ശ്രീനന്ദയുടെ മ ര.ണം ആ.ത്മഹ..ത്യ ആണോ എന്ന സംശയം ബലപ്പെടുന്നു. കാരണം 40 അംഗ ടൂറിസ്റ്റ് സംഘത്തിൽ നിന്നും ശ്രീനന്ദം മാത്രം ഒരു സമയത്ത് ബാരിക്കേടുകൾക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. ആ സമയത്ത് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളുകൾ വഴക്കുപറഞ്ഞ് തിരികെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോരുകയായിരുന്നു. ശ്രീനന്ദയുടെ വലിയച്ഛൻ ആണ് ഈ തുറന്നു പറച്ചിൽ നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. എന്തിനാണ് ശ്രീനന്ദ വിലക്കപ്പെട്ട ബാരിക്കേടുകൾക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ഒറ്റക്ക് പോയത്. അതിനുശേഷവും ശ്രീനന്ദ തനിച്ച് കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു കയറിയതായും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്. 15 വയസ്സ് മാത്രമുള്ള എസ്എസ്എൽസി എക്സാം എഴുതി റിസൾട്ടിന് വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒറ്റ മകളായ ശ്രീനന്തയ്ക്ക് അതിനുമാത്രം എന്ത് പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരിക്കുക.. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് വരുമ്പോൾ ശ്രീനന്ദയിൽ ആരെങ്കിലും പരിക്കേൽപ്പിച്ച പാടുകളോ അടയാളങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നു. എല്ലുകളെല്ലാം ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങിയ നിലയിലാണ്. 1500 അടി മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ മരങ്ങളിലും കല്ലുകളിലും കൂർത്ത കരിങ്കൽ പാളികളിലും തട്ടി ശരീരത്തിനും എല്ലുകൾക്കും കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചേക്കാം. അതായിരിക്കാം കാരണം. മരണകാരണമായി പറയുന്നത് തലയുടെ വലതുഭാഗത്ത് ഏറ്റ മാരകമായ ഇഞ്ചുറിയാണ് എന്നാണ്. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് അടുത്തെത്തി പതിനഞ്ച് മിനിട്ടുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ശ്രീനന്ദ കൂട്ടത്തിൽ ഇല്ല എന്ന് മറ്റുള്ളവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്. ശ്രീനന്തയും കൂടെയുള്ള രണ്ടു കുട്ടികളും അവസാനമായി വീഡിയോ എടുത്തതിൽ ശ്രീനന്ദ ക്യാമറയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ മാറി നിൽക്കുന്നതും എന്തോ തിരയുന്ന പോലെ ബാക്കിലോട്ടും പുറത്തോട്ടും താഴോട്ടും ഒക്കെ നോക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.. ഇത്രയും ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ആ കുഞ്ഞിനെ അലട്ടിയ പ്രശ്നം എന്തായിരിക്കാം.. ദുരൂഹമാണ് എല്ലാം.. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആ കുഞ്ഞിന്റെ വേർപാട് താങ്ങാനുള്ള മാനസിക ശക്തി ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.... കണ്ണൂർകാരൻ 🥺🥺🥺🥺🥺 #📔 കഥ #😔വേദന #💑 സ്നേഹം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💌 പ്രണയം

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWR4JWk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((18)) എക്സും സംഘവും കാറുകളില്‍ നിന്നിറങ്ങി. എട്ടോളം പേരടങ്ങുന്ന അവര്‍ പല ദിക്കുകളിലേക്കായി തോക്കു ചൂണ്ടി വളരെ കരുതലോടെ നിന്നു. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന ഇരുളിനെ മറ പിടിച്ച് കരണ്‍ നിശ്ചലമായത് തീര്‍ച്ചയായും ഒരു ആക്രമണത്തിനു തന്നെയെന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ മിസ്റ്റര്‍ എക്സിന് അധികം നേരമൊന്നും ചിന്തിച്ച് തല പുണ്ണാക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അയാള്‍ വിരല്‍ ഞൊടിച്ചതും മുഴുവന്‍ കാറുകളുടേയും ഹെഡ്ലൈറ്റുകള്‍ തെളിച്ചു കൊടുത്തു ശിങ്കിടികള്‍. "വലിയ സൂത്രക്കാരനാണ് നമ്മുടെ എതിരാളി. അവന്‍റെ ആക്രമണം ഏതു വഴിയില്‍ നിന്നും ആവാം. എല്ലാവരും അലര്‍ട്ടായി നില്‍ക്കണം." എക്സ് മുന്നറിയിപ്പു കൊടുത്തു. കരണ്‍ സഞ്ചരിച്ച നിശ്ചലമായ ബീറ്റിലെത്തി അയാളൊന്നു പരിശോധിച്ചു. വേണ്ടതായ ഒന്നും അതില്‍ ഇല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയേ പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ അപ്രതീക്ഷിതമായ വെടിയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ഠേ..!! കൂട്ടാളികളിലൊരാള്‍ വെടിയുണ്ട ശിരസ്സില്‍ തറച്ച് നിലംപതിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് എക്സ് വിരണ്ടു പോയി. "𝗛𝗲𝘆 𝗜𝗻𝗰𝗼𝗺𝗶𝗻𝗴.. 𝗙𝗶𝗿𝗲..." വാ പരമാവധി പിളർത്തി വലിയ ആക്രോഷത്തോടെ എക്സ് അറിയിച്ചതും ബാക്കിയുള്ള ആറുപേര്‍ ശബ്ദം കെട്ടിടത്തേക്ക് തുടരെത്തുടരെ വിടിയുതിര്‍ത്തു. കാതടിപ്പിക്കുന്ന വെടിയൊച്ച അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതല്‍ ഭയപ്പെടുത്തി. മരങ്ങളിലും മറ്റും വെടിയുണ്ടകള്‍ തറച്ച് ചിന്നം ചിതറി. എന്നാൽ.., കരണിന്‍റെ അതിബുദ്ധിയെ ചെറുക്കാനുള്ള വെടിയുണ്ടയൊന്നും എക്സിന്‍റെ പക്കല്‍ ഇല്ലെന്നതായിരുന്നു സത്യം. തന്‍റെ കൈയ്യിലുള്ള ഗണ്‍ ഒരിടത്ത് സമര്‍ത്ഥമായി വെച്ച് കാഞ്ചിയില്‍ ചരട് കെട്ടി മറ്റൊരിടത്ത് മാറി നിന്ന് അതു വലിച്ച് കരണ്‍ വെടി പൊട്ടിക്കുകയാണുണ്ടായത്.!! ലക്ഷ്യം കിട്ടിയപ്പോള്‍ കൃത്യമായി അത് എതിരാളിയുടെ ശിരസ്സ് പിളര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. എക്സ് വലതു കൈ ഉയര്‍ത്തി മുഷ്ടി ചുരുട്ടിയതും ശിങ്കിടികള്‍ തങ്ങളുടെ വെടിയുതിര്‍ക്കല്‍ നിര്‍ത്തി. പുക പടലങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷം സമ്പന്നമായി. ഇത്തവണ കരണ്‍ ചിന്നഭിന്നമായിട്ടുണ്ടാവും. ചങ്ങാതിയായ ഡിക്സണ്‍ കോബയോട് എന്തെങ്കിലും വിശദീകരണം കൊടുക്കാമെന്നും എക്സ് ചിന്തിച്ചു നിര്‍ത്തി. രണ്ടു പേരോട് ആ ഇരുളിലേക്ക് കടക്കാന്‍ അയാള്‍ നിര്‍ദ്ധേശിച്ചു. അവര്‍ ഇരുളിലേക്ക് കയറി വളരെ കരുതലോടെ നടന്നു. എക്സ് കണ്ണും ചെവിയും കൂര്‍പ്പിച്ച് കാത്തു. അപ്പോഴാണ് കരണിന്‍റെ ബുദ്ധി സാമര്‍ത്ഥ്യത്തെ ഇരുളിലിറങ്ങിയവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കാഞ്ചിയില്‍ ചരട് കെട്ടി നിര്‍ത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ഗണ്‍ ഇരുവരുടേയും കണ്ണില്‍ പെടുകയുണ്ടായി. പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് അയാള്‍ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടന്നായിരുന്നു കരണിന്‍റെ മിന്നല്‍ ആക്രമണം! എതിരാളിയുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ കൂര്‍ത്ത മരക്കമ്പ് കുത്തിയിറക്കി അടുത്തവന്‍റെ രഹസ്യയിടം നോക്കി കരണ്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. ഇരുളില്‍ തീ പാറുന്ന സംഘട്ടനം അരങ്ങേറി. "ഹേയ്., എന്താണവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്?!" പന്തികേട് തോന്നിയ എക്സ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. "𝗙𝗶𝗿𝗲..!" ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയ അയാള്‍ വീണ്ടും അറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. മിച്ചം വന്ന നാലുപേര്‍ തോക്കിലെ കാഞ്ചി വലിക്കാനൊരുങ്ങിയതും ഇരുളിലേക്ക് കയറിപ്പോയ രണ്ടു പേരില്‍ ഒരാള്‍ കഴുത്ത് പൊത്തി എക്സിനടത്തേക്ക് അവശനായി വരികയായിരുന്നു. അയാളുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ കൂര്‍ത്ത മരക്കമ്പ് തറച്ചിരിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കണ്ട എക്സ് കണ്ണ് തള്ളി നിന്നു. കൈയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന എന്തും ആയുധമാക്കിയെടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ളയാളും കൂടിയാണ് കരണെന്ന സത്യവും എക്സ് ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "ബോസ്.. ബോസ്..!!" എന്നു മാത്രം ശബ്ദിച്ച്, ചോരയൊലിപ്പിച്ച് എക്സിന്‍റെ കാല്‍ക്കലിലേക്ക് അയാള്‍ ഊര്‍ന്നു വീണതും കോപം കൊണ്ട് എക്സ് വല്ലാതെ വിറച്ചു. "ഇരുട്ടിന്‍റെ മറ പറ്റി അഭ്യസിക്കാതെ നീ വെളിച്ചത്തു വാ കരണ്‍. അതല്ലേ ആണത്തം.! നീയൊരു ആണാണ് എന്നു തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും എന്‍റെ വിശ്വാസം.!" എക്സിന്‍റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു നിന്നു. പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല, പെട്ടെന്നായിരുന്നു നാല് വെടി പൊട്ടിയത്! ഠേ.! ഠേ.! ഠേ.! ഠേ.! എക്സിന്‍റെ പിന്നില്‍ നിരന്നു നിന്ന നാലുപേര്‍ തല്‍ക്ഷണം വെടിയേറ്റ് നിലം പതിച്ചു. എ ക്ലീന്‍ ഹെഡ് ഷോട്ട്സ്.!! ഇത്തവണ എക്സ് വല്ലാതെ ഭയന്നു പോവുകയായിരുന്നു. തുണയ്ക്കായി ആരുമില്ലാതെ അയാള്‍ ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറവേ ഇരുളില്‍ നിന്നും സാവധാനം കരണ്‍ പുറത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു നിന്നു. "എന്തുപറ്റി സേവ്യര്‍., ഭയന്നു പോയോ നീ?!" പരിഹാസത്തിന്‍റെ നേർത്ത ധ്വനിയോടെ കരണ്‍ ചോദിച്ചു. "ഇത്രയേ ഉള്ളോ നിന്‍റെ ശൗര്യം? ഞാന്‍ ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു." അവന്‍ എക്സിനടുത്തേക്ക് ചുവടുകള്‍ വെച്ചു. മിന്നല്‍ വേഗതയില്‍ എക്സ് തന്‍റെ ഗണ്‍ കരണിനു നേരെ നീട്ടി പിടിച്ചു : "പ്രതീക്ഷിക്കണം കരണ്‍. ഇനിയുള്ള ഓരോ നിമിഷം നീ പ്രതീക്ഷയോടെയിരിക്കണം. കാരണം, നിന്നെ കിതപ്പിച്ചണയും വരെ ഞങ്ങളിട്ട് ഓടിക്കും. വല്ലാത്ത ഓട്ടം. എവിടെ നിന്നും നിന്‍റെ മേല്‍ ആക്രമണം ചാടി വീഴുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ശ്വാസം പോലെ നീ കൊണ്ടു നടക്കണം." ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ എക്സ് പുലമ്പി. "ഓഹോ., അത് കൊള്ളാമല്ലോ. എന്നിട്ടാണോ എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് നീ ഗണ്‍ ചുണ്ടിയത്?! എന്നെ കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്?!" കരണ്‍ പുച്ഛമായി പരിഹസിച്ചു. "നിന്നെ എന്‍റെ കൈക്ക് തീര്‍ത്താല്‍ കോബയോട് വ്യക്തമായ വിശദീകരണം ഞാന്‍ കൊടുത്തു കൊള്ളാം. എന്നാലും നിന്‍റെ അതിസാമര്‍ത്ഥ്യം എന്‍റെയടുത്ത് ചിലവാകില്ല." പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും എക്സ് വെടിയുതിര്‍ത്തു. ഠേ.! കൊടുങ്കാറ്റ് വേഗത്തില്‍ കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് തിരിച്ചും നിറയൊഴിച്ചതും ഗണ്‍ ചൂണ്ടിയ കൈയ്യില്‍ വെടിയുണ്ട തറച്ചു കയറി എക്സ് നിലവിളിച്ചു. അയാളിലെ ഗണ്‍ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. അത്രയും സമയം കരണിന് ധാരാളമായിരുന്നു. എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് പറന്നടുത്ത് അവന്‍ ചുഴറ്റിയടിച്ചു. ശേഷം നെഞ്ചിലും വയറ്റിലും ശക്തിയായി തൊഴിച്ചു. അയാള്‍ ചുമച്ചു കൂട്ടി. "പറയടാ., എന്താണ് കോബയുടെ പ്ലാന്‍? ആരെയൊക്കെയാണ് അവന്‍ എന്‍റെ പുറകില്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നത്? ഇനിയും എന്തൊക്കെയാണ് ഞാന്‍ നേരിടേണ്ടത്??" ത്ഫൂ..!! കരണിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായൊരു നീട്ടി തുപ്പായിരുന്നു പ്രതികരണം.! കലിപൂണ്ട കരണ്‍ തന്‍റെ ഉരുക്ക് മുഷ്ടിയുടെ ശക്തി എത്രത്തോളമെന്ന് എക്സിന് അറിയിച്ചു കൊടുത്തു. നിര്‍ത്താതെയുള്ള അവന്‍റെ പ്രഹരത്തില്‍ അയാളില്‍ നിന്നും രക്തം ചീന്തി. "പറയടാ നാ** മോനേ., എന്തൊക്കെയാണ് കോബയുടെ പ്ലാന്‍.?" പര്‍വ്വതം കണക്കേ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ക്രോധം പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കരണ്‍ അലറിയതില്‍ രക്തം തളം കെട്ടിയ വാ കൊണ്ട് എക്സ് ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം പിന്നില്‍ ഒളിപ്പിച്ച കഠാര കൈയ്യിലെടുത്ത് അയാള്‍ കരണിന്‍റെ വയറിൽ കുത്തിയിറക്കി. ഒരു നിമിഷം കരണ്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. പുറകോട്ട് മലര്‍ന്നു വീണു. ഏതു വിധത്തിലും എതിരാളിയുടെ ആക്രമണം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഒരല്‍പ്പം പാളി പോയി. അതേ കിടപ്പില്‍ കരൺ എക്സിനെ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ച് കുതിച്ചെഴുന്നേറ്റു. ശരീരത്തില്‍ കുത്തിയിറക്കിയ കഠാര വലിച്ചൂരിയപ്പോള്‍ ധാരയായി രക്തമൊഴുകി. വണ്ടുകൾ പറന്നാക്രമിക്കുന്നതു പോലെയൊരു കഠിനമായ വേദന. തന്നെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന എക്സിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ വെടിയേറ്റ് നിലം പതിച്ച സഞ്ജനയേയും കായലില്‍ തെറിച്ചു പോയ റസാഖിനേയുമാണ് അവന് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഇരുവരും കരണിന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ വിങ്ങല്‍പ്പെടുത്തി. വല്ലാത്ത രൗദ്രത്തോടെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി എക്സിലേക്ക് അവന്‍ പാഞ്ഞടുത്തു. ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ പോലും അവസരം കൊടുക്കാതെ എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് കരണ്‍ പറന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. എതിര്‍ക്കാന്‍ കൂടി കഴിയാത്തവിധം അയാളെ അവന്‍ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്ത് തൂക്കിയടിച്ചു. കലിയടങ്ങുന്നില്ല.. സമാധാനമില്ല.., മേല്‍ വസ്ത്രത്തിന്‍റെ കോളറില്‍ പിടിത്തമിട്ട് വീണ്ടും തറയില്‍ മലര്‍ത്തിയടിച്ചതും പുറം വിലങ്ങി ഹമ്മേ എന്നൊരു നിലവിളി എക്സില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നു. പൂര്‍ണ്ണമായും അവശനായി ചോരയൊലിച്ച് മുട്ടിലിരിക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി കരണ്‍ പുലമ്പി : "കോബയുടെ ഏത് ആക്രമണവും നേരിടാന്‍ തയ്യാറാണ് ഞാന്‍. നേരിടുക തന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷേ., അതിനു മുമ്പ് നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു കണക്കുണ്ടല്ലോ! ആദ്യമേ അതങ്ങ് തീര്‍ത്തേക്കാം." എക്സ് പുരികം ചുളുക്കി സംശയിച്ചു. "ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് നീ മറന്നു പോയോ സേവ്യര്‍?! നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാണുമെന്നും, ആ അവസരം വന്നാല്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും വെറുതെ വിടില്ലെന്നും. ദൈവം ഇത്ര വേഗം നിന്നെ എന്‍റെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് നിര്‍ത്തുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല ഞാന്‍. ആ ദൈവത്തോട് എല്ലാ സ്തുതിയും ഞാന്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നു." കണ്ണും മുഖവും വീര്‍ത്ത് ഒരു പോരാട്ടത്തിന് ത്രാണിയില്ലാതെ എക്സ് ദയനീയമായിരുന്നു. അപ്പോഴും സഞ്ജനയും റസാഖും കരണിന്‍റെ ചിന്തകളില്‍ പറന്നു കളിക്കുകയായിരുന്നു. കരണ്‍ തുടര്‍ന്നു : "നേരം പുലരാന്‍ ഇനി അധികം സമയമില്ല. മൂന്ന് മണിക്കൂറെങ്കിലും പിടിച്ചു നിന്നാല്‍, ആരെങ്കിലും നിന്നെ കണ്ടാല്‍ നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ജീവച്ഛവമായി ഇനിയുള്ള ജീവിതം നിനക്ക് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകാം." അത്രയും പറഞ്ഞ് മുട്ടിലിരിക്കുന്ന എക്സിന്‍റെ കഴുത്തിന് പിന്നില്‍ മര്‍മ്മം നോക്കി കരണ്‍ കാല്‍മുട്ടുകൊണ്ട് ശക്തമായി ആഞ്ഞിടിച്ച് ശിരസ്സ് പുറകോട്ട് ഒടിച്ചു നിര്‍ത്തി. നേര്‍ത്തൊരു രോദനം എക്സില്‍ നിന്നുമൊഴുകി. "മരണത്തിനും ജീവനും ഇടയിലൊരു വിചിത്രമായ വേദനിക്കുന്ന ജീവിതം. അതാണ് നിനക്ക് ഞാന്‍ നല്‍കുന്ന ശിക്ഷ.!" കരണ്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേ അയാള്‍ മണ്ണിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. രംഗം ശാന്തമായി. കാറ്റിന്‍റെ ശബ്ദം മാത്രം. എക്സ് തനിക്കു സമ്മാനിച്ച മുറിവ് കരണ്‍ ഒന്നു പരിശോധിച്ചു. രക്തം നില്‍ക്കുന്നില്ല. വെടിയേറ്റ് വീണ ഒരാളുടെ മേല്‍വസ്ത്രം കീറിയെടുത്ത് മുറിവില്‍ ബലമായി കെട്ടി വച്ചു. സ്വയ രക്ഷയ്ക്കായി അയാളുടെ പിസ്റ്റലെടുത്ത് പരിശോധിച്ച് വെടിയുണ്ടകള്‍ കൃത്യമാണെന്ന് വിലയിരുത്തി അരയില്‍ തിരുകി വെച്ചു. ഇനിയും അവിടെ തങ്ങുന്നത് അപകടം വിളിച്ചു വരുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍, എതിരാളിയുടെ ഒരു കാറുമെടുത്ത് കരണ്‍ കുതിച്ചു പായുകയായിരുന്നു. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പിന് മുന്നിലാണ് ആ കാര്‍ ആദ്യം നിശ്ചലമായത്. മുറിവും രക്തവും വെളിയില്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചുകൊണ്ട് മറച്ചു വച്ച് കരണ്‍ കാറിന് വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി. തന്‍റെ ഷോപ്പിലേക്ക് കയറി വരുന്ന അപരിചതനെ കണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരനായ ജീവനക്കാരന്‍ സംശയിച്ചു നിന്നു. കരണിന്‍റെ മുഖത്ത് നന്നായി അവശത നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം രക്തം ധാരയായി ജീന്‍സിനിടയിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകുന്നത് കരൺ മാത്രം അറിഞ്ഞു. വീഴരുത്.. പിടിച്ചു നില്‍ക്കണം.. എക്സ് തന്നു വിട്ട വേദനയെ മറി കടക്കണം.! മനസ്സില്‍ മന്ത്രണം പോലെ ഉരുവിട്ട് മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പ് ജീവനക്കാരനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ കരണ്‍ ഒന്നു നോക്കിയുഴിഞ്ഞു. മുന്നില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നയാളില്‍ എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്. അയാള്‍ കൈവിട്ട് എന്തെങ്കിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. വളരെ കരുതലോടെ വേണം താന്‍ നില്‍ക്കാന്‍.! ചെറുപ്പക്കാരൻ മനസ്സില്‍ കരുതി നിന്നു. കരണ്‍ തന്‍റെ ആവശ്യം ചെറുപ്പക്കാരനെ അറിയിച്ചു : "മുറിവ് തുന്നിക്കെട്ടാനുള്ള സാധനങ്ങളും പെയിന്‍ കില്ലറും വേണം." "Sure Sir.. But, Can I See Your Doctor's Prescription?!" വിനയമായി ജീവനക്കാരൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടി കരണ്‍ എവിടുന്നിടുത്ത് കൊടുക്കും?! വാദിച്ചു നില്‍ക്കാനോ കേഴാനോ സമയമില്ല. താന്‍ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഇനിയും വൈകിയാല്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഊര്‍ന്നു വീഴും. എല്ലാം അവതാളത്തിലാവും. കരണ്‍ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവനൊന്നു നോക്കി. ഒരു ദീര്‍ഘമായ ശ്വാസമെടുത്ത് അരയില്‍ തിരുകിയ ഗണ്‍ ചെറുപ്പക്കാരനു മുന്‍പില്‍ വെച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് കരണ്‍ പറഞ്ഞു : "Here Is Your Prescription..!" തോക്ക് കണ്ടതും ചെറുപ്പക്കാരന്‍ നടുങ്ങി പുറകോട്ട് മാറി. നൂറ് തവണ മനസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷമിക്കണമെന്നഭ്യര്‍ത്ഥിച്ച് ശാന്തമായ സ്വരത്തില്‍ കരണ്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു : "ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടവ താന്‍ എടുത്തു തരുന്നോ അതോ ഞാന്‍ തന്നെ കയറി എടുക്കണോ?!" "നോ സര്‍, ഞാന്‍.. ഞാന്‍ എല്ലാം താങ്കൾക്ക് എടുത്തു തരാം." കരണില്‍ നിന്നും തോക്കില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകള്‍ റാക്കിലും മറ്റെല്ലായിടത്തുമായി പാഞ്ഞു. ചില സാധനങ്ങള്‍ തറയിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീണ് ശബ്ദ കോലാഹലം സൃഷ്ടിച്ചു. തന്‍റെ തോക്ക് അവനെ നന്നായി ഭയപ്പെടുത്തുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കരണ്‍ അതെടുത്ത് അരയില്‍ തിരുകി. "ഇതാ സര്‍, സര്‍ പറഞ്ഞവ എല്ലാം ഉണ്ട്." മെഡിസിന്‍ കിറ്റ് കരണിനു നേര്‍ക്ക് നീട്ടുമ്പോഴും ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മുട്ടിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കനത്തിലൊരു മൂളല്‍ മറുപടിയായി കരണ്‍ കൊടുത്തു. "അതെന്താണ്?" ചില്ല് കൂട്ടിലിരിക്കുന്ന കുപ്പിയില്‍ ചൂണ്ടി കരണ്‍ സംശയിച്ചു നിന്നു. "സ്പിരിറ്റ് ആണ് സര്‍." ചോദ്യം തീരുന്നതിനു മുന്നേ ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മറുപടി. "അതും എനിക്കു വേണം.!" പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല, ഒരു കുപ്പി സ്പിരിറ്റ് വേഗത്തിലെടുത്ത് അവന്‍ കരണിന് നല്‍കി. "എത്രയായി?!" "വേണ്ട സര്‍. സാരമില്ല. സര്‍ പൊയ്ക്കോളൂ." ഭയചകിതനായി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ മുറിവ് സമ്മാനിക്കുന്ന കഠിന വേദനയിലും ശാന്തമായി കരണ്‍ മന്ദഹസിക്കുകയായിരുന്നു. "എടോ ഇങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാവര്‍ക്കും വെറുതേ കൊടുത്താല്‍ താന്‍ മുടിയുമല്ലോ! ഞാന്‍ അത്രയ്ക്കും കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്ത ക്രൂരനൊന്നുമല്ല. താന്‍ ഭയപ്പെടേണ്ടതായി ഒന്നുമില്ല." വാലറ്റ് തുറന്ന് ഏതാനും നോട്ടുകള്‍ അവനു മുന്നില്‍ കരണ്‍ വെച്ചു കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും ചിരിക്കണോ കരയണോ സമാധാനിക്കണോ എന്നറിയാതെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ തരിപ്പോടെ നില്‍ക്കേ കാറില്‍ കയറി കരണ്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി. അടുത്തതായി ആ കാറ് നിശ്ചലമായത് മൂന്നു നിലയോളം ഉയരമുള്ള സീഗള്‍ ഹോട്ടലിന് മുന്നില്‍. അവശേഷിക്കുന്ന ത്രാണിയുടെ ബലത്തില്‍ ചുവടുകള്‍ വെച്ച് കരണ്‍ റിസ്പ്ഷന്‍ കൗണ്ടറിനു മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു. സുന്ദരിയായ പഞ്ചാബി യുവതി കൈ കൂപ്പി മന്ദഹസിച്ച് കരണിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. അല്‍പ്പ നേരത്തെ സംഭാഷണത്തിനൊടുവില്‍ മൂന്നാം നിലയിലെ റൂം കരസ്ഥമാക്കിയെടുത്ത കരണ്‍ എലവേറ്റർ ലക്ഷ്യമാക്കി പിന്നെയും നടന്നു. റൂം നമ്പര്‍ 354ല്‍ കയറി കതക് അകത്തു നിന്നും ബോള്‍ട്ട് ചെയ്ത് വേഗത്തില്‍ മേല്‍ വസ്ത്രം ഊരിയെറിഞ്ഞ് അവന്‍ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോഴും രക്തം കിനിയുന്നുണ്ട്. വൈകിയാല്‍ സെപ്ടിക്ക് ആവാനും സാധ്യതയുണ്ട്. പ്രാണന്‍ പറിയുന്ന വേദന സമ്മാനിച്ചാണ് എക്സ് കീഴടങ്ങിയത്. അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മുഷ്ടി തരിച്ചു. വൃത്തിയും ചിട്ടയോടും ഒരുക്കി വെച്ച കിടക്കയില്‍ വളരെ കരുതലോടെയിരുന്ന് മുറിവില്‍ സ്പിരിറ്റ് ഒഴിച്ചു കൊടുത്തതും അവനില്‍ നിന്നും മുക്രയിടുന്നതുപോലെയൊരു സീൽക്കാരം പുറത്തേക്കൊഴുകി. ശബ്ദത്തിന്‍റെ കാഠിന്യം പുറത്തേക്ക് വരാതിരിക്കാന്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുള്ള ആ രോദനം പല കഷണങ്ങളായി ചിതറി തെറിച്ച് ആ മുറിയില്‍ മാത്രമായി തങ്ങി. സര്‍വ്വീസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ താന്‍ പഠിച്ചതെല്ലാം ഓര്‍ത്തെടുത്ത് സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ മുറിവ് സ്വയം തുന്നിക്കെട്ടുകയായിരുന്നു കരണ്‍. പച്ച മാംസത്തില്‍ ഓരോ തവണ നൂല് കുത്തിയിറക്കുന്ന മുറയ്ക്ക് അവനില്‍ നിന്നും ധാരയായി കണ്ണീരൊഴുകി. എല്ലാം സഹിച്ചു., ഒടുവില്‍ തുന്നിക്കെട്ടല്‍ പൂര്‍ത്തിയായതും വലിയൊരു നിശ്വാസം പുറത്തേക്കൊഴുക്കി ഏതാനും പെയിന്‍ കില്ലര്‍ ഗുളികകള്‍ വായിലിട്ട് വിഴുങ്ങി തൊട്ടു പിന്നാലെ അല്‍പ്പം സ്പിരിറ്റും കുടിച്ചിറക്കി. ഇപ്പോള്‍ നല്ലൊരു ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പുന്നു. ശരീരം മുഴുവനായി അഴയുന്നു. പതിയെ കിടക്കയിലേക്ക് അവന്‍ ചാഞ്ഞു. കണ്ണുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും അടച്ചപ്പോള്‍ ഇരുട്ടില്‍ അശ്വിനിയും ശിവാനിയും മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം അവനെയൊന്നു പുണര്‍ന്നു. പതിയെ മയക്കത്തിലാണ്ടു. സുഖമുള്ള മയക്കം. ഏതാനും സമയം പരാക്രമണങ്ങളില്ലാതെ കടന്നു പോയി. അപ്പോഴാണ് കതകില്‍ നിര്‍ത്താതെ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കരണിന്‍റെ ചെവിയെ അലോസരപ്പെടുത്തിയത്. നടുക്കത്തോടെ അവന്‍ കണ്ണുകള്‍ വലിച്ചു തുറന്നു. ((തുടരും))🔥 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mkNWlAV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..17 ********** "മോൻ കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. ജുബി നോക്കിനിൽക്കാതെ എന്റെ മോനെ വാങ്ങു... ഡി... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. ത്താ...." മാഹിറ കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി പിടിച്ച് കൊണ്ട് വീടിന്റെ ഗൈറ്റ് തുറന്ന് റോഡിലേക്ക് ഓടി...പിന്നാലെ റഫീഖുo... ☘️☘️☘️☘️☘️ "മാഹിറാ..... " റഫീഖ് അലറി വിളിച്ചു.... അത് കേട്ടതും ജുബി ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റ്... റഫിയെ നോക്കി.. "ഇക്കാ... ഇക്കാ...എന്തൊക്കെയാ പിച്ചയും പെയയും പറയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കും പോയി.." "ഡി... അപ്പോ.. അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടോയില്ലേ." "എന്റെ ഇക്കാ.... കുഞ്ഞല്ലേ...ഈ കിടക്കുന്നത് വേണ്ടാത്തത് ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നിട്ടാ..." "സമയം എത്രയായി നോക്കിയേ..." "പുലർച്ചെ...രണ്ട് മണിയായിട്ടൊള്ളു..." "നീയാ വെള്ളം ഇങ്ങേടുത്തെ" അവൾ വെള്ളത്തിന്റെ ബോട്ടിൽ എടുത്ത് അവൻക്ക് നേരെ നീട്ടി.... അവനത് തൃധിയിൽ കുടിച്ചു തീർത്ത്....മുഖത്ത് പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ ടവൽ എടുത്ത് തുടച്ച് വീണ്ടും കിടന്നു. "ഇക്കാ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷൻ...." "എന്തോ..എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നിൽ നിന്നും അവൾ അടർത്തി കൊണ്ടുപോകുമോ... എനിക്ക് അവനെ നഷ്ടം ആകുമോ..? "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല ഇക്കാ. സമാധാനായിട്ട് കിടക്ക്.." ജുബി ആശ്വാസവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ തലോടി... പിന്നീട് എപ്പോഴോ.. അവർ രണ്ട് പേരും ഉറങ്ങി പോയിരുന്നു... ☘️☘️☘️☘️☘️ "ടാ.... ഫാസിലെ... ജൂബിയുടെ വീട്ടിൽ പോവണ്ടേ അവളെ നിന്റെ കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കണ്ടേ.... ഇനി രണ്ടാഴ്ച അല്ലേ ഒള്ളു..."ഫാസിലിന്റെ ഉമ്മ അവനോടായി ചോദിച്ചു. "പിന്നേ... വിളിക്കണ്ടേ... എന്റെ ഫാരിസ്ക്കയുടെ ഭാര്യ അല്ലേ.., നമ്മുടെ വീട്ടിലെ മരുമകൾ ആയിരുന്നില്ലേ....,എന്റെ കുഞ്ഞിത്ത അല്ലേ..." "ഇതൊക്കെ എനിക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അല്ലേ...അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വിളിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞത്..." "മ്മ്... ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കണ്ടേ അവർക്കും മോൾക്കും." "അതൊക്കെ എടുക്കാം.. അതിന് മുൻപ് നീ പോയി കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കവരെ" "ഞാൻ മാത്രം പോയാൽ മതിയോ.... നിങ്ങളും വലിയ ഇത്തയും വേണം..." "ഞങ്ങൾ എന്തിനാടാ..." "എന്താ ഉമ്മാ.. നിങ്ങളിങ്ങനെ എല്ലാവരുടെ വീട്ടിലും പോയി. അവിടേക്ക് മാത്ര ഇല്ലന്ന് പറയണമെങ്കിൽ അതിൽ എന്തോ..ഒരു സംഗതി കിടപ്പുണ്ടല്ലോ.... ജൂബിത്തയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ തെറ്റിദ്ധാരണ ഇപ്പോഴും മാറിയില്ലേ...." "ഹേയ്.. അത് കൊണ്ടൊന്നും അല്ല...." "എന്തല്ലെങ്കിലും എല്ലാവീട്ടിലും പോയ പോലെ അവിടെക്കും നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും വേണം." മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഉമ്മ സമ്മതിച്ചു...മ്മ്.." എന്ന് മൂളുകയും ചെയ്തു.. പിറ്റേ ദിവസം അവർ ഒന്നിച്ച് ജൂബിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു അവരെ കല്ലിയാണതിനു ക്ഷണിക്കാൻ "ഡാ.... വണ്ടി നിർത്തൂ " "എന്താ...വല്ലിത്ത..." "വെറും കയ്യോടെ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് ശെരിയല്ല.. നീ വണ്ടിനിർത്തി ഫ്രൂഡ്സ് എന്തേലും വാങ്ങിക്ക്..." "അത്‌ ശെരിയാണല്ലോ ഞാനത് ഓർത്തില്ല... "അവൻ വണ്ടി ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി... ഫ്രൂഡ്സ് വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങി... "ഉമ്മാ... ഞങ്ങൾക്ക് മിട്ടായി വേണം.. അപ്പാപ്പയോട് പറ ഉമ്മാ...." "മിണ്ടാതിരിക്ക് ഇപ്പോ മിട്ടായി ഇല്ല നമ്മൾ ഒരു വഴിക്ക് പോകുകയല്ലേ... തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിത്തരാം." സങ്കടഭാവത്തോടെ അവർ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. സാധങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ഇത്തയെ ഏല്പിച്ചവൻ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു..." ഇത്താ.. പിന്നേ..കവറിൽ രണ്ട് ലോലി പോപ്പുണ്ട് അത് മക്കൾക്ക് എടുത്ത് കൊടുക്കണേ... "അത് കേട്ടതും കുഞ്ഞിമക്കളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്തിനാടാ അത് വാങ്ങിയേ മിട്ടായി തിന്നു...തിന്നു പുഴുപ്പല്ല് വരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..രണ്ടിനും". "അതൊക്കെ അല്ലേ അവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾ..." "നിനക്ക് അറിയോ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി...." "ഇല്ല...ദാ ആ.. കാണുന്ന അങ്ങാടിയിൽ ചോദിക്കാം.. അല്ല നമ്മുടെ ഉമ്മാക്ക് എന്ത് പറ്റി കയറിയത് മുതൽ മിണ്ടാട്ടം ഇല്ലല്ലോ ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ഇതിൽ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുന്നുപോലും ഇല്ല..." "പോടാ..ചെർക്ക അവിടുന്ന് എന്നെ കളിയാക്കാണ്ടെ... എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല." അങ്ങിനെ വഴിയൊക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞവർ വീട്ടിൽ എത്തി.... "ഡാ.... ഇത് തന്നെയാണോ വീട്.കണ്ടോ... വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ കൂടിയിരിപ്പുണ്ടല്ലോ..?" "നിങ്ങൾ കാറിൽത്തന്നെ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങി ചോദിക്കാം ഇത് തന്നെയാണോ വീടെന്ന് " മ്മ്ഹ്... ചെല്ല്.... " "ഡാ... ഇത് തന്നെയാ.. വീട് ജുബി...അല്ലേ...ആ.... നിൽക്കുന്നത്." "അവിടെ എന്തോ..പ്രശ്നം നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ഒച്ചയും ബഹളവും എല്ലാം കേൾക്കുന്നു." "ഫാസിലെ നീ വണ്ടിയിലോട്ട് കയറിക്കെ... നമുക്ക് ഇപ്പോ അങ്ങോട്ട് പോവണ്ട..." "അത് പറ്റില്ല ഉമ്മാ... ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് എന്താ എന്നറിയാതെ..." കാർ റോഡിന്റെ അരികിലായി ഒതുക്കിനിർത്തിയിട്ട് ... മടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി... തുറന്ന് കിടക്കുന്ന അവരുടെ ഗെയ്റ്റിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു... അവരെ കണ്ടതും ജുബി ഓടി വന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. "എന്താ...ജുബി എന്തിനാ കരയുന്നത്...? "എന്താ.. സംഭവം... എന്തിനാ ഇവർ ഒച്ചയിട്ട് സംസാരിക്കുന്നത്. "അത്... പിന്നേ... ഇക്കയുടെ ആദ്യഭാര്യയുടെ വീട്ടിലെ ബന്ധുക്കളും അയൽവാസികളുമാ..." "അവർ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്ന്. ബഹളം വെക്കുന്നത്...?അവനെവിടെ.. റഫീഖ്...? "ഇക്കാ... അപ്പുറത്തുണ്ട്.." "അവർക്ക് അവരുടെ മോനെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാ...ഈ.. ബഹളമെല്ലാം കൂട്ടുന്നത്..ഇക്കയാണേൽ അവർക്ക് കുഞ്ഞിനെ തന്നെ കാണിച്ചു കൊടുക്കില്ല എന്ന വാശിയിലാ...ഒന്നിനും സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല...അതിന് വർത്താനായി,വഴക്കായി ഇപ്പൊ അവർ പറയുന്നു അവരുടെ ആദ്യഭാര്യയായ മാഹിറയെ ഇവിടെ നിർത്തിയിട്ട് പോകുകയാണന്ന്... നിയമപരമായി അവൾ ഇപ്പോഴും ഇക്കയുടെ ഭാര്യ ആണെന്ന്....." "ഓഹ്....അവരെ ഒഴിവാക്കാതെ ആണോ.. നിന്നെ അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചത്...." "അതെ... അത് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു... വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ആണ് അറിയുന്നത്...." പക്ഷെ.... ' അവർ ഇക്കയെ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേറെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പോയതല്ലേ.." "നീ..സമാധാനായിട്ട് ഇരിക്ക് റഫീഖ് എന്താ..പറയുന്നത് എന്ന് നോക്കട്ടെ...." "ഡി....നാട്ടുകാരെയും' വീട്ടുകാരെയും' ഈ ലോകത്തുള്ളവരെ മുഴുവൻ കൊടുന്നാലും ഈ..റഫീഖിന് ഒരു ചുക്കും ഇല്ല... ഇവരെയൊക്കെ കണ്ട് റഫീഖിന്... ഒരു മാറ്റവും വരാൻ പോകുന്നില്ല... എന്റെ മനസ്സിലുള്ള മാഹിറ എന്നെ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു..." "വാചകം അടിച്ചു നിൽക്കാതെ അവളെ കുഞ്ഞിനെ കാണിച്ചു കൊടുക്കടാ പന്ന..#@.. നാറി.." "ആര്..പറഞ്ഞു...അതവളുടെ കുഞ്ഞാണ് എന്ന്...ഇതെന്റെയും ദാ... ഈ... നിക്കുന്നവളുടെയും കുഞ്ഞാ...റഹ്‌മത് ഇത്തയുടെ അരികിൽ നിന്നും ജൂബിയെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു റഫീഖ്...നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ഇവിടെ വന്ന് സഭകൂടിയിട്ട് ഒരുകാര്യവും ഇല്ല.നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് ഒന്നും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല." മാഹിറ.... കണ്ണീർ തുടച്ച് കൊണ്ട്... റഫീഖിന്റെ ഷേർട്ടിൽ കുത്തിപിടിച്ചു. "നീ..എന്തൊക്കെ വീരവാതം മുഴക്കിയാലും... ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടെ പോകു.... അത് നിന്നെ കൊന്നിട്ടായാലും ശെരി..മാഹിറയാ പറയുന്നത്." "വിഡടി....വിടാൻ... ഇത്തരം വെല്ലുവിളികൾ ഒന്നും രണ്ട് വർഷം മുന്നേ അവൻ കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന സമയത്തു കണ്ടില്ല....അത് മാത്രമല്ല കുഞ്ഞിന് അവകാശപെട്ട അമിഞ്ഞപാൽ വരെ മറ്റൊരുത്തന് വേണ്ടി നീ... വേണ്ടന്ന് വെച്ചു...രണ്ട് വർഷം അവനെ ഞാൻ വളർത്തിയത് എങ്ങിനെയെന്ന് നിനക്കറിയോ... അന്നൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ ഈ മാതാവിന്റെ സ്നേഹം... ഇപ്പൊ എവിടുന്ന് പൊട്ടിഒഴുകുന്നു.... ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം...ആർക്കുവേണ്ടി...?! എന്തിന് വേണ്ടി....!! "ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നാടകം ആണ് ഇതൊക്കെ എങ്കിൽ.. നിനക്ക് ആള് മാറി... ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലേ..ചതി പറ്റുകയുള്ളു. അത് നീ മനസ്സിലാക്കണം.." ആരും ഒന്നും മറുപടി പറയാൻ ഇല്ലാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.. മഹിറ പോലും... "ഉമ്മാ...മോനെ കൊടുന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്ക് അവൾക്ക്... കണ്ടിട്ട് പോട്ടെ അവൾ.... പിന്നേ... ഈ..വാക്കും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ... പടി ചവിട്ടാൻ പാടില്ല... പറഞ്ഞേക്കാം.." ഉമ്മ.. മോനെ കൊണ്ട് വരുന്നത് കണ്ട് മാഹിറ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.. "പൊന്നേ.... ഉമ്മാടെ പൊന്നേ.." പക്ഷെ.... കുഞ്ഞ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാതെ ഉമ്മമ്മയെ... മുറുക്കി പിടിച്ച് പേടിച്ച് കരഞ്ഞു.... "വാ.. മുത്തേ...ഉമ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക്..ഉമ്മ കൊതി തീരെ കാണട്ടെ എന്റെ മുത്തിനെ.." അവൾ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു നോക്കി കുട്ടി അടുത്തേക്ക് എന്നല്ല അവളെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പേടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു... ജുബി ഓടി വന്ന് ഉമ്മാടെ കയ്യിൽ നിന്നും അവനെവാങ്ങി അവളുടെ തോളിൽ കിടത്തി പതിയെ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു... അപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകൾ.. വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇടക്കിടക്ക് സങ്കടത്തോടെ തേങ്ങുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.. കുട്ടിയെ... തോളിലിട്ട്... തലോടുന്ന ജൂബിയെ നോക്കിയവൾ... ദേഷ്യത്തോടെ കണ്ണുരുട്ടി. "മാഹിറക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിട്ടുണ്ട് ശെരിയാ.. ഞാനത് സമ്മതിച്ചു...എന്ന് കരുതി അത്‌ തന്നെ വീണ്ടും,വീണ്ടും പറഞ് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാം എന്ന് ആരും കരുതണ്ട....ഞാൻ ഇനിയും വരും.... അങ്ങിനെ തോറ്റ് പിൻമാറുന്നവൾ അല്ല മാഹിറ...." "എങ്കിൽ പിന്നേ... നിന്റെ ധൈര്യം അവൻക്ക് പോയി കാണിച്ചുകൊടുക്ക്...നിന്റെ കാമുകൻക്ക്... അവനും അറിയട്ടെ....തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൾ ആണെന്ന്." അധികം തർക്കത്തിന് നിൽക്കാതെ...അവൾ കൂടെ വന്നവരെ എല്ലാവരെയും കൂട്ടി അവിടെനിന്നും തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... ദേഷ്യത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mDN1Wp0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 28 ******* എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം ഞാൻ കാരണം ആരുടേയും സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടണ്ട അവരൊക്കെ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേൽ അവരെ ഞാൻ തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം... ******* മണ്ണാർ മലയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ നേരം നസീം ആ..ഉമ്മയുടെ കാതുകളിൽ മൊഴിഞ്ഞു...അവരുടെ മകൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന സത്യം എന്ത്‌....??... എന്താ.... നീ... പറഞ്ഞെ എന്റെ... മോൾ... ന്റെ... മോൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടന്നോ.. എവിടാ....പറ...എവിടാ.. എനിക്ക് കാണണം എന്റെ മോളെ എനിക്ക് കാണണം.. അവർ നസീമിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട്.. ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. എത്ര വർഷമായന്നറിയൊ ഞാനവളെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്... ഒരിക്കെലെങ്കിലും അവളെയൊന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന് എത്ര ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുമോ..?? എനിക്ക് കാണണം എന്റെ പൊന്നുമോളെ.. ഞാനും വരാ...നിന്റെ കൂടെ.. വേണ്ട....നിങ്ങൾ വരണ്ട അവളെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടികൊണ്ട് വരാം... അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ...എന്റെ മനം വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു അവളെ വാരി പുണരാൻ മുത്തങ്ങൾ നൽകാൻ.. അവൾക്ക് ഇപ്പൊ ഇരുപതൊക്കെ ആയിരിക്കും... വലിയ മോളായിട്ടുണ്ടാകും.. എന്റെ പോന്നു സുന്ദരി ആയിരുന്നു.. ഫർസാന എന്നാണ് അവളുടെ പേരെങ്കിലും പോന്നു എന്നാ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവളെ വിളിച്ചിരുന്നത്.... പക്ഷെ.. ആ..വിളിക്ക് അധികം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായില്ല.... എന്നാലും എന്റെ കാത്തിരിപ്പ് വെറുതേ ആയില്ലല്ലോ... കുമാരേട്ടാ....എന്റെ...മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.... മാധവി അമ്മേ...എന്റെ മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്... അങ്ങിനെ അവിടെ ഉള്ള ഓരോരുത്തരോടും അവരത് വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ നസീമിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീരുറവ പൊടിഞ്ഞു... ഇവൻ അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നാ...വരുന്നത് എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനാണ്. എനിക്ക് തിരിച്ച് പോകാൻ ഇനി മൂന്ന് ദിവസം കൂടിയെ ബാക്കിയൊള്ളു അതിനുള്ളിൽ എല്ലാം തീരുമാനം ആകണം... നസീം...പതുക്കെ പറഞ്ഞു.. അവര് നസീമിനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി അവിടെ ഉള്ളവർക്കൊക്കെ അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.. **-----** ആയിശു വൈകുന്നേര പണികളൊക്കെ പെട്ടന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച്... റൂമിനകത്തേക്ക് കടന്നു. ആർക്കും സംശയം തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചു എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം. എന്നെ ആവിശ്വസിക്കുന്ന മാനത്തിന് പോലും വില കൽപ്പിക്കാത്തവരുടെ ഇടയിൽ ആയിശു ഇനി വേണ്ട...എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഇവർ പറഞ്ഞതല്ലാം പച്ചക്കള്ളം.. പക്ഷെ.... കയ്യിൽ അഞ്ചു പൈസയുടെ കാശില്ല എങ്ങിനെ പോകും.... കാതിൽ ഉള്ള കുഞ്ഞി കമ്മൽ വിറ്റാൽ ബസ് യാത്രക്കുള്ളത് കിട്ടും പക്ഷെ എവിടെ പോയി വിക്കും...ആ..നേരം എവിടെയാ കട ഉണ്ടാവുക. അമീറിനോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വാങ്ങിച്ചാൽ അവന് സംശയം തോന്നുമോ.. വേണ്ട.... ഒന്നും വേണ്ട.. പണിയെടുത്ത ക്യാഷ് കൂട്ടിനോക്കിയാൽ നാലഞ്ചു ലക്ഷത്തിനടുത്തു വരും പക്ഷെ...ആര് തരും. എങ്ങിനെ വാങ്ങിക്കും... അമീറിനെ എനിക്ക് പിരിയാൻ വയ്യ എങ്കിലും പിരിഞ്ഞെ പറ്റു...ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സങ്കടം...അത് നമ്മൾ മറന്ന് കളഞ്ഞേ പറ്റു. എനിക്ക് ഏകിയവൻ അല്ല അവനെന്ന് പടച്ചതമ്പുരാൻ എത്ര തവണ...പല രൂപത്തിൽ കാണിച്ചു തന്നു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് മനസിലാകാത്തത് എന്ത്‌. വിധി മറ്റൊന്നായിരിക്കും. എല്ലാം...സഹിച്ചേ..പറ്റു... ******** നാസിം...രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവളെയും കൂട്ടി വരാമെന്ന് അവർക്ക് വാക്കുകൊടുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി ആമിനാത്ത സന്തോഷത്തോടെ അവനെ യത്ര അയച്ചു... ഉമ്മാ.... ഇക്ക എവിടെ പോയതാ.. വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നെയില്ലല്ലോ. അറിയില്ല....ആയിശുമായുള്ള വിവാഹം നടക്കില്ലന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ റൂമിൽ കയറി ഒരേ ഇരുപ്പായിരുന്നു.. ഇന്നലെ...എനിക്കൊരിടംവരെ പോകാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു പോയതാ.. സന്ധ്യ ആവുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചെത്തുമായിരിക്കും. മ്മ്.... അവനിവിടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് ഒരു രസവും ഇല്ല.... എന്തിനാടി സങ്കടം... ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ വല്ല സ്വകവും കൊടുക്കോ...അവന്...നീ.. ഇതൊക്കെയല്ലേ ജീവിതത്തിലെ രസങ്ങൾ എന്റെ ഉമ്മീ.... ഉമ്മയുടെ കവിൾ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് നാസിമ ഓടി. ഈ...ബാലാല്...എന്തൊരു വേദന....അഹ്.. ഫോൺ എടുത്ത് അവനൊന്നു വിളിക്കട്ടെ സമാധാനം ഇല്ലാ... എവിടെ പോയതാവോ... എന്തോ...? **------**-----** അൻവർക്കാ.... ദേ അൻവറിക്ക എന്താടി.. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ഇങ്ങള് എന്നെ വഴക്ക് പറയരുത്..... ഇത് ചോദിച്ചറിഞ്ഞേ പറ്റു.. അല്ലങ്കിൽ എന്റെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടും..അവളിവിടെ നിൽക്കുന്തോറും.... ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ കാര്യം പറ... എന്താ... ഹേയ്... അത്‌.. പിന്നെ.. ആയിശുവിന്റെ കാര്യമാ. അൻവറിന്റെ വയറിൽ ഒരു തീമിന്നൽ കടന്ന് പോയി... എന്തായാലും തെളിയിച്ചു പറ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... അതേയ്.... ആയിഷുവിന്റെ ഉമ്മാന്റെ നാട്ടിൽ ഒന്ന് പോവണം അവളെ ഉമ്മാനെ കണ്ടു പിടിച്ച് അവളെ ഇവിടുന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ പറയണം.... എന്തൊക്കെ ഭ്രാന്താ വിളിച്ച് പറയുന്നത്....അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയില്ലേ... അത് പോറ്റമ്മയാണ് ശെരിക്കും ഉമ്മയല്ല.... എന്ത്‌....? ജാസു കഥകളൊക്കെ അവനോട് പറഞ്ഞു ഓഹ്....അപ്പൊ അങ്ങെനെയാണോ.. നോക്കാം.... അത് പറ്റില്ല.. നാളെ തന്നെ പോകണം. അന്വേഷിക്കണം...ഇനി അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയെങ്കിലും ബന്തുക്കൾ ആരേലും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം... തൃതി പിടിക്കാതെ ജാസു സാവകാശം അന്വേഷിക്കാം അത്... പറ്റില്ല...നാളെത്തന്നെ പോകണം... ഇനി അവൾ അങ്ങെനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... അവൾക്കിതൊരു പാഠം ആയിട്ടുണ്ട്.... എന്നാലും... ഇക്കാ...എനിക്കെന്തോ ഒരു സമാധാനകേട്.. ഈ...പെണ്ണ്....ഇത് ഞാൻ പോയി നോക്കാം... ഇനി അതിന് ടെൻഷൻ വേണ്ട മതിയല്ലോ മ്മ്.. എന്നാ ഇനി കിടന്നോ... എനിക്ക് കുറച്ച് പരിപാടികൾ ഉണ്ട്. ശെരി.... ഇക്കാ... ***----*** എന്താ.... നീ...ഉറങ്ങുന്നില്ലേ.. ഉപ്പൂപ്പ ഉമ്മൂമയോട് ചോദിച്ചു. എനിക്കെന്തോ...ഉറക്കം വരുന്നില്ല...ആയിശുവിന്റെ കാര്യം ഓർത്ത്.. ജാസും അൻവറും പറഞ്ഞതോർത്ത്...നീ വിഷമിക്കണ്ട....അവൾ അങ്ങനെ ഒരു കുട്ടിയല്ല പോറ്റമ്മ ആയാലും...അവൾ നല്ലരീതിയിൽ തന്നെയാണ് അവളെ വളർത്തിയത് അതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട... പക്ഷെ... ഇനിയിവിടെ നിന്നാ.. ആ....കുട്ടിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല... അവളെ...അവളുടെ ഉമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളെ ഏൽപ്പിക്കണം. ഉമ്മൂമ അത് പറയുമ്പോ... ഉപ്പൂപ്പയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും നനവ് പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ പോലെ കണ്ട കുട്ടിയാ...അവളെ ഇവിടെ നിന്നും പറഞ്ഞയക്കുകാ എന്ന് വെച്ചാൽ വളരെ വിഷമം ഉള്ള ഒരു കാര്യമാ...അത്‌. എന്താ... ചെയ്യാ... കാര്യങ്ങൾ അവിടം വരെ എത്തിച്ചില്ലേ..നമ്മുടെ മോൻ.. നമ്മുടെ മോന്റെ കുടുംബം തകരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ... കദീസു..ഇയ്യ് ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ അവളെ സങ്കടത്തോടെ ആണേലും നമുക്ക് പറഞ്ഞയക്കാം... ഉമ്മൂമ്മയും ഉപ്പൂപ്പയും അവളെ പറഞ്ഞയക്കാനുള്ള ചർച്ചയിലാ...പക്ഷെ.. ഇതൊന്നും അറിയാതെ... ആയിശു...കാത്തിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ഉറക്കത്തിനു വേണ്ടി.. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു...ഹാളിൽ വന്ന് നിന്നു. വല്ല ഒച്ചയോ ബഹളമൊ.... ഉണ്ടോ..എന്ന് നോക്കാൻ ആരുടേയും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ല.. ആകെ മൊത്തം ഇരുട്ട് പരന്ന് കിടക്കുന്നു. ഹൃദയം കൂടുതൽ പടപെടക്കാൻ തുടങ്ങി അവരാരും കാണാതെ ശബ്ദം ഇല്ലാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് കിട്ടണം.. അവൾ റൂമിൽ കയറി ബാഗ് വെളിയിലേക്ക് എടുത്ത് വെച്ച്...അവളും പുറത്ത് കടന്നു..ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പതിയെ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ അടച്ചു അതെ സമയം.. അമീർ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ അവളെ അടുത്ത് വന്ന് സമാധാനത്തിൽ... ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കാൻ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കൈമാറാൻ..അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ... അവന്റെ ചാരെ ഇത്തിരി നേരം ഇരുത്താൻ.. അവനും സമയം നോക്കി കിടക്കുവായിരുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും അവൾ പടിയിറങ്ങി പോയാൽ പിന്നേ...ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.. വെറുതെ ആവില്ലേ... ഇല്ല...അവളെ എനിക്ക് ആസ്വദിക്കണം ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഒരുദിവസം അൻവർ ജാസു ഉറങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. അവന്റെ കാമം തീർക്കുവാൻ.. ആയിശു പതുക്കെ... തപ്പിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ എത്തി. അമീർ...അവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ് ആകെ മൊത്തം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. അൻവർ ജസുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ ഉറങ്ങി എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. ആയിശു.. അടുക്കളയുടെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്ന്..ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെക്കിറങ്ങി ചെറിയ നിലാവുണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു നിന്നു.. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mm6dX5X?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 24 റൂമിനോട് ചേർന്നുള്ള ബാൽക്കണിയിൽ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണുകളർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് മിശ്വ. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഒരു കാറിനേയോ, ദൂരെ മലകൾക്കിടയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ പടപട ശബ്ദത്തിനേയോ... അങ്ങനെ എന്തിനോ ഒന്നിനേയും പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്. വയനാട് ദുരന്തം ഹർഷനെ നന്നായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന് ശേഷം അയാളെ നേരിൽ കാണാൻ കിട്ടുന്ന വേളകൾ നന്നേ കുറവാണ്. അയാൾ എപ്പോഴും അവിടെയാണ്. കേരളവുമായി അയാൾക്കെന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് മാത്രം അവൾ മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു. മൂന്ന് നിലകളുള്ള, എണ്ണിയാൽ തീരാത്തത്ര മുറികൾ ഉള്ള ആ കൊട്ടാരത്തിൽ അവൾ തനിച്ചായത് പോലെ... ജോലിക്കാരുണ്ട്. പക്ഷേ ആരും അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല. ഭക്ഷണം സമയാസമയങ്ങളിൽ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ റെഡിയാണ്. ചിലപ്പോൾ മാത്രം ഹർഷൻ വരും. വന്നാൽ അയാൾ നേരിട്ട് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകും. ആ ഒരു സമയം മിശ്വക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. താൻ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് എത്ര ദിവസമായി... ഏട്ടോ... അതോ പത്തോ... അവൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വല്ലിയെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടേയില്ല. അന്ന് പോയതാണ്. അതിനു ശേഷം അവളെ കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവുമില്ല. ഹർഷനോട് ചോദിക്കണമെന്ന് എപ്പോഴും കരുതും. പക്ഷേ ധൈര്യം വരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ ഗേറ്റ് മലർക്കേ തുറക്കപ്പെട്ടത്. അങ്ങോട്ട് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ ഞൊടിയിടയിൽ വിടർന്നു. അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഇളം നീല BMW കാർ. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നോട്ടം വന്ന് പതിച്ച നിമിഷം ഹർഷൻ ചിരിയോടെ കൈകൾ ഉയർത്തികാണിച്ചു. മിശ്വയുടെ കൈകളും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ കൈമാടിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തല വെട്ടിച്ചു കാണിച്ചു. അയാൾ കുസൃതിയോടെ നാക്ക് കടിച്ച്കാണിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞില്ല. ബാൽക്കണിയിലേക്കുള്ള ഡോറിൽ ഹർഷൻ പ്രത്യക്ഷനായി. "വന്ന് വിളിച്ചാലേ രാജകുമാരി വരികയൊള്ളോ ?" കൈ മാറിൽ പിണച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കള്ളച്ചിരിയാലെ മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമോ ?" പ്രതീക്ഷയോടെ ഉള്ള അവളുടെ നോട്ടം ഹർഷൻ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. "പറയാൻ പറ്റില്ല മിശ്വാ... ചിലപ്പോ പോകേണ്ടി വരും." "ഇന്ന് പോകണ്ട! " ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറയുന്നത് കാണെ ഹർഷന് ചിരി വന്നു. "ഓക്കേ. പോകുന്നില്ല " ഹർഷൻ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഇത്രയും സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ മാത്രമായോ താൻ ? അവളുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലുകയായിരുന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി, ഞാൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ റൂമിൽ വന്നിരുന്നു അല്ലേ ?" മറുപടിയായി ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. നിറയേ പീലികളുള്ള അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് മിശ്വ ഒരു നിമിഷം സ്വയം മറന്നു നോക്കി നിന്നു പോയി. ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് മിശ്വ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണാ ഭാവം ? പ്രണയമാണോ ? അതോ വാത്സല്യമോ... വേർതിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. എങ്കിലും അവന്റെ സാമിപ്യം തന്നെ അത്യധികം സന്തോഷത്തിലാഴ്ത്തുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ?” അവൾ അവന്റെ തൊട്ടരികിലെത്തിയിരുന്നു. “എന്റെ കുട്ടീ... ഇതുവരെ ഈ ഫോർമാലിറ്റീസ് മാറിയില്ലേ നിനക്ക് ? എന്താ വേണ്ടേന്നങ്ങ് തുറന്ന് ചോദിക്കൂ മാഡം! ഇപ്പൊഴും ഞാൻ അന്യനാണ്‌ നിനക്ക്.” “അതോണ്ടല്ല...” അവൾ സങ്കോചത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "എന്നെയൊന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ടു പോകുമോ ? " കേട്ടതും, ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് സഹതാപം നിറഞ്ഞു. "കുറച്ചു കഴിയട്ടെ മിശ്വാ... നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് അവരൊക്കെ വിറളി പിടിച്ച് ഓടുകയാണ് ഇപ്പോഴും " മിശ്വയുടെ മുഖം താഴ്ന്നു. അവൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ മുൻപോട്ടാഞ്ഞ് അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "വാ." ഹർഷൻ അവളെയും കൂട്ടി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഫ്ലോറിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തായുള്ള അതിവിശാലമായ ഹർഷന്റെ മുറി. അതിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും മിശ്വ കാൽ വലിച്ചുകളഞ്ഞു. ഫ്ലോറിനൊരു ഇളം ചൂട്... അവൾ കൗതുകത്തോടെ ഹർഷനെ നോക്കി. "ഹീറ്റഡ് ഫ്ലോർ ആണ്. പൊതുവേ ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പുള്ള സ്ഥലമല്ലേ... എനിക്ക് തണുപ്പ് തീരെ പറ്റില്ല. പെട്ടെന്ന് അസുഖം പിടിക്കും " അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കബോർഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. മിശ്വ ആ റൂമിനുള്ളിൽ ആകെയൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാം വളരേ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. റൂമിന്റെ വലതു വശത്തായുള്ള വലിയൊരു ഷെൽഫിലേക്കും അതിനുള്ളിൽ വൃത്തിയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും മിശ്വയുടെ കണ്ണുകളെത്തി നിന്നു. കൗതുകത്തോടെ എന്തോ ചോദിക്കാനായി ഹർഷന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു പോയി! ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ട്‌ ഊരിമാറ്റിക്കൊണ്ട് കബോർഡിനുള്ളിൽ എന്തോ പരതുകയാണ് കക്ഷി. പേശീനിബിഢമായ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികൾ തറഞ്ഞു കയറി. അവൾ പോലും അറിയാതെ ഹൃദയം തുടി കൊട്ടാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ മിശ്വ കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു. ഹർഷൻ ഒരു ടീഷർട്ട് എടുത്ത് അണിഞ്ഞ് അതിനു മുകളിൽ ഒരു ജാക്കറ്റും എടുത്ത് ധരിച്ചു. ശേഷം ഒരു കമ്പിളി ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് മിശ്വയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളെയും പുതപ്പിച്ചു. എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ മിശ്വ അവനെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. "പുറത്തു പോകാൻ പറ്റൂല്ല. ബട്ട് വേറെ ഒരു പരിപാടി ഉണ്ട് " കുസൃതി മിന്നിയിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്. മിശ്വ അവനെ ചെറഞ്ഞു നോക്കി. "വാ." ഹർഷൻ അവളുടെ കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറി ഒരോ ഫ്ലോറുകളും കടന്ന് ഏറ്റവും താഴത്തെ നിലയിൽ എത്തി. മിശ്വ അവനെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതെങ്ങോട്ടാണ്... ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും അവളെയും കൂട്ടി ഹർഷൻ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആ വലിയ 'H' ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ടാണ് അവന്റെ പോക്കെന്ന് മനസ്സിലായതും മിശ്വക്ക് വെപ്രാളം തുടങ്ങി. അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ അവളൊരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. ഹർഷൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ അണച്ചു പിടിച്ചു. "വിടൂല്ല ഞാൻ. നീയാണ് പറഞ്ഞത് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകണമെന്ന് " മിശ്വ മുഖം ചുളിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞു. ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നിസ്സാരവൽകരിച്ചു. ഒടുവിൽ മിശ്വയെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഹെലികോപ്റ്ററിനടുത്തെത്തി. ദൂരെ നിന്നും പൈലറ്റ് ഓടി വരുന്നത് കാണാം. ഹർഷൻ അയാളെ കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പൈലറ്റ് സംശയഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പിറകിലുള്ള ജോലിക്കാരുടെ നെറ്റിയും ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താഡോ ? എനിക്കറിയില്ലേ ഫ്ലൈ ചെയ്യാൻ ? അല്ലാതെ ചുമ്മാ ലൈസൻസ് കിട്ടില്ലല്ലോ " "അതല്ല സർ " പൈലറ്റ് പരുങ്ങി. "ഡോണ്ട് വറി മാൻ! എല്ലാം അണ്ടർ കണ്ട്രോൾ ആണ്‌." അവർക്ക് നേരെ കൈ വീശിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ കോപ്റ്ററിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. മിശ്വയ്ക്ക് നേരെ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളെ അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി ഇരുത്തി ചെവിയിൽ ഹെഡ്ഫോൺ വെച്ചു കൊടുത്തു. പെരുവിരൽ തൊട്ട് ഉച്ചി വരേ വിറയലനുഭവപ്പെടുന്ന പോലെ... ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാം. വിളറി വെളുത്ത മുഖവുമായി മിശ്വ ഹർഷനെ നോക്കി. അവൻ ഒറ്റക്കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കൈനീട്ടിപ്പിടിച്ചു ഡോർ അടയ്ക്കാനാഞ്ഞു. മിശ്വയുടെ തുടുത്ത മാറിലൂടെ അവന്റെ ബലിഷ്ഠ കരമൊന്ന് ഉരസിമാറിയതും അവൾ പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞ പോലെ പിറകിലേക്കാഞ്ഞു. ഡോറടച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഏതാനും ബട്ടനുകളും സ്വിച്ചുകളും അമർത്തി. പാനലുകളിൽ റീഡിങ്ങ് ശ്രദ്ധിച്ചു. "പ്രീഫ്ലൈറ്റ് ചെക്സ് ഉണ്ട് അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അത് വരേ നമുക്ക് എന്തേലും സംസാരിച്ചിരിക്കാം " ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. പേടിച്ച് വിരണ്ട് ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും അവന് ചിരി പൊട്ടിപ്പോയി. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ കൂർത്തു വന്നു. "റിലാക്സ് ഡോ... താനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ... ഞാനില്ലേ കൂടെ." ഹർഷൻ അവളുടെ കരങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ വിടർന്നു. "നമ്മളെങ്ങോട്ടാ പോണേ ?" ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കൗതുകയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ ചോദ്യത്തിന്. ഹർഷൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല. നമുക്ക് കുറച്ച് നേരം ആകാശത്ത് വട്ടമിട്ട് പറക്കാം. നല്ല രസമായിരിക്കും. ട്രസ്റ്റ്‌ മീ " പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ കരങ്ങളിലേക്ക് സ്വയമറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ ചേർക്കാൻ ആഞ്ഞതും പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ ഹർഷൻ പിൻവലിച്ചു. ഒരു സെക്കന്റ്‌ നേരത്തേക്ക് തുള്ളിച്ചാടിയ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാരണമറിയാതെ നിരാശ നിറയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഹർഷന്റെ ഇടതു കരം ഒരു ലിവറിൽ പിടിയമർന്നു. അവനത് പതിയെ മുകളിലേക്കുയർത്തി. ഭാരമില്ലായ്മ! ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു മിശ്വ കടന്നു പോയത്. ചെറുപ്പത്തിൽ ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു കിളി പുറത്തേക്ക് പറക്കാറുണ്ട്. അത് പോലെ തോന്നി മിശ്വക്ക്. പക്ഷേ ഈ കിളികൾ എത്ര പറന്നിട്ടും തീരുന്നില്ല. ശ്വാസം നീട്ടി വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുകി അടച്ച് തുറന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ആനന്ദവും അവളിൽ നിറഞ്ഞു തൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഹെലികോപ്റ്റർ അതിവേഗത പ്രാപിച്ചത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്‌. ഹർഷൻ പുറത്തേക്ക് കൈചൂണ്ടി ഒരോ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മിശ്വക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയിലായിരുന്നു അവൾ. കണ്ണുകൾ അടച്ചു കൊണ്ട് നിർവൃതിയോടെ അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു നിമിഷം ഇനിയുണ്ടാകില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നി. ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ... "മിശ്വാ... നമുക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം ഇങ്ങനെ പറക്കാൻ പറ്റില്ല. അതിന് പെർമിഷൻ ഒക്കെ എടുക്കണം. പേപ്പർ വർക്സ് ഉണ്ട്. തിരിച്ചു പോയാലോ ?" ഹർഷൻ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ലായിരുന്നു. നിർന്നിമേഷയായി അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിറപുഞ്ചിരിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടി. എവിടുന്ന് വന്നു ഈ രാജകുമാരൻ... തന്റെ നോവുകളിലെല്ലാം സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും മരുന്ന് പുരട്ടി പുതിയൊരു ജീവിതം പകർന്നു നൽകാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും വന്നതാണോ... അവൾക്ക് അവനിൽ നിന്നും ദൃഷ്ടി അകറ്റാനേ തോന്നിയില്ല. അത്രയും ഭംഗിയുണ്ട് ആ മുഖത്തിന്‌… "എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഹർഷൻ പുരികം വളച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഒരു സൂത്രം കാണിക്കട്ടെ ? " ഹർഷൻ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ഹെലികോപ്റ്റർ ഒന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു! മിശ്വയിൽ നിന്നും ഉറക്കെ ഒരു നിലവിളി ശബ്ദവും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു കിടന്ന് ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ച് ചിരിച്ചു. "ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ ഒരു പേടി!" മിശ്വ കെറുവിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും അവളെവലിച്ചടുപ്പിച്ച് ദേഹത്തേക്ക് ചേർത്തു. മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചു. പതുക്കെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖമുയർത്തി. "വണ്ടി ഓടിക്കുവല്ലേ ? " മിശ്വ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇവിടെ ഓപ്പോസിറ്റ് വണ്ടിയൊന്നും വരില്ല " ഹർഷൻ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVdaaya?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 67) ഒരു വട്ടം കൂടി ആ ജീപ്പു പോയ ദിശയിൽ ഒന്നു നോക്കിയതിനുശേഷം, പോത്തൻ ഫോണിൽ കോൾ ബട്ടനമർത്തി. മനോഹരമായ രണ്ടു തെറി കേൾക്കുമെന്ന് കരുതിയാകണം, ജെയിംസിന്റേയും രൂപേഷിന്റേയും മുഖത്ത് ചിരി പരന്നിരുന്നു. കോൾ അറ്റൻഡായതും പോത്തൻ സ്പീക്കർ ഫോൺ ഓണാക്കി. “പറയൂ സർ!” അപ്പുറത്തെ സ്വരത്തിൽ കിതപ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു. “നീ എവിടാ കുഞ്ഞേ ?” പോത്തൻ വളരെ ശാന്തനായാണ് ചോദിച്ചത്. “ഞാനിപ്പൊ ഇവിടില്ല സർ. ഒരു ഷൂട്ടിലാ.” “എവിടില്ലെന്ന് ? എവിടാ നിന്റെ ഷൂട്ട് ?” നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പോത്തന്റെ ടോൺ മാറി. “ഷൂട്ട്...അം... എന്തിനാ സർ വിളിച്ചേന്നു പറ.” “നിന്നെ കാണണം. അർജന്റാണ്. പറ്റിയാൽ അടുത്ത പത്തുമിനിറ്റിൽ നമുക്ക് മീറ്റ് ചെയ്യണം.” “അയ്യോ! ഇവിടെ ഷോട്ട് റെഡിയാണ് സർ. പെട്ടെന്നങ്ങനെ...” “അതെയോ... എന്നാ നീ വരണ്ട. എവിടാ ഷൂട്ട് ? ഞങ്ങളങ്ങോട്ടു വരാം.” “അതുവേണ്ട സർ...” അവന്റെ സ്വരം പരിഭ്രാന്തമായി. “സർ എവിടാന്നു പറഞ്ഞാ മതി. ഞാനങ്ങോട്ടു വരാം. ഇവിടെ പൊലീസൊക്കെ വന്നാ ശരിയാവില്ല.” “തന്നേ... ശരി! നിനക്ക് കടവന്ത്രേല് ഒരു ശാലേം കൂടാരം അറിയാവോ ? മെയിൻ റോഡീന്ന് കേറീട്ടാ. ഒരു ലോഡ്ജാ.” “അയ്യോ! അത്രേം പബ്ലിക്കായ സ്ഥലത്ത് ഈ മൊഖോം കാണിച്ചോണ്ട് ഞാനെങ്ങനെയാ സർ.” “പ്ഫ! പട്ടി നായിന്റെ മോനേ! എന്റടുത്താണോടാ നിന്റമ്മേടെ സെലിബ്രിറ്റി കാർഡെറക്കാൻ നോക്കണെ!“ ”സർ...“ കേൾക്കേണ്ടതു കേട്ടപ്പോൾ അപ്പുറം ശാന്തമായി. ”എപ്പൊ എത്തും ?“ ”ഒരു അര മണിക്കൂർ സർ... ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ഇവിടുന്നെറങ്ങിക്കോളാം.“ ”ആയ്ക്കോട്ടെ. പക്ഷേ ഒരു കാര്യമൊണ്ട്. ഈ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ്, എന്റെ മൂത്ത സാറമ്മാരേം വിളിച്ച് പരാതിപറയാൻ വല്ല പ്ലാനുമൊണ്ടെങ്കി ഓർത്തോ... ഇന്നു രാത്രീം കൂടെയേ നീ പിന്നെ പൊറം ലോകത്ത് സെലിബ്രിറ്റി ആയിട്ടിരിക്കുവൊള്ളൂ. സംശയൊണ്ടെങ്കി, രണ്ട് വീഡിയോ ക്ലിപ്പോടെ അയച്ചുതരാം.“ ”ഇല്ല സർ! ഉടനെയെത്താം. ഞാൻ കണ്ടെയ്നർ റോഡിലുണ്ട്.“ അമറിന്റെ സ്വരം ദയനീയമായി. “ഒറ്റയ്ക്ക് വരണം കേട്ടോ. നിന്റെ വാനരഗണങ്ങളെയൊക്കെ അവടെത്തന്നെ നിർത്തിയാ മതി. മനസ്സിലായോ ?” ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത പോത്തൻ മൂവരേയും വിളിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടെല്ലാവർക്കും. ശാലേം കൂടാരത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽത്തന്നെ ഒരു ചെറിയ കഫ്തേരിയ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഷവർമ്മ പോലുള്ള അറബിക്ക് ഭക്ഷണമാണ്. അവിടെ നിന്നുമുയരുന്ന ചുട്ട മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ് ആ കെട്ടിടത്തിനാകെ. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ നാലു പേരും നിശബ്ദരായിരുന്നു. ഇനി ഈ രാത്രിയിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. നാളെ പുലരുമ്പോൾ, ഈയിരിക്കുന്ന നാലുപേരിൽ എത്ര പേർ ബാക്കിയുണ്ടാകുമെന്ന് പറയാനാകില്ല. എങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചാലും ഇതൊരു ശുഭപര്യവസായി ആയിത്തീർന്നേക്കില്ല എന്ന സാധ്യതയാണ് മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത്. പോത്തന്റെ മുഖം അതീവ ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ തിളയ്ക്കുന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യം അയാളുടെ കൂട്ടാളികൾക്ക് കരുത്തേകി. രൂപേഷിന്റെ ചിന്തകളിൽ ആ ജീപ്പ് ഇടയ്ക്കിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. സാധാരണ ജീപ്പുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ആ വാഹനത്തിന് ചുരുങ്ങിയത് 18 വ്യത്യസ്ത അടയാളങ്ങൾ അവൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിരുന്നു. ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാനാകും ആ തൃശ്ശൂർ രെജിസ്ട്രേഷൻ വാഹനം. സോളമനാണത്. പക്ഷേ ആ വിവരം പോത്തനോട് പറയാൻ അവന് വൈമുഖ്യം തോന്നി. ഇത്തരമൊരവസ്ഥയിൽ അയാൾക്ക് കൂടുതൽ ടെൻഷൻ കൊടുക്കണ്ട എന്നു കരുതി അവൻ. മാത്രമല്ല, രെജിസ്റ്റേർഡ് ക്രിമിനലായ സോളമനെ തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടുന്നതിനോട് പോത്തന് പണ്ടും താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നല്ലോ. ഭക്ഷണം കഴിച്ചവസാനിച്ചതും പോത്തന്റെ ഫോണിൽ അമറിന്റെ മെസേജെത്തി. “ഞങ്ങൾ താഴെയുണ്ട്. എവിടേയ്ക്കാണ് വരേണ്ടത് ?” മറുപടിയായി ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, പെട്ടെന്നു തന്നെ ആ പാഴ്പണി ഉപേക്ഷിച്ച് പോത്തൻ കോൾ ബട്ടനിൽ വിരലമർത്തി. “ഞങ്ങളോ ? നിന്നോട് ഒറ്റയ്ക്കു വരാനല്ലേ പറഞ്ഞത് ?” പോത്തന്റെ ചോദ്യം രൂക്ഷമായിരുന്നു. “പോത്തൻ സർ...” അപ്പുറത്തു നിന്നും കേട്ടത് അമറിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. “ഞാൻ വിവേക്. വിവേക് നാരായൺ. അമറിന്റെ മാനേജരാണ്. എവിടേയ്ക്കാ വരേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞാൽ...” കെട്ടിടത്തിനു പുറകിലെ വഴിയിലേക്ക് സാവധാനം കയറി വന്ന ലാൻഡ് റോവർ വാഹനം പോത്തന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. “സെക്കൻഡ് ഫ്ലോർ. കയറി അവിടെ ഹോളിൽ നിൽക്കൂ. ഞങ്ങളിപ്പൊ എത്താം.” പോത്തൻ വാക്കുകൾ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്. ലാൻഡ് റോവറിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറന്ന് അതികായന്മാരായ രണ്ടുപേർ വെളിയിലേക്കിറങ്ങുന്നത് അവർ നാലുപേർക്കും കാണാമായിരുന്നു. അതിലൊരാൾ ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തിരുന്നു. “ചെറുക്കൻ മൊടയാണല്ലോ മക്കളേ...” ഫോൺ കട്ടുചെയ്തുകൊണ്ട് പോത്തൻ ജെയിംസിനെ നോക്കി. “ബാ... ചെന്നു നോക്കാം. ഇനി നമ്മൾ ഡിപ്ലോമാറ്റിക്കായിട്ട് നിന്നട്ട് കാര്യമില്ല.“ ജെയിംസ് ഏതാനും ടിഷ്യൂ പേപ്പർ വലിച്ചെടുത്ത് കൈയ്യും മുഖവുമെല്ലാം തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റേയും, വിൻസന്റിന്റേയും മുഖഭാവത്തിൽ അസാധാരണമായൊരു ശാന്തത കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നത് പോത്തൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കഫ്ത്തേരിയായിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ സംഘം ആ ലാൻഡ് റോവറിനുള്ളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും, കറുത്ത ഗ്ലാസ്സായിരുന്നതിനാൽ ഉള്ളിൽ ഒന്നും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. “പബ്ലിക്കായിട്ട് വേണ്ട സർ. നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് ചെല്ലാം.” ജെയിംസ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റെയറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. മുകളിൽ... സ്റ്റെയർ കയറിച്ചെല്ലുന്നത് ഒരു ഇടുങ്ങിയ ഹാളിലേയ്ക്കാണ്. അവിടെ നിന്നും ആ നിലയിലെ മുറികളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള നാലു വാതിലുകൾ കാണാമായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റ് വർഷങ്ങളായി പണിമുടക്കിലാണ്. പോത്തനും കൂട്ടരും കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ആ രണ്ടു യുവാക്കളും ഹാളിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവൻ മൂലയിലേക്ക് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് ആരോടോ സ്വരം താഴ്ത്തി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പോത്തനെ കണ്ടതും സംസാരം മതിയാക്കി അയാളും മറ്റവനോടൊപ്പം ചേർന്നു. “മിസ്റ്റർ പോത്തൻ...” ചെറുപ്പക്കാരിലൊരാൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഹസ്തദാനത്തിനായി കൈ നീട്ടി. “നീയാണോ നേരത്തേ ഫോണെടുത്തെ ? വിവേക് ?” “യെസ് സർ!” അവന്റെ സ്വരത്തിൽ ബഹുമാനം സ്ഫുരിച്ചു. “അമറെന്ത്യേ ?” “അമർ താഴെ കാറിലുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം. പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ഇതെന്താണ് സംഭവം എന്നൊന്നറിയണം സർ. കാരണം, ഞങ്ങളും അമറുമായി ഒരു കോണ്ട്രാക്റ്റ് ഉണ്ട്. അയാളുടെ ഫുൾ സെക്യൂരിറ്റി ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.” വിവേക് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കാർഡ് എടുത്തു നീട്ടി. പക്ഷേ പോത്തൻ അതിലേക്കൊന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. വിവേകിന്റെ മുഖം മങ്ങി. “ആ പെലിയാടി മോനോട് ഞാൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു, വരുമ്പൊ ഒറ്റയ്ക്കു വരണമെന്ന്.” പോത്തന്റെ സ്വരം ക്രുദ്ധമായി. “ഹേയ് ഹേയ് ഹേയ്! ഇങ്ങനെ ഹോസ്റ്റിലിറ്റി കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്താണ് സർ ?” വിവേക് അമ്പരന്നു. “കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണെങ്കി ഇങ്ങോട്ട് അമറിനെ കൊണ്ടുവരാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. പണി കിട്ടുന്നത് ഞങ്ങക്കാ.24 മണിക്കൂർ പ്രൊട്ടക്ഷനാണ്. ഒരു വിട്ടുവീഴ്ച്ചയും പറ്റില്ല.” അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചതും വിവേക് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടു ഞെട്ടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. സ്റ്റെയർ കയറി വരുന്ന ആജാനുബാഹുവായ ഒരു ആഫ്രിക്കൻ യുവാവ്! “വിൻസന്റ്!” ആ യുവാവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുവന്നു. “നീയെന്താണ് ഇവരുടെ കൂടെ ?” “അമർ എവിടെ മിസ്റ്റർ വിവേക് ?” വിൻസന്റിന്റെ സ്വരത്തിന് തീരെ മാർദ്ദവമുണ്ടായിരുന്നില്ല. “വാട്ട് ഈസ് ഹാപ്പെനിങ്ങ് ഹിയർ മാൻ ?” അന്തം വിട്ടുപോയ വിവേക് പോത്തനുനേരേ തിരിഞ്ഞു. “ഡ്രഗ്സ് റിലേറ്റഡായിട്ടെന്തെങ്കിലുമാണോ ഇത് ?” “എടാ കൂത്തിച്ചി മോനേ!” പോത്തൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് വിവേകിനെ പുറകിലെ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിർത്തി. “എനിക്കേ, ഇതൊക്കെ നിന്നെ ബോധിപ്പിക്കണ്ട എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടോ ? നീ തന്നെ പറ!” “ദേഹത്തു തൊട്ടാൽ കളി മാറും കേട്ടോ മിസ്റ്റർ പോത്തൻ! വീ ആർ നോട്ട് സം-” പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല അവന്. പോത്തന്റെ ഉരുക്കു കാൽമുട്ട് വളരെ കൃത്യമായി കൊള്ളേണ്ടിടത്തു തന്നെ കൊണ്ടു. കുനിഞ്ഞു നിലത്തേക്കിരുന്നുപോയ വിവേക്, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു കരാട്ടേ സ്റ്റാൻസോടുകൂടി ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ, തനിക്കും പോത്തനുമിടയിൽ മഹാമേരു പോലെ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന വിൻസന്റിനെ കണ്ട നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ അവന്റെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മുഷ്ടികൾ അയഞ്ഞു. കൈകൾ സാവധാനം താഴ്ന്നു. “യൂ ഫൈറ്റ് ഹിം, യൂ ഫൈറ്റ് മീ! സിമ്പിൾ ആസ് ദാറ്റ്!” വിൻസന്റ് തന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി നിവർത്തി ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തിനുനേരേ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. “വിൻസന്റ്... നിനക്കറിയാം. അമർ ഇപ്പോ യൂസ് ചെയ്യാറില്ല. റീഹാബിലിറ്റേഷൻ കഴിഞ്ഞയാളാണവൻ. ഈ വിഷയത്തിൽ പൊലീസും കേസുമെല്ലാം ഒരാവർത്തി കഴിഞ്ഞതാണ്. ഇവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്ക് നീ. ഇനിയും ആ പാവത്തിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുതെന്ന് പറയൂ.” വിവേകിന്റെ ശബ്ദം തീരെ ദുർബ്ബലമായിരുന്നു. “വീ ഡോണ്ട് കെയർ വിവേക്... ഡ്രഗ്സ് യൂസ് ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പ്രശ്നമല്ല. അവനെക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് വേറേ കുറച്ച് കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ബ്രിങ്ങ് ഹിം. ഓക്കേ ? ഞങ്ങളോട് ഫൈറ്റ് ചെയ്ത് ജയിച്ചുപോകാൻ പറ്റുമെന്ന് കരുതല്ലേ നീ. അത്ര മണ്ടനല്ല വിവേക് എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം.” വിൻസന്റ് ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ, എന്നാൽ ഒട്ടും മയമില്ലാത്ത വാക്കുകളിൽ അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു. ഇനി അവരോട് സംസാരിച്ചിട്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ വിവേക് തന്റെ കൂട്ടാളിയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് ഒരാംഗ്യം കാണിച്ചു. അയാൾ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ സ്റ്റെയറിലൂടെ താഴേക്കോടിയിറങ്ങിപ്പോയി. കാലുകൾക്കിടയിൽ കൈയ്യമർത്തി വേദന കടിച്ചമർത്തുന്ന വിവേകിനെ നോക്കി പോത്തൻ അവജ്ഞയോടെ മുഖം വക്രിച്ചുപിടിച്ചു. “വല്ല കാര്യൊണ്ടാർന്നോ ? ആരു ക്ഷണിച്ചിട്ട് വന്നതാ നീ ?” “അയാൾ ഒരു വെൽ നോൺ ആക്ടറാണ്... ഇത്രേം പബ്ലിക്കായിട്ടൊരു സ്ഥലത്തൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് നിർവ്വാഹമില്ല സർ. അയാൾ ആരെ, എപ്പൊ, എന്തിന് മീറ്റ് ചെയ്യുന്നു എന്നൊക്കെ അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഞങ്ങടെ-” “പൊലീസിനൊള്ളേനേക്കാളും വല്യ അതോറിറ്റിയാണോടാ അത് ?” “സോറി സർ!” വിവേക് പിന്നെ ശബ്ദിച്ചില്ല. ഏതാണ്ട് പത്തു മിനിട്ടുകൾക്കു ശേഷം... വൃത്തിഹീനമായ ആ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അമറിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ ഭാവവ്യത്യാസം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. ‘പാൻ ഇൻഡ്യൻ സൂപ്പർ സ്റ്റാറിന്’ ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത അന്തരീക്ഷം. എങ്കിലും, പോത്തന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടതോടെ അമർ പെട്ടെന്നു തന്നെ മര്യാദക്കാരനായി. രൂപേഷ് കാലു കൊണ്ട് ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടുകൊടുത്തു. അംഗരക്ഷകർ രണ്ടുപേരോടും ബെഡിലേക്കിരുന്നുകൊള്ളാനും അവൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. “പോത്തൻ സർ...” ഒരു കൈ ഉയർത്തി, സ്കൂൾ കുട്ടികൾ ടീച്ചറോട് സംശയം ചോദിക്കുന്ന ഭാവത്തിലാണ് അമർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. “ശ്ശ്...” ചൂണ്ടുവിരൽ ചുണ്ടിലമർത്തിക്കൊണ്ട് പോത്തൻ അവനരികിലെത്തി കുനിഞ്ഞു. “വർത്താനം വേണ്ട. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലാതെ വാ തുറന്നാൽ, ഞാൻ ദേ എന്റെയീ ഇടംകൈ കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ വീക്ക്! നിന്റെയീ മില്ല്യൻ ഡോളർ മോന്ത ഞാൻ ചതച്ചുകളയും. മനസ്സിലായോ ?” സ്തംഭിച്ചു പോയ, സൂപ്പർ സ്റ്റാർ സ്വയമറിയാതെയെന്നോണം തല കുലുക്കി സമ്മതമറിയിച്ചു. “ഗുഡ്!” പോത്തനും ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അമറിനെതിർവശത്തായി ഇരുന്നു. “നീ ക്രേസി 9 എന്നൊരു ഗ്യാങ്ങിനെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?” കള്ളമാണ് വായിൽ വന്നതെങ്കിലും പോത്തനു പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന വിൻസന്റിനെ കണ്ടതും ആ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു അമറിന്. എല്ലാമറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് പോത്തന്റെ ചോദ്യമെന്നുറപ്പ്. “എനിക്കിപ്പൊ അവരുമായിട്ട് ഒരു ബന്ധവുമില്ല സർ. എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായി.” അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ കിട്ടി ഒരെണ്ണം. മുഖമടച്ചു തന്നെ. “ആ ഡ്രോണിലെ വീഡിയോക്ക് എത്ര വർഷത്തിന്റെ പഴക്കമുണ്ടെടാ [BLEEP]മോനേ!” പോത്തൻ അലറി. “സോറി സർ...” വായിൽ നിറഞ്ഞ രക്തം അവന്റെ ടീഷർട്ടിലൂടെ താഴേക്കൊഴുകിയിറങ്ങി. “നൊണയായിട്ട് ഒരു വാക്ക് നീ പറഞ്ഞു തീർക്കണേനു മുന്നെ തന്നെ അടി വീണിരിക്കും! മദമെളകി നിക്കുവാ ഞാൻ!” പോത്തൻ അവന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖം ബലമായുയർത്തി തനിക്കഭിമുഖമാക്കി പിടിച്ചു. “എനിക്കറിയാം...” എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയവന്റെ നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു അമറിന്റെ സ്വരത്തിൽ. “എന്തറിയാന്ന് ?” “ക്രേസി 9 ഗ്യാങ്ങിനെപ്പറ്റി എനിക്കറിയാം. വാൾട്ടർ എന്റെ ഫ്രണ്ടാ...” “വെരി ഗുഡ്!” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. “തല്ലാൻ കാരണമന്വേഷിച്ചു നിക്കുവാ ഞാൻ. അതുകൊണ്ട് യാതൊരു കാരണവശാലും ഉഡായിപ്പിനു നിക്കരുത്.” “ഇല്ല സർ!” “ഓക്കെ! അടുത്ത ചോദ്യം. ഇവിടെയെത്തിയതിനുശേഷം, വാൾട്ടർ നിന്നെ വിളിച്ചാർന്നോ ?” അമർ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “സർ തല്ലരുത്... സത്യമാണ് പറയുന്നത്. വാൾട്ടർ ഇവിടെയെത്തിയ വിവരം ഞാനിതാദ്യായിട്ടാണ് കേക്കണത്.” ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭീതി നിഴലിച്ചു. പോത്തൻ കൈയുയർത്തിയപ്പോൾ അമർ ചൂളി താഴേക്കു കുനിഞ്ഞിരുന്നുപോയി. “അവൻ നിന്നെ വിളിക്കാതിരിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലല്ലോ കുട്ടാ... നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞെ അവൻ നിന്റെ ഫ്രണ്ടാന്ന്.” “എന്റെ നമ്പറ് ഞാൻ മാറ്റിയാർന്നു സർ. ഒരു മാസം പോലുമായിട്ടില്ല. അവരുമായിട്ടൊക്കെയുള്ള കണക്ഷൻ കുറേ കാലം മുന്നെ തന്നെ ഞാൻ കട്ടുചെയ്തതാ. ഭയങ്കര ഡേഞ്ചറസാണവര്.” “ഉം...” പോത്തൻ ആലോചനയോടെ ഒന്നിരുത്തി മൂളിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് ജെയിംസിനെ നോക്കി. “ആ കട്ടിലേലിരിക്കണ രണ്ട് മൈരന്മാരേം ഒന്ന് പിടിച്ച് പൊറത്തോട്ട് നിർത്തിക്കേ. അതിനു മുമ്പ് അവന്മാരടെ ഫോണൊക്കെ വാങ്ങി വെക്ക്.” (TBC) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVaNgD0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 42. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആശാലത അമ്പരന്ന് തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആവണിയെ നോക്കി. തങ്ങൾക്കരികിലൂടെ അനേകം പേർ അനുസ്യൂതം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമൊക്കെ നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഒരു നിഴൽ പോലെയാണ് ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. ദൂരെയുള്ള റൈഡുകളിൽ നിന്നുള്ള വർണ്ണ വെളിച്ചം ആശാലതയുടെ മുഖത്ത് വീഴുകയും അടുത്ത നിമിഷം അത് കെട്ടു പോകുന്നതും ആവണി കണ്ടു. താൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം ഇന്നോളം ആശ ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "നീ.. നീ എന്താ ആവണീ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.." ആശാലത തന്റെ കൈ നീട്ടി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തൊട്ടു. ആശാലതയുടെ കൈ വിരൽ തുമ്പുകൾ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ചേച്ചീ.. വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് സംശയം രണ്ടേ രണ്ട് ആളുകൾക്ക് എതിരെ മാത്രമാണല്ലോ. അതിൽ ഒന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പ്. മറ്റൊന്ന് ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷൻ... ഇവരെ രണ്ടു പേരെ കഴികെ ചേച്ചിയുടെ മനസിൽ വിന്നിച്ചൻ എന്ന മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും ഒരു ക്ളീൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആണല്ലോ ഉള്ളത്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.." ആവണി ചോദിച്ച ചോദ്യം ആശാലത കേട്ടെങ്കിലും അവൾക്കതിനു മറുപടി പറയാൻ നാവ്‌ ഉയർന്നില്ല. "നമ്മൾ കണ്ടതിനും കാണാത്തതിനും അപ്പുറം മറ്റൊരു കഥ ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്നാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ സംശയം..." "നീ എന്താ ആവണീ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്. എന്നെ വെറുതേ ടെൻഷൻ പിടിപ്പിയ്ക്കാതെ നീ അത് എന്നോട് തുറന്ന് പറയ്‌.." ആശാലത അവളോട് കെഞ്ചും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല ചേച്ചീ വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടനോ, ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിനോ പങ്കുണ്ടെന്ന്.. അശോകേട്ടൻ ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചിരിയ്ക്കാം. എന്ന് കരുതി ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്ന ശേഷം സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ ജീവിതം വെടിപ്പാക്കി എടുക്കണം എന്നെങ്ങും അശോകേട്ടൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ആണ് അശോകേട്ടൻ എങ്കിൽ വേണ്ടില്ല. ഇത് ഒരു ക്രൈം താൻ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ അനന്തരഫലം എത്രത്തോളം ഭീകരമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു കൊടുക്കണോ.. പ്രത്യേകിച്ചും, സമാധാനപരവും, സന്തോഷ പരവുമായി താൻ ഒരു കുടുംബ ജീവിതം നടത്തി പോരവേ... അപ്പോൾ ചേച്ചിയ്ക്ക് ചോദിയ്ക്കാം ആ പോലീസ് വേഷം തന്നെ ഒരു മറയും, സംരക്ഷണ കവചവും ആയി എടുത്തു കൂടെ എന്ന്. എടുക്കാം.. അങ്ങിനെ ആ പദവിയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നവരും ഉണ്ടാകും. അത് പക്‌ഷേ താൽക്കാലികം മാത്രമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അശോകേട്ടന് കൃത്യമായ ബോധ്യം ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും. അശോകേട്ടന് ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചേ തീരൂ എന്ന വാശിയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ വയ്യ. അതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമായിരുന്നല്ലോ എന്റെ നാട് കടത്തൽ. എന്ന് കരുതി ഒരാളേ കൊന്നു കളയുക എന്നൊക്കെ വച്ചാൽ.. അത് ചേച്ചിയുടെ വെറും സംശയം ആണെന്നേ എനിയ്ക്ക് പറയാൻ പറ്റൂ. " ആശാലത തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ഷാളിന്റെ തുമ്പ് വിരലിൽ ചുറ്റി അഴിയ്ക്കാനും വീണ്ടും അതേ പോലെ കുടുക്കിടാനും തുടങ്ങി. "അതുപോലേ തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചിയെ സ്വന്തമാക്കിയതാണ് രതീഷേട്ടൻ എന്ന് ചേച്ചി ഇത്ര നാളും ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ... ചേച്ചി ജീവിച്ചത് രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ മാത്രമല്ലല്ലോ.. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മയില്ലാരുന്നോ.. അനുജത്തി ഇല്ലായിരുന്നോ... അവരിൽ ആരിലെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കും ദുഷ്ടത നിറഞ്ഞ ഒരു മാനസികാവസ്ഥ ചേച്ചിയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും അനുഭവപ്പെടാൻ ഇടയായിട്ടുണ്ടോ.. രതീഷേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കൊലയാളി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയ ഏതെങ്കിലുമൊരു നിമിഷത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് അത് അനുഭവപ്പെടാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.. അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രവൃത്തി അറിയാതെയെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ ചേച്ചീ.. ചേച്ചിയൊന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്ക്.. എപ്പോഴെങ്കിലും.. ഒരു ചലനത്തിൽ കൂടിയെങ്കിലും..." ആവണി അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ആശാലതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പും അവളുടെ ശ്വാസഗതിയും ഏറി വരുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ആശാലത പെട്ടന്ന് ആവണിയുടെ മുൻപിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ആശാലതയുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷികാവസ്ഥ എത്രത്തോളം വലുതായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഊഹിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം ആവണി വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു. "ചേച്ചീ..." അവൾ വിളിച്ചു. ആശാലത അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാതെ തോളിന് മുകളിലൂടെ മുഖം ചെരിച്ചു അവളെ നോക്കി. "മറന്നു കളയാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ മറന്നു കളഞ്ഞേക്കുക... ഒരു ഓർമതെറ്റ് പോലെ അതെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് എടുത്തു കളയാൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ ചേച്ചിയുടെ മുൻപിൽ മികച്ചൊരു ജീവിതം ചേച്ചിയെ കാത്ത്‌ നിൽപ്പുണ്ട്.. തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടവൾ ചേച്ചിയാണ്... ചേച്ചിയ്ക്ക് എന്നോട് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.. നാല് വർഷത്തോളം ഞാൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം പിഴുതെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞേക്കാനാണ് നീ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പറയുന്നതെന്ന്.. അതിന് എനിയ്ക്ക് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്.. സ്വന്തം നിഴലിനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു ചേച്ചി എന്ത് നേടും... ആർക്ക് വേണ്ടി ആരോടാണ് ചേച്ചി ഈ പോരാടുന്നത്.. ചേച്ചി പോരാടി ജയിച്ചിട്ട് ആരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലും.. വിന്നിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്കോ.. ആ മനുഷ്യൻ മരണപ്പെട്ടു പോയി ചേച്ചീ.. അത് അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയ ഒരപകട മരണമാണെന്ന് പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ ആയ ആ ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചി മാത്രം എന്ത് കൊണ്ട് അത് അംഗീകരിയ്ക്കുന്നില്ല ചേച്ചീ... ചേച്ചി അംഗീകരിച്ചേനെ.. എങ്ങിനെയെന്നോ.. ചേച്ചി അന്വേഷിച്ചു പോയില്ലേ നിങ്ങൾ രെജിസ്റ്റർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു കരിക്കോട്ട് താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി വാടക വീട് വിന്നിച്ചൻ എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ.. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തരുതായിരുന്നു. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തിയതാണ് ചേച്ചി കാണിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരം. കരിക്കോട് നിന്ന് അധികം ദൂരത്തിലൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ശക്തികുളങ്ങര.. ചേച്ചി അവിടെ വരെ പോയി വരാനുള്ള മനസ് കൂടി കാണിയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഏതൊക്കെയോ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞല്ലേ ചേച്ചി അറിഞ്ഞത് ശക്തി കുളങ്ങരയിലുള്ള ഏതോ ഒരു പെൺകുട്ടിയുമായി വിന്നിച്ചന്റെ കെട്ട് ഉറപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുകയാണെന്ന്... ആ കേട്ടത് ചേച്ചി എന്തുകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു..അത്കേട്ട സ്ഥിതിയ്ക്കെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് ശക്തി കുളങ്ങര പോയി അത് സത്യമാണോ എന്ന് ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ട് പോരാൻ വയ്യായിരുന്നോ.. ആ കേട്ടതിൽ ഒരു ശതമാനമെങ്കിലും സത്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ഒരിയ്ക്കലും ഇങ്ങനെ തീ തിന്നു അവർക്കിടയിൽ ജീവിയ്‌ക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ വച്ചു നിർത്തിയതോടെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലങ്ങളോളം അശാന്തിയുടെ കരിനിഴൽ വാരി വിതറുക കൂടിയാണ് ചെയ്തതെന്നോർക്കണം. " ആശാലത ഒരു ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി. "നീയിപ്പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം വിന്നിച്ചൻ എന്നെ പറ്റിക്കുക ആയിരുന്നെന്നാണോ... അതിന് വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ആവണീ.. നിനക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ വിന്നിച്ചനെ.." "ചേച്ചിയെ പോലെ അല്ലെങ്കിലും എനിയ്ക്കും അറിയാം വിന്നിച്ചനെ.. പക്‌ഷേ മനുഷ്യനല്ലേ ചേച്ചീ.. വീട്ടുകാർ അംഗീകരിച്ച പെണ്ണ്.. വിദേശത്ത്‌ നഴ്‌സ്.. അതായത് ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി.. വിന്നിച്ചനും വിദേശത്തേയ്ക്ക് പറന്ന് സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒരു ജീവിതം കെട്ടി പ്പടുക്കാനുള്ള വഴി.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ലോകത്ത്‌ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷപ്പെടുന്നത് എത്രയോ നല്ലതാണെന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ..." "നാല് വർഷം ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന പ്രണയവും, ജീവിതവും ഒരു പൂ പറിയ്ക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പറിച്ച് മാറ്റിക്കളയാൻ വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്.." "എന്തോന്ന് പ്രണയം.. കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയ്ക്ക് മുൻപിൽ ആ പ്രണയമൊക്കെ ആരും മാറ്റി വച്ചു പോകും ചേച്ചീ.. പ്രത്യേകിച്ചും വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ള ഒരു നഴ്സിനെ കാട്ടി വിന്നിച്ചന്റെ മനസിനെ പ്രലോഭിപ്പിയ്ക്കാൻ അയാളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ... പ്രണയത്തെക്കാൾ വലുതാണ് ജീവിതമെന്ന് മനസിലാക്കാൻ ആകാത്ത വിഡ്ഢിയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ വിന്നിച്ചൻ.. ആണോ... അയാൾക്ക് ബൈക്കിന് ഒരു ലിറ്റർ പെട്രോൾ അടിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചി കനിയണം.. കൊതി തീരെ വിന്നിച്ചന് എന്തെങ്കിലും ഹോട്ടൽ ഫുഡ്ഡ് കഴിയ്ക്കണമെങ്കിലും ചേച്ചി തന്നെ മനസ്സ് വയ്ക്കണം... വിന്നിച്ചന്റെ പോക്കറ്റിൽ രണ്ടോ നാലോ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ട് ഇരിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ശമ്പളം കിട്ടുന്ന ദിവസം വരെ കാത്തിരിയ്ക്കണം.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ മഹാ സാഗരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഒരാൾ സർവ്വ സൗഭാഗ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തുംഗതയിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചു കയറ്റാൻ വരുമ്പോൾ എന്തിന് താൻ അതിന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കണം എന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ... തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ എന്നല്ല, തോന്നിയിരിയ്ക്കണം.." "ആവണീ.." ആശാലതമെല്ലെ വിളിച്ചു. "ഇതെല്ലാം നിന്റെ തോന്നലുകളല്ലേ. സത്യമാവണമെന്നില്ലല്ലോ." "ഇല്ല.. അത് ന്യായം. വിന്നിച്ചൻ മരണപ്പെട്ടതിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടന്റെയോ, രതീഷേട്ടന്റെയോ കയ്യുണ്ടെന്നുള്ളത് ചേച്ചിയുടെയും തോന്നലല്ലേ. അതും ശരിയാകണമെന്നില്ലല്ലോ.. ഉവ്വോ." ആവണിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് ദീനമായുള്ള ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു ആശാലതയുടെ മറുപടി. "ചേച്ചീ..ദേ, വൃന്ദ ചേച്ചി വരുന്നുണ്ട്.." ആവണി നടന്നു വരുന്ന വൃന്ദയെ നോക്കി ആശാലതയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംജ്ഞ നൽകി. തിരക്കിലൂടെ അവർ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്ന് വൃന്ദ അവരോട് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കുടിച്ചാലോ എന്ന് തിരക്കി. ''ദേ, അവിടെ നല്ല കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് ഉണ്ട്. " വൃന്ദ താൻ നടന്നു വന്ന വഴിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇവളെ കൂട്ടി പോയിട്ട് വാ ഏട്ടത്തീ. ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം." ആശാലത പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട ആശേ. അതിനെന്തിനാ നീ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്.. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ. എന്നിട്ട് അവിടെ നിൽക്ക്." അവർ അവിടേയ്ക്ക് പോകും മുൻപേ ആവണിയുടെ അച്ഛൻ അവളെ തിരക്കി അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് കൂടി വൃന്ദ കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് മേടിച്ചു നൽകി. അതിന് ശേഷം ആവണി കൂട്ടുകാരിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "നീയെന്റെ മനസിലെ ഒരു അഗ്നിപർവതത്തിന് തീ കൊടുത്തിട്ടാ പോകുന്നത്..." ആരും കേൾക്കാതെ ആശാലത അവളോട് പറഞ്ഞു. "അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു സർവ്വതും നശിച്ചു പോകും മുൻപേ ആ തീ ഞാൻ കെടുത്തിക്കോളാം ചേച്ചീ.. പോട്ടെ.. ഞാൻ വിളിയ്ക്കാം..." അവൾ ആശാലതയുടെ കയ്യിൽ തൊട്ടു. പിന്നെ അവൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ തിരക്കിലേക്ക് നടന്നു പോയി. ആവണി എന്താണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞതെന്നോ, അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നോ മാത്രം ആശാലതയ്ക്ക് മനസിലായില്ല. വൃന്ദ അവളെയും കൂട്ടി റൈഡുകൾ പ്രവൃത്തിയ്ക്കുന്ന സ്ഥലതേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അശോകനും, രതീഷും അടുത്തതിൽ കയറാൻ റെഡിയായി നിൽക്കുകയാണ്. രതീഷ് അവരെ വിളിച്ചെങ്കിലും പേടിയോടെ വൃന്ദ പിന്മാറിക്കളഞ്ഞു. ♦️ രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടടുത്തു അവരെല്ലാം വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ. ഭാനുമതിയമ്മ ഉറങ്ങാതെ സിറ്റൗട്ടിൽ അവരെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മയോട് ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോളാൻ ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലേ. ഒറ്റയ്ക്ക് ദേ വന്നു പുറത്തിരിയ്ക്കുന്നു. നേരമിപ്പോൾ എത്രയായീന്ന് വല്ല അറിവുമുണ്ടോ അമ്മയ്ക്ക്.." അശോകൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ അമ്മയോട് തിരക്കി. "നേരം.. പിന്നേ.. നിങ്ങള് വരാതെ പോയിക്കിടന്നാൽ എനിക്കുറക്കം വരുവോടാ മക്കളേ." അവർ എല്ലാവരെയും നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അശോകൻ തന്റെ തോളിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമായ മോളേ കൊണ്ട് കിടത്താൻ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് പോന്നു. "കഴിച്ചോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ നിങ്ങൾ.." അശോകൻ ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ തങ്ങൾ പുറത്ത് നിന്ന് കഴിച്ചിട്ടേ വരൂ എന്ന് പറഞ്ഞതോർത്തിട്ട് അവർ തിരക്കി. "കഴിച്ചു. ഇത് അമ്മയ്ക്ക്." രതീഷ് തന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്ന പാർസൽ ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവർ സന്തോഷത്തോടെ അത് കയ്യിൽ വാങ്ങി പിടിച്ചു. ആശാലത അവിടെ അൽപ്പസമയം നിൽക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അകത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ രതീഷും ചെന്നു. അവർ സന്തോഷത്തിൽ ആണോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച ശേഷം ഭാനുമതിയമ്മ വൃന്ദയെ നോക്കി. "അവളുടെ മുഖമെന്താ മോളേ കടന്നൽ കൂത്തേറ്റത് പോലെ ഇരിയ്ക്കുന്നത്. രണ്ടും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സംസാരമുണ്ടായോ.." "ഹേയ്. സംസാരം ഒന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഏത് നേരവും ആശയുടെ മുഖം ആ രീതിയിലാണല്ലോ ഉള്ളത്.." "ഈ പെണ്ണ് ഇതെന്ത് ഭാവിച്ചാണോ.. രണ്ടിനും ഇത്തിരി സന്തോഷമൊക്കെ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞാ അശോകൻ നിങ്ങളെ പുനലൂർക്ക് കൊണ്ട് പോയത്.. അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ ആർക്കോ വേണ്ടി പോയിട്ട് വന്ന പോലുണ്ടല്ലോ." ഭാനുമതിയമ്മ സ്വയമെന്നോണം പറഞ്ഞു. തങ്ങൾ അവിടെ വച്ച് ആവണിയെ കണ്ട വിവരം വൃന്ദ അമ്മയെ അറിയിച്ചു. "അതിനി എന്തൊക്കെ നമ്മുടെ കൊച്ചിന്റെ ചെവിയിൽ ഓതി കൊടുത്തിട്ടായിരിയ്ക്കുമോ പോയേക്കുന്നത്. ആ അഹങ്കാരി പെണ്ണ് ഒറ്റ ഒരുത്തിയാ ഇവൾക്ക് വേണ്ട സർവ്വ വളവും വച്ച് കൊടുത്തത്. അശോകൻ അവളെ നാടുകടത്തിയതായിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ട് പിന്നേം അവൾ തിരിച്ചു വന്നോ..." "അമ്മേ.. പതുക്കെ. രതീഷ് അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്.." വൃന്ദ ഓർമിപ്പിച്ചു. "അശ്രീകരം പിടിച്ച പെണ്ണ്. പിന്നേം വന്നു കൂടിയേക്കുവാ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ പിന്നാലേ അവളെ ജീവിയ്ക്കാൻ സമ്മതിയ്ക്കാതെ." ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് ആവണിയുടെ കാര്യം ഓർക്കേ ദേഷ്യം അടക്കാൻ ആയില്ല. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mOO3R8X?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌- 43🌺💚 ആ നിമിഷം തന്നെ നന്ദനും ഭാമയും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.... കാവ്യ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ജീവൻ കെട്ടിയ താലിമാല അഴിച്ചവിടെ വച്ചു..... ഈ ഭാരമെനിക്കിനി വേണ്ടാ...... അവളുടെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ എല്ലാവരും ഞെട്ടി ....... ആ നിമിഷം നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും മനസ്സിലായി പ്രശ്നം അത്രയും ഗുരുതരമാണ്....... പക്ഷേ അവരൊന്നും ചോദിച്ചില്ല...... അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് അവളായി തന്നെ പോകുന്ന യാത്രയിൽ പറയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു. അവർ സിറ്റഔട്ട്‌ൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ജീവന്റെ അമ്മ പുറത്തേക്ക് വന്നു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... കാർ ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞകന്നതും അവർ ജീവന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. 🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 യാത്രയിലുട നീളം കാവ്യ വളരെ സൈലന്റായിരുന്നു..... ഭാമയും നന്ദനുമത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടതും നേരം ഇരുട്ടിതുടങ്ങി. അരമണിക്കൂർ പിന്നിട്ടതും നന്ദൻ വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിനടുത്ത് വണ്ടി നിർത്തി....... ഇറങ്..... നന്ദൻ ഇരുവരെയും നോക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി..... ഭാമ പുറകിലേക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഏതോ ചിന്തയിലാണ്ടിരുന്ന കാവ്യയെ ഭാമയൊന്ന് കുലുക്കി വിളിച്ചതും അവളൊന്നു ഞെട്ടിയുണർന്നു..... വാ...... ഇറങ്... കോഫി കുടിക്കാം ...... അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ റെസ്റ്റോറന്റ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. താനിത്രയും നേരം ഈ ലോകത്തേ അല്ലായിരുന്നു..... അവൾ ചിന്തിച്ചു... കാവ്യാ..... ഇറങ്.... എനിക്ക് വേണ്ട ചേച്ചി........ അത്‌ പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല...... ഇറങ്...... ഭാമ നിർബന്ധം പറഞ്ഞതും കാവ്യ പിന്നൊന്നും പറയാതെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.... നന്ദന് പിന്നാലെയായി ഇരുവരും നടന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നൊരു ടേബിളിലേക്ക് മൂന്ന് പേരുമിരുന്നു...... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഓർഡർ എടുക്കാൻ ആള് വന്നതും എല്ലാവർക്കും ഓരോ കോഫിയും ഒന്നോ രണ്ടോ ചെറിയ സ്നാക്സും നന്ദൻ ഓർഡർ ചെയ്തു. കാവ്യ ഇപ്പോഴും ഏതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ ഇരിക്കുകയാണ്..... ഭാമയും നന്ദനും അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു..... കാവ്യാ....... നന്ദന്റെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും കാവ്യ ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി...... എന്താ മോളെ പറ്റിയെ..... എന്തായിരുന്നു പ്രശ്നം.... ജീവൻ എന്തിനാ നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചേ..... നന്ദൻ മുഖവുരയൊന്നും കൂടാതെ തന്നെ സംസാരിച്ചു. കാവ്യ ദീർഘമായൊന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു..... ശേഷം ഇരുവരേയും നോക്കി പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. 💚💚 കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ചെന്ന ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ വളരെ സ്നേഹമായിരുന്നു..... പെട്ടന്നുള്ള വിവാഹമായതിനാൽ പരസ്പരം നന്നായി അടുത്തറിയണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു ....... കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ പോകാനും പറഞ്ഞിരുന്നു...... അതെല്ലാം എനിക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു.... എന്നാൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാളുടെ സ്വഭാവം ആകെ മാറി തുടങ്ങി...... അയാളുടെ മാത്രമല്ല അയാളുടെ വീട്ടുകാരുടെയും..... പ്രതേകിച്ച് അമ്മയുടെ...... പിന്നീട് ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ കണ്ടവരെ അല്ലാ ആരും...... അയാൾക്ക് ഞാൻ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും എല്ലാം കുറ്റം.... ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു.... എന്റെ തെറ്റെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്നാലും ഞാൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചു..... പക്ഷേ..... കാരണമെന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല...... എനിക്ക് മേലേ കുറ്റങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു..... അയാളുടെ അമ്മക്ക് ഞാൻ ഓർഡർ ഇടുമ്പോൾ ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നൊരു വേലക്കാരി പോലെയായി മാറി..... ഇനിയും ആ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ ഇത് തന്നെ തുടരുമെന്നുള്ളത് കൊണ്ട് പഠിക്കാൻ പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു..... പഠിക്കാൻ വിടുമെന്നവാക്ക് നേരത്തേ തന്നെ തന്നതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് എന്നെ വിടുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാൽ അത്‌ ഞാൻ ചോദിച്ച ദിവസം നീയിനി പഠിക്കാൻ പോകണ്ട എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി...... പക്ഷെ അത്‌ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തില്ല ഞാനന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു...... പഠിക്കണമെന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു.... അതിന് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമെന്നും പറഞ്ഞു. അന്നയാളെന്നെ തല്ലാൻ കൈ പൊക്കി.... ഒന്ന് പിടിച്ചു മാറ്റാൻ പോലും നോക്കാതെ അയാളുടെ അമ്മയും..... ഞാൻ അപ്പോ തന്നെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു. അമ്മയാണ് ഫോൺ എടുത്തത്...... കരഞ്ഞുപോയി ഞാൻ..... പക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കണ്ടായിരുന്നു........ നീയിനി പഠിച്ചിട്ടെന്തിനാ..... അടങ്ങി വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ നോക്ക്..... ഇതിലും വലിയ ബന്ധമൊന്നും നിനക്ക് കിട്ടാനില്ല ...... അവനുമായി തല്ലിപ്പിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു വന്നാൽ ഞാനിവിടെ കേറ്റില്ല..... നാട്ടുകാർക്ക്‌ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വയ്യ. ഇതായിരുന്നു എന്റെ അമ്മയുടെ മറുപടി..... ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്ന് പകച്ചുപോയി എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും എന്റെ പെറ്റമ്മ ഒന്ന് നിന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ...... ഹൃദയം തകർന്നുപോയി..... പിന്നീട് ആരെയും വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല...... എന്തുചെയ്യുമെന്നോ എങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്നോ ഒന്നും മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നില്ല. ആകെയൊരു ശൂന്യത മാത്രം. അതിനിടയിൽ എന്റെ ഫോണും അയാൾ എടുത്തു മാറ്റി..... ആരെയും വിളിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസമാണ് അയാളുടെ ഫോൺ എന്റെ കൈയ്യിൽ കിട്ടുന്നത്.... ലോക്കഴിക്കുന്നത് ഒരിക്കൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് അതോർമ്മിച്ച് ഞാൻ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കി..... അപ്പോ തന്നെ അത്‌ ഓൺ ആകുകയും ചെയ്തു..... ആദ്യം അച്ഛനെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി...... പിന്നെ വേണ്ടന്ന് വച്ച് ഭാമ ചേച്ചിയെ തന്നെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ വരുന്ന മെസ്സേജു കൾ കാണുന്നത്...... നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കണ്ടപ്പോൾ ഒന്ന് വാട്ട്സാപ്പിലേക്ക് കയറാൻ തോന്നി കയറിയപ്പോൾ ആദ്യത്തേ കോൺടാക്റ്റിൽ നിന്ന് മെസ്സേജ് വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിലെ dp പിക് കണ്ടപ്പോ ഒന്ന് ഞെട്ടി ഒരു പെണ്ണിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ജീവൻ...... അറിയാതെ നെഞ്ചോന്നിടിച്ചു പോയി...... ആ പിക് ഒന്ന് സൂം ചെയ്തു നോക്കി...... കണ്ടിട്ട് മലയാളി അല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി...... ഓസ്‌ട്രെലിയയിൽ അയാൾക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്.... അവളാകണം. ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ശേഷം ആ ചാറ്റ് ഓപ്പണാക്കി നോക്കി...... വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞെട്ടി പോയിരുന്നു...... അത്രയ്ക്ക് വൃത്തികെട്ട രീതിയിലുള്ള ചാറ്റ് കൂടാതെ കുറേ ഫോട്ടോസും വീഡിയോസും.... അതിൽ ഒന്ന് ആയാളും ആ പെണ്ണും ചേർന്നുള്ള കിടപ്പറ രംഗങ്ങൾ. ചതിക്കുകയായിരുന്നു............. എനിക്ക് ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല..... പെട്ടന്നാണ് അയാളെന്റെ പുറകിലൂടെ വന്ന് കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ തട്ടിയെടുത്ത്. ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി ......... ആദ്യത്തെ പകപ്പ് മാറിയതും ഞാനയാളെ എതിർത്തു...... എനിക്കിപ്പോ എന്റെ വീട്ടിൽ പോണമെന്നു പറഞ്ഞു എന്നാൽ അയാൾക്കൊരു പുച്ഛഭാവമായിരുന്നു..... അത്‌ കണ്ടതും എന്റെ സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ടു അയാളെ ഞാൻ പിടിച്ച് തള്ളി ഫോൺ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കി..... ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പ്പോലെയായിരുന്നു എന്റെ പ്രവർത്തി...... അന്നേരമാണ് അയാൾ തല്ലിയത്...... ഒരുപാട് തല്ലി...... ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ അയാൾക്കൊപ്പം ഓസ്‌ട്രെലിയയിലേക്ക് എന്നെയും കൊണ്ടുപോകും അവിടെ എത്തിയാൽ നിനക്ക് ഈ വിലപോലും ഞാൻ തരില്ല...... നീ ഫോണിൽ കണ്ടത് അവളുമായി നിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് കാണിച്ച് തരും ഞാൻ..... അയാളുടെ ആ പ്രതികരണത്തിൽ പകച്ചുപോയി ഞാൻ....... അവളുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ എന്നെ ചതിച്ച് എന്റെ വീട്ടുകാരെ ചതിച്ച് എന്നെ നീ വിവാഹം കഴിച്ചതെന്ന് ഞാൻ അലറി ചോദിച്ചു...... അതിനും അയാളൊരു പുച്ഛ ചിരിയായിരുന്നു. നാട്ടുകാരുടേയും ബന്ധുക്കളുടെയും കണ്ണിൽ പൊടിയിടാൻ എനിക്കൊരു കല്യാണം വേണമായിരുന്നു..... അതായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. ഞാൻ തകർന്നു പോയി..... അയാളുടെ അമ്മ എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും മിണ്ടാതെ നിന്നു...... രണ്ട് ദിവസം ഞാൻ ആരോടും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തുപോയാലും അപ്പൊത്തന്നെ വരും അയാൾ വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ ആ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ പോകില്ല. ഇന്ന് അലമാര ലോക് ചെയ്യാൻ അയാൾ മറന്നു അതിൽ മുഴുവൻ തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ് എന്റെ ഫോൺ കിട്ടിയത്. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു...... അയാൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ കട്ട് ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചു പോയേനെ..... കാവ്യ വലിയൊരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞുനിർത്തി. നന്ദനും ഭാമയും അവൾ പറഞ്ഞതും അനുഭവിച്ചതുമായുള്ള കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് ഞെട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു..... അതുകൊണ്ടാ പോകാൻ നേരം താലിമാലയൂരി ഞാനവിടെ വച്ചത്....... എനിക്കിനി പറ്റില്ല ഏട്ടാ...... അത്രയ്ക്ക് അനുഭവിച്ചു...... മറ്റൊരു പെണ്ണുമായുള്ള രംഗങ്ങൾ ഞാൻതന്നെ കാണുമ്പോഴുള്ള എന്റെ അവസ്ഥ....... അവളുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു...... ഭാമ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു...... കാവ്യ ധൈര്യമായിരിക്ക്...... ഈ ചതിക്കവന് മാപ്പില്ല. അവന് മാത്രമല്ല അവന്റെ കുടുംബത്തിനും ബാക്കി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയാം..... മോള് കോഫി കുടിക്ക്. അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നന്ദൻ പറഞ്ഞു..... നന്ദനെ കാവ്യക്ക് ഒരുപാട് ബഹുമാനവും ഒത്തിരി ഇഷ്ടവുമാണ്...... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഏട്ടനെ അവൾക്ക് വിശ്വാസവുമാണ്..... ഇപ്പോൾ ഒത്തിരി ധൈര്യം കൈവന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ കോഫി കുടിച്ചു. നന്ദൻ കോഫി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവർക്കരികിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ബില്ലടക്കാനായി ചെന്നു ശേഷം പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഫോൺ എടുത്ത് സഞ്ജുവിനെ ഡയൽ ചെയ്തു. ഭാമയും കാവ്യയും വരുമ്പോൾ അവൻ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടതും അവൻ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു കാറിലേക്ക് കയറി...... ഒരു അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വീട്ടിലെത്തി...... ദേവകിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി വരുന്ന കാവ്യയെ കണ്ടതും അവരൊന്നു ചിരിച്ചു...... ആഹാ..... ആരാ ഇത് കാവ്യ മോളോ...... ഈ കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടാൻ പോയതാണേൽ ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്ക്കൂടെടാ...... അമ്മ നന്ദനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ജീവൻ വന്നില്ലേ മോളെ..... കാര്യമറിയാതെ യാണ് അമ്മ ചോദിച്ചതെന്ന് അറിയാവുന്നുള്ളത് കൊണ്ട് അവൾ ഇല്ലന്ന് തലയാട്ടി ..... ഭാമ അവളെയും വിളിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.... അവർ മുകളിലേക്കുള്ള സ്റ്റെപ് കയറിയതും ഹാളിലേക്ക് കയറിയ നന്ദനെ ദേവകിയമ്മ നോക്കി..... ആ കുട്ടി ഒത്തിരി ക്ഷീണിച്ചു പോയല്ലേടാ...... മ്മ്മ്മ്....... നന്ദൻ ഒന്നു മൂളി..... അവൾ കുറച്ച് ദിവസം ഇവിടെ കാണും കേട്ടോ അമ്മേ .... അവന്റെ ഗൗരവത്തോടുള്ള സംസാരം കേട്ടതും അവർ നെറ്റി ചുളിച്ചു എന്ത് പറ്റി കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട് ....... എന്ത് പ്രശ്നം....... അവൻ കാവ്യയുടെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു എന്തൊരു സ്ത്രീയാണ് കാവ്യയുടെ അമ്മ...... കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ കാവ്യയുടെ അമ്മയോടാണ് ദേവകിയമ്മക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയത്. എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ...... ആ കുഞ്ഞിനെ ഇങ്ങനെ ചതിച്ചവനെ വെറുതേ വിടുകയും ചെയ്യരുത്. ഹ്മ്മ്മ്...... നന്ദനൊന്നു മൂളി...... അവന്റെ മനസ്സിലും അത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഇന്നാ പിടിച്ചോ മന്ത്രിസഭ! സ്പീക്കർ: എ പി അനിൽകുമാർ 1. മുഖ്യമന്ത്രി: വിഡി സതീശൻ 2. രമേശ് ചെന്നിത്തല 3. സണ്ണി ജോസഫ് 4. പിസി വിഷ്ണുനാഥ് 5. കെ മുരളീധരൻ 6. അൻവർ സാദത്ത് 7. വിപി സജീന്ദ്രൻ 8. ബിന്ദു കൃഷ്ണ 9. എം വിൻസെന്റ് 10. എം ലിജു 11. ചാണ്ടി ഉമ്മൻ 12. പി കെ കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടി 13. കെ എം ഷാജി 14. എൻ ഷംസുദ്ദീൻ 15. പി കെ ബഷീർ 16. മോൻസ് ജോസഫ് 17. അപു ജോൺ ജോസഫ് 18. ഷിബു ബേബി ജോൺ 19. സിപി ജോൺ 20. അനൂപ് ജേക്കബ് 21. കെ കെ രമ/ മാണി സി കാപ്പൻ 🫣🫣🫣 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #😹 തമാശ തമാശ #🗳️ രാഷ്ട്രീയം #🔵 യുഡിഎഫ് #🤣 കോമഡി കോമഡി 😆 #🔥 കട്ട ഹീറോയിസം

അർജുൻ ആ ഓർമ്മകൾ മറക്കാൻ ആവുന്നില്ല ആ വിയോഗം കണ്ണൂർകാരൻ 🥺🥺🥺 #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #💃 Reels വീഡിയോസ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😔വേദന #💑 സ്നേഹം