയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു....... ഇപ്പോഴോ........ ഹ്മ്മ്മ്...... എനിക്കുറക്കം വരുന്നെങ്കിലോ? ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാനെന്നോണം ഭാമ പറഞ്ഞു..... പ്ലീസ്..... പ്ലീസ്...... ശബ്ദം നേർപ്പിപ്പ് കുഞ്ഞ് കുട്ടികളെ പ്പോലെ മുഖം ചുരുക്കി മെല്ലെയവൻ കെഞ്ചി...... ഭാമക്കാ കെഞ്ചൽ കാണാൻ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്......... ഇവിടെ ബലം പ്രയോഗിക്കലോ അധിപത്യം തീർക്കലോ ഒന്നുമില്ല....... നന്ദനിലെ മറ്റൊരു നന്ദൻ... കെഞ്ചുന്ന കുസൃതി കാണിക്കുന്ന വഷളത്തരങ്ങൾ പറയുന്ന സ്നേഹം കൊണ്ട് ഏതറ്റം വരെ വേണമെങ്കിലും പോകുന്ന നന്ദൻ....... എല്ലാം അവന്റെ ഭാമയോടൊപ്പം ഈ സ്വകാര്യ നിമിഷത്തിൽ മാത്രം....... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളവർക്ക് അത്രമേൽ പ്രിയമാണ്....... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ...... ഭാമയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു..... അത്‌ കണ്ടതും നന്ദൻ മെല്ലെ അവൾക്കരികിലേക്ക് ചേർന്നൊട്ടി...... മെല്ലെ ആ നെറ്റിമേലൊന്നു ചുംബിച്ചു....... ആ ചുംബനം പതിയെ..... നാസികയിലേക്കും കവിളുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു...... അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉരസി നീങ്ങുന്ന ഒരു ചുംബനമാണവന്റെത് അതുകൊണ്ട് തന്നെ താടി രോമങ്ങളുടെയാ മൃദുവായ സ്പർശനത്തിൽ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു..... പതിയെ കവിളുകളിൽ നിന്ന് അവൻ അധരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറി....... ഇരു അധരങ്ങളും കെട്ട് പിണഞ്ഞു...... പതിയെ മധുരം നുണഞ്ഞ് ഒരു ദീർഘമായ ചുംബനം...... ആ നിമിഷം നന്ദന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശാരീരമാകെ തഴുകി തലോടി...... അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പരസ്പരം വേർപെടുമ്പോൾ ഇരുവരും കിതച്ചുപോയിരുന്നു. ആ കിതപ്പോടെ തന്നെ നന്ദനവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്കിറങ്ങി....... ചുംബനങ്ങളും മൃദുസ്പർശനങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ മാറിലേക്കുമവൻ പാത തീർത്തു..... ഭാമ പിടഞ്ഞു..... വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ് പതിയെ അകന്ന് മാറി..... പതിയെ നിലത്തേക്കവ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. മാറിലും വയറിലും ചുംബിച്ചും നുകർന്നും മറ്റേതോ ലോകത്തേക്കിരുവരും ചെന്നെത്തി..... മൂളലുകളും കുറുകലുകളും ശ്വാസ താളങ്ങളും ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു....... മറ്റെല്ലാം വിസ്മരിച്ച്.......... ഇരുവരും ഒന്നുചേർന്നു....... ഓരോ കൂടി ചേരലുകളും ഓരോ പുതിയനുഭയവങ്ങളാണവർക്ക്....... അവസാനം ചുട്ടുപഴുത്ത് ശരീരങ്ങൾ തൃപ്തി വന്ന് തണുത്തപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് കിടക്കുന്നവളെ നന്ദൻ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസതാളം പതിയെ താളത്തിലായി....... ഭാമയുടെ ചുണ്ടുകളിലപ്പോഴും നാണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു ചെറു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു... തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ