ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6QbEkgw?d=n&ui=v64j8rk&e1= part...15... രാഹുൽ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി മാറി നിന്നു.. കൊച്ചച്ഛൻ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി..അവനു അത് വിശ്വസിക്കാൻ ആയില്ല.??? രുദ്രനാരായണൻ മെല്ലെ മുന്നോട്ട് വന്നു..പിന്നെ രാഹുലിനെ തന്റെ പുറകിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി കൊണ്ടു കാറിന്റെ നേരെ നോക്കി.. രുദ്രന്റെ പുരികം വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു..വലതു കൈ തന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടു വീരഭദ്രമന്ത്രത്തിന്റെ ശ്ലോകങ്ങൾ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞു...ശ്രീ മഹാദേവന്റെ ഭൂതഗണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശക്തിയുള്ള മൂർത്തി ആണ് വീരഭദ്രൻ..ശത്രുനാശത്തിന് വേണ്ടി ആണ് ഈ മന്ത്രത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്... ഓം നമോ ഭഗവതേ വീരഭദ്രരുദ്രായ അതിക്രൂരമായ രുദ്ര.കോപസംഭവായ സർവ്വ ദുഷ്ട്ട നിബർഹണായാ ഹും ഫട്ട് സ്വാഹാ,,, രുദ്രനാരായണന്റെ നാവിൽനിന്ന്.മന്ത്രജപം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി... അടുത്തനിമിഷം കാർ ഒന്ന് ഇളകി.. രാഹുൽമുന്നോട്ട്നോക്കി. .കാറിന്റെപിറകിൽ.നിന്നിരുന്നരൂപങ്ങൾ വായുവിൽകിടന്നുപുളയുന്നു.വികൃതമായഎന്തൊക്കെയോശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി..പിന്നെമെല്ലെഅത് ഒരുനേർത്ത .മൂളൽപോലെ ആയിവായുവിൽലയിച്ചു.. ആഞ്ഞുവീശികൊണ്ടിരുന്ന കാറ്റ് പെട്ടന്ന് നിലച്ചു.. രുദ്രനാരായണൻമെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു കൊണ്ടു കാറിലേക്ക് നോക്കി.. രാഹുൽമുന്നോട്ട്. വന്നു കൊണ്ടു തന്റെ കൊച്ചച്ചന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.. രുദ്രനാരായണൻ രാഹുലിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടു അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.. നീ പേടിച്ചോ.. രാഹുലിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു അവൻ രുദ്രന്റെ അടുത്തേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്ന് നിന്നു.. ഇതേ സമയം അവിടേക്ക് അടുക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആൽബർട്ട്. പ്രകൃതിക്ക് സംഭവിച്ച മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ അന്തോണിയോട്പറഞ്ഞു. എന്തോ നല്ല കാര്യം സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു അന്തോണി.. എനിക്കു അങ്ങനെ തോന്നുന്നു.. അവിടെ മൂടി നിന്നിരുന്ന കോട മഞ്ഞു മെല്ലെ മാറി തുടങ്ങി.. ആകാശത്തു വീണ്ടും ചന്ദ്രൻ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.. കരിമ്പനകുന്നിന്റെ മുകളിൽ ഉരുണ്ട് കൂടിയകാർമേഖങ്ങൾ ആകാശത്തുനിന്ന് മറഞ്ഞു. അച്ചോ ദേ നോക്കിക്കേ ആരോ അവിടെ നിൽക്കുന്നു.. അന്തോണി ആൽബർട്ടിനോട് പറഞ്ഞു.. ആൽബർട്ട് കയ്യിൽ ഇരുന്ന ടോർച് മുന്നോട്ട് അടിച്ചു.. രുദ്രനാരായണന്റെ മുഖം അവർ കണ്ടു.. അന്തോണി രുദ്രന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.. കാവി ഉടുത്തു ഭസ്മം. നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു നിൽക്കുന്ന കർത്താവ് ആണോ അച്ചോ അത്.. ആൽബർട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു ചെന്നു.. കാറിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രാഹുലിനെ കണ്ടപ്പോൾ. അന്തോണി പറഞ്ഞു.. ദേ ഇത് ആ പയ്യൻ അല്ലേ. ഇവിടെ നിന്നു ഉച്ചക്ക് പോയത് ആണല്ലോ.. മറ്റുള്ളവർഎവിടെ പോയി.. ആൽബർട്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു.രുദ്ര നാരായണന്റെ നേരെ നോക്കി കൊണ്ടു അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.. രുദ്രനാരായണൻ അല്ലേ.ഇത് താൻ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി അത്ഭുതം ആയിരിക്കുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ആൽബി ഇവിടെ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞു തന്നെ ആണ് വന്നത്.. പിന്നെ രാഹുൽ എന്റെ വല്യേട്ടന്റെ മകൻ ആണ്. ഇവന് വേണ്ടി കൂടി ആണ് ഞാൻ എത്തിയത്.. ആൽബർട്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു രുദ്രന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. രുദ്രാ.. കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചു അപകടം ആണ്.. രാഹുലിന്റെ കൂട്ടുകാർ എവിടെ പോയി.. രാഹുൽ പുറകോട്ടു വിരൽ ചൂണ്ടി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. അവർ അങ്ങോട്ട് പോയി. അവരെ സ്വപ്നകൊണ്ടു പോയി.. രുദ്രനാരായണൻ അന്തോണിയെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. രാഹുലിനെ കൂട്ടി പള്ളിയിലേക്ക് പോയി കൊള്ളു ഞങ്ങൾ അവിടേക്ക് എത്തിക്കൊള്ളാം. അന്തോണി രാഹുലിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.. ആൽബർട്ട് അവരെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. പള്ളിയിൽ ആൾതാരക്ക്. മുന്നിൽ ഇരുന്നാൽ മതി. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കരുത്...വേഗം പോകു നിങ്ങൾ പള്ളിയിൽ എത്തിയിട്ടേ ഞങ്ങൾ കുന്നു കയറു.. അന്തോണി രാഹുലിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു തിരിഞ്ഞു നടന്നു പള്ളി ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ട്.. ഇതേ സമയം കരിമ്പന കുന്നിന്റെ മുകളിൽ. നിലത്തു വീണു കിടക്കുക ആയിരുന്നു അനന്തുവും ബിജിത്തും.. നേരിയ നിലാവ് പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ബിജിത്ത് ആണ് ആദ്യം തല ഉയർത്തി നോക്കിയത്... കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവനു ഒന്നും തന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഇത് എവിടെ ആണ് രാഹുൽ ചേട്ടനും സ്വപ്നയും എവിടെ പോയി.. ബിജിത്ത് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു മെല്ലെ എഴുനേറ്റു.. കുറച്ചു മാറി ആരോ കിടക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ മെല്ലെ അവിടേക്ക് ചെന്നു.. ഇത് അനന്തു ആണല്ലോ എന്ന് ഓർത്തു കൊണ്ടു അവനെ മെല്ലെ വിളിച്ചു.. എടാ അനന്തു എഴുനേൽക്കട.. അവർ എവിടെ പോയെന്ന് നോക്കണ്ടേ.. അനന്തു മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി. പിന്നെ എണീറ്റു ഇരുന്നു കൊണ്ടു ബിജിത്തിനെ നോക്കി.. നീ ആരാണ്.. അവർ എവിടെ പോയി.. രാഹുൽ ചേട്ടാ.. അനന്തു ഉറക്കെ. വിളിച്ചു.. ബിജിത്ത് അനന്തുവിന്റെ തോളിൽ അടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. എടാ.. വെറുതെ കളിക്കല്ലേ നമ്മൾ ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്നു അത് ആദ്യം പറയു.. അനന്തു എണീറ്റു നിന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. അപ്പോൾ അവർ എവിടെ പോയി.. ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്നു എന്ന് ഓർമ കിട്ടുന്നില്ല.. ബിജിത്ത്. അനന്തുവിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ഈ സ്ഥലം എവിടെ ആണ്.. നമുക്ക് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കാം. ചിലപ്പോൾ രാഹുൽ ചേട്ടൻ ഇവിടെ തന്നെ കാണും. കാർ ഒതുക്കി ഇട്ടു ഉറങ്ങുക ആയിരിക്കും..നീ വന്നേ നമുക്ക് നോക്കാം.. അവർ അവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.. ഇതേ സമയം കരിമ്പനകുന്നിന്റെ കുറച്ചു താഴെ കാറിന്റെ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന. രുദ്രനാരായണനും ആൽബർട്ടും അന്തോണിയുംരാഹുലും പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുക ആയിരുന്നു. രുദ്രാ.. ഈ കുന്ന് കയറി കുട്ടികൾ പോയിട്ടുണ്ട് എങ്കിൽ കുഴപ്പമാണ്.. അവർ വലിയ ഒരു അപകടത്തിന്റെ വക്കിൽ ആണ്.. രുദ്രൻ ആൽബർട്ടിന്റെ നേരെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. അറിയാം. ഞാൻ കഴിഞ്ഞമാസം ഇവിടെ വന്നിരുന്നു ഏലിയാസ് അച്ചന്റെ അടുത്ത്. വരാൻ പോകുന്നവലിയ ഒരു അപകടം എന്നോട് പറയാൻ കൂടി ആണ് എന്നെ ഇവിടേക്ക് വിളിച്ചത്.. അച്ചൻ പറഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ എല്ലാം അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടു തന്നെ ആയിരുന്നു ഇരുന്നത്.. രുദ്രൻ ഒന്ന് നിർത്തി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ആൽബി.. ഒരു കാര്യം നമുക്ക് തടയാൻ ആവില്ല.. ഈ കരിമ്പനകുന്നിൽ മഹാനിദ്രയിൽ. കഴിയുന്ന ആ. ദുഷ്ട്ട ശക്തി പുറത്തു വരും.. അത് ആണ് ഇനി സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്.. അതിനെ തടയാൻ നമുക്ക് ആവില്ല. അതിനു മുൻപ് കുട്ടികളെ കുന്നിൽ നിന്ന് ഇറക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ നേരിടേണ്ടത് ആ കുട്ടികളെ തന്നെ ആയിരിക്കും.. പെട്ടന്ന് ആകാശത്തു വീണ്ടും കാർമേഖങ്ങൾ ഉരുണ്ട് കൂടി തുടങ്ങി.. രുദ്രനാരായണൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.. ആൽബി ഞാൻ ചൊല്ലിയ മന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തി ഇവിടെ കുറച്ചു സമയം മാത്രം ആണ് നിലനിൽക്കുന്ന ഒള്ളു.. ഇത് നീച ശക്തികൾക്ക് ഇരട്ടി ബലം കിട്ടുന്ന സമയം കൂടി ആണ്.. നമുക്ക് വേഗം തന്നെ കുന്നു കയറാം.. ഇതേ സമയം അനന്തുവിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു പോയികൊണ്ടിരുന്ന.ബിജിത്ത് പെട്ടന്ന് നിന്നു.. അനന്തു അവനെ നോക്കി.. ബിജിത്ത് മുന്നോട്ട് കൈ ചൂണ്ടി.. അനന്തു അവിടേക്ക് നോക്കി.. അടുത്തനിമിഷം അനന്തു ഉറക്കെ അലറി വിളിച്ചു പോയി.. കരിമ്പന കുന്നു കയറി കൊണ്ടിരുന്ന രുദ്രന്റെയും ആൽബർട്ടിന്റെയുംപിറകെ അവർ അറിയാതെ. സ്വപ്‍നയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..??? കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ തുടരും. #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6vrjX7b?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം - പാർട്ട് 16 പോത്തൻ ഫെലിക്സിനെ പ്രോൽസാഹിപ്പിച്ചു. “പറയഡാ മോനേ! ആരു പറഞ്ഞിട്ടാ നീ സാക്ഷി പറയാൻ വന്നു നിന്നത്?” “ആരും പറഞ്ഞിട്ടല്ല സാറേ! ” ഫെലിക്സിന്റെ മുഖം ദയനീയമായി. “ഞാൻ കണ്ട കാര്യം പോലീസുകാരോട് പറഞ്ഞ് അവരുടെ പണി എളുപ്പാക്കിക്കൊടുക്കാന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോ...” “അതേല്ലേ...” പൊടുന്നനെ പോത്തന്റെ മുഖം ഗൗരവം പൂണ്ടു. “ശരിയപ്പൊ. നീ പറയണ്ട കേട്ടോ. പറയിപ്പിച്ചോളാം ഞങ്ങള്. നിനക്ക് എന്നെപ്പോലെ ഡീസന്റ് പോലീസുകാരെ പിടിക്കില്ല. മാണി സാറിനെപ്പോലുള്ളവരു വേണം. ശരിയാക്കിത്തരാട്ടോ.” ഫെലിക്സുമായി പോലീസ് ജീപ്പ് പോയതും ആൽബി പോത്തനരികിലെത്തി. “നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത് ഏതാണ്ട് വയനാട്ടിലേക്കോ മറ്റോ പോകുവാന്ന് ? ” “ഞാൻ പകുതി വഴിയെത്തിയതാ. അപ്പൊഴല്ലേ ഇതറിഞ്ഞത്. തിരിച്ചു പോന്നു. കേസു വഴിമുട്ടിപ്പോയല്ലോ ആൽബി. നമ്മളു കൊറച്ചൂടെ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു.” “ഉം... ആ ചെറുക്കനെ ഒന്നൂടെയൊന്നെ പിഴിഞ്ഞു നോക്കാം.” “ഏയ്... എനിക്കു വല്യ പ്രതീക്ഷയില്ല.എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കി അവനെ ആരോ, ചില്ലറപ്പൈസ വല്ലോം കൊടുത്ത് നിർത്തീതാരിക്കും. ആരാണ് ആളെന്ന് അവനറിയാൻ വഴിയില്ല. കഞ്ചനല്ലേ. ഒരു 500 രൂപ കാണിച്ചു കൊടുത്താ അവനൊക്കെ വേണെങ്കി അവന്റെ അപ്പനെതിരേ സാക്ഷി പറയും. പ്രായോം അതാണല്ലോ.” പോത്തന്റെ മുഖത്ത് നിരാശയായിരുന്നു. “നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത ഊഹങ്ങളാണല്ലോ മിസ്റ്റർ പോത്തൻ. ബുദ്ധിരാക്ഷസനാണെന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും നാട്ടുകാരെ അറിയിക്കണം. അല്ലേ ? “ ആൽബി ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ തന്റെ ബൈക്കിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ”ബെറ്റ് വെക്കുന്നോ ആൽബി ? ഞാനീ പറഞ്ഞതല്ല അവൻ പറയുന്നതെങ്കിൽ, തനിക്ക് ഞാൻ ആ സെക്കൻഡിൽ 1000 രൂപ എടുത്തു തരും. നോക്കാം നമുക്ക് ? “ പോത്തൻ ചിരിയോടെ അയാളെ പിൻതുടർന്നു ചെന്നു. ”ഞാനും കൂടെ വരാം. എനിക്ക് വണ്ടിയില്ല. ഇങ്ങോട്ട് ഓട്ടോ പിടിച്ചാ വന്നത്.“ “ഹൊ! കഷ്ടം തന്നെ.എന്റെ കേസില് എന്തൊരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ് പോത്തൻ സാറിന്.“ ആൽബി വക്രിച്ചു പിടിച്ച മുഖത്തോടെ ബൈക്കിൽ കയറി ഇരുന്ന് സ്റ്റാർട്ടാക്കി. പോത്തൻ പുറകിൽ കയറിയതും എന്തോ ഓർത്തു പതിയെ ചിരിക്കാനാരംഭിച്ചു. ”എന്നതാ ? “ ആൽബി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കടന്നൽ കുത്തിയതു പോലിരുന്നു അയാളുടെ മുഖം. ” തന്റെ പുറകിൽ കയറി ഇങ്ങനെയങ്ങിരുന്നപ്പൊ ഞാൻ ഓർക്കുവാരുന്നു. താൻ വിക്രമാദിത്യൻ. ഞാൻ വേതാളം.“ പോത്തൻ ആൽബിയുടെ ഇതു തോളുകളിലും കൈ വെച്ചു. ”തന്നേം കൊണ്ടേ ഞാൻ പോകൂ എന്റെ ആൽബി സാറേ! “ യാത്ര തുടങ്ങി കുറേ സമയത്തേക്ക് രണ്ടു പേരും നിശബ്ദരായിരുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ചങ്ങു ചെന്നതും പോത്തൻ എന്തോ ഓർമ്മ വന്നെന്ന പോലെ ആൽബിയെ തട്ടി വിളിച്ചു. ”ഡോ, വല്ല സ്യൂയിസൈഡ് നോട്ടുമുണ്ടായിരുന്നോ ? മഹസ്സർ മുഴുവൻ ഞാൻ വായിച്ചില്ല.“ ആൽബി മറുപടിയൊന്നും പറയാതിരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ പോത്തനു കാര്യം മനസ്സിലായി. ”തന്റെ പേരു കാണുമല്ലേ അതിൽ ? “ ”ഉം.“ ആൽബി ഒരു സുഖമില്ലാത്ത രീതിയിൽ ഒന്നു മൂളി. ”ഹോ! എന്റെ ആൽബി! താൻ അത്യാവശ്യമായി കവിടി നിരത്തി തന്റെ സമയമൊന്ന് നോക്കിക്കണം. നല്ല ബെസ്റ്റ് ടൈമാണ് തനിക്ക്.“ ആൽബി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. “എന്നിട്ട് ആ നോട്ടെന്തു ചെയ്തു ? മുക്കാൻ പോവാണോ ? ” അതിനും ആൽബിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ”വക്കീലിനെ കാണാൻ പോയിട്ടെന്തായി ? വല്ലതും കിട്ടിയോ ? “ പോത്തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ തീർന്നിരുന്നില്ല. ആൽബി നിക്ഷേധാർത്ഥത്തിൽ തല വെട്ടിച്ചു. ”ഇനിയെന്തെടുത്തിട്ടന്വേഷിക്കും! കോപ്പ്! “പോത്തൻ വല്ലാതെ നിരാശനാണെന്ന് സംസാരത്തിൽ നിന്നറിയാം. കുറച്ചങ്ങു ചെന്നപ്പോഴേക്കും പോത്തന്റെ ഫോൺ അടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി. “ഡോ, ഒരു മിനിറ്റ്! വണ്ടിയൊന്നൊതുക്കിക്കേ!” അയാൾ ആൽബിയുടെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്തു. “ഹലോ!” “മിസ്റ്റർ ധിലീഷ്! എന്റെ പേര്‌ സായ് നാരായണൻ. സായ് മാഷെന്നു വിളിക്കും. താങ്കൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ അറിയാമായിരിക്കും.” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഫോൺ കാതിൽ നിന്നുമെടുത്ത് സ്പീക്കർ ഫോണിലിട്ട പോത്തൻ കോൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്യാനുള്ള ബട്ടനമർത്തി. “ഒന്നുകൂടി പറയാമോ ? ശരിക്കു കേട്ടില്ല. ബൈക്കിലായിരുന്നു.” “ഞാൻ സായ് നാരായണൻ. ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് ആക്ടിവിസ്റ്റാണ്‌.” “ഓ... അറിയാം സർ! ധാരാളം കേട്ടിട്ടുണ്ട്.” “ഞാനിപ്പൊ വളരെ വിചിത്രമായൊരു കാഴ്ച്ച കണ്ടു. അതുകൊണ്ട് വിളിച്ചതാണ്‌.” “ആഹാ!” “താങ്കൾ നമ്മുടെ സാബു വധക്കേസിലെ പ്രതി സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ ആൽബർട്ടിനോടൊപ്പം ബൈക്കിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു എന്നു പറഞ്ഞാൽ താങ്കൾക്ക് നിഷേധിക്കാനാകുമോ ?” “അതെന്തിനാ ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നത് ? ഞാനിപ്പൊഴും അയാളുടെ കൂടെ ബൈക്കിൽ തന്നെയുണ്ട്.” പോത്തൻ ചിരി കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്. ആൽബിയുടെ മുഖത്ത് ആശങ്കയായിരുന്നു. “മിസ്റ്റർ ധിലീഷ്! താങ്കളെ, ഈ കേസിൽ അന്വേഷണത്തിനായിട്ടെത്തിക്കാൻ ഞാൻ എത്രമാത്രം മെനക്കെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നറിയാമോ?” “തന്നേ ?” പോത്തൻ അത്ഭുതം കൂറി. “താനും ആ സർക്കിളും തമ്മിൽ എന്താ എടപാടെന്നെനിക്കറിയില്ല.പക്ഷേ എന്നെ പൊട്ടനാക്കി ഞെളിയാമെന്നാണ്‌ രണ്ടും കൂടി കരുതുന്നതെങ്കിൽ, ഓർത്തോ നിനക്കൊന്നും കുഞ്ഞുകളി കളിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരുത്തനല്ല ഞാൻ.” “ഒരു മിനിറ്റ് സർ!” പോത്തൻ കോൾ റെക്കോർഡ് ഓഫാക്കി. “ഈ കൊല്ലപ്പെട്ട സാബു അയാളുടെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരി കുഞ്ഞിനെ ക്രൂരമായി റേപ്പ് ചെയ്യുന്ന വീഡിയോസ് ഉണ്ട് പോലീസിന്റെ കയ്യിൽ. കണ്ടാരുന്നോ മ്‌...മാഷേ ?” പോത്തന്റെ സ്വരത്തിന്റെ ടോൺ പതുക്കെ മാറി വരുന്നത് ആൽബി ശ്രദ്ധിച്ചു. “അതൊന്നും അങ്ങനെയല്ലന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞോ സുഹൃത്തേ ? മിസ്റ്റർ ആൽബർട്ട് അന്വേഷിച്ച് തെളിയിക്കേണ്ടിയിരുന്ന കേസാണത്. ധിലീഷിനെ അങ്ങോട്ട് വിട്ടിരിക്കുന്നത് അതന്വേഷിക്കാനാണോ?” ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം! അതായിരുന്നു ലിമിറ്റ്. ധിലീഷ് പോത്തൻ കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി റോഡ് സൈഡിലേക്കൊതുങ്ങി നിന്നു എന്നിട്ട്... “എടാ പന്ന [BLEEP] മോനേ! നിന്റെ അപ്പന്റെ വകയാണോടാ ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ? നീയാരെയാടാ [BLEEP] ഈ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നത് ? നിനക്ക് ഞാനാരാന്നറിയാവോ ?ഈയൊരൊറ്റ കേസോടെ നിന്റെ [BLEEP] ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് എടപാട് ഞാൻ നിർത്തിച്ചു തരുന്ന കാണണോ നിനക്ക്? എവിടുന്നൊക്കെയാ നിനക്കിനി പണി വരാൻ പോണതെന്ന് നോക്കിക്കോ നീ! നിവർന്നു നിന്നൊന്നു മുള്ളാൻ നീ കൊതിക്കും. പന്ന [BLEEP] മോനേ!” ശ്വാസം വിടാൻ പോലും ഒരവസരം കൊടുക്കാതെ അനർഗ്ഗള നിർഗ്ഗളം ഒഴുകിയ ആ വാക്ക്ധോരണികൾക്കൊടുവിൽ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്യുകയേ സായിമാഷിനു മാർഗ്ഗമുണ്ടായുള്ളൂ. അതിമനോഹരമായ ആ ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങൾ താങ്ങാനാകാതെ ആൽബിയും സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഹോ! എന്തൊരാശ്വാസം. വണ്ടിയെടുക്ക്!” പോത്തൻ ആൽബിയുടെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ബൈക്കിൽ കയറി ഇരുന്നു. യാത്രാമദ്ധ്യേ ഫോണിലൂടെ പോത്തൻ, സായി മാഷിനുള്ള വിവിധ തരം ‘പണികൾ’ ഏർപ്പാടാക്കുന്നത് ആൽബിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവർ സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും, ഫെലിക്സ്, അന്നു വരെ ആ നാട്ടിലുണ്ടായിട്ടുള്ള എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആരും അവനെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല. പക്ഷേ തന്റെ മുന്നിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്ന കോൺസ്റ്റബിൾ മാണിയുടെ ഓരോ നോട്ടം മാത്രം മതിയായിരുന്നു അവന് വരാനിരിക്കുന്ന അതി ഭീകര ‘മുറ’കളെക്കുറിച്ചൊരു ധാരണ കിട്ടാൻ. പോത്തൻ വീണ്ടും ഫെലിക്സിനു മുൻപിലെത്തി. “അപ്പൊ എങ്ങനെയാ ? രണ്ടെണ്ണം തന്നിട്ടു വേണോ, അതോ...” “സർ... തല്ലരുത് സർ. എനിക്കൊത്തിരി അസുഖങ്ങളുള്ളതാ.” അവൻ കൈ കൂപ്പി. ഇടക്കിടെ മാണിയെ പാളി നോക്കുന്നുണ്ട് പയ്യൻ. “അതെയോ.” പയ്യന്റെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ പോത്തനു സഹതാപം തോന്നി. “എന്നാ പിന്നെ തല്ലുന്നില്ല. പക്ഷേ നീ സംഭവം കൃത്യമായി പറഞ്ഞു തരണം. ആര് എങ്ങനെ എപ്പൊ എവിടെ വെച്ച് നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഈ കള്ള സാക്ഷി ഇടപാട്.” ഫെലിക്സ് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ തല കുമ്പിട്ടിരുന്നതേയുള്ളൂ. ആൽബിയും ശിവകുമാറും തൊട്ടപ്പുറത്തു തന്നെ ഇതെല്ലാം നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന്, ക്ഷമയുടെ സകല പരിധിയും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമാണ്. പക്ഷേ അത്രമേൽ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വന്നാലല്ലാതെ ഒരാളെ തല്ലി സത്യം പറയിപ്പിക്കുന്നതിനോട് പോത്തന് തീരെ യോജിപ്പില്ലായിരുന്നു. “ഡാ ചെറുക്കാ, നീ തന്നെയൊന്നാലോചിച്ച് നോക്ക്. നിന്റെ മൊഴി പ്രകാരം, സന്തോഷ് പാളത്തിൽ കൂടി നടന്ന് നേരേ ട്രെയിനിന്റെ ഫ്രണ്ടിലേക്കു ചെന്നെന്നാണ്. ശരിയല്ലേ ? ” ഫെലിക്സ് തലയാട്ടി. “ഒരു ട്രെയിൻ നേരെ വന്നിടിച്ചാൽ പിന്നെ ബാക്കി വല്ലതും കിട്ടുവൊഡേ ? നീയെന്നതാ എന്റെ കൊച്ചേ ഇങ്ങനെ വിടുവായിത്തരം പറയുന്നത് ? ആ ഡെഡ് ബോഡി നീ കണ്ടതല്ലേ ? ബോഡിക്ക് പരുക്കു വല്ലതുമുണ്ടോ ? തല വഴിയാണ് വണ്ടി കേറിപ്പോയത്. പാളത്തേക്കൂടെ നടന്നങ്ങു ചെന്ന് ട്രെയിൻ തട്ടിയാൽ അങ്ങനാണോ സംഭവിക്കുക ? ” “ഞാൻ പറയാം സർ.” അവന്റെ സ്വരം പരമാവധി താഴ്ന്നിരുന്നു. “ഇന്നലെ വൈകിട്ടാണ് എല്ലാം നടന്നത്.” “വെരി ഗുഡ്! അപ്പൊ ഇന്നലെ വൈകിട്ടു മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ മണിമണിയായിട്ടിങ്ങു പറഞ്ഞേ എന്റെ മോൻ.ഒരു കാര്യം നിനക്കു ഞാൻ ഉറപ്പു തരാം.” പോത്തൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “ഒരിക്കലും നിന്നെ ഞങ്ങൾ കള്ളക്കേസിൽ കുടുക്കില്ല. നിനക്കൊരബദ്ധം പറ്റിയതാണ്. എനിക്കത് നന്നായിട്ടറിയാം. സത്യം സത്യമായിട്ടങ്ങ് പറഞ്ഞേ. നോക്കട്ടെ.” “സാറേ, ഇളന്തുരുത്തി പാലത്തിന്റെ അടിയിൽ, അപ്പ്രോച്ച് റോഡു വഴി അങ്ങനെ അങ്ങു ചെല്ലുമ്പൊ ഒരു ബൈക്ക് വർക്ക്‌ഷോപ്പുണ്ട്. ഒരു പുതിയ ബിൽഡിങ്ങ് പണിയൊക്കെ നടക്കുന്ന-” “സ്ഥലമൊന്നും എനിക്ക് പരിചയമില്ല. നീ കാര്യം പറ.” പോത്തൻ അക്ഷമനായിരുന്നു. “ആ വർക്ക്‌ഷോപ്പിന്റെ പുറകിൽ, ഒരു ഷെഡ്ഡുണ്ട്. ഞാനവിടുന്നാ മേടിക്കാറ്.” “കഞ്ചാവോ ? ” “എല്ലാം കിട്ടും അവിടെ. പക്ഷേ പരിചയക്കാരായിരിക്കണം. നമ്മടെ വണ്ടിയിൽ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റിക്കറൊട്ടിച്ചു തരും. അതും കൊണ്ടു ചെന്നു ചോദിച്ചാൽ സാധനം കിട്ടും. വാ തുറക്കാൻ പാടില്ല. പൈസ കൊടുക്കുക, സാധനം വാങ്ങുക വീട്ടിപ്പോരുക. അതാണ് പരിപാടി.“ ”ആഹ! വെരി പ്രൊഫഷണൽ! എന്നിട്ട് ? “ ”ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഞാൻ ചെന്ന് സാധനം വാങ്ങി. രണ്ട് പായ്ക്കറ്റ്.“ ”മിണ്ടാൻ പറ്റില്ലെങ്കി നീ എങ്ങനെയാ ഇന്ന സാധനമാണെന്ന് അവരോട് പറയുക ? “ ”ഹെയ് ഹെയ് ... വിഷയം മാറ്റിക്കൊണ്ടു പോകല്ലെ.“ ആൽബി ഇടപെട്ടു. ”നീ ഈ കേസു പറ. കഞ്ചാവു കേസു നമുക്ക് അതു കഴിഞ്ഞ് സംസാരിക്കാം.“ ” കുഞ്ഞ് കംഫർട്ടബിളായി, മനസ്സു തുറന്നു വരുമ്പൊ നമ്മൾ തടസ്സപ്പെടുത്തരുത്.“ പോത്തൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഫെലിക്സിനോട് തുടരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. “മൊളകിട്ടതുണ്ട്. അതാ ഞാൻ വാങ്ങാറ്.” ഫെലിക്സ് തുടർന്നു. “ഞാൻ ചെല്ലുമ്പൊ തന്നെ എനിക്കെടുത്തു തരും. ഞാൻ കാശും കൊടുക്കും. ” “മുളകിട്ട കഞ്ചാവ്... അതെന്താഡാ അതിന്റെ പ്രത്യേകത ? ” “അത് വലിക്കുമ്പൊ നമ്മളു ചൊമയ്ക്കും. അപ്പൊ പൊക കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് കേറും. ന്നൊക്കെയാ പറയുന്നത്. പിന്നെ, ആ ഉണക്ക മുളകു ചുട്ട ടേസ്റ്റും കിട്ടും വായിൽ. മൊളകല്ല, ശരിക്കും അതിന്റെ ഉള്ളിലെ അരിയാണ്‌.” പോലീസുകാർ താടിക്കു കയ്യും കൊടുത്ത് ആ കൗമാരക്കാരന്റെ വിക്രിയകൾ കേട്ട് അമ്പരന്നിരിക്കുകയാണ്. “കണ്ടോ, ഡെയ്‌ലി എന്തോരം പുതിയ പുതിയ അറിവുകളാണ് കിട്ടുന്നതെന്നു നോക്ക്യേ.” പോത്തൻ തിരിഞ്ഞ് എല്ലാവരേയും നോക്കി ചിരിച്ചു. “ഓക്കെ മോനെ, ആൽബി സാറു പറഞ്ഞതു ശരിയാ. നീ കാടു കേറി പോകല്ലെ. ചുരുക്കി പറ.” ആൽബിയുടെ മുഖ ഭാവം കണ്ടതും പോത്തൻ വീണ്ടും ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്തു. “ഞാനങ്ങനെ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി ആ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കിയതും ഒരുത്തൻ വന്ന് പുറകിൽ കയറി ഇരുന്നു. ‘വണ്ടി വിട്, ഒരു പണിയുണ്ട്’ എന്നു പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആരഡാ ഏതഡാന്നൊന്നും ചോദിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ഒരു കാട്ടു മാക്കാനെപ്പോലൊരു മനുഷ്യൻ. കണ്ടാൽ തന്നെ പേടിയാകും. ആദ്യം ഞാനോർത്തു വല്ല പോലീസോ എക്സൈസോ വല്ലതുമായിരിക്കുമെന്ന്. പക്ഷേ എന്നോട് കക്ഷി വണ്ടി നേരേ ടൗണില്‌ ശക്തൻതമ്പുരാൻ മാർക്കറ്റിലേക്ക് വിടാൻ പറഞ്ഞു. പറയുന്ന കാശു കിട്ടുന്ന ഒരു പരിപാടിയാണത്രെ ഞാൻ അങ്ങനെ അവിടെ കൊണ്ടെയെത്തിച്ചപ്പൊ, കക്ഷി എന്നേം കൊണ്ട് അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പലക ഇട്ടു മറച്ച പഴയ പീടികമുറിക്കകത്തേക്കു കൊണ്ടു പോയി. ഏതാണ്ട് ഒണക്കമീന്റെ കടയാരുന്നു. ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചു വിറച്ചു പോയി സാറേ. കൊട്ടേഷൻ കാരുടെ ഏരിയായാണ് അത്. അതിന്റുള്ളിൽ വേറേ രണ്ടു പേരു തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ ഇതിന്റെ ബാക്കി night ഇടാം കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6ajJrGz8?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 54💞 തന്റെ നന്ദു എന്നും തന്റെ നന്മ മാത്രമേ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ബേബേ പറഞ്ഞത് പോലെ മുജ്ജന്മപുണ്യമാണ് ഇവൾ. ഇവളുടെ സ്ഥാനത്ത് വേറെ ഏതെങ്കിലും പെണ്ണായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ അന്നത്തെ വിവാഹബന്ധത്തിലൂടെ കിട്ടാൻ പോകുന്ന ജീവിതം വേണ്ടെന്നു വക്കില്ലായിരുന്നു അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ആ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടേനെ. പക്ഷെ ഇവളോ…തന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ പറ്റിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ സ്വയം ജീവനൊടുക്കാനാണ് ഇവൾ തീരുമാനിച്ചത്…രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കുറിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ ഓർത്തു…. "നന്ദു"… രുദ്രൻ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചാരിയിരിക്കുന്ന ഗൗരിയെ നോക്കി പ്രണയാതുരനായി വിളിച്ചു… ഗൗരി തലയുയർത്തി രുദ്രനോട് എന്താണെന്ന് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "എന്ത് ധൈര്യത്തിലാണെടാ നീ എന്നെ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നത്. നിന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് അവസാനം നീയെന്നെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ വിവാഹമൊക്കെ കഴിച്ചു ഒരു ജീവിതം നയിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിൽ നീയെന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു "…. രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്കുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ഉമയെ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുവാൻ മഹേശ്വരനു കഴിയുമോ…അത് പോലെ എന്നെയല്ലാതെ വേറെയൊരു പെണ്ണിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുവാൻ എന്റേയീ മഹേശ്വരന് കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കുറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പ്രണയം സത്യമായിരുന്നെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്ന ദൈവം എന്നെ ഒരു ദിവസം ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തിക്കുമെന്നും ദേവേട്ടനെ എനിക്ക് തിരിച്ചു തരുമെന്നുമായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം. ആ ഒരൊറ്റ വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറത്താണ് ഞാനിത്രയും കാലം പിടിച്ചു നിന്നത് "…..രുദ്രന്റെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് ഗൗരി പ്രണയാർദ്രയായി അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ഗൗരിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനമായിരുന്നു രുദ്രന്റെ മറുപടി… "ദേവേട്ടൻ വിവാഹം കഴിച്ചെന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ ഗൗരി ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു "….ഗൗരിയത് പറയുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദമിടറിപ്പോയിരുന്നു… രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ വായ പൊത്തി അരുതെന്നു തലയാട്ടി. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു കൈ മാറ്റിയപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മിഴികളിൽ തന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിൻ ആഴിത്തിരമാലകൾ ദർശിച്ച രുദ്രന്റെ മനസ്സും ആനന്ദനിർവൃതിയാൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി…. "സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോഴും റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴുമൊക്കെ ദേവേട്ടൻ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാനതൊക്കെ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവേട്ടനെ കണ്ടത്തിന്റെയും ദേവേട്ടന്റെ സംസാരം കേൾക്കുന്നതിന്റെയും ഒക്കെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ. ഇനി ദേവേട്ടൻ അന്നത്തെ പോലെ ഭരണി പറഞ്ഞാലും ഞാൻ വളരെ സന്തോഷിച്ചേനെ"….അവസാനവാക്കുകൾപൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ ഗൗരി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു…. രുദ്രനും അവളോടൊപ്പം ചിരിച്ചു… "പക്ഷെ ഈ വെറുപ്പൊക്കെ കാണിച്ച ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ഞാനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ദേവേട്ടന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ്….." "അതെങ്ങനെ "…. രുദ്രൻ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ സംശയഭാവത്തോടെ ചോദിച്ചു… രുദ്രന്റെ ചോദ്യം ശ്രവിച്ച ഗൗരി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. എന്നിട്ട് രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ദേവേട്ടാ…അത് ഇവിടെ നിന്നും പറയുമ്പോൾ ഒരു രസമില്ല. നമുക്ക് മുറിയിൽ പോകാം…വാ.." രുദ്രൻ സമ്മതപൂർവം തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അടുത്ത നിമിഷം ഗൗരിയുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളെയും കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 തങ്ങളുടെ മുറി തുറന്നു അകത്തു കയറിയ ഗൗരി തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗ് എടുത്തു രുദ്രനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്താണ് അവൾ ചെയ്യുന്നതെന്ന ആകാംഷയിൽ രുദ്രൻ അവളെയും നോക്കി നിന്നു…. വാനിറ്റി ബാഗിൽ നിന്നും ഗൗരി ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു രുദ്രന് നേരെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നീട്ടി. രുദ്രൻ ആ ഫോട്ടോ വാങ്ങി. പണ്ട് കോളേജിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന വേളയിൽ ഗൗരി സമ്മാനിച്ച അബ്ദുൽ കലാമിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ വച്ചു തന്ന ഗൗരിയുടെ ചിത്രം. രുദ്രൻ അത് മറിച്ചു നോക്കി. അതിൽ രുദ്രൻ താൻ മുൻപ് കുറിച്ചിട്ട കുറച്ചു വരികൾ കണ്ടു… ഗൗരിയുമായി പിരിഞ്ഞു നാട് വിട്ടു ഘോട്ടിയിൽ എത്തിയ കാലത്ത് ഒരിക്കൽ താൻ ഗൗരിയ്ക്കായ് കുറിച്ച വരികൾ രുദ്രൻ വായിച്ചു.... 'അവൾക്കായ്....' ""നിൻ കമലദലനയനങ്ങളിൽ നിന്നുതിർന്ന അംശുക്കൾ സുമശരങ്ങളായി എൻ ചിത്തത്തിൽ പതിഞ്ഞ വേളയിൽ ആ പാദരക്തകോകനദങ്ങളാൽ നീ പദന്യാസം ചെയ്തത് എന്റെ മാനസസരസിലെ വീചികളെ തഴുകിനീന്തിയ മരാളമായി മാറിയായിരുന്നു… നീയെന്നിൽ നിന്നുമകന്നപ്പോൾ അകതാരിൻ ഭിത്തിയിൽ നിന്നുമുതിർന്ന മർമ്മരങ്ങളിൽ നിന്റെ നാമം പ്രതിധ്വനി മുഴക്കിയപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞു നിന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം അനിർവചനീയമായിരുന്നെന്നു… നിന്നെ ഉപഗൂഹനം ചെയ്ത് ആ മലയജ സൗരഭ്യവുമായി വരുന്ന പ്രഭഞ്ജനന്റെ വരവിനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു…. വർഷകാലങ്ങളിൽ ഞാൻ മഴയിലേക്കിറങ്ങി നിന്നു ആ മഴ എപ്പോഴെന്ങ്കിലും നിന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവാം എന്ന ചിന്തയോടെ… നിന്റെ ചേവടികളെ ചുംബിച്ച പുളിനങ്ങളിലെ സികതിലത്തിൻ തരികൾ എന്റെ കൈകളിലേന്തി ഈ ജന്മം ഞാൻ കാത്തിരുന്നു വരും ജന്മങ്ങളിലെ നിൻ നൂപുരധ്വനികൾക്കായി…."" വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രുദ്രനോർത്തു അതെഴുതിയ സാഹചര്യം. ഗൗരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമകളിൽ മനസ്സ് പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന നാളുകളിലൊരിക്കൽ അവളുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിൽ മിഴിനീരണിഞ്ഞു കൊണ്ട് താൻ കുറിച്ച വരികൾ. വായിച്ചു തീർന്ന രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇത്തവണ രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞത് ആനന്ദത്താൽ ആയിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയ നിധി തിരിച്ചു കിട്ടിയവന്റെ ആനന്ദബാഷ്പങ്ങൾ…. "ദേവേട്ടൻ എന്റെ അടുത്ത് വലിയ വെയ്റ്റ് ഒക്കെയിട്ട് എന്നോട് ഫ്രഷ് ആയിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു ആയിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ഞാൻ ഫ്രഷ് ആവാൻ ദേവേട്ടന്റെ മുറിയിൽ കയറിയത്. അപ്പോൾ അവിടെ ടേബിളിൽ ആ പുസ്തകം വച്ചിരുന്നു. പരുഷമായി എന്നോട് പെരുമാറിയപ്പോഴും ദേവേട്ടൻ ഞാൻ തന്ന സമ്മാനം സൂക്ഷിച്ചു വച്ചത് കണ്ട കൗതുകത്തിലും അതിലേറെ ആനന്ദത്താലും ആ പുസ്തകം തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പേജിൽ തന്നെ വച്ചിരുന്നു ഈ ഫോട്ടോ. വെറുതെയൊന്നു ആ ഫോട്ടോ എടുത്തു മറച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ദേവേട്ടൻ എനിക്കായി കുറിച്ച ഈ വരികൾ വായിച്ച ഞാൻ സന്തോഷത്താൽ മതി മറന്നു പോയി…" "എന്റെ കലിപ്പൻ എന്നോട് കാണിക്കുന്ന വെറുപ്പ് വെറും മുഖംമൂടിയാണെന്നും, എന്നെയിപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണെന്നും ഞാനെന്റെ കലിപ്പന്റെ മനസ്സിലിപ്പോഴുമുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായപ്പോൾ അതീ ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു പോയി "….വരികൾ വായിച്ചതിനു ശേഷം ഗൗരിയുടെ നേരെ മുഖമുയർത്തിയ രുദ്രനോട് ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു. അവളുടെ മിഴികളിൽ രുദ്രൻ കണ്ടു അവൾ ആ സമയം അനുഭവിച്ച ആനന്ദനിർവൃതി…. പൊടുന്നനെ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പേനയുണ്ടോയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പേനയെടുത്ത് അവൾ രുദ്രന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി… രുദ്രൻ അത് വാങ്ങി ആ ഫോട്ടോയും കൊണ്ട് ടേബിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി എന്തോ കുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയൊരു ജിജ്ഞാസയോടെ രുദ്രന്റെ പ്രവൃത്തി നോക്കി നിന്നു…. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രൻ എഴുത്ത് നിർത്തി ആ ഫോട്ടോ ഗൗരിയുടെ നേരെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നീട്ടി. അവളത് വാങ്ങി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ ആ വരികളുടെ തുടർച്ചയായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു…. ""ഋതുഭേദങ്ങൾക്കിപ്പുറമൊരു നാളിലെന്നരികിൽ വന്നവളെന്റെ മനസ്സിന്റെ നന്ദനത്തിൽ പൊഴിച്ച ദേവദാരുപ്പൂക്കൾ പ്രണയത്തിൻ നിറമണിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വേളകളിൽ ഞാനറിഞ്ഞു എന്റെ മനോരഥ വീഥിയിൽ നടനമാടുന്ന അവളുടെ ചുവടുകൾ എനിക്കായ് മാത്രമായിരുന്നെന്നും ആ നൂപുരധ്വനികൾ ജന്മാന്തരങ്ങളായി എന്റെ എന്റെ സ്വന്തമാണെന്നും….."" അത് വായിച്ച ഗൗരിയുടെ പനിമതിവദനത്തിൽ ആമോദത്തിൻ സപ്തവർണ്ണങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങുന്നത് രുദ്രൻ കണ്ടു. അവനിലും അത് സന്തോഷം നിറച്ചു. ഗൗരി രുദ്രന്റെ അരികിലോട്ട് വന്നു അവന്റെ കവിളിൽ കൈത്തലങ്ങൾ വച്ചു ഇരു പാദങ്ങളിലുമൂന്നിക്കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്താസകലം ചുംബനങ്ങളർപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. രുദ്രൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ചുംബനങ്ങൾ സംതൃപ്തിയോടെ ഏറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ആമോദത്തിമിർപ്പിൽ ഗൗരി ആ ഫോട്ടോയും കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് ചാടിക്കയറി കാലും നീട്ടിയിരുന്നു. അവൾ രുദ്രന്റെ നേരെ പ്രണയാർദ്രമായൊരു കടാക്ഷമയച്ചു കൊണ്ട് തന്റെയടുത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു… രുദ്രനൊന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ കാലിനരികിലായി കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന രുദ്രന്റെ മടിയിലോട്ട് ഗൗരി തന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ എടുത്തു വച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കിയതിന് ശേഷം രുദ്രനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ നേർത്ത പൊന്നിൻക്കൊലുസ്സുകൾ വശ്യമാനോഹാരിതയോടെ മയങ്ങുന്ന ആ പാദരക്തകോകനദങ്ങളെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കറുപ്പ് ചായം പൂശിയ കുവലയസൂനമുകുളങ്ങളെ കണക്കുള്ള മനോഹരമായ ആ വിരലുകൾ പിടിച്ചു രുദ്രൻ ഞൊട്ടു വിടുവിക്കുവാൻ തുടങ്ങി… "ദേവേട്ടാ…കലിപ്പാ…എന്റെ വിരല് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാതെ അതിലോട്ടു നോക്കിയിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഓർമ വരുന്നുണ്ടോന്നു നോക്ക്"…. ഗൗരിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു… രുദ്രൻ അൽപനേരം ആ വെണ്ണകാൽപ്പാദങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. അവനൊന്നും ഓർമ്മ വന്നില്ലെന്ന് അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും ഗൗരി തിരിച്ചറിഞ്ഞു… "എന്റെ കലിപ്പാ….ഒന്നും ഓർമയില്ലേ…" ഗൗരിയൊരു അമ്പരപ്പോടെ തന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… രുദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് തനിക്കൊന്നും ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നു തല കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു… "എന്റെ കൊരങ്ങാ… ആ സ്വർണ്ണപ്പാദസരം ദേവേട്ടൻ എനിക്ക് അന്നത്തെ ആ പിറന്നാളിന് സമ്മാനിച്ചതാ…ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നോ "….ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന് മറുപടി നൽകി… രുദ്രന് നാട്ടിൽ വച്ചു ആ പിറന്നാളിന് താൻ അത് സമ്മാനിച്ചത് ഓർമയിൽ നിറഞ്ഞു. തന്റെ ആക്കാലത്തെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നും സ്വരു കൂട്ടി വച്ച കാശ് കൊണ്ട് താൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത പിറന്നാൾ സമ്മാനം. ഇത്രയും ദിവസം ഇത് കണ്ട നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും താനിതിനെ കുറിച്ചോർത്തില്ല… രുദ്രൻ അത്ഭുതം കൂറിയ മിഴികളോടെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു… "ഇതൊക്കെ കണ്ടാലെങ്കിലും ഈ കൊരങ്ങന് എന്നെ മനസ്സിലാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി…എവിടുന്നു…ഞാൻ നിരാശപ്പെട്ടു "… ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കി കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "നന്ദു…. ഞാനിത് വാങ്ങിയെന്നെ ഉള്ളൂ. അന്ന് ജ്വല്ലറിയിൽ നിന്നും വാങ്ങുമ്പോൾ ഒരു നോട്ടം കണ്ടതല്ലാതെ ഞാനിത് കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ നീ വന്ന ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ മാനസികാവസ്ഥയും വേറെയായിരുന്നല്ലോ. അതാണ് "….രുദ്രൻ ഒരു പതർച്ച കലർന്ന സ്വരത്തോടെ മറുപടി നൽകിയിട്ട് മുഖം താഴ്ത്തി ഗൗരിയുടെ ഇരു പാദങ്ങളിലും ആ വിരലുകളിലും ചുംബനങ്ങളർപ്പിച്ചു… "അയ്യേ…എന്റെ കലിപ്പൻ അപ്പോഴേക്കും സെന്റി ആയോ…ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ….എന്റെ വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെ നിന്നും എടുക്കാൻ എനിക്കാകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ദേവേട്ടന്റെ ഈ സമ്മാനവും പിന്നെ ദേവേട്ടനെനിക്കായി കുറിച്ച വരികളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ "…. ഗൗരി ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു രുദ്രന്റെ ചുമലുകളിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവന്റെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. രുദ്രനത് കേട്ടൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു… "ആദ്യത്തെ ദിവസം ഇത് പോലെയൊന്നെന്റെ കലിപ്പന് തരാൻ കൊതിച്ചിട്ട് ഉറങ്ങുന്നത് വരെയെനിക്ക് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. എത്ര വിഷമിച്ചു അപ്പോൾ ഞാനെന്നു അറിയാമോ"….ഗൗരി രുദ്രന്റെ കവിളിൽ ഒന്നു ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. രുദ്രൻ എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണുകളാൽ ചോദിച്ചു… "ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടപ്പോൾ ദേവേട്ടനിത് പോലെ തരാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ദേവേട്ടൻ അന്നുറങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. ദേവേട്ടൻ ഉറങ്ങിയെന്നുറപ്പിച്ചപ്പോൾ ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് വന്നു ഈ നെഞ്ചിൽ ഒന്നു തല ചായ്ക്കാൻ കൊതിച്ചു പോയി. പക്ഷെ ഉണർന്നാലോ എന്ന് കരുതി ദേവേട്ടന്റെ കവിളിൽ പതിയെ ഒന്നു ചുംബിച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോകാതിരിക്കുവാൻ ഞാനൊരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് പോയി"…. രുദ്രന്റെ മിഴികളിലേക്ക് പ്രണയപുരസരമുറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു.. "സാരമില്ല നന്ദു…അന്നത്തെ സങ്കടം ഇനി ജീവിതകാലം മൊത്തം തന്നു അങ്ങ് തീർത്തോ "… രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി… "അതിനി ഞാൻ തന്നോണ്ടിരിക്കും. എന്റെ മോൻ താങ്ങുമോ അതെല്ലാം കൂടി ഇപ്പോൾ"….ഗൗരിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു… "ആയി പലപ്പോഴും പറഞ്ഞതാ ദേവേട്ടനോട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവിടെ നിന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊള്ളാൻ "… (ഗൗരി) "എന്നാൽ എന്റെ നന്ദൂട്ടിയ്ക്ക് ഈ പറയാനുള്ളതെല്ലാം അപ്പോഴേ പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നോ. ആട്ടെ ആയിയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നോ നീ "… രുദ്രൻ ഒരു ചോദ്യരൂപത്തിൽ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു… "പറഞ്ഞു…ആയി എന്നെ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നു. ഞാൻ ദേവേട്ടനെ ചതിച്ചെന്നു ആയിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന്. വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള ആയിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എനിക്ക് അമ്മയെ ഓർമ വന്നപ്പോൾ ആയിയോട് ഒന്നും മറച്ചു വയ്ക്കാൻ തോന്നിയില്ല. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ആയിയുടെ കൂടെ ഹരിയണ്ണയും, സുനിത തായിയും ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. ഹരിയണ്ണ വഴി പിന്നെ മാമുവും അറിഞ്ഞു "….. (ഗൗരി) രുദ്രനത് കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങലനുഭവപ്പെട്ടു. അതവന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായി… "ദേവേട്ടനെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല. ദേവേട്ടൻ വിഷമിക്കുകയും വേണ്ട അതോർത്തു. ദേവേട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഞാന്നായിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെയേ പെരുമാറുകയുള്ളൂ"…. രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ വിഷാദഛവി കണ്ട ഗൗരിയവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പിന്നെന്താ നന്ദു അന്ന് തന്നെ പറയാതിരുന്നത് "… രുദ്രന്റെ ശബ്ദമൽപ്പം പതറിപ്പോയി… "ദേവേട്ടാ…എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ഞാനന്നെ എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ദേവേട്ടനിത് പോലെ എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കുമെന്ന്. പക്ഷെ എനിക്ക് ദേവേട്ടൻ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതൊക്കെ കാണാൻ ഒരു കൊതി. അത് കൂടാതെ ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ ദേവേട്ടന് എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം ഒന്നു പുറത്തു കൊണ്ട് വരണമെന്നും എനിക്ക് തോന്നി. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് ദേവേട്ടൻ എന്നെ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ ഒരു ത്രില്ലില്ല"....ഗൗരിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ രുദ്രന് മറുപടി നൽകി…. മറുപടിയായി രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൃദുവായി ഗൗരിയുടെ തലയിലൊന്നു കിഴുക്കി… അല്പം പരിഭവം പറച്ചിലുകളും മറ്റുമായി അവർ മുറിയിൽ വളരെയേറെ സമയം ചെലവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 രാത്രി രുദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് എട്ട് വർഷത്തെ ജീവിതത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ…ഇത് പോലെ ദേവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നതായി പലപ്പോഴും ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുമായിരുന്നു. ഉണർന്നു കഴിയുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാവുക ഞാൻ തലയിണയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചാണ് കിടക്കുന്നതെന്നു. അപ്പോൾ നിരാശയും സങ്കടവും മൂത്ത് തലയണ ഞാൻ വലിച്ചു കീറും. അങ്ങനെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ച തലയിണകൾ ഒരുപാടാണ് "…. ഗൗരി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ ചിരിച്ചു പോയി… "ഇനി എന്തായാലും അത് വേണ്ടല്ലോ. അവസാനം എന്റെ നന്ദുമോൾക്ക് തല ചായ്ക്കാൻ ഈ നെഞ്ചു തന്നെ കിട്ടിയില്ലേ"....രുദ്രനൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഗൗരി തലയുയർത്തി രുദ്രന്റെ കവിളിൽ ഒരു മന്ദാഹസത്തോടെ ചുംബിച്ചു…. "അതൊക്കെ പോട്ടെ…ദേവേട്ടൻ നാളെ എങ്ങോട്ടാ എന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത്. സസ്പെൻസ് ആക്കി നിർത്തല്ലേ…പ്ലീസ്"...ഗൗരിയുടെ അവസാന വാക്കുകളിൽ ഒരു അപേക്ഷ നിറഞ്ഞു… "നാളെ നമുക്ക് ഹണിമൂൺ പോയിന്റ് വരെ പോകാം… വിവാഹത്തിന് മുൻപ് തന്നെ ഹണിമൂൺ പോയിന്റിൽ പോയി നമുക്ക് ഹണിമൂൺ ആഘോഷിച്ചു കളയാം"…. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ആര് പറഞ്ഞു നമ്മുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു. ഗാന്ധർവ വിവാഹമല്ലേ നമ്മുടെയിടയിൽ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്"….ഗൗരിയൊന്നു കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. രുദ്രനത് കേട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ചു ഗൗരിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു… "എന്റെ കലിപ്പന് പഞ്ചാര കലർന്ന വരികൾ എഴുതാനെ അറിയുള്ളോ. ഇതിനെ പറ്റിയൊന്നും ഒരു ധാരണയുമില്ലേ"….ഗൗരിയവനെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "എന്റെ നന്ദു… നീയൊന്നു തെളിച്ചു പറ"...രുദ്രനൊരു പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "അതായത് ഗാന്ധർവ വിധി പ്രകാരമുള്ള വിവാഹമെന്നു പറയുന്നത് ഹിന്ദു മതത്തിലെ എട്ട് വിധത്തിലുള്ള വിവാഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിൽ സ്ത്രീ തന്റെ പുരുഷനെ സ്വയം തെരെഞ്ഞെടുത്ത് ആചാരങ്ങളോ സാക്ഷികളോ കുടുംബ പങ്കാളിത്തമോ ഇല്ലാതെ തന്റെ പുരുഷനുമായുള്ള ഉഭയസമ്മതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പതിയായി അംഗീകരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന രീതിയാണ്. ശകുന്തളയുടെയും ദുഷ്യന്തന്റെയും വിവാഹം പോലെ. നമ്മൾ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഒന്നായ സ്ഥിതിക്ക് ഗാന്ധർവവിധി പ്രകാരം നമ്മൾ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ ആയില്ലേ "…. ഗൗരി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ ഗൗരി പറയുന്നത് കേട്ട് അമ്പരന്നു പോയി… "ഓഹോ…എന്റെ നന്ദുമോളിത്രയ്ക്ക് കടന്നു ചിന്തിച്ചോ…തത്കാലം നമുക്ക് ആ വിധിക്ക് പുറമെ എല്ലാവരെയും അറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള വൈദിക രീതിയിൽ കഴുത്തിലൊരു താലി ചാർത്തി പാണിഗ്രഹണം ചെയ്ത് കൊണ്ട് കൂടി ആക്കിക്കളയാം നമ്മുടെ വിവാഹം"....അല്പനേരത്തെ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നുമുണർന്ന രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി…. "അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ.. എന്റെ മനസ്സിൽ ദേവേട്ടനെന്നോ എന്റെ ഭർത്താവായിക്കഴിഞ്ഞു"….പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ഗൗരി മറുപടി നൽകി.. "എന്നാൽ എന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. നാളെ നമുക്ക് മൗണ്ട് അബുവിൽ കാണാനുള്ളതെല്ലാം മാക്സിമം കാണാൻ നോക്കാം…." വൈകാതെയിരുവരും പിറ്റേന്ന് കാണാൻ പോകുന്നതിനെ കുറിച്ചോർത്തു നിദ്രയെ പുൽകി…. തുടരും കുറച്ചു ദിവസമായി നാട്ടിൽ എന്റെ ഗൗരിയുടെ കൂടെ ബൈക്ക് യാത്രകൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ എഴുതാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല. അത് കൊണ്ട് ഈ പാർട്ട്‌ ഇത്രയ്ക്കും വൈകിയത്. ഞായറാഴ്ചയാണ് രുദ്രന്റെ ഘോട്ടിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്. ഇനിയിത് പോലെ വൈകില്ല. എല്ലാവരും ക്ഷമിക്കുക...😜 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ