ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mA3xBD1?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 68) ജെയിംസ്, അമറിന്റെ അംഗരക്ഷകരെ വെളിയിലാക്കിയതും പോത്തന്റെ മുഖം അതീവ ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചു. “അമർ... ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. കൃത്യായിട്ട് എന്റെ ഇൻസ്ട്രക്ഷൻസ് ഫോളോ ചെയ്താൽ നിനക്കൊരപകടോം ഒണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.” അമർ തലയാട്ടി. “അധികം ടെൻഷനടിക്കണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. ജസ്റ്റ് നീ നിന്റെ ഫോണെടുത്ത് വാൾട്ടറിനെയൊന്ന് വിളിക്കണം. എന്നിട്ട് ‘ബഡി’ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്നു പറയണം. അത്രേയുള്ളൂ കാര്യം. പറയണ്ടതെല്ലാം ഞങ്ങൾ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.” സൂപ്പർ സ്റ്റാർ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “ഞങ്ങൾക്കാർക്കും അവനെ വിളിക്കാൻ നിർവ്വാഹമില്ലെന്നറിയാമല്ലോ. അതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് നിന്നെ കൊണ്ടുവന്നെ. അവൻ നിന്റെ വല്യ ദോസ്താണെന്ന് നീ തന്നെ പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞങ്ങളു തമ്മി ഇപ്പ പഴയപോലെ...” അമർ കിതച്ചു. “അതൊന്നും ഇവിടെ പ്രസക്തമല്ല.” പോത്തൻ ഒന്നിളകികിയിരുന്നു. “അവരെ നമുക്ക് നമ്മുടെ സൗകര്യത്തിന് എവിടേയ്ക്കെങ്കിലും എത്തിച്ചേ മതിയാകൂ. ക്രേസി 9 ഗ്യാങ്ങ് ഇനി കേരളം വിട്ടു പോകരുത്! മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ?“ ”നിങ്ങളിത്രേം പേരെക്കൊണ്ട് എന്തുചെയ്യാൻ പറ്റും സർ ? ഡു യു നോ ഹൂ ദേ ആർ ?“ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു. ”അത് നീ ഞങ്ങക്ക് വിട്. രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു തന്നെയാ. എന്തായാലും ഇത്രേയൊക്കെ ഒപ്പിച്ചില്ലേ ഞങ്ങള്? പിന്നെയെന്നാ മൈരാ ?“ ”ഞാൻ എന്തിനാ അവരുമായിട്ട് പിരിഞ്ഞേന്ന് സാറിനറിയോ ? ഒരു സ്റ്റെപ്പും കൂടി മുമ്പോട്ട് പോയാർന്നെങ്കി ഞാനും പെട്ടേനേ ആ ഗ്യാങ്ങിൽ. ഈ സിനിമേം ഫാൻസ് അസോസിയേഷനുമൊക്കെ ഉള്ളകൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപെട്ടതാ ഞാൻ. ഇനീം ഞാൻ അവരെ വിളിച്ചാ... ഒരുവട്ടം കൂടി ഇതിനാത്തൊക്കെ ചെന്നു പെടുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റണില്ല സർ.“ അമർ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു. ”നീ പെടുന്നില്ലല്ലോ... നമുക്ക് അവന്മാരുടെ ലൊക്കേഷൻ അറിഞ്ഞാ മാത്രം മതി. പിന്നെ നിന്നെ ഫ്രീയാക്കി വിടാം ഞാൻ.“ ”പക്ഷേ... എങ്ങാൻ നിങ്ങള് ഫെയിലായാൽ... പിന്നെ അവർ എന്റെ പുറകേ വരും.“ അമറിന്റെ സ്വരം വിറയാർന്നിരുന്നു. ”ഒറ്റ വെടിയ്ക്കങ്ങ് കൊല്ലുവാർന്നെങ്കിലും പ്രശ്നമില്ലാർന്നു. അവര് വെട്ടി മുറിച്ച് കഷണമാക്കി ഇട്ടേച്ചു പോവും. നരകിച്ചേ ചാവുവൊള്ളൂ. അങ്ങനത്തവന്മാരാ അത്. “ പോത്തൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പുറകോട്ടു ചാഞ്ഞിരുന്നു. ”അതൊരു റിസ്ക് ആണ്. പക്ഷേ നീ ഞങ്ങളോട് സഹകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അതിലും വലിയൊരു റിസ്ക് വേറെയില്ലേ ? നിന്നെ ഞങ്ങളെല്ലാരും എടുത്തിട്ട് മെതിക്കും. അതും കഴിഞ്ഞ് നാളത്തെ സകല ചാനലിലും നിന്റെ വീഡിയോ ക്ലിപ്സ്! ചാവുന്നതാരുന്നു ഭേദമെന്നു നീ കരുതും. ഏതാ നല്ല ഓപ്ഷൻ ? നീ തന്നെ ആലോചിച്ചു നോക്ക്.“ അമർ വിറങ്ങലിച്ചു പോയി. “അവന്റെ ഫോണങ്ങ് കൊടുത്തേ!” പോത്തൻ തിരിഞ്ഞ് രൂപേഷിനെ നോക്കി. രൂപേഷ് പെട്ടെന്നു തന്നെ വിവേകിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയെടുത്ത അമറിന്റെ ഫോണും അതോടൊപ്പം ഒരു പേപ്പറിൽ എഴുതിയിരുന്ന അമർ പറയേണ്ട സംഭാഷണങ്ങളും പോത്തനെ ഏൽപ്പിച്ചു. “ദേ, ഈ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ കൃത്യം കൃത്യമായി അയാളോട് പറഞ്ഞാൽ, ബാക്കി കാര്യം രൂപേഷ് നോക്കിക്കോളും. എല്ലാം ഓക്കെയായാൽ പിന്നെ നിനക്ക് പോകാം.” അമർ നിസംഗതയോടെ ആ ഫോണും പേപ്പർ കഷണവും വാങ്ങി. “ഈ ഫോണിൽ വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പറില്ല...” വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു അവന്റെ സ്വരം. പെട്ടെന്നു തന്നെ രൂപേഷ് തന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും വാൾട്ടറിന്റെ കോണ്ടാക്റ്റ് ഇൻഫർമേഷൻ അവന് കൈമാറി. “അവർ ഒൻപത് പേരാണ്.. നിങ്ങള് വെറും-” “ഡയല് ചെയ്യടാ പട്ടി [BLEEP]മോനേ!” ഒരൊറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു പോത്തൻ! അമറിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴെ വീണുപോയി. “ടെൻഷനാകല്ലേ അമർ...” രൂപേഷ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തറയിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്തു കൊടുത്തു. “ഹെവി റിസ്ക് ആണെന്നറിഞ്ഞോണ്ടു തന്നെയാ. പക്ഷേ ഞങ്ങക്ക് പൊറകോട്ട് പോവാൻ പറ്റൂല്ലാന്ന് നിനക്കറിയാല്ലോ. കേരളത്തില് ഈ സാമാനം വിൽക്കുന്ന സകല എണ്ണത്തിനേം ഞങ്ങള് ഇന്നു രാത്രി കൊണ്ടു പൊക്കും. പക്ഷേ അപ്പളും മെയിൻ ഗ്യാങ്ങ് സ്റ്റിൽ അറ്റ് ലാർജ് ആണെങ്കിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം വെറുതേയാവില്ലേ ? തനിക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ അവന്മാരെ തീർക്കാൻ?” “ഇതൊക്കെ ഞാനെങ്ങനെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കും ? അവരെന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കി-“ ”നിനക്ക് സിനിമേലെന്നാ പണീന്ന് പറഞ്ഞേ ?” പോത്തൻ കൈയ്യോങ്ങിക്കൊണ്ട് അടുത്തതും രൂപേഷ് അയാളെ പിടിച്ചു മാറ്റി. “രണ്ടേ രണ്ട് ഡയലോഗ് പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറ്റൂല്ലെങ്കി അവൻ പിന്നെ എന്നാ [BLEEP]ലെ സൂപ്പർ സ്റ്റാറാടാ ?“ പോത്തന്റെ കലി മാറിയിട്ടില്ല. ”ഇനി തല്ലണ്ട സർ. അവൻ വിളിച്ചോളും.“ ഒടുവിൽ, ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അമർ ഫോണിൽ ആ നമ്പറുകൾ ഡയൽ ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. ഓരോ നമ്പറുകൾ അമരുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്തെ ഭീതി ഇരട്ടിച്ചുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കോൾ ബട്ടനമർത്തിയതും രൂപേഷ് കൈയ്യെത്തിച്ച് സ്പീക്കർ ഫോൺ ഓണാക്കി. മൂന്നു റിങ്ങുകളേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ അറ്റൻഡായി. ” [ENGLISH] വാൾട്ടർ ഭായ്! ഇത് അമർ ആണ്!“ ” [KANNADA] ആഹാ! മഹാനടൻ എവിടെയായിരുന്നു ? എത്ര വട്ടം നിന്നെ വിളിച്ചെടാ ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್!!“ അപ്പുറത്തെ സ്വരത്തിന് തീരെ സൗഹൃദഭാവമില്ലായിരുന്നു. “[ENGLISH] നിങ്ങൾകേരളത്തിലെത്തിയ വിവരം ബഡി പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഞാൻ അറിയുന്നെ വാൾട്ടർ.” “[KANNADA] ആഹാ! എന്നിട്ട് ബഡി ഇപ്പോ എവിടെയുണ്ട് ?” ചോദ്യം ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ മുരൾച്ച പോലെ തോന്നിച്ചു. ”ബഡി...“ അമർ തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ കഷണത്തിലേക്കു നോക്കി. ”[ENGLISH] അതു പറയാനാ ഞാൻ വിളിച്ചത്. ബഡി ദാ ഇപ്പൊ എന്നെ കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. പൊലീസ് പുറകേയുണ്ടെന്നു പറയുന്നു. മെറിനെ ആരോ കൊന്നുവത്രേ! അയാൾ പറയുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ഒന്നു വന്ന് സംസാരിക്കാമോ ? എനിക്കിപ്പൊ ഇതൊന്നും ഡീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ഷൂട്ടിലാണ്.“ ” [KANNADA] റിയലി ? അവനിപ്പോൾ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടോ ?“ വാൾട്ടറിന്റെ ആശ്ചര്യം പ്രകടമായിരുന്നു. ” [ENGLISH] യെസ്. ഫോൺ കൊടുക്കണോ ?“ “[KANNADA] നോ നോ നോ... ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.” വാൾട്ടറിന്റെ സ്വരത്തിൽ ജാഗ്രത കലർന്നു. “[KANNADA] നിന്റെ ലൊക്കേഷൻ അയക്കൂ. ഞങ്ങൾ കൊച്ചിയിൽത്തന്നെയുണ്ട്. ഉടനെയെത്താം. നീ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചത് അവനറിയാമോ?” “നോ.” “[KANNADA] വെരി ഗുഡ്! ഒരിക്കലും അവൻ അറിയരുത്.” ആ സമയം കൊണ്ട് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഏതാനും ഡയലോഗുകൾ കൂടി രൂപേഷ് അമറിനു കൈമാറി. “[ENGLISH] അം... വാൾട്ടർ, ഇങ്ങോട്ടു വരണ്ട. പറഞ്ഞല്ലോ, ഞാൻ ഷൂട്ടിലാണ്. ഒരു ലൊക്കേഷൻ ലിങ്ക് അയക്കാം. നിങ്ങൾ അവിടേയ്ക്കു ചെന്നാൽ മതി. അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ബഡിയെ ഞാൻ അവിടെയെത്തിക്കാം.” ”ഉം...“ അപ്പുറത്തു നിന്നും തൃപ്തികരമല്ലാത്ത ഒരു മൂളൽ കേട്ടു. ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത അമറിന്റെ ശരീരം കിലുകിലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രൂപേഷിന് സഹതാപം തോന്നി. “യൂ ഡിഡ് ഗുഡ് അമർ!” അവന്റെ കവിളിൽ ചെറുതായി തട്ടിക്കൊണ്ട്, ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രൂപേഷ് തിരിഞ്ഞ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് നിവർത്തി. “എവടെയ്ക്കാ ഞാനവരെ കൊണ്ടുവരണ്ടത് ?” അമർ ചോദിച്ചു. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഉദ്യോഗസ്ഥർ നാലു പേരും ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി തുടർനടപടികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയാരംഭിച്ചു. അമർ കേൾക്കാത്തവിധം ശബ്ദം താഴ്ത്തിയായിരുന്നു സംസാരമെല്ലാം. “ഗയ്സ്... ഞാനൊരു അഭിപ്രായം പറയട്ടെ ?” വിൻസന്റ് എല്ലാവരേയുമൊന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ അവർക്കൊരു ലൊക്കേഷൻ അയച്ചുകൊടുത്ത് അവരെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവരുന്നതിനേക്കാൾ ബെറ്ററല്ലേ നമ്മൾ അങ്ങോട്ടു ചെല്ലുന്നത് ? സർപ്രൈസ് അറ്റാക്കുകളിൽ അഡ്വാന്റേജ് എപ്പൊഴും നമുക്കായിരിക്കും.” “ഐഡിയ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അവരുടെ ലൊക്കേഷൻ നമുക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ പണി മുഴുവൻ എടുക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നല്ലോ.” പോത്തന് വിൻസന്റിന്റെ പ്ലാൻ മനസ്സിലായില്ല. “ഫോൺ നമ്പർ വെച്ച് നിങ്ങൾ പൊലീസുകാർക്ക് അയാളുടെ ലൊക്കേഷൻ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റില്ലേ ?” രൂപേഷിന്റെ നേരെയാണ് എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം. “ഇന്നിപ്പൊ ഇത്രയും സമയമായില്ലേ ? എളുപ്പമല്ല. ഈ നമ്പറുമായി സർവ്വീസ് പ്രൊവൈഡർക്ക് ഒരു റിക്ല്വസ്റ്റ് അയച്ച് വാൾട്ടറിന്റെ ഫോണിന്റെ ഐ പി ഒക്കെ എടുത്തിട്ടു വേണം. അതിനി ഇന്നു രാത്രി നടക്കില്ല. അഥവാ അങ്ങനെ കിട്ടിയാൽത്തന്നെ ഒരു ആക്യുറേറ്റ് ലൊക്കേഷൻ കിട്ടില്ല. ഏത് ടവറിന്റെ പരിധിയിലാണെന്നേ അറിയാനാകൂ.” രൂപേഷ് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലവെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളെന്താ ഈ പറയുന്നത് ? ഇതല്ലാതെ പൊലീസിനു വേറേ മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ലേ ?” “ലീഗലായിട്ട് ഇതു തന്നെയേ മാർഗ്ഗമുള്ളൂ.” രൂപേഷ് തീർത്തുപറഞ്ഞു. “ഹോളിവുഡ് സിനിമയല്ല ഇത്.” “ഞാനൊരു ഐഡിയ പറയാം.” വിൻസന്റ് മുൻപോട്ടാഞ്ഞുകൊണ്ടു തുടർന്നു. “**GITHUBൽ എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ പോയാൽ ഒരു സാധനം കിട്ടും. ബ്രൗസറെടുത്ത് github/black_lagoon_27 എന്നു സെർച്ച് ചെയ്യൂ. റെപ്പോസിറ്ററിയ്ക്കുള്ളിൽ ‘ലൊക്കേഷൻസീക്കർ’ എന്നൊരു ടൂളുണ്ട്. അത് റൺ ചെയ്ത് വാൾട്ടറിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ കൊടുത്താൽ മതി. ഒരു ലിങ്ക് കിട്ടും. ഗൂഗിൾ മാപ്സിന്റെ ലിങ്ക് പോലെ ഇരിക്കും. അയാൾക്ക് സംശയം തോന്നില്ല. ആ ലിങ്ക് അയാൾക്കയച്ചുകൊടുത്ത് അയാളത് ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ, നമുക്ക് അവന്റെ സകല ഡീറ്റയിൽസും കിട്ടും.” നിസ്സാരമായി അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് വിൻസന്റ് മണ്ടത്തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. താൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥരോടാണ്! രൂപേഷ് ചുണ്ടു കടിച്ചുപിടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോത്തനെ നോക്കി. വിൻസന്റിനെ അടിമുടി ചുഴിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ടു നിൽക്കുകയാണ് പോത്തൻ. തൽക്കാലം തങ്ങളോട് സഹകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതീവ അപകടകാരിയായ ഒരു ക്രിമിനൽ തന്നെയാണ് വിൻസന്റ് എന്നയാൾ മനസ്സുകൊണ്ടുറപ്പിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി. “എനിക്കറിയാൻ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടു ചോദിക്കുവാ. ഇവൻ സത്യത്തിൽ ആരാ ?” പോത്തൻ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു. “സ്കാമിങ്ങ് ഉണ്ട്. സ്മഗ്ലിങ്ങ് ഉണ്ട് ദേണ്ടിപ്പൊ ഹാക്കിങ്ങും! മ്മടെ കൈയ്യിലൊള്ളപ്പൊത്തന്നെ ഇവനെ പിടിച്ചകത്താക്കീല്ലെങ്കിലൊണ്ടല്ലോ... ഭാവിയിൽ എട്ടിന്റെ പണി കിട്ടും.” “അതൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.” ജെയിംസ് ഇടപെട്ടു. “ലൊക്കേഷൻ കിട്ടുമോ എന്നു നോക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്കു പറ്റുന്ന അന്തരീക്ഷമാണെങ്കിൽ സർപ്പ്രൈസ് അറ്റാക്ക് തന്നെയാണ് ബെറ്റർ.” അവനും വിൻസന്റിന്റെ അതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു. പിന്നെ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. തിരികെ റൂമിലേക്ക് കയറിയ രൂപേഷിന്റെ വിരലുകൾ ലാപ്ടോപ്പ് കീബോർഡിൽ അതിദ്ര്യുതം ചലിക്കാനാരംഭിച്ചു. വിൻസന്റ് പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ നല്ല ടൂളുകൾ അവന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നേരത്തേ തന്നെ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. മൂന്നു നാലു കമാൻഡുകൾ മാത്രമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. അവന്റെ ടെർമിനൽ വിൻഡോയിൽ Enter Phone Number: എന്നൊരു പ്രോംറ്റ് തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും മനഃപാഠമാക്കിയിരുന്ന, വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പർ അവൻ അടിച്ചുകൊടുത്ത് എന്റർ കീ അമർത്തിയതും, ഒരു ലിങ്ക് താഴെ തെളിഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ആ ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്ത് അത് അമറിന്റെ ഫോണിലേക്കയച്ചു അവൻ. “ഞാൻ ലിങ്ക് വാൾട്ടറിനയക്കാൻ പോവാ. മനം മാറ്റം വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പൊപ്പറയണം.” ഫോൺ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് രൂപേഷ് എല്ലാവരേയും നോക്കി. “അയക്കടാ... വന്നേടത്ത് വെച്ച് കാണാന്നേ!” പോത്തൻ അവന് ധൈര്യം പകർന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ, വാട്ട്സാപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്ത രൂപേഷ് ആ ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്ത് വാൾട്ടറിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് പേസ്റ്റ് ചെയ്ത് സെൻഡ് അമർത്തി. “സർ...” അമർ ദയനീയമായ മുഖഭാവത്തോടെ പോത്തനെ നോക്കി. “ വീ കനോട്ട് അഫോർഡ് റ്റു ലൂസ് ഹിം!” എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ അമറിലേക്കായി. വിൻസന്റിനുകൂടി മനസ്സിലായിക്കോട്ടെ എന്നു കരുതിയാകണം, ഇംഗ്ലീഷിലാണ് അമർ തുടർന്നത്. “ജീവനോടെ അവരെ പിടികൂടാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഇതോടെ അവർ ഒൻപതു പേരും തീരണം. അതിനു ശേഷിയില്ലെങ്കിൽ ദയവായി ഈ ഓപ്പറേഷൻ ഉപേക്ഷിക്കണം. ഞാൻ കാലു പിടിക്കാം.” “മാനേ...” പോത്തൻ അമറിന്റെ തോളിൽത്തട്ടി. “വീ വിൽ ട്രൈ ഔർ ബെസ്റ്റ്! അത്രേ ഇപ്പൊ പറയാനൊക്കൂ.” “ഒരു സംശയം ഞാൻ ചോദിച്ചോട്ടേ ?” അമർ നിർത്തിയിരുന്നില്ല. പോത്തൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. “ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടാലോ ?” “മനസ്സിലായില്ല!” “എനിക്കു താൽപ്പര്യമുണ്ടായിട്ടല്ല... പക്ഷേ മറ്റു നിവൃത്തിയില്ല എന്നു കണ്ടാൽ... ഐ കാൻ മേക്ക് എ കോൾ.” “നിന്റെ ഫാൻസ് അസോസിയേഷനെയാണോ ?” രൂപേഷാണ് ചോദിച്ചത്. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. അമർ തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. “കൊള്ളാമെടാ മാനേ!” പോത്തൻ അമറിന്റെ കവിളിൽത്തട്ടി. “നിന്റെ സ്വന്തം കുട്ടിക്കുരങ്ങന്മാരെക്കൊണ്ട് ചുടുചോറു വാരിക്കുന്ന പരിപാടി... ഇഷ്ടപ്പെട്ടു! ആ പാവങ്ങള് വെടി കൊണ്ടു ചത്താലും ജയിലിപ്പോയാലും വേണ്ടില്ല. നിന്റെ ഇമേജിനൊന്നും പറ്റരുത്!” അടുത്ത നിമിഷം രൂപേഷിന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത നോട്ടിഫിക്കേഷൻ മുഴങ്ങി. “ഇര കുടുങ്ങി!” രൂപേഷ് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ കോ-ഓർഡിനേറ്റ്സ് അക്കങ്ങൾ കോപ്പി ചെയ്ത് ഗൂഗിൾ മാപ്സ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. “അവന്മാർ ഏലൂർ ചൗക്കയിലുണ്ട്!” (TBC) അടുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ... ഓപ്പറേഷൻ ബ്ലൂ ഐസ് - ഫൈനൽ ഹണ്ട്! ** GITHUB: Git ഉപയോഗിക്കുന്നഒരു ഇന്റർനെറ്റ് ഹോസ്റ്റിംഗ് സേവനമാണ് GitHub, Inc. സോഫ്റ്റ്വെയർ ഡെവലപ്പ്മെന്റിനു വേണ്ടിയുള്ള ധാരാളം ടൂളുകൾ ഫ്രീ ആയും, പൈസ കൊടുത്തും ഇവിടെനിന്നു കിട്ടും. PS: കൗതുകം കൂടുതലുള്ളവർ ഇതിനകത്തു ചെന്ന് വല്ലതും ഡൗൺ ലോഡ് ചെയ്ത് അപകടമുണ്ടാക്കിയാൽ എഴുത്തുകാരൻ ഉത്തരവാദിയാകുന്നതല്ല കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! .

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml14rMkv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 43. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രാത്രി കുറച്ചു സമയം സിറ്റൗട്ടിൽ അശോകനോടും അമ്മയോടും ഒപ്പം സംസാരിച്ചിരുന്നതിനു ശേഷമാണ് രതീഷ് ഉറങ്ങാനായി ബെഡ് റൂമിലേക്ക് വരുന്നത്. അവൻ വരുമ്പോൾ ആശാലത ബെഡിൽ എന്തോ ചിന്തിച്ചിട്ടെന്ന മട്ടിൽ നിലത്തേയ്ക്ക് മിഴികൾ നട്ട് ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ ചിന്തകളിൽ നിറയെ ആവണി അൽപ്പം മുമ്പ് അവളോട് പങ്കു വച്ച സംശയങ്ങളായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തന്നെ ആവണി പറഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ ഒരു നൂറ്‌ തവണയിൽ കൂടുതലെങ്കിലും അവൾ മനസിലിട്ട് കിള്ളിക്കിഴിച്ചു വിശകലനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. എവിടെയും അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവർ സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ വിൻസന്റ് എന്ന ക്യാരക്റ്ററിന് മേൽ ഒരു സൂചിക്കുത്ത്‌ പോലും കരിനിഴൽ വീണുകിടക്കുന്നതായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ആവണി കൂടി എന്ത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു സംശയംതനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ ഉന്നയിച്ചു എന്നുമാത്രം അവൾക്ക് മനസിലായതും ഇല്ല. വാതിൽ തുറന്നടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ആശാലത മുഖമുയർത്തി നോക്കി ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട ശേഷം വാതിലിൽ ചാരി അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് രതീഷ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ നോട്ടം നിലത്ത്‌ വിരിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന കിടക്കയിലേക്കും പോകുന്നുണ്ട്. നിലത്ത്‌ ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റ് നിവർത്തിയിട്ട ശേഷം അതിന്മേൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ബെഡ് ഷീറ്റ് ഭംഗിയായി വിരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരു തലയിണയും, പുതപ്പും അവിടെ തന്നെ വേറേ വച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. രതീഷിനെ കണ്ട് ആശാലത ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റു. "രതീഷേട്ടൻ ഇവിടെ കിടന്നോ. ഞാൻ താഴെ കിടന്നോളാം.." അവൻ ഉറങ്ങാൻ വന്നതാണെന്ന് കണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിൽ വേറേ ബെഡ് റൂമില്ലേ.. താനെന്തിനാ നിലത്ത്‌ കിടക്കുന്നത്.. ഞാൻ പോയി മറ്റേതെങ്കിലും റൂമിൽ കിടന്നോളാം." രതീഷ് മുൻപോട്ട് വരാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വേറേ ഒരു ബെഡ് റൂമുണ്ട് രതീഷേട്ടാ. അത് പക്‌ഷേ വൃത്തിയാക്കിയെടുക്കാൻ രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ സമയമെടുക്കും.." "അത് സാരമില്ല.കുറച്ച് ജോലി ചെയ്യണമെന്നെല്ലാ ഉള്ളോ. ഞാനത് വൃത്തിയാക്കി എടുത്തോളാം. ഇന്ന് ഒറ്റ രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽപോരല്ലോ നമുക്ക് ഇവിടെ. നാല് ദിവസം കഴിയാനുള്ളതല്ലേ." "രതീഷേട്ടന് ഇവിടെ, ഈ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നതിന് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ..." ആശാലത ബെഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു. "എനിയ്ക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. ആശയ്ക്ക് പക്‌ഷേ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ.. ഒരേ റൂമിൽ അന്തിയുറങ്ങി ആശയ്ക്ക് ശീലമുണ്ടോ.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ആ റൂം വൃത്തിയാക്കി അവിടെ കിടന്നോളാം എന്ന്.." ആശാലത അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയും മുമ്പേ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന, രതീഷിന്റെ മൊബൈൽ ബെല്ലടിച്ചു തുടങ്ങി. രതീഷ് ചെന്ന് ഫോണെടുത്തു ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. "പറയെടാ. എന്താ ഈ നേരത്ത്.." രതീഷഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്നത് നിലത്ത്‌ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ ആശാലത നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തും കണ്ണുകളിലും വിവിധ ഭാവങ്ങൾ മാറി മാറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി മറുവശത്ത്‌ നിന്നും ഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്ന ആൾ അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ എന്തോകാര്യമാണ് അവനോട് സംസാരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. "നിനക്ക് അവിടെ എന്തായിരുന്നെടാ കഴുതേ പണി... ഞാൻ വീട്ടിലില്ല. ആശാലതയുടെ വീട്ടിലാ. ഞാൻ നോക്കട്ടെ. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ഞാനിവിടെ നിന്ന് കയറി വരാൻ നോക്കാം.. ഇത്രനാളും അവിടെ നിന്ന നീ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കളിമണ്ണ് വാരി നിറച്ചും കൊണ്ട് നിന്നതാണോടാ... ഫോൺ വയ്ക്ക്. നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിയ്ക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അൻസാരിയുണ്ടോ നിന്റെ അടുത്ത്. ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫോൺ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്ക്‌ നീയാണോടാ ഇനിയുള്ള കാലം അവിടെല്ലാം നോക്കി നടത്താൻ പോകുന്നത്.. വിഡ്ഢി." രതീഷ് രോഷത്തോടെ ഫോൺ വച്ച ശേഷം കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മുന്നത് ആശാലത കണ്ടു. അവൾ നോക്കിയിരിയ്ക്കെ രതീഷ് ഫോണെടുത്ത്‌ മാറ്റാർക്കോകോൾ ചെയ്തു സംസാരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് നേരം ആ സംസാരം നീണ്ടു നിന്നു. അവസാനം അയാളോട് താൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച രതീഷ് കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. അവൻ ആരോടാണ് സംസാരിച്ചതെന്ന് തന്നോട് ഇപ്പോൾ പറയും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അൽപ്പ സമയം ആശാലത കാത്ത്‌ നിന്നെങ്കിലും രതീഷ് "ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ആക്കിയേക്കട്ടെ ആശേ 'എന്നാണ് അവളോട് ചോദിച്ചത്. "ആരായിരുന്നു രതീഷേട്ടാ വിളിച്ചത്.." രതീഷ് ആരോടും ഇത്ര ക്ഷോഭിച്ചു സംസാരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാലും, അവന്റെ മുഖത്തെ സമ്മർദ ഭാവവും കണ്ട് ആശാലത തിരക്കി. "സുദർശൻ..." "ദുബൈയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചതാണോ... സുദർശനെ അല്ലേ രതീഷേട്ടൻ ബിസിനസുകൾ എല്ലാം നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.." "ഉം.. അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തം ഞാൻ കാണിച്ച് പോയി. എനിയ്ക്കവനിൽ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും എല്ലാത്തിനും അൻസാരിയുണ്ടല്ലോ അവനൊരു കൂട്ടും, വഴികാട്ടിയും എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതും പോയി കിട്ടി. നീ കിടന്നോ ആശേ.. ഇതൊന്നും നിന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ.." ഒരു പാട് അർത്ഥമുള്ള ഒരു വാചകമാണ് രതീഷ് അവസാനം പറഞ്ഞു നിർത്തിയതെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. തന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ല ഇതൊന്നും എന്ന് വച്ചാൽ താനത് അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്ന് കൂടി അതിനൊരു അർത്ഥമുണ്ടല്ലോ. "ഞാൻ ചിലപ്പോൾ നാളെ കഴിഞ്ഞോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനടുത്ത ദിവസമോ ദുബൈക്ക് പോകും... പോയാൽ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു വരാൻ താമസിയ്‌ക്കും.." അവൻ ആശാലത കേൾക്കാനാണ് അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവളുടെ പ്രതികരണം എന്തെന്ന് അറിയാൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുക ഉണ്ടായില്ല. "പെട്ടന്നെന്താ രതീഷേട്ടാ ഇങ്ങനൊരു യാത്ര..." ആശാലത ഉദ്വേഗത്തോടെ തിരക്കി. "ഞാൻ അവിടെ എത്തേണ്ട ചില ആവശ്യങ്ങളുണ്ട്.. ബിസിനസ്സ് സംബന്ധമായ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ.. അതൊക്കെ ശരിയാക്കി മടങ്ങി വരാൻ ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് സമയം എടുത്തേക്കും.." "ഒരാഴ്ച സമയമെടുക്കുവോ രതീഷേട്ടാ..." ആശാലതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പരിഹാസം ഊറികൂടുന്നത് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. "അതല്ല രതീഷേട്ടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. രതീഷേട്ടൻ വരാൻ ഒരാഴ്ച വൈകുമെങ്കിൽ അത് കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കൂടി കൊടുമണിലേക്ക് പോയാൽ മതിയല്ലോ... അതാ ഞാൻ..." "ഓ.. എന്ന്... അല്ലേ.. ഞാൻകരുതി ഒരാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ ആശാലതയ്ക്ക് എന്നെ കാണാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്കരുതി ചോദിച്ചതാണെന്ന്" അവൻ തന്നെ പരിഹസിയ്ക്കയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "ഒരാഴ്ചയല്ല, ചിലപ്പോൾ ഒരു മാസം എടുത്തേയ്ക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം വരെ അത് നീണ്ടു പോയെന്നും വരാം. അത് വരെയും ആശയ്ക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇവിടെ നിൽക്കാം.. അതല്ല കൊടുമണിൽ പോയി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ നിൽക്കാം. എല്ലാം ആശാലതയുടെ ഇഷ്ടം... അതുമാത്രം ഇക്കാര്യത്തിലും മാറ്റമില്ല." രതീഷ് ബെഡിലേക്ക് കിടന്ന ശേഷം അവൾക്കെതിരായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആശാലത കിടക്കയിൽ തന്നെകാൽ മുട്ടുകളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുവച്ചിരുന്നു. രതീഷ് പോവുകയാണെന്ന ആ വാർത്ത അവളുടെ മനസിനെ ചെറുതായെങ്കിലും അസ്വസ്ഥ പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയോ, മനസിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണുകളിൽ നിന്നും താൻ പോലും അറിയാതെ മഞ്ഞുരുകി തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.. പക്‌ഷേ... ഒരു മനുഷ്യന്റെ സാമീപ്യവും, അവന്റെ ഓർമകളും മറ്റൊരു മനുഷ്യനിൽ എത്രത്തോളം മാറ്റത്തിന്റെ സ്വാധീനം ചെലുത്തുമോ അതൊക്കെ തന്നിലും ഉടലെടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ആശാലത തിരിച്ചറിയുന്നത്. അവൾ ഉറങ്ങാതെ, മനസ്സിൽ നിന്ന് അവന്റെ മുഖം വടിച്ചെറിയാതെ അങ്ങിനെ തന്നെ ഒരേ ഇരിപ്പിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം. ♦️ ശക്തി കുളങ്ങരയിൽ ബസ് ഇറങ്ങിയ ശേഷം ആവണി നേരെ ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിലേക്കാണ് ചെന്നത്. പത്ത്‌ മണിയോടടുത്ത നേരമായതിനാൽ ഓട്ടോകൾ മിക്കതും ഓട്ടം പോയിരിയ്ക്കയാണ്. പതിനൊന്നോ പന്ത്രണ്ടോ ഒക്കെയാവും ഇനി സ്റ്റാന്റിൽ ഓട്ടോയുടെ നിര നീണ്ടു തുടങ്ങാൻ. ആവണി അവിടെ കിടന്ന രണ്ട് ഓട്ടോകളിൽ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. നാൽപ്പത് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു അതിന്റെ ഡ്രൈവർ. ഓട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്നു പത്രം ഓടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന അയാൾ ഒരു പെൺകുട്ടി ഓട്ടം പോകാൻ വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. "മുക്കാട് വരെ പോകണം..." ആവണി പറഞ്ഞു. "കൊണ്ട് വിട്ടാൽ മതിയോ കൊച്ചേ.." അയാൾ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ കൊച്ചേ വിളി ആവണിയ്ക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും ആ നീരസം അവൾ പുറമെ കാണിച്ചില്ല. "അവിടെ താമസമില്ല. അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അതിൽ കൂടുതൽ വേണ്ട." ആവണി ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ ഒരു സെക്കന്റ് ഞാനവിടെ നിൽക്കില്ല.. എനിയ്ക്ക് വന്നിട്ട് വേറേ ഓട്ടമുള്ളതാണേ." അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടെങ്കിലും ആവണി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആവണി ഓട്ടോയിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയത്താലാണ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. യാത്രക്കാരി വണ്ടിയിലുണ്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു ഓടിച്ചു പോയി. ആവണിയ്ക്ക് അപരിചിതമായ ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ ഓടി ഓട്ടോ വീണ്ടും കുറെ കടകളൊക്കെ കണ്ടു തുടങ്ങുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "മുക്കാട് എവിടെയാ പോകേണ്ടത്.." ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു. "അവിടൊരു ചർച്ച് ഉണ്ടല്ലോ. അതിന് മുമ്പിലേക്ക് വിട്." "ഇവിടെ ചർച്ച് ഒന്നല്ല വലുതും ചെറുതുമായി മൂന്നെണ്ണമുണ്ട്. അതിൽ ഏത് ചർച്ചിലേക്കാ പോകേണ്ടത്.." അയാൾ ഓട്ടോ വേഗം കുറച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഹോളി ഫാമിലി റോമൻ കത്തോലിക്കാ ചർച്ച്." ആവണി പറഞ്ഞത് കേട്ടതും രണ്ടായി റോഡ് പിരിയുന്ന ഇടത്ത്‌ നിന്നും ഇടത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിയേ അയാൾ ഓട്ടോ ഓടിച്ചു. ദൂരെ നിന്നേ പള്ളിയുടെ ഗോപുരം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡിൽ നിന്ന് നൂറ്‌ മീറ്ററോളം ഉള്ളിലേക്ക് മാറി തലയെടുപ്പുള്ള ഒരു കൊമ്പനെ പോലെ വെളുത്ത ചായം തേച്ച നിരവധി കൊത്തുപണികളിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു ആരാധനാലയം. അടഞ്ഞ ഗേറ്റിനുള്ളിൽ നിശബ്ദതയുടെ ലാസ്യത. "അതാ പള്ളി.. പള്ളി കാണാൻ വന്നതാണെങ്കിൽ പെട്ടന്ന് പോയിട്ട് വരുക..." അവൻ പള്ളിയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. ആവണി ഓട്ടോയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. അവിടവിടെയായി ഒന്നോ രണ്ടോ കടകൾ കാണാനുണ്ട്. "ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു വീട് അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ... അത് ഇവിടെ എവിടെയോ..." അവൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആഹാ.. എവിടാണ് വീടെന്ന് ഒരറിവും ഇല്ലാതാണോ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ട് വന്നത്.. അറിയില്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങി ചെന്ന് ആ കടയിൽ അന്വേഷിയ്ക്ക്.." ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി കടയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ അവനും ഇറങ്ങി ചെന്നു. അവൾ കടയിൽ ഇരുന്ന മധ്യവയസ്കനായ ആളോട് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങോ ജസീന്ത എന്ന് പേരുള്ള ഒരു നഴ്‌സ് താമസിയ്‌ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. മധ്യവയസ്കനായ ആൾ കടയിൽ തന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ജെറോമേ 'അങ്ങനൊരു പേരുള്ള പെങ്കൊച്ച് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും ഉണ്ടോ 'എന്ന് ചോദിച്ചു. "പേര് ജസീന്തയാണോ എന്ന് എനിയ്ക്കറിയത്തില്ല. ഒരു നഴ്സ് ഉണ്ട്. ഉപാസനയിലാ ജോലിചെയ്യുന്നത്. അവരെയാണോ ഉദേശിച്ചത്.." "അല്ല ചേട്ടാ.. ജസീന്ത എന്ന് പറയുന്ന പെൺകുട്ടി അയർലൻറ്റിൽ ആണ് ജോലിചെയ്യുന്നത്... അവരുടെ വീട് ഇവിടെ ഏതോ ഭാഗമാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." "ഇവിടെങ്ങും ആ പേരിൽ അയർലൻറ്റിൽ ജോലിയുള്ള നഴ്‌സ് ഉള്ളതായി അറിയില്ല." കടയിൽ നിന്നയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് മറ്റൊരു വഴി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "അവിടൊക്കെ താമസിയ്‌ക്കുന്നവരിൽ ഒരുപാട് ആൾക്കാർ വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ളവർ ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇപ്പറഞ്ഞ ആൾ അവിടാണോ എന്നൊന്ന് തിരക്കി നോക്ക്." അയാൾ പറഞ്ഞു. "വാ.. വണ്ടിയിൽ കയറ്. എവിടെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും അന്വേഷിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങി തിരിയ്ക്കുമ്പോ അവരുടെ വീട് എവിടാണെന്നുള്ള കാര്യം ശരിയ്ക്കും ഒന്ന് തിരക്കിയിട്ട് വേണം ചാടി പുറപ്പെടാൻ." അവർ ഓട്ടോയ്‌ക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരവേ ആരോ ഒരാൾ എന്തോ വാങ്ങാനായി ആ കടയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ആവണി വന്ന് ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്ക് പിന്നിൽ കയറിയിരുന്നതും തങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു പോയ കടയിലെ ആൾ പുറത്തിറങ്ങി നിന്ന് കയ്യടിയ്ക്കുന്ന ഒച്ച അവർ കേട്ടു. "ദേ കൊച്ചേ.. തന്നെയാ വിളിയ്ക്കുന്നത് ഇറങ്ങി ചെന്ന് എന്താന്നു ചോദിച്ചിട്ട് വാ.." ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ഇനി താൻ അങ്ങോട്ടില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി വീണ്ടും കടയിയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് ചെന്നു. "മോളേ, ആ അന്വേഷിച്ചു വന്ന പെണ്ണിന്റെ പേര് എന്തെന്നാ പറഞ്ഞത്.." അയാൾ തിരക്കി. "ജസീന്ത.." "ങാ, ആൾ അത് തന്നെ പീറ്ററച്ചായാ. നമ്മുടെ ഡെന്നീസിന്റെ പെങ്ങള് പെണ്ണാ.. ഈ അടുത്ത ദിവസമാ അതിന്റെ കെട്ട് കഴിഞ്ഞതെന്ന് തോന്നുന്നു." "എവിടാ അവരുടെ വീടെന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുവോ.. എനിയ്ക്ക് അവരെ ഒന്നുകാണാനായിരുന്നു." കടയിൽ സാധനം വാങ്ങാൻ വന്നയാൾ ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഡ്രൈവറോട് ഡെന്നീസിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. ഡെന്നീസിന്റെയോ, ഡെർലസ്സിന്റെയോ വീട് ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ ആരും പറഞ്ഞു തരും. അവന്മാരെ ഇരട്ട പെറ്റതാ. " ആവണി അയാൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. അയാൾ അവർക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ശേഷം തിരികെ പോന്നു. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 💋💋💋💋💋 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mMWxzE0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -44🌺💚 അവൾ കുറച്ച് ദിവസമിവിടെ കാണും കേട്ടോ അമ്മേ .... അവന്റെ ഗൗരവത്തോടുള്ള സംസാരം കേട്ടതും അവർ നെറ്റി ചുളിച്ചു..... എന്ത് പറ്റി കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട് ....... എന്ത് പ്രശ്നം....... അവൻ കാവ്യയുടെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു എന്തൊരു സ്ത്രീയാണ് കാവ്യയുടെ അമ്മ...... കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ കാവ്യയുടെ അമ്മയോടാണ് ദേവകിയമ്മക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയത്. എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ...... ആ കുഞ്ഞിനെയിങ്ങനെ ചതിച്ചവനെ വെറുതേ വിടുകയും ചെയ്യരുത്. ഹ്മ്മ്മ്...... നന്ദനൊന്നു മൂളി...... അവന്റെ മനസ്സിലും അത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. 🌼🌼🌼🌼🌼 ഭാമ കാവ്യയെ നേരെ കൊണ്ട് പോയത് അവരുടെ റൂമിലേക്കാണ്...... കാവ്യ ഫ്രഷായി ഇറങ്ങിയതും ഭാമ ഫ്രഷാകാനായ്കയറി...... കൈയിൽ കരുതിയ ചെറിയൊരു ബാഗിൽ നിന്ന് തന്റെ ഒരു ഷോൾ കൂടി എടുത്തണിഞ്ഞതിന് ശേഷം അവൾ ഭാമയെ കാത്തിരുന്നു..... മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്ന നന്ദൻ കാണുന്നത് ഏതോ ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന കാവ്യയെയാണ്. കാവ്യാ....... അവളുടെ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്ന പോലുള്ളിരുപ്പ് കണ്ടതും നന്ദൻ വിളിച്ചു..... അവൾ പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി..... നോക്കുമ്പോൾ നന്ദൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്....... ആഹ്ഹ്ഹ്......നന്ദേട്ടാ....... എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നെ....... ഹേയ്..... ഒന്നൂല്ലേട്ടാ...... ഹ്മ്മ്..... ഭാമ ഫ്രഷാകാൻ കയറിയോ... മ്മ്...... എന്നാ ഞാൻ അപ്പുറത്തെ റൂമിലേക്ക്‌ പോകാം..... അവൾ ഇറങ്ങിയ ശേഷം രണ്ടു പേരും കൂടി താഴേക്ക് ചെല്ല് കേട്ടോ...... കാബോഡ് തുറന്ന് തനിക്കാവശ്യമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു..... അവൾ നന്ദനെ നോക്കി തലയാട്ടി...... അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് മഹിയുടെ റൂമിലേക്കാണ്....... കൂടെയുള്ള മനുവിനോട് എന്തോ സംസാരിചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദൻ കയറി വരുന്നത് കാണുന്നത്.. ആഹ്ഹ്.... നീ വന്നോ....... എവിടെ പോയതാ....... ഹെഡ് ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു??? മനു അവനെ നേരെ ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഞാൻ ഭാമയുടെ അനിയത്തിയെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചയച്ച വീട്ടിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു..... അവിടെ അവൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ ചെന്നപ്പോ കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ്...... അതുകൊണ്ട് തിരികെ വന്നപ്പോ അവൾ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വന്നു. ഹ്മ്മ്മ്...... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... വലിയ പ്രശ്നമാണോടാ..... മ്മ്മ്മ്..... അത്യാവശ്യം വലുതാ...... ഏട്ടന്റെ എക്സ് ഭാര്യയെ പോലെ...... അവന് അല്ലറ ചില്ലറ അവിഹിതവും ഗാർഹീകപീഡനവുമൊക്കെയാണ് തൊഴിൽ..... അതോടെ അവളെ ഇങ്ങ് കൂടെ കൂട്ടി...... ഹ്മ്മ്....... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... നീ ഈ ഡ്രെസ്സൊക്കെ കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാ..... അവന്റെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ഡ്രസ്സിലേക്ക് നോക്കി മഹി ചോദിച്ചു. അവർ രണ്ടുപേരും അവിടെ ഫ്രഷാകുകയാ..... ഹ്മ്മ്............... നന്ദൻ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും താൻ കുറച്ച് നാളുകളായി മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നൊരു പേര് നന്ദൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം മനസ്സിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയത് അവനറിഞ്ഞു. മഹിയൊരു ദീർഘ നിശ്വാസമുതിർത്തു. 🌼🌼🌼🌼🌼 കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞതും ഭാമയും കാവ്യയും താഴേക്ക് ചെന്നിരുന്നു പിന്നാലെ നന്ദനും . ദേവകിയമ്മ എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പി. നന്ദനും ഭാമയും അമ്മയും അവശ്യ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു കാവ്യ വളരെ സൈലന്റായിരുന്നു..... അവളുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ക്കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും എന്നുമുണ്ടാകുന്ന കളി ചിരികൾക്ക് മുതിരാതെ പെട്ടന്ന് കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റു. കാവ്യയ്ക്ക് മുന്നോട്ടാകെയൊരു ശൂന്യതയാണ്........ അവളുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ നന്ദനും കാവ്യക്കും പ്രത്യേകമത് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു. ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് പുറത്തേ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നവൾക്കരികിലായി നന്ദനും ഭാമയും വന്നിരുന്നു ...... കാവ്യാ........... ഹ്മ്മ്മ്...... ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മിഴികൾ മാറ്റി അവരിരുവരെയും നോക്കി അവൾ തിരിഞ്ഞു. വീട്ടിൽനിന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു..... നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...... കൂടാതെ മറ്റ് കാര്യങ്ങളും..... അച്ഛൻ രാവിലെ തന്നെ എത്തും...... പിന്നെ ജീവന്റെ കാര്യം അതിനി നിയമപരമായി തന്നെ നീങ്ങാം..... കൂടാതെ ഡിവോഴ്സും...... അതുവരെ കാവ്യയിവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നാൽ മതി.... നന്ദൻ പറഞ്ഞു.... ഏട്ടാ..... അയാളെ നിയമരപമായി നേരിടാൻ തന്നെയാണ് ഞാനും തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒത്തിരി കാലത്തമസമെടുക്കും..... അതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ..... ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി..... ആ വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ നിനക്കൊരു സമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല...... നിന്റെ അമ്മയത്‌ തരുകയുമില്ല..... ഞങ്ങളുടെ അനിയത്തിയെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കണമെന്നെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോഴുള്ളൂ അതുകൊണ്ട് നീ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നാൽ മതി. ഭാമ പറഞ്ഞു....... നിങ്ങൾ കിടക്കുന്നില്ലേ മക്കളേ...... ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു..... ആഹ്ഹ് പോകുവാ അമ്മേ..... അമ്മ ഏട്ടന്റെ മുറിയിൽ വന്നതാണോ...... നന്ദൻ ചോദിച്ചു... ആ..... ഞാൻ അവനും മനുവിനും വേണ്ടിയുള്ള കഞ്ഞി കൊണ്ട് വന്നതാ... ഹ്മ്മ്മ്..... ഇന്ന് ഒത്തിരി യാത്രയൊക്കെ ചെയ്തതല്ലേ പോയി കിടക്ക് എല്ലാരും..... ഞാൻ താഴെ മുറിയിൽ കിടക്കാം.... ഭാമയും കാവ്യയും ഞങൾടെ മുറിയിൽ കിടക്കട്ടെ..... നന്ദൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു...... വേണ്ട ഏട്ടാ..... ഞാൻ താഴെ കിടക്കാം. ഏയ്യ്..... ആ മുറിയിൽ ഇന്ന് കാവ്യ കിടക്കണ്ട നാളെ അതൊന്ന് അറേഞ്ചു ചെയ്തിട്ട് തരം ഇന്ന് ഭാമയുടെ ഒപ്പം കിടക്ക്. കാവ്യ മോള് എന്റെ കൂടെ കിടക്കുന്നോ? അത് കേട്ട് നിന്ന ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചു? ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്കത് നിരസിക്കൻ തോന്നിയില്ല..... വരാമെന്നപോൽ തലയാട്ടി. എന്നാ വാ..... അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ താഴേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു... നിങ്ങളും പോയി കിടക്ക്..... അവളെന്റൊപ്പം കിടന്നോളും..... ഹ്മ്മ്..... നന്ദനൊന്ന് മൂളി...... നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് കാവ്യ അമ്മയുടെ ഒപ്പം നടന്നു...... 🌼🌼🌼🌼🌼🌼 നന്ദൻ മഹിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി അവനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ച് ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. ഭാമ അപ്പോഴേക്കും കിടന്നിരുന്നു....... വാതിൽ ചേർത്തടച്ച് അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു നീട്ടി ശ്വാസമെടുത്തു.......... ഭാമ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുകിടന്നു....... ക്ഷീണിച്ചോ....... ഭാമ ചോദിച്ചു...... ക്ഷീണമൊന്നുമില്ലടൊ....... നാളെ അച്ഛൻ വരും....... ഭാമ പറഞ്ഞു. ഹ്മ്മ്മ്....... വരട്ടെ........ ജീവനെ വെറുതേ വിടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. അവനിനി ഓസ്‌ട്രേലിയയിലേക്കും പോവില്ല. അതിനുള്ള നിയമവഴി ഞാനെന്തായാലും നോക്കിയിട്ടുണ്ട്...... സഞ്ജുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നു അവന്റെ സ്റ്റേഷൻ പരിധിയിൽ അല്ലെങ്കിലും എന്ത് ഹെല്പിന്നും ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....... ഹ്മ്മ്മ്....... ഭമായൊന്നു മൂളി....... അവൻ അവളുടെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു...... ടേബിൾ ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി കിടന്നു....... എത്ര ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ നമ്മളിങ്ങനെ സമാധാനത്തോടെ കിടക്കുന്നത്...... ഹ്മ്മ്മ്...... അതേയെന്നപോലെ അവൾ മൂളി.... അവൾക്കുമത് തോന്നിയിരുന്നു..... മെറിന്റെ പ്രശ്നം അറസ്റ്റ് മഹിയുടെ ആക്‌സിഡന്റ് ട്രീറ്റ്മെന്റ്....... എല്ലാം കൂടി തിരക്കൊഴിഞ്ഞൊരു സമയമില്ലായിരുന്നു...... എപ്പോഴും ടെൻഷൻ...... സമാധാനമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ...... ഒരു ചേർത്തുപിക്കളിലൂടെ മാത്രം കടന്നുപോയ ദിവസങ്ങൾ........... ഒരു ചിത്രം പോലെ ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ അത്‌ കടന്നു പോയി...... അവൻ കണ്ണെടുക്കാതെ അവളെയങ്ങനെ നോക്കി കിടന്നു....... ആ നോട്ടത്തിലെപ്പോഴോ...... അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറി അദരങ്ങളിലേക്കായി.......... അവനെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കുന്നവൾക്കത് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു . സ്നേഹിക്കാം...... അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു........ അവളുടെ ചൊടികളിൽ മെല്ലെയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു....... ഇപ്പോഴോ........ ഹ്മ്മ്മ്...... എനിക്കുറക്കം വരുന്നെങ്കിലോ? ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാനെന്നോണം ഭാമ പറഞ്ഞു..... പ്ലീസ്..... പ്ലീസ്...... ശബ്ദം നേർപ്പിപ്പ് കുഞ്ഞ് കുട്ടികളെ പ്പോലെ മുഖം ചുരുക്കി മെല്ലെയവൻ കെഞ്ചി...... ഭാമക്കാ കെഞ്ചൽ കാണാൻ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്......... ഇവിടെ ബലം പ്രയോഗിക്കലോ അധിപത്യം തീർക്കലോ ഒന്നുമില്ല....... നന്ദനിലെ മറ്റൊരു നന്ദൻ... കെഞ്ചുന്ന കുസൃതി കാണിക്കുന്ന വഷളത്തരങ്ങൾ പറയുന്ന സ്നേഹം കൊണ്ട് ഏതറ്റം വരെ വേണമെങ്കിലും പോകുന്ന നന്ദൻ....... എല്ലാം അവന്റെ ഭാമയോടൊപ്പം ഈ സ്വകാര്യ നിമിഷത്തിൽ മാത്രം....... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളവർക്ക് അത്രമേൽ പ്രിയമാണ്....... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ...... ഭാമയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു..... അത്‌ കണ്ടതും നന്ദൻ മെല്ലെ അവൾക്കരികിലേക്ക് ചേർന്നൊട്ടി...... മെല്ലെ ആ നെറ്റിമേലൊന്നു ചുംബിച്ചു....... ആ ചുംബനം പതിയെ..... നാസികയിലേക്കും കവിളുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു...... അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉരസി നീങ്ങുന്ന ഒരു ചുംബനമാണവന്റെത് അതുകൊണ്ട് തന്നെ താടി രോമങ്ങളുടെയാ മൃദുവായ സ്പർശനത്തിൽ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു..... പതിയെ കവിളുകളിൽ നിന്ന് അവൻ അധരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറി....... ഇരു അധരങ്ങളും കെട്ട് പിണഞ്ഞു...... പതിയെ മധുരം നുണഞ്ഞ് ഒരു ദീർഘമായ ചുംബനം...... ആ നിമിഷം നന്ദന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശാരീരമാകെ തഴുകി തലോടി...... അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പരസ്പരം വേർപെടുമ്പോൾ ഇരുവരും കിതച്ചുപോയിരുന്നു. ആ കിതപ്പോടെ തന്നെ നന്ദനവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്കിറങ്ങി....... ചുംബനങ്ങളും മൃദുസ്പർശനങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ മാറിലേക്കുമവൻ പാത തീർത്തു..... ഭാമ പിടഞ്ഞു..... വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ് പതിയെ അകന്ന് മാറി..... പതിയെ നിലത്തേക്കവ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. മാറിലും വയറിലും ചുംബിച്ചും നുകർന്നും മറ്റേതോ ലോകത്തേക്കിരുവരും ചെന്നെത്തി..... മൂളലുകളും കുറുകലുകളും ശ്വാസ താളങ്ങളും ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു....... മറ്റെല്ലാം വിസ്മരിച്ച്.......... ഇരുവരും ഒന്നുചേർന്നു....... ഓരോ കൂടി ചേരലുകളും ഓരോ പുതിയനുഭയവങ്ങളാണവർക്ക്....... അവസാനം ചുട്ടുപഴുത്ത് ശരീരങ്ങൾ തൃപ്തി വന്ന് തണുത്തപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് കിടക്കുന്നവളെ നന്ദൻ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസതാളം പതിയെ താളത്തിലായി....... ഭാമയുടെ ചുണ്ടുകളിലപ്പോഴും നാണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു ചെറു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു... തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ശ്രീനന്ദയുടെ മ ര.ണം ആ.ത്മഹ..ത്യ ആണോ എന്ന സംശയം ബലപ്പെടുന്നു. കാരണം 40 അംഗ ടൂറിസ്റ്റ് സംഘത്തിൽ നിന്നും ശ്രീനന്ദം മാത്രം ഒരു സമയത്ത് ബാരിക്കേടുകൾക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. ആ സമയത്ത് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളുകൾ വഴക്കുപറഞ്ഞ് തിരികെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോരുകയായിരുന്നു. ശ്രീനന്ദയുടെ വലിയച്ഛൻ ആണ് ഈ തുറന്നു പറച്ചിൽ നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. എന്തിനാണ് ശ്രീനന്ദ വിലക്കപ്പെട്ട ബാരിക്കേടുകൾക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ഒറ്റക്ക് പോയത്. അതിനുശേഷവും ശ്രീനന്ദ തനിച്ച് കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു കയറിയതായും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്. 15 വയസ്സ് മാത്രമുള്ള എസ്എസ്എൽസി എക്സാം എഴുതി റിസൾട്ടിന് വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒറ്റ മകളായ ശ്രീനന്തയ്ക്ക് അതിനുമാത്രം എന്ത് പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരിക്കുക.. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് വരുമ്പോൾ ശ്രീനന്ദയിൽ ആരെങ്കിലും പരിക്കേൽപ്പിച്ച പാടുകളോ അടയാളങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നു. എല്ലുകളെല്ലാം ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങിയ നിലയിലാണ്. 1500 അടി മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ മരങ്ങളിലും കല്ലുകളിലും കൂർത്ത കരിങ്കൽ പാളികളിലും തട്ടി ശരീരത്തിനും എല്ലുകൾക്കും കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചേക്കാം. അതായിരിക്കാം കാരണം. മരണകാരണമായി പറയുന്നത് തലയുടെ വലതുഭാഗത്ത് ഏറ്റ മാരകമായ ഇഞ്ചുറിയാണ് എന്നാണ്. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് അടുത്തെത്തി പതിനഞ്ച് മിനിട്ടുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ശ്രീനന്ദ കൂട്ടത്തിൽ ഇല്ല എന്ന് മറ്റുള്ളവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്. ശ്രീനന്തയും കൂടെയുള്ള രണ്ടു കുട്ടികളും അവസാനമായി വീഡിയോ എടുത്തതിൽ ശ്രീനന്ദ ക്യാമറയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ മാറി നിൽക്കുന്നതും എന്തോ തിരയുന്ന പോലെ ബാക്കിലോട്ടും പുറത്തോട്ടും താഴോട്ടും ഒക്കെ നോക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.. ഇത്രയും ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ആ കുഞ്ഞിനെ അലട്ടിയ പ്രശ്നം എന്തായിരിക്കാം.. ദുരൂഹമാണ് എല്ലാം.. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആ കുഞ്ഞിന്റെ വേർപാട് താങ്ങാനുള്ള മാനസിക ശക്തി ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.... കണ്ണൂർകാരൻ 🥺🥺🥺🥺🥺 #📔 കഥ #😔വേദന #💑 സ്നേഹം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💌 പ്രണയം

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWR4JWk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((18)) എക്സും സംഘവും കാറുകളില്‍ നിന്നിറങ്ങി. എട്ടോളം പേരടങ്ങുന്ന അവര്‍ പല ദിക്കുകളിലേക്കായി തോക്കു ചൂണ്ടി വളരെ കരുതലോടെ നിന്നു. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന ഇരുളിനെ മറ പിടിച്ച് കരണ്‍ നിശ്ചലമായത് തീര്‍ച്ചയായും ഒരു ആക്രമണത്തിനു തന്നെയെന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ മിസ്റ്റര്‍ എക്സിന് അധികം നേരമൊന്നും ചിന്തിച്ച് തല പുണ്ണാക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അയാള്‍ വിരല്‍ ഞൊടിച്ചതും മുഴുവന്‍ കാറുകളുടേയും ഹെഡ്ലൈറ്റുകള്‍ തെളിച്ചു കൊടുത്തു ശിങ്കിടികള്‍. "വലിയ സൂത്രക്കാരനാണ് നമ്മുടെ എതിരാളി. അവന്‍റെ ആക്രമണം ഏതു വഴിയില്‍ നിന്നും ആവാം. എല്ലാവരും അലര്‍ട്ടായി നില്‍ക്കണം." എക്സ് മുന്നറിയിപ്പു കൊടുത്തു. കരണ്‍ സഞ്ചരിച്ച നിശ്ചലമായ ബീറ്റിലെത്തി അയാളൊന്നു പരിശോധിച്ചു. വേണ്ടതായ ഒന്നും അതില്‍ ഇല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയേ പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ അപ്രതീക്ഷിതമായ വെടിയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ഠേ..!! കൂട്ടാളികളിലൊരാള്‍ വെടിയുണ്ട ശിരസ്സില്‍ തറച്ച് നിലംപതിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് എക്സ് വിരണ്ടു പോയി. "𝗛𝗲𝘆 𝗜𝗻𝗰𝗼𝗺𝗶𝗻𝗴.. 𝗙𝗶𝗿𝗲..." വാ പരമാവധി പിളർത്തി വലിയ ആക്രോഷത്തോടെ എക്സ് അറിയിച്ചതും ബാക്കിയുള്ള ആറുപേര്‍ ശബ്ദം കെട്ടിടത്തേക്ക് തുടരെത്തുടരെ വിടിയുതിര്‍ത്തു. കാതടിപ്പിക്കുന്ന വെടിയൊച്ച അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതല്‍ ഭയപ്പെടുത്തി. മരങ്ങളിലും മറ്റും വെടിയുണ്ടകള്‍ തറച്ച് ചിന്നം ചിതറി. എന്നാൽ.., കരണിന്‍റെ അതിബുദ്ധിയെ ചെറുക്കാനുള്ള വെടിയുണ്ടയൊന്നും എക്സിന്‍റെ പക്കല്‍ ഇല്ലെന്നതായിരുന്നു സത്യം. തന്‍റെ കൈയ്യിലുള്ള ഗണ്‍ ഒരിടത്ത് സമര്‍ത്ഥമായി വെച്ച് കാഞ്ചിയില്‍ ചരട് കെട്ടി മറ്റൊരിടത്ത് മാറി നിന്ന് അതു വലിച്ച് കരണ്‍ വെടി പൊട്ടിക്കുകയാണുണ്ടായത്.!! ലക്ഷ്യം കിട്ടിയപ്പോള്‍ കൃത്യമായി അത് എതിരാളിയുടെ ശിരസ്സ് പിളര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. എക്സ് വലതു കൈ ഉയര്‍ത്തി മുഷ്ടി ചുരുട്ടിയതും ശിങ്കിടികള്‍ തങ്ങളുടെ വെടിയുതിര്‍ക്കല്‍ നിര്‍ത്തി. പുക പടലങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷം സമ്പന്നമായി. ഇത്തവണ കരണ്‍ ചിന്നഭിന്നമായിട്ടുണ്ടാവും. ചങ്ങാതിയായ ഡിക്സണ്‍ കോബയോട് എന്തെങ്കിലും വിശദീകരണം കൊടുക്കാമെന്നും എക്സ് ചിന്തിച്ചു നിര്‍ത്തി. രണ്ടു പേരോട് ആ ഇരുളിലേക്ക് കടക്കാന്‍ അയാള്‍ നിര്‍ദ്ധേശിച്ചു. അവര്‍ ഇരുളിലേക്ക് കയറി വളരെ കരുതലോടെ നടന്നു. എക്സ് കണ്ണും ചെവിയും കൂര്‍പ്പിച്ച് കാത്തു. അപ്പോഴാണ് കരണിന്‍റെ ബുദ്ധി സാമര്‍ത്ഥ്യത്തെ ഇരുളിലിറങ്ങിയവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കാഞ്ചിയില്‍ ചരട് കെട്ടി നിര്‍ത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ഗണ്‍ ഇരുവരുടേയും കണ്ണില്‍ പെടുകയുണ്ടായി. പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് അയാള്‍ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടന്നായിരുന്നു കരണിന്‍റെ മിന്നല്‍ ആക്രമണം! എതിരാളിയുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ കൂര്‍ത്ത മരക്കമ്പ് കുത്തിയിറക്കി അടുത്തവന്‍റെ രഹസ്യയിടം നോക്കി കരണ്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. ഇരുളില്‍ തീ പാറുന്ന സംഘട്ടനം അരങ്ങേറി. "ഹേയ്., എന്താണവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്?!" പന്തികേട് തോന്നിയ എക്സ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. "𝗙𝗶𝗿𝗲..!" ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയ അയാള്‍ വീണ്ടും അറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. മിച്ചം വന്ന നാലുപേര്‍ തോക്കിലെ കാഞ്ചി വലിക്കാനൊരുങ്ങിയതും ഇരുളിലേക്ക് കയറിപ്പോയ രണ്ടു പേരില്‍ ഒരാള്‍ കഴുത്ത് പൊത്തി എക്സിനടത്തേക്ക് അവശനായി വരികയായിരുന്നു. അയാളുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ കൂര്‍ത്ത മരക്കമ്പ് തറച്ചിരിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കണ്ട എക്സ് കണ്ണ് തള്ളി നിന്നു. കൈയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന എന്തും ആയുധമാക്കിയെടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ളയാളും കൂടിയാണ് കരണെന്ന സത്യവും എക്സ് ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "ബോസ്.. ബോസ്..!!" എന്നു മാത്രം ശബ്ദിച്ച്, ചോരയൊലിപ്പിച്ച് എക്സിന്‍റെ കാല്‍ക്കലിലേക്ക് അയാള്‍ ഊര്‍ന്നു വീണതും കോപം കൊണ്ട് എക്സ് വല്ലാതെ വിറച്ചു. "ഇരുട്ടിന്‍റെ മറ പറ്റി അഭ്യസിക്കാതെ നീ വെളിച്ചത്തു വാ കരണ്‍. അതല്ലേ ആണത്തം.! നീയൊരു ആണാണ് എന്നു തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും എന്‍റെ വിശ്വാസം.!" എക്സിന്‍റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു നിന്നു. പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല, പെട്ടെന്നായിരുന്നു നാല് വെടി പൊട്ടിയത്! ഠേ.! ഠേ.! ഠേ.! ഠേ.! എക്സിന്‍റെ പിന്നില്‍ നിരന്നു നിന്ന നാലുപേര്‍ തല്‍ക്ഷണം വെടിയേറ്റ് നിലം പതിച്ചു. എ ക്ലീന്‍ ഹെഡ് ഷോട്ട്സ്.!! ഇത്തവണ എക്സ് വല്ലാതെ ഭയന്നു പോവുകയായിരുന്നു. തുണയ്ക്കായി ആരുമില്ലാതെ അയാള്‍ ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറവേ ഇരുളില്‍ നിന്നും സാവധാനം കരണ്‍ പുറത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു നിന്നു. "എന്തുപറ്റി സേവ്യര്‍., ഭയന്നു പോയോ നീ?!" പരിഹാസത്തിന്‍റെ നേർത്ത ധ്വനിയോടെ കരണ്‍ ചോദിച്ചു. "ഇത്രയേ ഉള്ളോ നിന്‍റെ ശൗര്യം? ഞാന്‍ ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു." അവന്‍ എക്സിനടുത്തേക്ക് ചുവടുകള്‍ വെച്ചു. മിന്നല്‍ വേഗതയില്‍ എക്സ് തന്‍റെ ഗണ്‍ കരണിനു നേരെ നീട്ടി പിടിച്ചു : "പ്രതീക്ഷിക്കണം കരണ്‍. ഇനിയുള്ള ഓരോ നിമിഷം നീ പ്രതീക്ഷയോടെയിരിക്കണം. കാരണം, നിന്നെ കിതപ്പിച്ചണയും വരെ ഞങ്ങളിട്ട് ഓടിക്കും. വല്ലാത്ത ഓട്ടം. എവിടെ നിന്നും നിന്‍റെ മേല്‍ ആക്രമണം ചാടി വീഴുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ശ്വാസം പോലെ നീ കൊണ്ടു നടക്കണം." ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ എക്സ് പുലമ്പി. "ഓഹോ., അത് കൊള്ളാമല്ലോ. എന്നിട്ടാണോ എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് നീ ഗണ്‍ ചുണ്ടിയത്?! എന്നെ കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്?!" കരണ്‍ പുച്ഛമായി പരിഹസിച്ചു. "നിന്നെ എന്‍റെ കൈക്ക് തീര്‍ത്താല്‍ കോബയോട് വ്യക്തമായ വിശദീകരണം ഞാന്‍ കൊടുത്തു കൊള്ളാം. എന്നാലും നിന്‍റെ അതിസാമര്‍ത്ഥ്യം എന്‍റെയടുത്ത് ചിലവാകില്ല." പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും എക്സ് വെടിയുതിര്‍ത്തു. ഠേ.! കൊടുങ്കാറ്റ് വേഗത്തില്‍ കരണ്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് തിരിച്ചും നിറയൊഴിച്ചതും ഗണ്‍ ചൂണ്ടിയ കൈയ്യില്‍ വെടിയുണ്ട തറച്ചു കയറി എക്സ് നിലവിളിച്ചു. അയാളിലെ ഗണ്‍ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. അത്രയും സമയം കരണിന് ധാരാളമായിരുന്നു. എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് പറന്നടുത്ത് അവന്‍ ചുഴറ്റിയടിച്ചു. ശേഷം നെഞ്ചിലും വയറ്റിലും ശക്തിയായി തൊഴിച്ചു. അയാള്‍ ചുമച്ചു കൂട്ടി. "പറയടാ., എന്താണ് കോബയുടെ പ്ലാന്‍? ആരെയൊക്കെയാണ് അവന്‍ എന്‍റെ പുറകില്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നത്? ഇനിയും എന്തൊക്കെയാണ് ഞാന്‍ നേരിടേണ്ടത്??" ത്ഫൂ..!! കരണിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായൊരു നീട്ടി തുപ്പായിരുന്നു പ്രതികരണം.! കലിപൂണ്ട കരണ്‍ തന്‍റെ ഉരുക്ക് മുഷ്ടിയുടെ ശക്തി എത്രത്തോളമെന്ന് എക്സിന് അറിയിച്ചു കൊടുത്തു. നിര്‍ത്താതെയുള്ള അവന്‍റെ പ്രഹരത്തില്‍ അയാളില്‍ നിന്നും രക്തം ചീന്തി. "പറയടാ നാ** മോനേ., എന്തൊക്കെയാണ് കോബയുടെ പ്ലാന്‍.?" പര്‍വ്വതം കണക്കേ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ക്രോധം പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കരണ്‍ അലറിയതില്‍ രക്തം തളം കെട്ടിയ വാ കൊണ്ട് എക്സ് ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം പിന്നില്‍ ഒളിപ്പിച്ച കഠാര കൈയ്യിലെടുത്ത് അയാള്‍ കരണിന്‍റെ വയറിൽ കുത്തിയിറക്കി. ഒരു നിമിഷം കരണ്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. പുറകോട്ട് മലര്‍ന്നു വീണു. ഏതു വിധത്തിലും എതിരാളിയുടെ ആക്രമണം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഒരല്‍പ്പം പാളി പോയി. അതേ കിടപ്പില്‍ കരൺ എക്സിനെ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ച് കുതിച്ചെഴുന്നേറ്റു. ശരീരത്തില്‍ കുത്തിയിറക്കിയ കഠാര വലിച്ചൂരിയപ്പോള്‍ ധാരയായി രക്തമൊഴുകി. വണ്ടുകൾ പറന്നാക്രമിക്കുന്നതു പോലെയൊരു കഠിനമായ വേദന. തന്നെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന എക്സിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ വെടിയേറ്റ് നിലം പതിച്ച സഞ്ജനയേയും കായലില്‍ തെറിച്ചു പോയ റസാഖിനേയുമാണ് അവന് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഇരുവരും കരണിന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ വിങ്ങല്‍പ്പെടുത്തി. വല്ലാത്ത രൗദ്രത്തോടെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി എക്സിലേക്ക് അവന്‍ പാഞ്ഞടുത്തു. ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ പോലും അവസരം കൊടുക്കാതെ എക്സിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് കരണ്‍ പറന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. എതിര്‍ക്കാന്‍ കൂടി കഴിയാത്തവിധം അയാളെ അവന്‍ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്ത് തൂക്കിയടിച്ചു. കലിയടങ്ങുന്നില്ല.. സമാധാനമില്ല.., മേല്‍ വസ്ത്രത്തിന്‍റെ കോളറില്‍ പിടിത്തമിട്ട് വീണ്ടും തറയില്‍ മലര്‍ത്തിയടിച്ചതും പുറം വിലങ്ങി ഹമ്മേ എന്നൊരു നിലവിളി എക്സില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നു. പൂര്‍ണ്ണമായും അവശനായി ചോരയൊലിച്ച് മുട്ടിലിരിക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി കരണ്‍ പുലമ്പി : "കോബയുടെ ഏത് ആക്രമണവും നേരിടാന്‍ തയ്യാറാണ് ഞാന്‍. നേരിടുക തന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷേ., അതിനു മുമ്പ് നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു കണക്കുണ്ടല്ലോ! ആദ്യമേ അതങ്ങ് തീര്‍ത്തേക്കാം." എക്സ് പുരികം ചുളുക്കി സംശയിച്ചു. "ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് നീ മറന്നു പോയോ സേവ്യര്‍?! നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാണുമെന്നും, ആ അവസരം വന്നാല്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും വെറുതെ വിടില്ലെന്നും. ദൈവം ഇത്ര വേഗം നിന്നെ എന്‍റെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് നിര്‍ത്തുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല ഞാന്‍. ആ ദൈവത്തോട് എല്ലാ സ്തുതിയും ഞാന്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നു." കണ്ണും മുഖവും വീര്‍ത്ത് ഒരു പോരാട്ടത്തിന് ത്രാണിയില്ലാതെ എക്സ് ദയനീയമായിരുന്നു. അപ്പോഴും സഞ്ജനയും റസാഖും കരണിന്‍റെ ചിന്തകളില്‍ പറന്നു കളിക്കുകയായിരുന്നു. കരണ്‍ തുടര്‍ന്നു : "നേരം പുലരാന്‍ ഇനി അധികം സമയമില്ല. മൂന്ന് മണിക്കൂറെങ്കിലും പിടിച്ചു നിന്നാല്‍, ആരെങ്കിലും നിന്നെ കണ്ടാല്‍ നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ജീവച്ഛവമായി ഇനിയുള്ള ജീവിതം നിനക്ക് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകാം." അത്രയും പറഞ്ഞ് മുട്ടിലിരിക്കുന്ന എക്സിന്‍റെ കഴുത്തിന് പിന്നില്‍ മര്‍മ്മം നോക്കി കരണ്‍ കാല്‍മുട്ടുകൊണ്ട് ശക്തമായി ആഞ്ഞിടിച്ച് ശിരസ്സ് പുറകോട്ട് ഒടിച്ചു നിര്‍ത്തി. നേര്‍ത്തൊരു രോദനം എക്സില്‍ നിന്നുമൊഴുകി. "മരണത്തിനും ജീവനും ഇടയിലൊരു വിചിത്രമായ വേദനിക്കുന്ന ജീവിതം. അതാണ് നിനക്ക് ഞാന്‍ നല്‍കുന്ന ശിക്ഷ.!" കരണ്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേ അയാള്‍ മണ്ണിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. രംഗം ശാന്തമായി. കാറ്റിന്‍റെ ശബ്ദം മാത്രം. എക്സ് തനിക്കു സമ്മാനിച്ച മുറിവ് കരണ്‍ ഒന്നു പരിശോധിച്ചു. രക്തം നില്‍ക്കുന്നില്ല. വെടിയേറ്റ് വീണ ഒരാളുടെ മേല്‍വസ്ത്രം കീറിയെടുത്ത് മുറിവില്‍ ബലമായി കെട്ടി വച്ചു. സ്വയ രക്ഷയ്ക്കായി അയാളുടെ പിസ്റ്റലെടുത്ത് പരിശോധിച്ച് വെടിയുണ്ടകള്‍ കൃത്യമാണെന്ന് വിലയിരുത്തി അരയില്‍ തിരുകി വെച്ചു. ഇനിയും അവിടെ തങ്ങുന്നത് അപകടം വിളിച്ചു വരുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍, എതിരാളിയുടെ ഒരു കാറുമെടുത്ത് കരണ്‍ കുതിച്ചു പായുകയായിരുന്നു. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പിന് മുന്നിലാണ് ആ കാര്‍ ആദ്യം നിശ്ചലമായത്. മുറിവും രക്തവും വെളിയില്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചുകൊണ്ട് മറച്ചു വച്ച് കരണ്‍ കാറിന് വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി. തന്‍റെ ഷോപ്പിലേക്ക് കയറി വരുന്ന അപരിചതനെ കണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരനായ ജീവനക്കാരന്‍ സംശയിച്ചു നിന്നു. കരണിന്‍റെ മുഖത്ത് നന്നായി അവശത നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം രക്തം ധാരയായി ജീന്‍സിനിടയിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകുന്നത് കരൺ മാത്രം അറിഞ്ഞു. വീഴരുത്.. പിടിച്ചു നില്‍ക്കണം.. എക്സ് തന്നു വിട്ട വേദനയെ മറി കടക്കണം.! മനസ്സില്‍ മന്ത്രണം പോലെ ഉരുവിട്ട് മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പ് ജീവനക്കാരനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ കരണ്‍ ഒന്നു നോക്കിയുഴിഞ്ഞു. മുന്നില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നയാളില്‍ എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്. അയാള്‍ കൈവിട്ട് എന്തെങ്കിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. വളരെ കരുതലോടെ വേണം താന്‍ നില്‍ക്കാന്‍.! ചെറുപ്പക്കാരൻ മനസ്സില്‍ കരുതി നിന്നു. കരണ്‍ തന്‍റെ ആവശ്യം ചെറുപ്പക്കാരനെ അറിയിച്ചു : "മുറിവ് തുന്നിക്കെട്ടാനുള്ള സാധനങ്ങളും പെയിന്‍ കില്ലറും വേണം." "Sure Sir.. But, Can I See Your Doctor's Prescription?!" വിനയമായി ജീവനക്കാരൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടി കരണ്‍ എവിടുന്നിടുത്ത് കൊടുക്കും?! വാദിച്ചു നില്‍ക്കാനോ കേഴാനോ സമയമില്ല. താന്‍ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഇനിയും വൈകിയാല്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഊര്‍ന്നു വീഴും. എല്ലാം അവതാളത്തിലാവും. കരണ്‍ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവനൊന്നു നോക്കി. ഒരു ദീര്‍ഘമായ ശ്വാസമെടുത്ത് അരയില്‍ തിരുകിയ ഗണ്‍ ചെറുപ്പക്കാരനു മുന്‍പില്‍ വെച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് കരണ്‍ പറഞ്ഞു : "Here Is Your Prescription..!" തോക്ക് കണ്ടതും ചെറുപ്പക്കാരന്‍ നടുങ്ങി പുറകോട്ട് മാറി. നൂറ് തവണ മനസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷമിക്കണമെന്നഭ്യര്‍ത്ഥിച്ച് ശാന്തമായ സ്വരത്തില്‍ കരണ്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു : "ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടവ താന്‍ എടുത്തു തരുന്നോ അതോ ഞാന്‍ തന്നെ കയറി എടുക്കണോ?!" "നോ സര്‍, ഞാന്‍.. ഞാന്‍ എല്ലാം താങ്കൾക്ക് എടുത്തു തരാം." കരണില്‍ നിന്നും തോക്കില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകള്‍ റാക്കിലും മറ്റെല്ലായിടത്തുമായി പാഞ്ഞു. ചില സാധനങ്ങള്‍ തറയിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീണ് ശബ്ദ കോലാഹലം സൃഷ്ടിച്ചു. തന്‍റെ തോക്ക് അവനെ നന്നായി ഭയപ്പെടുത്തുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കരണ്‍ അതെടുത്ത് അരയില്‍ തിരുകി. "ഇതാ സര്‍, സര്‍ പറഞ്ഞവ എല്ലാം ഉണ്ട്." മെഡിസിന്‍ കിറ്റ് കരണിനു നേര്‍ക്ക് നീട്ടുമ്പോഴും ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മുട്ടിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കനത്തിലൊരു മൂളല്‍ മറുപടിയായി കരണ്‍ കൊടുത്തു. "അതെന്താണ്?" ചില്ല് കൂട്ടിലിരിക്കുന്ന കുപ്പിയില്‍ ചൂണ്ടി കരണ്‍ സംശയിച്ചു നിന്നു. "സ്പിരിറ്റ് ആണ് സര്‍." ചോദ്യം തീരുന്നതിനു മുന്നേ ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മറുപടി. "അതും എനിക്കു വേണം.!" പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല, ഒരു കുപ്പി സ്പിരിറ്റ് വേഗത്തിലെടുത്ത് അവന്‍ കരണിന് നല്‍കി. "എത്രയായി?!" "വേണ്ട സര്‍. സാരമില്ല. സര്‍ പൊയ്ക്കോളൂ." ഭയചകിതനായി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ മുറിവ് സമ്മാനിക്കുന്ന കഠിന വേദനയിലും ശാന്തമായി കരണ്‍ മന്ദഹസിക്കുകയായിരുന്നു. "എടോ ഇങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാവര്‍ക്കും വെറുതേ കൊടുത്താല്‍ താന്‍ മുടിയുമല്ലോ! ഞാന്‍ അത്രയ്ക്കും കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്ത ക്രൂരനൊന്നുമല്ല. താന്‍ ഭയപ്പെടേണ്ടതായി ഒന്നുമില്ല." വാലറ്റ് തുറന്ന് ഏതാനും നോട്ടുകള്‍ അവനു മുന്നില്‍ കരണ്‍ വെച്ചു കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും ചിരിക്കണോ കരയണോ സമാധാനിക്കണോ എന്നറിയാതെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ തരിപ്പോടെ നില്‍ക്കേ കാറില്‍ കയറി കരണ്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി. അടുത്തതായി ആ കാറ് നിശ്ചലമായത് മൂന്നു നിലയോളം ഉയരമുള്ള സീഗള്‍ ഹോട്ടലിന് മുന്നില്‍. അവശേഷിക്കുന്ന ത്രാണിയുടെ ബലത്തില്‍ ചുവടുകള്‍ വെച്ച് കരണ്‍ റിസ്പ്ഷന്‍ കൗണ്ടറിനു മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു. സുന്ദരിയായ പഞ്ചാബി യുവതി കൈ കൂപ്പി മന്ദഹസിച്ച് കരണിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. അല്‍പ്പ നേരത്തെ സംഭാഷണത്തിനൊടുവില്‍ മൂന്നാം നിലയിലെ റൂം കരസ്ഥമാക്കിയെടുത്ത കരണ്‍ എലവേറ്റർ ലക്ഷ്യമാക്കി പിന്നെയും നടന്നു. റൂം നമ്പര്‍ 354ല്‍ കയറി കതക് അകത്തു നിന്നും ബോള്‍ട്ട് ചെയ്ത് വേഗത്തില്‍ മേല്‍ വസ്ത്രം ഊരിയെറിഞ്ഞ് അവന്‍ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോഴും രക്തം കിനിയുന്നുണ്ട്. വൈകിയാല്‍ സെപ്ടിക്ക് ആവാനും സാധ്യതയുണ്ട്. പ്രാണന്‍ പറിയുന്ന വേദന സമ്മാനിച്ചാണ് എക്സ് കീഴടങ്ങിയത്. അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മുഷ്ടി തരിച്ചു. വൃത്തിയും ചിട്ടയോടും ഒരുക്കി വെച്ച കിടക്കയില്‍ വളരെ കരുതലോടെയിരുന്ന് മുറിവില്‍ സ്പിരിറ്റ് ഒഴിച്ചു കൊടുത്തതും അവനില്‍ നിന്നും മുക്രയിടുന്നതുപോലെയൊരു സീൽക്കാരം പുറത്തേക്കൊഴുകി. ശബ്ദത്തിന്‍റെ കാഠിന്യം പുറത്തേക്ക് വരാതിരിക്കാന്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുള്ള ആ രോദനം പല കഷണങ്ങളായി ചിതറി തെറിച്ച് ആ മുറിയില്‍ മാത്രമായി തങ്ങി. സര്‍വ്വീസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ താന്‍ പഠിച്ചതെല്ലാം ഓര്‍ത്തെടുത്ത് സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ മുറിവ് സ്വയം തുന്നിക്കെട്ടുകയായിരുന്നു കരണ്‍. പച്ച മാംസത്തില്‍ ഓരോ തവണ നൂല് കുത്തിയിറക്കുന്ന മുറയ്ക്ക് അവനില്‍ നിന്നും ധാരയായി കണ്ണീരൊഴുകി. എല്ലാം സഹിച്ചു., ഒടുവില്‍ തുന്നിക്കെട്ടല്‍ പൂര്‍ത്തിയായതും വലിയൊരു നിശ്വാസം പുറത്തേക്കൊഴുക്കി ഏതാനും പെയിന്‍ കില്ലര്‍ ഗുളികകള്‍ വായിലിട്ട് വിഴുങ്ങി തൊട്ടു പിന്നാലെ അല്‍പ്പം സ്പിരിറ്റും കുടിച്ചിറക്കി. ഇപ്പോള്‍ നല്ലൊരു ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പുന്നു. ശരീരം മുഴുവനായി അഴയുന്നു. പതിയെ കിടക്കയിലേക്ക് അവന്‍ ചാഞ്ഞു. കണ്ണുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും അടച്ചപ്പോള്‍ ഇരുട്ടില്‍ അശ്വിനിയും ശിവാനിയും മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം അവനെയൊന്നു പുണര്‍ന്നു. പതിയെ മയക്കത്തിലാണ്ടു. സുഖമുള്ള മയക്കം. ഏതാനും സമയം പരാക്രമണങ്ങളില്ലാതെ കടന്നു പോയി. അപ്പോഴാണ് കതകില്‍ നിര്‍ത്താതെ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കരണിന്‍റെ ചെവിയെ അലോസരപ്പെടുത്തിയത്. നടുക്കത്തോടെ അവന്‍ കണ്ണുകള്‍ വലിച്ചു തുറന്നു. ((തുടരും))🔥 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mkNWlAV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..17 ********** "മോൻ കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. ജുബി നോക്കിനിൽക്കാതെ എന്റെ മോനെ വാങ്ങു... ഡി... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. ത്താ...." മാഹിറ കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി പിടിച്ച് കൊണ്ട് വീടിന്റെ ഗൈറ്റ് തുറന്ന് റോഡിലേക്ക് ഓടി...പിന്നാലെ റഫീഖുo... ☘️☘️☘️☘️☘️ "മാഹിറാ..... " റഫീഖ് അലറി വിളിച്ചു.... അത് കേട്ടതും ജുബി ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റ്... റഫിയെ നോക്കി.. "ഇക്കാ... ഇക്കാ...എന്തൊക്കെയാ പിച്ചയും പെയയും പറയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കും പോയി.." "ഡി... അപ്പോ.. അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടോയില്ലേ." "എന്റെ ഇക്കാ.... കുഞ്ഞല്ലേ...ഈ കിടക്കുന്നത് വേണ്ടാത്തത് ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നിട്ടാ..." "സമയം എത്രയായി നോക്കിയേ..." "പുലർച്ചെ...രണ്ട് മണിയായിട്ടൊള്ളു..." "നീയാ വെള്ളം ഇങ്ങേടുത്തെ" അവൾ വെള്ളത്തിന്റെ ബോട്ടിൽ എടുത്ത് അവൻക്ക് നേരെ നീട്ടി.... അവനത് തൃധിയിൽ കുടിച്ചു തീർത്ത്....മുഖത്ത് പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ ടവൽ എടുത്ത് തുടച്ച് വീണ്ടും കിടന്നു. "ഇക്കാ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷൻ...." "എന്തോ..എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നിൽ നിന്നും അവൾ അടർത്തി കൊണ്ടുപോകുമോ... എനിക്ക് അവനെ നഷ്ടം ആകുമോ..? "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല ഇക്കാ. സമാധാനായിട്ട് കിടക്ക്.." ജുബി ആശ്വാസവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ തലോടി... പിന്നീട് എപ്പോഴോ.. അവർ രണ്ട് പേരും ഉറങ്ങി പോയിരുന്നു... ☘️☘️☘️☘️☘️ "ടാ.... ഫാസിലെ... ജൂബിയുടെ വീട്ടിൽ പോവണ്ടേ അവളെ നിന്റെ കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കണ്ടേ.... ഇനി രണ്ടാഴ്ച അല്ലേ ഒള്ളു..."ഫാസിലിന്റെ ഉമ്മ അവനോടായി ചോദിച്ചു. "പിന്നേ... വിളിക്കണ്ടേ... എന്റെ ഫാരിസ്ക്കയുടെ ഭാര്യ അല്ലേ.., നമ്മുടെ വീട്ടിലെ മരുമകൾ ആയിരുന്നില്ലേ....,എന്റെ കുഞ്ഞിത്ത അല്ലേ..." "ഇതൊക്കെ എനിക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അല്ലേ...അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വിളിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞത്..." "മ്മ്... ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കണ്ടേ അവർക്കും മോൾക്കും." "അതൊക്കെ എടുക്കാം.. അതിന് മുൻപ് നീ പോയി കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കവരെ" "ഞാൻ മാത്രം പോയാൽ മതിയോ.... നിങ്ങളും വലിയ ഇത്തയും വേണം..." "ഞങ്ങൾ എന്തിനാടാ..." "എന്താ ഉമ്മാ.. നിങ്ങളിങ്ങനെ എല്ലാവരുടെ വീട്ടിലും പോയി. അവിടേക്ക് മാത്ര ഇല്ലന്ന് പറയണമെങ്കിൽ അതിൽ എന്തോ..ഒരു സംഗതി കിടപ്പുണ്ടല്ലോ.... ജൂബിത്തയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ തെറ്റിദ്ധാരണ ഇപ്പോഴും മാറിയില്ലേ...." "ഹേയ്.. അത് കൊണ്ടൊന്നും അല്ല...." "എന്തല്ലെങ്കിലും എല്ലാവീട്ടിലും പോയ പോലെ അവിടെക്കും നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും വേണം." മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഉമ്മ സമ്മതിച്ചു...മ്മ്.." എന്ന് മൂളുകയും ചെയ്തു.. പിറ്റേ ദിവസം അവർ ഒന്നിച്ച് ജൂബിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു അവരെ കല്ലിയാണതിനു ക്ഷണിക്കാൻ "ഡാ.... വണ്ടി നിർത്തൂ " "എന്താ...വല്ലിത്ത..." "വെറും കയ്യോടെ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് ശെരിയല്ല.. നീ വണ്ടിനിർത്തി ഫ്രൂഡ്സ് എന്തേലും വാങ്ങിക്ക്..." "അത്‌ ശെരിയാണല്ലോ ഞാനത് ഓർത്തില്ല... "അവൻ വണ്ടി ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി... ഫ്രൂഡ്സ് വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങി... "ഉമ്മാ... ഞങ്ങൾക്ക് മിട്ടായി വേണം.. അപ്പാപ്പയോട് പറ ഉമ്മാ...." "മിണ്ടാതിരിക്ക് ഇപ്പോ മിട്ടായി ഇല്ല നമ്മൾ ഒരു വഴിക്ക് പോകുകയല്ലേ... തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിത്തരാം." സങ്കടഭാവത്തോടെ അവർ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. സാധങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ഇത്തയെ ഏല്പിച്ചവൻ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു..." ഇത്താ.. പിന്നേ..കവറിൽ രണ്ട് ലോലി പോപ്പുണ്ട് അത് മക്കൾക്ക് എടുത്ത് കൊടുക്കണേ... "അത് കേട്ടതും കുഞ്ഞിമക്കളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്തിനാടാ അത് വാങ്ങിയേ മിട്ടായി തിന്നു...തിന്നു പുഴുപ്പല്ല് വരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..രണ്ടിനും". "അതൊക്കെ അല്ലേ അവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾ..." "നിനക്ക് അറിയോ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി...." "ഇല്ല...ദാ ആ.. കാണുന്ന അങ്ങാടിയിൽ ചോദിക്കാം.. അല്ല നമ്മുടെ ഉമ്മാക്ക് എന്ത് പറ്റി കയറിയത് മുതൽ മിണ്ടാട്ടം ഇല്ലല്ലോ ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ഇതിൽ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുന്നുപോലും ഇല്ല..." "പോടാ..ചെർക്ക അവിടുന്ന് എന്നെ കളിയാക്കാണ്ടെ... എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല." അങ്ങിനെ വഴിയൊക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞവർ വീട്ടിൽ എത്തി.... "ഡാ.... ഇത് തന്നെയാണോ വീട്.കണ്ടോ... വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ കൂടിയിരിപ്പുണ്ടല്ലോ..?" "നിങ്ങൾ കാറിൽത്തന്നെ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങി ചോദിക്കാം ഇത് തന്നെയാണോ വീടെന്ന് " മ്മ്ഹ്... ചെല്ല്.... " "ഡാ... ഇത് തന്നെയാ.. വീട് ജുബി...അല്ലേ...ആ.... നിൽക്കുന്നത്." "അവിടെ എന്തോ..പ്രശ്നം നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ഒച്ചയും ബഹളവും എല്ലാം കേൾക്കുന്നു." "ഫാസിലെ നീ വണ്ടിയിലോട്ട് കയറിക്കെ... നമുക്ക് ഇപ്പോ അങ്ങോട്ട് പോവണ്ട..." "അത് പറ്റില്ല ഉമ്മാ... ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് എന്താ എന്നറിയാതെ..." കാർ റോഡിന്റെ അരികിലായി ഒതുക്കിനിർത്തിയിട്ട് ... മടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി... തുറന്ന് കിടക്കുന്ന അവരുടെ ഗെയ്റ്റിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു... അവരെ കണ്ടതും ജുബി ഓടി വന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. "എന്താ...ജുബി എന്തിനാ കരയുന്നത്...? "എന്താ.. സംഭവം... എന്തിനാ ഇവർ ഒച്ചയിട്ട് സംസാരിക്കുന്നത്. "അത്... പിന്നേ... ഇക്കയുടെ ആദ്യഭാര്യയുടെ വീട്ടിലെ ബന്ധുക്കളും അയൽവാസികളുമാ..." "അവർ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്ന്. ബഹളം വെക്കുന്നത്...?അവനെവിടെ.. റഫീഖ്...? "ഇക്കാ... അപ്പുറത്തുണ്ട്.." "അവർക്ക് അവരുടെ മോനെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാ...ഈ.. ബഹളമെല്ലാം കൂട്ടുന്നത്..ഇക്കയാണേൽ അവർക്ക് കുഞ്ഞിനെ തന്നെ കാണിച്ചു കൊടുക്കില്ല എന്ന വാശിയിലാ...ഒന്നിനും സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല...അതിന് വർത്താനായി,വഴക്കായി ഇപ്പൊ അവർ പറയുന്നു അവരുടെ ആദ്യഭാര്യയായ മാഹിറയെ ഇവിടെ നിർത്തിയിട്ട് പോകുകയാണന്ന്... നിയമപരമായി അവൾ ഇപ്പോഴും ഇക്കയുടെ ഭാര്യ ആണെന്ന്....." "ഓഹ്....അവരെ ഒഴിവാക്കാതെ ആണോ.. നിന്നെ അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചത്...." "അതെ... അത് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു... വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ആണ് അറിയുന്നത്...." പക്ഷെ.... ' അവർ ഇക്കയെ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേറെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പോയതല്ലേ.." "നീ..സമാധാനായിട്ട് ഇരിക്ക് റഫീഖ് എന്താ..പറയുന്നത് എന്ന് നോക്കട്ടെ...." "ഡി....നാട്ടുകാരെയും' വീട്ടുകാരെയും' ഈ ലോകത്തുള്ളവരെ മുഴുവൻ കൊടുന്നാലും ഈ..റഫീഖിന് ഒരു ചുക്കും ഇല്ല... ഇവരെയൊക്കെ കണ്ട് റഫീഖിന്... ഒരു മാറ്റവും വരാൻ പോകുന്നില്ല... എന്റെ മനസ്സിലുള്ള മാഹിറ എന്നെ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു..." "വാചകം അടിച്ചു നിൽക്കാതെ അവളെ കുഞ്ഞിനെ കാണിച്ചു കൊടുക്കടാ പന്ന..#@.. നാറി.." "ആര്..പറഞ്ഞു...അതവളുടെ കുഞ്ഞാണ് എന്ന്...ഇതെന്റെയും ദാ... ഈ... നിക്കുന്നവളുടെയും കുഞ്ഞാ...റഹ്‌മത് ഇത്തയുടെ അരികിൽ നിന്നും ജൂബിയെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു റഫീഖ്...നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ഇവിടെ വന്ന് സഭകൂടിയിട്ട് ഒരുകാര്യവും ഇല്ല.നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് ഒന്നും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല." മാഹിറ.... കണ്ണീർ തുടച്ച് കൊണ്ട്... റഫീഖിന്റെ ഷേർട്ടിൽ കുത്തിപിടിച്ചു. "നീ..എന്തൊക്കെ വീരവാതം മുഴക്കിയാലും... ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടെ പോകു.... അത് നിന്നെ കൊന്നിട്ടായാലും ശെരി..മാഹിറയാ പറയുന്നത്." "വിഡടി....വിടാൻ... ഇത്തരം വെല്ലുവിളികൾ ഒന്നും രണ്ട് വർഷം മുന്നേ അവൻ കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന സമയത്തു കണ്ടില്ല....അത് മാത്രമല്ല കുഞ്ഞിന് അവകാശപെട്ട അമിഞ്ഞപാൽ വരെ മറ്റൊരുത്തന് വേണ്ടി നീ... വേണ്ടന്ന് വെച്ചു...രണ്ട് വർഷം അവനെ ഞാൻ വളർത്തിയത് എങ്ങിനെയെന്ന് നിനക്കറിയോ... അന്നൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ ഈ മാതാവിന്റെ സ്നേഹം... ഇപ്പൊ എവിടുന്ന് പൊട്ടിഒഴുകുന്നു.... ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം...ആർക്കുവേണ്ടി...?! എന്തിന് വേണ്ടി....!! "ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നാടകം ആണ് ഇതൊക്കെ എങ്കിൽ.. നിനക്ക് ആള് മാറി... ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലേ..ചതി പറ്റുകയുള്ളു. അത് നീ മനസ്സിലാക്കണം.." ആരും ഒന്നും മറുപടി പറയാൻ ഇല്ലാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.. മഹിറ പോലും... "ഉമ്മാ...മോനെ കൊടുന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്ക് അവൾക്ക്... കണ്ടിട്ട് പോട്ടെ അവൾ.... പിന്നേ... ഈ..വാക്കും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ... പടി ചവിട്ടാൻ പാടില്ല... പറഞ്ഞേക്കാം.." ഉമ്മ.. മോനെ കൊണ്ട് വരുന്നത് കണ്ട് മാഹിറ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.. "പൊന്നേ.... ഉമ്മാടെ പൊന്നേ.." പക്ഷെ.... കുഞ്ഞ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാതെ ഉമ്മമ്മയെ... മുറുക്കി പിടിച്ച് പേടിച്ച് കരഞ്ഞു.... "വാ.. മുത്തേ...ഉമ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക്..ഉമ്മ കൊതി തീരെ കാണട്ടെ എന്റെ മുത്തിനെ.." അവൾ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു നോക്കി കുട്ടി അടുത്തേക്ക് എന്നല്ല അവളെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പേടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു... ജുബി ഓടി വന്ന് ഉമ്മാടെ കയ്യിൽ നിന്നും അവനെവാങ്ങി അവളുടെ തോളിൽ കിടത്തി പതിയെ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു... അപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകൾ.. വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇടക്കിടക്ക് സങ്കടത്തോടെ തേങ്ങുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.. കുട്ടിയെ... തോളിലിട്ട്... തലോടുന്ന ജൂബിയെ നോക്കിയവൾ... ദേഷ്യത്തോടെ കണ്ണുരുട്ടി. "മാഹിറക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിട്ടുണ്ട് ശെരിയാ.. ഞാനത് സമ്മതിച്ചു...എന്ന് കരുതി അത്‌ തന്നെ വീണ്ടും,വീണ്ടും പറഞ് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാം എന്ന് ആരും കരുതണ്ട....ഞാൻ ഇനിയും വരും.... അങ്ങിനെ തോറ്റ് പിൻമാറുന്നവൾ അല്ല മാഹിറ...." "എങ്കിൽ പിന്നേ... നിന്റെ ധൈര്യം അവൻക്ക് പോയി കാണിച്ചുകൊടുക്ക്...നിന്റെ കാമുകൻക്ക്... അവനും അറിയട്ടെ....തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൾ ആണെന്ന്." അധികം തർക്കത്തിന് നിൽക്കാതെ...അവൾ കൂടെ വന്നവരെ എല്ലാവരെയും കൂട്ടി അവിടെനിന്നും തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... ദേഷ്യത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mDN1Wp0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 28 ******* എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം ഞാൻ കാരണം ആരുടേയും സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടണ്ട അവരൊക്കെ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേൽ അവരെ ഞാൻ തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം... ******* മണ്ണാർ മലയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ നേരം നസീം ആ..ഉമ്മയുടെ കാതുകളിൽ മൊഴിഞ്ഞു...അവരുടെ മകൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന സത്യം എന്ത്‌....??... എന്താ.... നീ... പറഞ്ഞെ എന്റെ... മോൾ... ന്റെ... മോൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടന്നോ.. എവിടാ....പറ...എവിടാ.. എനിക്ക് കാണണം എന്റെ മോളെ എനിക്ക് കാണണം.. അവർ നസീമിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട്.. ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. എത്ര വർഷമായന്നറിയൊ ഞാനവളെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്... ഒരിക്കെലെങ്കിലും അവളെയൊന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന് എത്ര ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുമോ..?? എനിക്ക് കാണണം എന്റെ പൊന്നുമോളെ.. ഞാനും വരാ...നിന്റെ കൂടെ.. വേണ്ട....നിങ്ങൾ വരണ്ട അവളെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടികൊണ്ട് വരാം... അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ...എന്റെ മനം വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു അവളെ വാരി പുണരാൻ മുത്തങ്ങൾ നൽകാൻ.. അവൾക്ക് ഇപ്പൊ ഇരുപതൊക്കെ ആയിരിക്കും... വലിയ മോളായിട്ടുണ്ടാകും.. എന്റെ പോന്നു സുന്ദരി ആയിരുന്നു.. ഫർസാന എന്നാണ് അവളുടെ പേരെങ്കിലും പോന്നു എന്നാ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവളെ വിളിച്ചിരുന്നത്.... പക്ഷെ.. ആ..വിളിക്ക് അധികം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായില്ല.... എന്നാലും എന്റെ കാത്തിരിപ്പ് വെറുതേ ആയില്ലല്ലോ... കുമാരേട്ടാ....എന്റെ...മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.... മാധവി അമ്മേ...എന്റെ മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്... അങ്ങിനെ അവിടെ ഉള്ള ഓരോരുത്തരോടും അവരത് വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ നസീമിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീരുറവ പൊടിഞ്ഞു... ഇവൻ അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നാ...വരുന്നത് എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനാണ്. എനിക്ക് തിരിച്ച് പോകാൻ ഇനി മൂന്ന് ദിവസം കൂടിയെ ബാക്കിയൊള്ളു അതിനുള്ളിൽ എല്ലാം തീരുമാനം ആകണം... നസീം...പതുക്കെ പറഞ്ഞു.. അവര് നസീമിനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി അവിടെ ഉള്ളവർക്കൊക്കെ അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.. **-----** ആയിശു വൈകുന്നേര പണികളൊക്കെ പെട്ടന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച്... റൂമിനകത്തേക്ക് കടന്നു. ആർക്കും സംശയം തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചു എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം. എന്നെ ആവിശ്വസിക്കുന്ന മാനത്തിന് പോലും വില കൽപ്പിക്കാത്തവരുടെ ഇടയിൽ ആയിശു ഇനി വേണ്ട...എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഇവർ പറഞ്ഞതല്ലാം പച്ചക്കള്ളം.. പക്ഷെ.... കയ്യിൽ അഞ്ചു പൈസയുടെ കാശില്ല എങ്ങിനെ പോകും.... കാതിൽ ഉള്ള കുഞ്ഞി കമ്മൽ വിറ്റാൽ ബസ് യാത്രക്കുള്ളത് കിട്ടും പക്ഷെ എവിടെ പോയി വിക്കും...ആ..നേരം എവിടെയാ കട ഉണ്ടാവുക. അമീറിനോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വാങ്ങിച്ചാൽ അവന് സംശയം തോന്നുമോ.. വേണ്ട.... ഒന്നും വേണ്ട.. പണിയെടുത്ത ക്യാഷ് കൂട്ടിനോക്കിയാൽ നാലഞ്ചു ലക്ഷത്തിനടുത്തു വരും പക്ഷെ...ആര് തരും. എങ്ങിനെ വാങ്ങിക്കും... അമീറിനെ എനിക്ക് പിരിയാൻ വയ്യ എങ്കിലും പിരിഞ്ഞെ പറ്റു...ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സങ്കടം...അത് നമ്മൾ മറന്ന് കളഞ്ഞേ പറ്റു. എനിക്ക് ഏകിയവൻ അല്ല അവനെന്ന് പടച്ചതമ്പുരാൻ എത്ര തവണ...പല രൂപത്തിൽ കാണിച്ചു തന്നു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് മനസിലാകാത്തത് എന്ത്‌. വിധി മറ്റൊന്നായിരിക്കും. എല്ലാം...സഹിച്ചേ..പറ്റു... ******** നാസിം...രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവളെയും കൂട്ടി വരാമെന്ന് അവർക്ക് വാക്കുകൊടുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി ആമിനാത്ത സന്തോഷത്തോടെ അവനെ യത്ര അയച്ചു... ഉമ്മാ.... ഇക്ക എവിടെ പോയതാ.. വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നെയില്ലല്ലോ. അറിയില്ല....ആയിശുമായുള്ള വിവാഹം നടക്കില്ലന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ റൂമിൽ കയറി ഒരേ ഇരുപ്പായിരുന്നു.. ഇന്നലെ...എനിക്കൊരിടംവരെ പോകാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു പോയതാ.. സന്ധ്യ ആവുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചെത്തുമായിരിക്കും. മ്മ്.... അവനിവിടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് ഒരു രസവും ഇല്ല.... എന്തിനാടി സങ്കടം... ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ വല്ല സ്വകവും കൊടുക്കോ...അവന്...നീ.. ഇതൊക്കെയല്ലേ ജീവിതത്തിലെ രസങ്ങൾ എന്റെ ഉമ്മീ.... ഉമ്മയുടെ കവിൾ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് നാസിമ ഓടി. ഈ...ബാലാല്...എന്തൊരു വേദന....അഹ്.. ഫോൺ എടുത്ത് അവനൊന്നു വിളിക്കട്ടെ സമാധാനം ഇല്ലാ... എവിടെ പോയതാവോ... എന്തോ...? **------**-----** അൻവർക്കാ.... ദേ അൻവറിക്ക എന്താടി.. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ഇങ്ങള് എന്നെ വഴക്ക് പറയരുത്..... ഇത് ചോദിച്ചറിഞ്ഞേ പറ്റു.. അല്ലങ്കിൽ എന്റെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടും..അവളിവിടെ നിൽക്കുന്തോറും.... ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ കാര്യം പറ... എന്താ... ഹേയ്... അത്‌.. പിന്നെ.. ആയിശുവിന്റെ കാര്യമാ. അൻവറിന്റെ വയറിൽ ഒരു തീമിന്നൽ കടന്ന് പോയി... എന്തായാലും തെളിയിച്ചു പറ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... അതേയ്.... ആയിഷുവിന്റെ ഉമ്മാന്റെ നാട്ടിൽ ഒന്ന് പോവണം അവളെ ഉമ്മാനെ കണ്ടു പിടിച്ച് അവളെ ഇവിടുന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ പറയണം.... എന്തൊക്കെ ഭ്രാന്താ വിളിച്ച് പറയുന്നത്....അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയില്ലേ... അത് പോറ്റമ്മയാണ് ശെരിക്കും ഉമ്മയല്ല.... എന്ത്‌....? ജാസു കഥകളൊക്കെ അവനോട് പറഞ്ഞു ഓഹ്....അപ്പൊ അങ്ങെനെയാണോ.. നോക്കാം.... അത് പറ്റില്ല.. നാളെ തന്നെ പോകണം. അന്വേഷിക്കണം...ഇനി അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയെങ്കിലും ബന്തുക്കൾ ആരേലും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം... തൃതി പിടിക്കാതെ ജാസു സാവകാശം അന്വേഷിക്കാം അത്... പറ്റില്ല...നാളെത്തന്നെ പോകണം... ഇനി അവൾ അങ്ങെനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... അവൾക്കിതൊരു പാഠം ആയിട്ടുണ്ട്.... എന്നാലും... ഇക്കാ...എനിക്കെന്തോ ഒരു സമാധാനകേട്.. ഈ...പെണ്ണ്....ഇത് ഞാൻ പോയി നോക്കാം... ഇനി അതിന് ടെൻഷൻ വേണ്ട മതിയല്ലോ മ്മ്.. എന്നാ ഇനി കിടന്നോ... എനിക്ക് കുറച്ച് പരിപാടികൾ ഉണ്ട്. ശെരി.... ഇക്കാ... ***----*** എന്താ.... നീ...ഉറങ്ങുന്നില്ലേ.. ഉപ്പൂപ്പ ഉമ്മൂമയോട് ചോദിച്ചു. എനിക്കെന്തോ...ഉറക്കം വരുന്നില്ല...ആയിശുവിന്റെ കാര്യം ഓർത്ത്.. ജാസും അൻവറും പറഞ്ഞതോർത്ത്...നീ വിഷമിക്കണ്ട....അവൾ അങ്ങനെ ഒരു കുട്ടിയല്ല പോറ്റമ്മ ആയാലും...അവൾ നല്ലരീതിയിൽ തന്നെയാണ് അവളെ വളർത്തിയത് അതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട... പക്ഷെ... ഇനിയിവിടെ നിന്നാ.. ആ....കുട്ടിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല... അവളെ...അവളുടെ ഉമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളെ ഏൽപ്പിക്കണം. ഉമ്മൂമ അത് പറയുമ്പോ... ഉപ്പൂപ്പയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും നനവ് പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ പോലെ കണ്ട കുട്ടിയാ...അവളെ ഇവിടെ നിന്നും പറഞ്ഞയക്കുകാ എന്ന് വെച്ചാൽ വളരെ വിഷമം ഉള്ള ഒരു കാര്യമാ...അത്‌. എന്താ... ചെയ്യാ... കാര്യങ്ങൾ അവിടം വരെ എത്തിച്ചില്ലേ..നമ്മുടെ മോൻ.. നമ്മുടെ മോന്റെ കുടുംബം തകരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ... കദീസു..ഇയ്യ് ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ അവളെ സങ്കടത്തോടെ ആണേലും നമുക്ക് പറഞ്ഞയക്കാം... ഉമ്മൂമ്മയും ഉപ്പൂപ്പയും അവളെ പറഞ്ഞയക്കാനുള്ള ചർച്ചയിലാ...പക്ഷെ.. ഇതൊന്നും അറിയാതെ... ആയിശു...കാത്തിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ഉറക്കത്തിനു വേണ്ടി.. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു...ഹാളിൽ വന്ന് നിന്നു. വല്ല ഒച്ചയോ ബഹളമൊ.... ഉണ്ടോ..എന്ന് നോക്കാൻ ആരുടേയും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ല.. ആകെ മൊത്തം ഇരുട്ട് പരന്ന് കിടക്കുന്നു. ഹൃദയം കൂടുതൽ പടപെടക്കാൻ തുടങ്ങി അവരാരും കാണാതെ ശബ്ദം ഇല്ലാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് കിട്ടണം.. അവൾ റൂമിൽ കയറി ബാഗ് വെളിയിലേക്ക് എടുത്ത് വെച്ച്...അവളും പുറത്ത് കടന്നു..ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പതിയെ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ അടച്ചു അതെ സമയം.. അമീർ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ അവളെ അടുത്ത് വന്ന് സമാധാനത്തിൽ... ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കാൻ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കൈമാറാൻ..അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ... അവന്റെ ചാരെ ഇത്തിരി നേരം ഇരുത്താൻ.. അവനും സമയം നോക്കി കിടക്കുവായിരുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും അവൾ പടിയിറങ്ങി പോയാൽ പിന്നേ...ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.. വെറുതെ ആവില്ലേ... ഇല്ല...അവളെ എനിക്ക് ആസ്വദിക്കണം ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഒരുദിവസം അൻവർ ജാസു ഉറങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. അവന്റെ കാമം തീർക്കുവാൻ.. ആയിശു പതുക്കെ... തപ്പിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ എത്തി. അമീർ...അവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ് ആകെ മൊത്തം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. അൻവർ ജസുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ ഉറങ്ങി എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. ആയിശു.. അടുക്കളയുടെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്ന്..ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെക്കിറങ്ങി ചെറിയ നിലാവുണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു നിന്നു.. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mm6dX5X?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 24 റൂമിനോട് ചേർന്നുള്ള ബാൽക്കണിയിൽ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണുകളർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് മിശ്വ. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഒരു കാറിനേയോ, ദൂരെ മലകൾക്കിടയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ പടപട ശബ്ദത്തിനേയോ... അങ്ങനെ എന്തിനോ ഒന്നിനേയും പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്. വയനാട് ദുരന്തം ഹർഷനെ നന്നായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന് ശേഷം അയാളെ നേരിൽ കാണാൻ കിട്ടുന്ന വേളകൾ നന്നേ കുറവാണ്. അയാൾ എപ്പോഴും അവിടെയാണ്. കേരളവുമായി അയാൾക്കെന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് മാത്രം അവൾ മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു. മൂന്ന് നിലകളുള്ള, എണ്ണിയാൽ തീരാത്തത്ര മുറികൾ ഉള്ള ആ കൊട്ടാരത്തിൽ അവൾ തനിച്ചായത് പോലെ... ജോലിക്കാരുണ്ട്. പക്ഷേ ആരും അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല. ഭക്ഷണം സമയാസമയങ്ങളിൽ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ റെഡിയാണ്. ചിലപ്പോൾ മാത്രം ഹർഷൻ വരും. വന്നാൽ അയാൾ നേരിട്ട് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകും. ആ ഒരു സമയം മിശ്വക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. താൻ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് എത്ര ദിവസമായി... ഏട്ടോ... അതോ പത്തോ... അവൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വല്ലിയെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടേയില്ല. അന്ന് പോയതാണ്. അതിനു ശേഷം അവളെ കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവുമില്ല. ഹർഷനോട് ചോദിക്കണമെന്ന് എപ്പോഴും കരുതും. പക്ഷേ ധൈര്യം വരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ ഗേറ്റ് മലർക്കേ തുറക്കപ്പെട്ടത്. അങ്ങോട്ട് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ ഞൊടിയിടയിൽ വിടർന്നു. അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഇളം നീല BMW കാർ. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നോട്ടം വന്ന് പതിച്ച നിമിഷം ഹർഷൻ ചിരിയോടെ കൈകൾ ഉയർത്തികാണിച്ചു. മിശ്വയുടെ കൈകളും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ കൈമാടിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തല വെട്ടിച്ചു കാണിച്ചു. അയാൾ കുസൃതിയോടെ നാക്ക് കടിച്ച്കാണിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞില്ല. ബാൽക്കണിയിലേക്കുള്ള ഡോറിൽ ഹർഷൻ പ്രത്യക്ഷനായി. "വന്ന് വിളിച്ചാലേ രാജകുമാരി വരികയൊള്ളോ ?" കൈ മാറിൽ പിണച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കള്ളച്ചിരിയാലെ മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമോ ?" പ്രതീക്ഷയോടെ ഉള്ള അവളുടെ നോട്ടം ഹർഷൻ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. "പറയാൻ പറ്റില്ല മിശ്വാ... ചിലപ്പോ പോകേണ്ടി വരും." "ഇന്ന് പോകണ്ട! " ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറയുന്നത് കാണെ ഹർഷന് ചിരി വന്നു. "ഓക്കേ. പോകുന്നില്ല " ഹർഷൻ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഇത്രയും സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ മാത്രമായോ താൻ ? അവളുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലുകയായിരുന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി, ഞാൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ റൂമിൽ വന്നിരുന്നു അല്ലേ ?" മറുപടിയായി ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. നിറയേ പീലികളുള്ള അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് മിശ്വ ഒരു നിമിഷം സ്വയം മറന്നു നോക്കി നിന്നു പോയി. ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് മിശ്വ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണാ ഭാവം ? പ്രണയമാണോ ? അതോ വാത്സല്യമോ... വേർതിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. എങ്കിലും അവന്റെ സാമിപ്യം തന്നെ അത്യധികം സന്തോഷത്തിലാഴ്ത്തുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ?” അവൾ അവന്റെ തൊട്ടരികിലെത്തിയിരുന്നു. “എന്റെ കുട്ടീ... ഇതുവരെ ഈ ഫോർമാലിറ്റീസ് മാറിയില്ലേ നിനക്ക് ? എന്താ വേണ്ടേന്നങ്ങ് തുറന്ന് ചോദിക്കൂ മാഡം! ഇപ്പൊഴും ഞാൻ അന്യനാണ്‌ നിനക്ക്.” “അതോണ്ടല്ല...” അവൾ സങ്കോചത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "എന്നെയൊന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ടു പോകുമോ ? " കേട്ടതും, ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് സഹതാപം നിറഞ്ഞു. "കുറച്ചു കഴിയട്ടെ മിശ്വാ... നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് അവരൊക്കെ വിറളി പിടിച്ച് ഓടുകയാണ് ഇപ്പോഴും " മിശ്വയുടെ മുഖം താഴ്ന്നു. അവൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ മുൻപോട്ടാഞ്ഞ് അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "വാ." ഹർഷൻ അവളെയും കൂട്ടി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഫ്ലോറിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തായുള്ള അതിവിശാലമായ ഹർഷന്റെ മുറി. അതിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും മിശ്വ കാൽ വലിച്ചുകളഞ്ഞു. ഫ്ലോറിനൊരു ഇളം ചൂട്... അവൾ കൗതുകത്തോടെ ഹർഷനെ നോക്കി. "ഹീറ്റഡ് ഫ്ലോർ ആണ്. പൊതുവേ ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പുള്ള സ്ഥലമല്ലേ... എനിക്ക് തണുപ്പ് തീരെ പറ്റില്ല. പെട്ടെന്ന് അസുഖം പിടിക്കും " അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കബോർഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. മിശ്വ ആ റൂമിനുള്ളിൽ ആകെയൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാം വളരേ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. റൂമിന്റെ വലതു വശത്തായുള്ള വലിയൊരു ഷെൽഫിലേക്കും അതിനുള്ളിൽ വൃത്തിയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും മിശ്വയുടെ കണ്ണുകളെത്തി നിന്നു. കൗതുകത്തോടെ എന്തോ ചോദിക്കാനായി ഹർഷന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു പോയി! ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ട്‌ ഊരിമാറ്റിക്കൊണ്ട് കബോർഡിനുള്ളിൽ എന്തോ പരതുകയാണ് കക്ഷി. പേശീനിബിഢമായ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികൾ തറഞ്ഞു കയറി. അവൾ പോലും അറിയാതെ ഹൃദയം തുടി കൊട്ടാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ മിശ്വ കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു. ഹർഷൻ ഒരു ടീഷർട്ട് എടുത്ത് അണിഞ്ഞ് അതിനു മുകളിൽ ഒരു ജാക്കറ്റും എടുത്ത് ധരിച്ചു. ശേഷം ഒരു കമ്പിളി ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് മിശ്വയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളെയും പുതപ്പിച്ചു. എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ മിശ്വ അവനെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. "പുറത്തു പോകാൻ പറ്റൂല്ല. ബട്ട് വേറെ ഒരു പരിപാടി ഉണ്ട് " കുസൃതി മിന്നിയിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്. മിശ്വ അവനെ ചെറഞ്ഞു നോക്കി. "വാ." ഹർഷൻ അവളുടെ കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറി ഒരോ ഫ്ലോറുകളും കടന്ന് ഏറ്റവും താഴത്തെ നിലയിൽ എത്തി. മിശ്വ അവനെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതെങ്ങോട്ടാണ്... ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും അവളെയും കൂട്ടി ഹർഷൻ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആ വലിയ 'H' ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ടാണ് അവന്റെ പോക്കെന്ന് മനസ്സിലായതും മിശ്വക്ക് വെപ്രാളം തുടങ്ങി. അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ അവളൊരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. ഹർഷൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ അണച്ചു പിടിച്ചു. "വിടൂല്ല ഞാൻ. നീയാണ് പറഞ്ഞത് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകണമെന്ന് " മിശ്വ മുഖം ചുളിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞു. ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നിസ്സാരവൽകരിച്ചു. ഒടുവിൽ മിശ്വയെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഹെലികോപ്റ്ററിനടുത്തെത്തി. ദൂരെ നിന്നും പൈലറ്റ് ഓടി വരുന്നത് കാണാം. ഹർഷൻ അയാളെ കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പൈലറ്റ് സംശയഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പിറകിലുള്ള ജോലിക്കാരുടെ നെറ്റിയും ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താഡോ ? എനിക്കറിയില്ലേ ഫ്ലൈ ചെയ്യാൻ ? അല്ലാതെ ചുമ്മാ ലൈസൻസ് കിട്ടില്ലല്ലോ " "അതല്ല സർ " പൈലറ്റ് പരുങ്ങി. "ഡോണ്ട് വറി മാൻ! എല്ലാം അണ്ടർ കണ്ട്രോൾ ആണ്‌." അവർക്ക് നേരെ കൈ വീശിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ കോപ്റ്ററിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. മിശ്വയ്ക്ക് നേരെ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളെ അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി ഇരുത്തി ചെവിയിൽ ഹെഡ്ഫോൺ വെച്ചു കൊടുത്തു. പെരുവിരൽ തൊട്ട് ഉച്ചി വരേ വിറയലനുഭവപ്പെടുന്ന പോലെ... ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാം. വിളറി വെളുത്ത മുഖവുമായി മിശ്വ ഹർഷനെ നോക്കി. അവൻ ഒറ്റക്കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കൈനീട്ടിപ്പിടിച്ചു ഡോർ അടയ്ക്കാനാഞ്ഞു. മിശ്വയുടെ തുടുത്ത മാറിലൂടെ അവന്റെ ബലിഷ്ഠ കരമൊന്ന് ഉരസിമാറിയതും അവൾ പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞ പോലെ പിറകിലേക്കാഞ്ഞു. ഡോറടച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഏതാനും ബട്ടനുകളും സ്വിച്ചുകളും അമർത്തി. പാനലുകളിൽ റീഡിങ്ങ് ശ്രദ്ധിച്ചു. "പ്രീഫ്ലൈറ്റ് ചെക്സ് ഉണ്ട് അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അത് വരേ നമുക്ക് എന്തേലും സംസാരിച്ചിരിക്കാം " ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. പേടിച്ച് വിരണ്ട് ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും അവന് ചിരി പൊട്ടിപ്പോയി. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ കൂർത്തു വന്നു. "റിലാക്സ് ഡോ... താനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ... ഞാനില്ലേ കൂടെ." ഹർഷൻ അവളുടെ കരങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ വിടർന്നു. "നമ്മളെങ്ങോട്ടാ പോണേ ?" ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കൗതുകയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ ചോദ്യത്തിന്. ഹർഷൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല. നമുക്ക് കുറച്ച് നേരം ആകാശത്ത് വട്ടമിട്ട് പറക്കാം. നല്ല രസമായിരിക്കും. ട്രസ്റ്റ്‌ മീ " പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ കരങ്ങളിലേക്ക് സ്വയമറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ ചേർക്കാൻ ആഞ്ഞതും പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ ഹർഷൻ പിൻവലിച്ചു. ഒരു സെക്കന്റ്‌ നേരത്തേക്ക് തുള്ളിച്ചാടിയ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാരണമറിയാതെ നിരാശ നിറയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഹർഷന്റെ ഇടതു കരം ഒരു ലിവറിൽ പിടിയമർന്നു. അവനത് പതിയെ മുകളിലേക്കുയർത്തി. ഭാരമില്ലായ്മ! ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു മിശ്വ കടന്നു പോയത്. ചെറുപ്പത്തിൽ ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു കിളി പുറത്തേക്ക് പറക്കാറുണ്ട്. അത് പോലെ തോന്നി മിശ്വക്ക്. പക്ഷേ ഈ കിളികൾ എത്ര പറന്നിട്ടും തീരുന്നില്ല. ശ്വാസം നീട്ടി വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുകി അടച്ച് തുറന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ആനന്ദവും അവളിൽ നിറഞ്ഞു തൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഹെലികോപ്റ്റർ അതിവേഗത പ്രാപിച്ചത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്‌. ഹർഷൻ പുറത്തേക്ക് കൈചൂണ്ടി ഒരോ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മിശ്വക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയിലായിരുന്നു അവൾ. കണ്ണുകൾ അടച്ചു കൊണ്ട് നിർവൃതിയോടെ അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു നിമിഷം ഇനിയുണ്ടാകില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നി. ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ... "മിശ്വാ... നമുക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം ഇങ്ങനെ പറക്കാൻ പറ്റില്ല. അതിന് പെർമിഷൻ ഒക്കെ എടുക്കണം. പേപ്പർ വർക്സ് ഉണ്ട്. തിരിച്ചു പോയാലോ ?" ഹർഷൻ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ലായിരുന്നു. നിർന്നിമേഷയായി അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിറപുഞ്ചിരിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടി. എവിടുന്ന് വന്നു ഈ രാജകുമാരൻ... തന്റെ നോവുകളിലെല്ലാം സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും മരുന്ന് പുരട്ടി പുതിയൊരു ജീവിതം പകർന്നു നൽകാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും വന്നതാണോ... അവൾക്ക് അവനിൽ നിന്നും ദൃഷ്ടി അകറ്റാനേ തോന്നിയില്ല. അത്രയും ഭംഗിയുണ്ട് ആ മുഖത്തിന്‌… "എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഹർഷൻ പുരികം വളച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഒരു സൂത്രം കാണിക്കട്ടെ ? " ഹർഷൻ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ഹെലികോപ്റ്റർ ഒന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു! മിശ്വയിൽ നിന്നും ഉറക്കെ ഒരു നിലവിളി ശബ്ദവും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു കിടന്ന് ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ച് ചിരിച്ചു. "ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ ഒരു പേടി!" മിശ്വ കെറുവിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും അവളെവലിച്ചടുപ്പിച്ച് ദേഹത്തേക്ക് ചേർത്തു. മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചു. പതുക്കെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖമുയർത്തി. "വണ്ടി ഓടിക്കുവല്ലേ ? " മിശ്വ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇവിടെ ഓപ്പോസിറ്റ് വണ്ടിയൊന്നും വരില്ല " ഹർഷൻ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVdaaya?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 67) ഒരു വട്ടം കൂടി ആ ജീപ്പു പോയ ദിശയിൽ ഒന്നു നോക്കിയതിനുശേഷം, പോത്തൻ ഫോണിൽ കോൾ ബട്ടനമർത്തി. മനോഹരമായ രണ്ടു തെറി കേൾക്കുമെന്ന് കരുതിയാകണം, ജെയിംസിന്റേയും രൂപേഷിന്റേയും മുഖത്ത് ചിരി പരന്നിരുന്നു. കോൾ അറ്റൻഡായതും പോത്തൻ സ്പീക്കർ ഫോൺ ഓണാക്കി. “പറയൂ സർ!” അപ്പുറത്തെ സ്വരത്തിൽ കിതപ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു. “നീ എവിടാ കുഞ്ഞേ ?” പോത്തൻ വളരെ ശാന്തനായാണ് ചോദിച്ചത്. “ഞാനിപ്പൊ ഇവിടില്ല സർ. ഒരു ഷൂട്ടിലാ.” “എവിടില്ലെന്ന് ? എവിടാ നിന്റെ ഷൂട്ട് ?” നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പോത്തന്റെ ടോൺ മാറി. “ഷൂട്ട്...അം... എന്തിനാ സർ വിളിച്ചേന്നു പറ.” “നിന്നെ കാണണം. അർജന്റാണ്. പറ്റിയാൽ അടുത്ത പത്തുമിനിറ്റിൽ നമുക്ക് മീറ്റ് ചെയ്യണം.” “അയ്യോ! ഇവിടെ ഷോട്ട് റെഡിയാണ് സർ. പെട്ടെന്നങ്ങനെ...” “അതെയോ... എന്നാ നീ വരണ്ട. എവിടാ ഷൂട്ട് ? ഞങ്ങളങ്ങോട്ടു വരാം.” “അതുവേണ്ട സർ...” അവന്റെ സ്വരം പരിഭ്രാന്തമായി. “സർ എവിടാന്നു പറഞ്ഞാ മതി. ഞാനങ്ങോട്ടു വരാം. ഇവിടെ പൊലീസൊക്കെ വന്നാ ശരിയാവില്ല.” “തന്നേ... ശരി! നിനക്ക് കടവന്ത്രേല് ഒരു ശാലേം കൂടാരം അറിയാവോ ? മെയിൻ റോഡീന്ന് കേറീട്ടാ. ഒരു ലോഡ്ജാ.” “അയ്യോ! അത്രേം പബ്ലിക്കായ സ്ഥലത്ത് ഈ മൊഖോം കാണിച്ചോണ്ട് ഞാനെങ്ങനെയാ സർ.” “പ്ഫ! പട്ടി നായിന്റെ മോനേ! എന്റടുത്താണോടാ നിന്റമ്മേടെ സെലിബ്രിറ്റി കാർഡെറക്കാൻ നോക്കണെ!“ ”സർ...“ കേൾക്കേണ്ടതു കേട്ടപ്പോൾ അപ്പുറം ശാന്തമായി. ”എപ്പൊ എത്തും ?“ ”ഒരു അര മണിക്കൂർ സർ... ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ഇവിടുന്നെറങ്ങിക്കോളാം.“ ”ആയ്ക്കോട്ടെ. പക്ഷേ ഒരു കാര്യമൊണ്ട്. ഈ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ്, എന്റെ മൂത്ത സാറമ്മാരേം വിളിച്ച് പരാതിപറയാൻ വല്ല പ്ലാനുമൊണ്ടെങ്കി ഓർത്തോ... ഇന്നു രാത്രീം കൂടെയേ നീ പിന്നെ പൊറം ലോകത്ത് സെലിബ്രിറ്റി ആയിട്ടിരിക്കുവൊള്ളൂ. സംശയൊണ്ടെങ്കി, രണ്ട് വീഡിയോ ക്ലിപ്പോടെ അയച്ചുതരാം.“ ”ഇല്ല സർ! ഉടനെയെത്താം. ഞാൻ കണ്ടെയ്നർ റോഡിലുണ്ട്.“ അമറിന്റെ സ്വരം ദയനീയമായി. “ഒറ്റയ്ക്ക് വരണം കേട്ടോ. നിന്റെ വാനരഗണങ്ങളെയൊക്കെ അവടെത്തന്നെ നിർത്തിയാ മതി. മനസ്സിലായോ ?” ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത പോത്തൻ മൂവരേയും വിളിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടെല്ലാവർക്കും. ശാലേം കൂടാരത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽത്തന്നെ ഒരു ചെറിയ കഫ്തേരിയ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഷവർമ്മ പോലുള്ള അറബിക്ക് ഭക്ഷണമാണ്. അവിടെ നിന്നുമുയരുന്ന ചുട്ട മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ് ആ കെട്ടിടത്തിനാകെ. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ നാലു പേരും നിശബ്ദരായിരുന്നു. ഇനി ഈ രാത്രിയിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. നാളെ പുലരുമ്പോൾ, ഈയിരിക്കുന്ന നാലുപേരിൽ എത്ര പേർ ബാക്കിയുണ്ടാകുമെന്ന് പറയാനാകില്ല. എങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചാലും ഇതൊരു ശുഭപര്യവസായി ആയിത്തീർന്നേക്കില്ല എന്ന സാധ്യതയാണ് മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത്. പോത്തന്റെ മുഖം അതീവ ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ തിളയ്ക്കുന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യം അയാളുടെ കൂട്ടാളികൾക്ക് കരുത്തേകി. രൂപേഷിന്റെ ചിന്തകളിൽ ആ ജീപ്പ് ഇടയ്ക്കിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. സാധാരണ ജീപ്പുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ആ വാഹനത്തിന് ചുരുങ്ങിയത് 18 വ്യത്യസ്ത അടയാളങ്ങൾ അവൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിരുന്നു. ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാനാകും ആ തൃശ്ശൂർ രെജിസ്ട്രേഷൻ വാഹനം. സോളമനാണത്. പക്ഷേ ആ വിവരം പോത്തനോട് പറയാൻ അവന് വൈമുഖ്യം തോന്നി. ഇത്തരമൊരവസ്ഥയിൽ അയാൾക്ക് കൂടുതൽ ടെൻഷൻ കൊടുക്കണ്ട എന്നു കരുതി അവൻ. മാത്രമല്ല, രെജിസ്റ്റേർഡ് ക്രിമിനലായ സോളമനെ തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടുന്നതിനോട് പോത്തന് പണ്ടും താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നല്ലോ. ഭക്ഷണം കഴിച്ചവസാനിച്ചതും പോത്തന്റെ ഫോണിൽ അമറിന്റെ മെസേജെത്തി. “ഞങ്ങൾ താഴെയുണ്ട്. എവിടേയ്ക്കാണ് വരേണ്ടത് ?” മറുപടിയായി ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, പെട്ടെന്നു തന്നെ ആ പാഴ്പണി ഉപേക്ഷിച്ച് പോത്തൻ കോൾ ബട്ടനിൽ വിരലമർത്തി. “ഞങ്ങളോ ? നിന്നോട് ഒറ്റയ്ക്കു വരാനല്ലേ പറഞ്ഞത് ?” പോത്തന്റെ ചോദ്യം രൂക്ഷമായിരുന്നു. “പോത്തൻ സർ...” അപ്പുറത്തു നിന്നും കേട്ടത് അമറിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. “ഞാൻ വിവേക്. വിവേക് നാരായൺ. അമറിന്റെ മാനേജരാണ്. എവിടേയ്ക്കാ വരേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞാൽ...” കെട്ടിടത്തിനു പുറകിലെ വഴിയിലേക്ക് സാവധാനം കയറി വന്ന ലാൻഡ് റോവർ വാഹനം പോത്തന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. “സെക്കൻഡ് ഫ്ലോർ. കയറി അവിടെ ഹോളിൽ നിൽക്കൂ. ഞങ്ങളിപ്പൊ എത്താം.” പോത്തൻ വാക്കുകൾ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്. ലാൻഡ് റോവറിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറന്ന് അതികായന്മാരായ രണ്ടുപേർ വെളിയിലേക്കിറങ്ങുന്നത് അവർ നാലുപേർക്കും കാണാമായിരുന്നു. അതിലൊരാൾ ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തിരുന്നു. “ചെറുക്കൻ മൊടയാണല്ലോ മക്കളേ...” ഫോൺ കട്ടുചെയ്തുകൊണ്ട് പോത്തൻ ജെയിംസിനെ നോക്കി. “ബാ... ചെന്നു നോക്കാം. ഇനി നമ്മൾ ഡിപ്ലോമാറ്റിക്കായിട്ട് നിന്നട്ട് കാര്യമില്ല.“ ജെയിംസ് ഏതാനും ടിഷ്യൂ പേപ്പർ വലിച്ചെടുത്ത് കൈയ്യും മുഖവുമെല്ലാം തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റേയും, വിൻസന്റിന്റേയും മുഖഭാവത്തിൽ അസാധാരണമായൊരു ശാന്തത കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നത് പോത്തൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കഫ്ത്തേരിയായിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ സംഘം ആ ലാൻഡ് റോവറിനുള്ളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും, കറുത്ത ഗ്ലാസ്സായിരുന്നതിനാൽ ഉള്ളിൽ ഒന്നും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. “പബ്ലിക്കായിട്ട് വേണ്ട സർ. നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് ചെല്ലാം.” ജെയിംസ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റെയറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. മുകളിൽ... സ്റ്റെയർ കയറിച്ചെല്ലുന്നത് ഒരു ഇടുങ്ങിയ ഹാളിലേയ്ക്കാണ്. അവിടെ നിന്നും ആ നിലയിലെ മുറികളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള നാലു വാതിലുകൾ കാണാമായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റ് വർഷങ്ങളായി പണിമുടക്കിലാണ്. പോത്തനും കൂട്ടരും കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ആ രണ്ടു യുവാക്കളും ഹാളിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവൻ മൂലയിലേക്ക് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് ആരോടോ സ്വരം താഴ്ത്തി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പോത്തനെ കണ്ടതും സംസാരം മതിയാക്കി അയാളും മറ്റവനോടൊപ്പം ചേർന്നു. “മിസ്റ്റർ പോത്തൻ...” ചെറുപ്പക്കാരിലൊരാൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഹസ്തദാനത്തിനായി കൈ നീട്ടി. “നീയാണോ നേരത്തേ ഫോണെടുത്തെ ? വിവേക് ?” “യെസ് സർ!” അവന്റെ സ്വരത്തിൽ ബഹുമാനം സ്ഫുരിച്ചു. “അമറെന്ത്യേ ?” “അമർ താഴെ കാറിലുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം. പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ഇതെന്താണ് സംഭവം എന്നൊന്നറിയണം സർ. കാരണം, ഞങ്ങളും അമറുമായി ഒരു കോണ്ട്രാക്റ്റ് ഉണ്ട്. അയാളുടെ ഫുൾ സെക്യൂരിറ്റി ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.” വിവേക് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കാർഡ് എടുത്തു നീട്ടി. പക്ഷേ പോത്തൻ അതിലേക്കൊന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. വിവേകിന്റെ മുഖം മങ്ങി. “ആ പെലിയാടി മോനോട് ഞാൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു, വരുമ്പൊ ഒറ്റയ്ക്കു വരണമെന്ന്.” പോത്തന്റെ സ്വരം ക്രുദ്ധമായി. “ഹേയ് ഹേയ് ഹേയ്! ഇങ്ങനെ ഹോസ്റ്റിലിറ്റി കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്താണ് സർ ?” വിവേക് അമ്പരന്നു. “കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണെങ്കി ഇങ്ങോട്ട് അമറിനെ കൊണ്ടുവരാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. പണി കിട്ടുന്നത് ഞങ്ങക്കാ.24 മണിക്കൂർ പ്രൊട്ടക്ഷനാണ്. ഒരു വിട്ടുവീഴ്ച്ചയും പറ്റില്ല.” അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചതും വിവേക് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടു ഞെട്ടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. സ്റ്റെയർ കയറി വരുന്ന ആജാനുബാഹുവായ ഒരു ആഫ്രിക്കൻ യുവാവ്! “വിൻസന്റ്!” ആ യുവാവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുവന്നു. “നീയെന്താണ് ഇവരുടെ കൂടെ ?” “അമർ എവിടെ മിസ്റ്റർ വിവേക് ?” വിൻസന്റിന്റെ സ്വരത്തിന് തീരെ മാർദ്ദവമുണ്ടായിരുന്നില്ല. “വാട്ട് ഈസ് ഹാപ്പെനിങ്ങ് ഹിയർ മാൻ ?” അന്തം വിട്ടുപോയ വിവേക് പോത്തനുനേരേ തിരിഞ്ഞു. “ഡ്രഗ്സ് റിലേറ്റഡായിട്ടെന്തെങ്കിലുമാണോ ഇത് ?” “എടാ കൂത്തിച്ചി മോനേ!” പോത്തൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് വിവേകിനെ പുറകിലെ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിർത്തി. “എനിക്കേ, ഇതൊക്കെ നിന്നെ ബോധിപ്പിക്കണ്ട എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടോ ? നീ തന്നെ പറ!” “ദേഹത്തു തൊട്ടാൽ കളി മാറും കേട്ടോ മിസ്റ്റർ പോത്തൻ! വീ ആർ നോട്ട് സം-” പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല അവന്. പോത്തന്റെ ഉരുക്കു കാൽമുട്ട് വളരെ കൃത്യമായി കൊള്ളേണ്ടിടത്തു തന്നെ കൊണ്ടു. കുനിഞ്ഞു നിലത്തേക്കിരുന്നുപോയ വിവേക്, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു കരാട്ടേ സ്റ്റാൻസോടുകൂടി ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ, തനിക്കും പോത്തനുമിടയിൽ മഹാമേരു പോലെ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന വിൻസന്റിനെ കണ്ട നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ അവന്റെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മുഷ്ടികൾ അയഞ്ഞു. കൈകൾ സാവധാനം താഴ്ന്നു. “യൂ ഫൈറ്റ് ഹിം, യൂ ഫൈറ്റ് മീ! സിമ്പിൾ ആസ് ദാറ്റ്!” വിൻസന്റ് തന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി നിവർത്തി ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തിനുനേരേ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. “വിൻസന്റ്... നിനക്കറിയാം. അമർ ഇപ്പോ യൂസ് ചെയ്യാറില്ല. റീഹാബിലിറ്റേഷൻ കഴിഞ്ഞയാളാണവൻ. ഈ വിഷയത്തിൽ പൊലീസും കേസുമെല്ലാം ഒരാവർത്തി കഴിഞ്ഞതാണ്. ഇവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്ക് നീ. ഇനിയും ആ പാവത്തിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുതെന്ന് പറയൂ.” വിവേകിന്റെ ശബ്ദം തീരെ ദുർബ്ബലമായിരുന്നു. “വീ ഡോണ്ട് കെയർ വിവേക്... ഡ്രഗ്സ് യൂസ് ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പ്രശ്നമല്ല. അവനെക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് വേറേ കുറച്ച് കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ബ്രിങ്ങ് ഹിം. ഓക്കേ ? ഞങ്ങളോട് ഫൈറ്റ് ചെയ്ത് ജയിച്ചുപോകാൻ പറ്റുമെന്ന് കരുതല്ലേ നീ. അത്ര മണ്ടനല്ല വിവേക് എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം.” വിൻസന്റ് ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ, എന്നാൽ ഒട്ടും മയമില്ലാത്ത വാക്കുകളിൽ അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു. ഇനി അവരോട് സംസാരിച്ചിട്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ വിവേക് തന്റെ കൂട്ടാളിയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് ഒരാംഗ്യം കാണിച്ചു. അയാൾ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ സ്റ്റെയറിലൂടെ താഴേക്കോടിയിറങ്ങിപ്പോയി. കാലുകൾക്കിടയിൽ കൈയ്യമർത്തി വേദന കടിച്ചമർത്തുന്ന വിവേകിനെ നോക്കി പോത്തൻ അവജ്ഞയോടെ മുഖം വക്രിച്ചുപിടിച്ചു. “വല്ല കാര്യൊണ്ടാർന്നോ ? ആരു ക്ഷണിച്ചിട്ട് വന്നതാ നീ ?” “അയാൾ ഒരു വെൽ നോൺ ആക്ടറാണ്... ഇത്രേം പബ്ലിക്കായിട്ടൊരു സ്ഥലത്തൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് നിർവ്വാഹമില്ല സർ. അയാൾ ആരെ, എപ്പൊ, എന്തിന് മീറ്റ് ചെയ്യുന്നു എന്നൊക്കെ അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഞങ്ങടെ-” “പൊലീസിനൊള്ളേനേക്കാളും വല്യ അതോറിറ്റിയാണോടാ അത് ?” “സോറി സർ!” വിവേക് പിന്നെ ശബ്ദിച്ചില്ല. ഏതാണ്ട് പത്തു മിനിട്ടുകൾക്കു ശേഷം... വൃത്തിഹീനമായ ആ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അമറിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ ഭാവവ്യത്യാസം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. ‘പാൻ ഇൻഡ്യൻ സൂപ്പർ സ്റ്റാറിന്’ ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത അന്തരീക്ഷം. എങ്കിലും, പോത്തന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടതോടെ അമർ പെട്ടെന്നു തന്നെ മര്യാദക്കാരനായി. രൂപേഷ് കാലു കൊണ്ട് ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടുകൊടുത്തു. അംഗരക്ഷകർ രണ്ടുപേരോടും ബെഡിലേക്കിരുന്നുകൊള്ളാനും അവൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. “പോത്തൻ സർ...” ഒരു കൈ ഉയർത്തി, സ്കൂൾ കുട്ടികൾ ടീച്ചറോട് സംശയം ചോദിക്കുന്ന ഭാവത്തിലാണ് അമർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. “ശ്ശ്...” ചൂണ്ടുവിരൽ ചുണ്ടിലമർത്തിക്കൊണ്ട് പോത്തൻ അവനരികിലെത്തി കുനിഞ്ഞു. “വർത്താനം വേണ്ട. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലാതെ വാ തുറന്നാൽ, ഞാൻ ദേ എന്റെയീ ഇടംകൈ കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ വീക്ക്! നിന്റെയീ മില്ല്യൻ ഡോളർ മോന്ത ഞാൻ ചതച്ചുകളയും. മനസ്സിലായോ ?” സ്തംഭിച്ചു പോയ, സൂപ്പർ സ്റ്റാർ സ്വയമറിയാതെയെന്നോണം തല കുലുക്കി സമ്മതമറിയിച്ചു. “ഗുഡ്!” പോത്തനും ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അമറിനെതിർവശത്തായി ഇരുന്നു. “നീ ക്രേസി 9 എന്നൊരു ഗ്യാങ്ങിനെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?” കള്ളമാണ് വായിൽ വന്നതെങ്കിലും പോത്തനു പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന വിൻസന്റിനെ കണ്ടതും ആ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു അമറിന്. എല്ലാമറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് പോത്തന്റെ ചോദ്യമെന്നുറപ്പ്. “എനിക്കിപ്പൊ അവരുമായിട്ട് ഒരു ബന്ധവുമില്ല സർ. എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായി.” അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ കിട്ടി ഒരെണ്ണം. മുഖമടച്ചു തന്നെ. “ആ ഡ്രോണിലെ വീഡിയോക്ക് എത്ര വർഷത്തിന്റെ പഴക്കമുണ്ടെടാ [BLEEP]മോനേ!” പോത്തൻ അലറി. “സോറി സർ...” വായിൽ നിറഞ്ഞ രക്തം അവന്റെ ടീഷർട്ടിലൂടെ താഴേക്കൊഴുകിയിറങ്ങി. “നൊണയായിട്ട് ഒരു വാക്ക് നീ പറഞ്ഞു തീർക്കണേനു മുന്നെ തന്നെ അടി വീണിരിക്കും! മദമെളകി നിക്കുവാ ഞാൻ!” പോത്തൻ അവന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖം ബലമായുയർത്തി തനിക്കഭിമുഖമാക്കി പിടിച്ചു. “എനിക്കറിയാം...” എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയവന്റെ നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു അമറിന്റെ സ്വരത്തിൽ. “എന്തറിയാന്ന് ?” “ക്രേസി 9 ഗ്യാങ്ങിനെപ്പറ്റി എനിക്കറിയാം. വാൾട്ടർ എന്റെ ഫ്രണ്ടാ...” “വെരി ഗുഡ്!” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. “തല്ലാൻ കാരണമന്വേഷിച്ചു നിക്കുവാ ഞാൻ. അതുകൊണ്ട് യാതൊരു കാരണവശാലും ഉഡായിപ്പിനു നിക്കരുത്.” “ഇല്ല സർ!” “ഓക്കെ! അടുത്ത ചോദ്യം. ഇവിടെയെത്തിയതിനുശേഷം, വാൾട്ടർ നിന്നെ വിളിച്ചാർന്നോ ?” അമർ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “സർ തല്ലരുത്... സത്യമാണ് പറയുന്നത്. വാൾട്ടർ ഇവിടെയെത്തിയ വിവരം ഞാനിതാദ്യായിട്ടാണ് കേക്കണത്.” ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭീതി നിഴലിച്ചു. പോത്തൻ കൈയുയർത്തിയപ്പോൾ അമർ ചൂളി താഴേക്കു കുനിഞ്ഞിരുന്നുപോയി. “അവൻ നിന്നെ വിളിക്കാതിരിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലല്ലോ കുട്ടാ... നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞെ അവൻ നിന്റെ ഫ്രണ്ടാന്ന്.” “എന്റെ നമ്പറ് ഞാൻ മാറ്റിയാർന്നു സർ. ഒരു മാസം പോലുമായിട്ടില്ല. അവരുമായിട്ടൊക്കെയുള്ള കണക്ഷൻ കുറേ കാലം മുന്നെ തന്നെ ഞാൻ കട്ടുചെയ്തതാ. ഭയങ്കര ഡേഞ്ചറസാണവര്.” “ഉം...” പോത്തൻ ആലോചനയോടെ ഒന്നിരുത്തി മൂളിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് ജെയിംസിനെ നോക്കി. “ആ കട്ടിലേലിരിക്കണ രണ്ട് മൈരന്മാരേം ഒന്ന് പിടിച്ച് പൊറത്തോട്ട് നിർത്തിക്കേ. അതിനു മുമ്പ് അവന്മാരടെ ഫോണൊക്കെ വാങ്ങി വെക്ക്.” (TBC) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVaNgD0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 42. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആശാലത അമ്പരന്ന് തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആവണിയെ നോക്കി. തങ്ങൾക്കരികിലൂടെ അനേകം പേർ അനുസ്യൂതം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമൊക്കെ നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഒരു നിഴൽ പോലെയാണ് ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. ദൂരെയുള്ള റൈഡുകളിൽ നിന്നുള്ള വർണ്ണ വെളിച്ചം ആശാലതയുടെ മുഖത്ത് വീഴുകയും അടുത്ത നിമിഷം അത് കെട്ടു പോകുന്നതും ആവണി കണ്ടു. താൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം ഇന്നോളം ആശ ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "നീ.. നീ എന്താ ആവണീ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.." ആശാലത തന്റെ കൈ നീട്ടി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തൊട്ടു. ആശാലതയുടെ കൈ വിരൽ തുമ്പുകൾ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ചേച്ചീ.. വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് സംശയം രണ്ടേ രണ്ട് ആളുകൾക്ക് എതിരെ മാത്രമാണല്ലോ. അതിൽ ഒന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പ്. മറ്റൊന്ന് ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷൻ... ഇവരെ രണ്ടു പേരെ കഴികെ ചേച്ചിയുടെ മനസിൽ വിന്നിച്ചൻ എന്ന മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും ഒരു ക്ളീൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആണല്ലോ ഉള്ളത്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.." ആവണി ചോദിച്ച ചോദ്യം ആശാലത കേട്ടെങ്കിലും അവൾക്കതിനു മറുപടി പറയാൻ നാവ്‌ ഉയർന്നില്ല. "നമ്മൾ കണ്ടതിനും കാണാത്തതിനും അപ്പുറം മറ്റൊരു കഥ ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്നാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ സംശയം..." "നീ എന്താ ആവണീ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്. എന്നെ വെറുതേ ടെൻഷൻ പിടിപ്പിയ്ക്കാതെ നീ അത് എന്നോട് തുറന്ന് പറയ്‌.." ആശാലത അവളോട് കെഞ്ചും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല ചേച്ചീ വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടനോ, ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിനോ പങ്കുണ്ടെന്ന്.. അശോകേട്ടൻ ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചിരിയ്ക്കാം. എന്ന് കരുതി ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്ന ശേഷം സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ ജീവിതം വെടിപ്പാക്കി എടുക്കണം എന്നെങ്ങും അശോകേട്ടൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ആണ് അശോകേട്ടൻ എങ്കിൽ വേണ്ടില്ല. ഇത് ഒരു ക്രൈം താൻ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ അനന്തരഫലം എത്രത്തോളം ഭീകരമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു കൊടുക്കണോ.. പ്രത്യേകിച്ചും, സമാധാനപരവും, സന്തോഷ പരവുമായി താൻ ഒരു കുടുംബ ജീവിതം നടത്തി പോരവേ... അപ്പോൾ ചേച്ചിയ്ക്ക് ചോദിയ്ക്കാം ആ പോലീസ് വേഷം തന്നെ ഒരു മറയും, സംരക്ഷണ കവചവും ആയി എടുത്തു കൂടെ എന്ന്. എടുക്കാം.. അങ്ങിനെ ആ പദവിയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നവരും ഉണ്ടാകും. അത് പക്‌ഷേ താൽക്കാലികം മാത്രമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അശോകേട്ടന് കൃത്യമായ ബോധ്യം ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും. അശോകേട്ടന് ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചേ തീരൂ എന്ന വാശിയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ വയ്യ. അതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമായിരുന്നല്ലോ എന്റെ നാട് കടത്തൽ. എന്ന് കരുതി ഒരാളേ കൊന്നു കളയുക എന്നൊക്കെ വച്ചാൽ.. അത് ചേച്ചിയുടെ വെറും സംശയം ആണെന്നേ എനിയ്ക്ക് പറയാൻ പറ്റൂ. " ആശാലത തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ഷാളിന്റെ തുമ്പ് വിരലിൽ ചുറ്റി അഴിയ്ക്കാനും വീണ്ടും അതേ പോലെ കുടുക്കിടാനും തുടങ്ങി. "അതുപോലേ തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചിയെ സ്വന്തമാക്കിയതാണ് രതീഷേട്ടൻ എന്ന് ചേച്ചി ഇത്ര നാളും ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ... ചേച്ചി ജീവിച്ചത് രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ മാത്രമല്ലല്ലോ.. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മയില്ലാരുന്നോ.. അനുജത്തി ഇല്ലായിരുന്നോ... അവരിൽ ആരിലെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കും ദുഷ്ടത നിറഞ്ഞ ഒരു മാനസികാവസ്ഥ ചേച്ചിയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും അനുഭവപ്പെടാൻ ഇടയായിട്ടുണ്ടോ.. രതീഷേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കൊലയാളി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയ ഏതെങ്കിലുമൊരു നിമിഷത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് അത് അനുഭവപ്പെടാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.. അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രവൃത്തി അറിയാതെയെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ ചേച്ചീ.. ചേച്ചിയൊന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്ക്.. എപ്പോഴെങ്കിലും.. ഒരു ചലനത്തിൽ കൂടിയെങ്കിലും..." ആവണി അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ആശാലതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പും അവളുടെ ശ്വാസഗതിയും ഏറി വരുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ആശാലത പെട്ടന്ന് ആവണിയുടെ മുൻപിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ആശാലതയുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷികാവസ്ഥ എത്രത്തോളം വലുതായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഊഹിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം ആവണി വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു. "ചേച്ചീ..." അവൾ വിളിച്ചു. ആശാലത അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാതെ തോളിന് മുകളിലൂടെ മുഖം ചെരിച്ചു അവളെ നോക്കി. "മറന്നു കളയാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ മറന്നു കളഞ്ഞേക്കുക... ഒരു ഓർമതെറ്റ് പോലെ അതെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് എടുത്തു കളയാൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ ചേച്ചിയുടെ മുൻപിൽ മികച്ചൊരു ജീവിതം ചേച്ചിയെ കാത്ത്‌ നിൽപ്പുണ്ട്.. തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടവൾ ചേച്ചിയാണ്... ചേച്ചിയ്ക്ക് എന്നോട് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.. നാല് വർഷത്തോളം ഞാൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം പിഴുതെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞേക്കാനാണ് നീ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പറയുന്നതെന്ന്.. അതിന് എനിയ്ക്ക് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്.. സ്വന്തം നിഴലിനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു ചേച്ചി എന്ത് നേടും... ആർക്ക് വേണ്ടി ആരോടാണ് ചേച്ചി ഈ പോരാടുന്നത്.. ചേച്ചി പോരാടി ജയിച്ചിട്ട് ആരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലും.. വിന്നിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്കോ.. ആ മനുഷ്യൻ മരണപ്പെട്ടു പോയി ചേച്ചീ.. അത് അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയ ഒരപകട മരണമാണെന്ന് പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ ആയ ആ ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചി മാത്രം എന്ത് കൊണ്ട് അത് അംഗീകരിയ്ക്കുന്നില്ല ചേച്ചീ... ചേച്ചി അംഗീകരിച്ചേനെ.. എങ്ങിനെയെന്നോ.. ചേച്ചി അന്വേഷിച്ചു പോയില്ലേ നിങ്ങൾ രെജിസ്റ്റർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു കരിക്കോട്ട് താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി വാടക വീട് വിന്നിച്ചൻ എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ.. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തരുതായിരുന്നു. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തിയതാണ് ചേച്ചി കാണിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരം. കരിക്കോട് നിന്ന് അധികം ദൂരത്തിലൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ശക്തികുളങ്ങര.. ചേച്ചി അവിടെ വരെ പോയി വരാനുള്ള മനസ് കൂടി കാണിയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഏതൊക്കെയോ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞല്ലേ ചേച്ചി അറിഞ്ഞത് ശക്തി കുളങ്ങരയിലുള്ള ഏതോ ഒരു പെൺകുട്ടിയുമായി വിന്നിച്ചന്റെ കെട്ട് ഉറപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുകയാണെന്ന്... ആ കേട്ടത് ചേച്ചി എന്തുകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു..അത്കേട്ട സ്ഥിതിയ്ക്കെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് ശക്തി കുളങ്ങര പോയി അത് സത്യമാണോ എന്ന് ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ട് പോരാൻ വയ്യായിരുന്നോ.. ആ കേട്ടതിൽ ഒരു ശതമാനമെങ്കിലും സത്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ഒരിയ്ക്കലും ഇങ്ങനെ തീ തിന്നു അവർക്കിടയിൽ ജീവിയ്‌ക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ വച്ചു നിർത്തിയതോടെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലങ്ങളോളം അശാന്തിയുടെ കരിനിഴൽ വാരി വിതറുക കൂടിയാണ് ചെയ്തതെന്നോർക്കണം. " ആശാലത ഒരു ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി. "നീയിപ്പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം വിന്നിച്ചൻ എന്നെ പറ്റിക്കുക ആയിരുന്നെന്നാണോ... അതിന് വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ആവണീ.. നിനക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ വിന്നിച്ചനെ.." "ചേച്ചിയെ പോലെ അല്ലെങ്കിലും എനിയ്ക്കും അറിയാം വിന്നിച്ചനെ.. പക്‌ഷേ മനുഷ്യനല്ലേ ചേച്ചീ.. വീട്ടുകാർ അംഗീകരിച്ച പെണ്ണ്.. വിദേശത്ത്‌ നഴ്‌സ്.. അതായത് ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി.. വിന്നിച്ചനും വിദേശത്തേയ്ക്ക് പറന്ന് സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒരു ജീവിതം കെട്ടി പ്പടുക്കാനുള്ള വഴി.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ലോകത്ത്‌ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷപ്പെടുന്നത് എത്രയോ നല്ലതാണെന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ..." "നാല് വർഷം ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന പ്രണയവും, ജീവിതവും ഒരു പൂ പറിയ്ക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പറിച്ച് മാറ്റിക്കളയാൻ വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്.." "എന്തോന്ന് പ്രണയം.. കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയ്ക്ക് മുൻപിൽ ആ പ്രണയമൊക്കെ ആരും മാറ്റി വച്ചു പോകും ചേച്ചീ.. പ്രത്യേകിച്ചും വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ള ഒരു നഴ്സിനെ കാട്ടി വിന്നിച്ചന്റെ മനസിനെ പ്രലോഭിപ്പിയ്ക്കാൻ അയാളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ... പ്രണയത്തെക്കാൾ വലുതാണ് ജീവിതമെന്ന് മനസിലാക്കാൻ ആകാത്ത വിഡ്ഢിയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ വിന്നിച്ചൻ.. ആണോ... അയാൾക്ക് ബൈക്കിന് ഒരു ലിറ്റർ പെട്രോൾ അടിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചി കനിയണം.. കൊതി തീരെ വിന്നിച്ചന് എന്തെങ്കിലും ഹോട്ടൽ ഫുഡ്ഡ് കഴിയ്ക്കണമെങ്കിലും ചേച്ചി തന്നെ മനസ്സ് വയ്ക്കണം... വിന്നിച്ചന്റെ പോക്കറ്റിൽ രണ്ടോ നാലോ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ട് ഇരിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ശമ്പളം കിട്ടുന്ന ദിവസം വരെ കാത്തിരിയ്ക്കണം.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ മഹാ സാഗരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഒരാൾ സർവ്വ സൗഭാഗ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തുംഗതയിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചു കയറ്റാൻ വരുമ്പോൾ എന്തിന് താൻ അതിന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കണം എന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ... തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ എന്നല്ല, തോന്നിയിരിയ്ക്കണം.." "ആവണീ.." ആശാലതമെല്ലെ വിളിച്ചു. "ഇതെല്ലാം നിന്റെ തോന്നലുകളല്ലേ. സത്യമാവണമെന്നില്ലല്ലോ." "ഇല്ല.. അത് ന്യായം. വിന്നിച്ചൻ മരണപ്പെട്ടതിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടന്റെയോ, രതീഷേട്ടന്റെയോ കയ്യുണ്ടെന്നുള്ളത് ചേച്ചിയുടെയും തോന്നലല്ലേ. അതും ശരിയാകണമെന്നില്ലല്ലോ.. ഉവ്വോ." ആവണിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് ദീനമായുള്ള ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു ആശാലതയുടെ മറുപടി. "ചേച്ചീ..ദേ, വൃന്ദ ചേച്ചി വരുന്നുണ്ട്.." ആവണി നടന്നു വരുന്ന വൃന്ദയെ നോക്കി ആശാലതയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംജ്ഞ നൽകി. തിരക്കിലൂടെ അവർ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്ന് വൃന്ദ അവരോട് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കുടിച്ചാലോ എന്ന് തിരക്കി. ''ദേ, അവിടെ നല്ല കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് ഉണ്ട്. " വൃന്ദ താൻ നടന്നു വന്ന വഴിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇവളെ കൂട്ടി പോയിട്ട് വാ ഏട്ടത്തീ. ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം." ആശാലത പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട ആശേ. അതിനെന്തിനാ നീ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്.. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ. എന്നിട്ട് അവിടെ നിൽക്ക്." അവർ അവിടേയ്ക്ക് പോകും മുൻപേ ആവണിയുടെ അച്ഛൻ അവളെ തിരക്കി അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് കൂടി വൃന്ദ കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് മേടിച്ചു നൽകി. അതിന് ശേഷം ആവണി കൂട്ടുകാരിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "നീയെന്റെ മനസിലെ ഒരു അഗ്നിപർവതത്തിന് തീ കൊടുത്തിട്ടാ പോകുന്നത്..." ആരും കേൾക്കാതെ ആശാലത അവളോട് പറഞ്ഞു. "അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു സർവ്വതും നശിച്ചു പോകും മുൻപേ ആ തീ ഞാൻ കെടുത്തിക്കോളാം ചേച്ചീ.. പോട്ടെ.. ഞാൻ വിളിയ്ക്കാം..." അവൾ ആശാലതയുടെ കയ്യിൽ തൊട്ടു. പിന്നെ അവൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ തിരക്കിലേക്ക് നടന്നു പോയി. ആവണി എന്താണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞതെന്നോ, അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നോ മാത്രം ആശാലതയ്ക്ക് മനസിലായില്ല. വൃന്ദ അവളെയും കൂട്ടി റൈഡുകൾ പ്രവൃത്തിയ്ക്കുന്ന സ്ഥലതേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അശോകനും, രതീഷും അടുത്തതിൽ കയറാൻ റെഡിയായി നിൽക്കുകയാണ്. രതീഷ് അവരെ വിളിച്ചെങ്കിലും പേടിയോടെ വൃന്ദ പിന്മാറിക്കളഞ്ഞു. ♦️ രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടടുത്തു അവരെല്ലാം വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ. ഭാനുമതിയമ്മ ഉറങ്ങാതെ സിറ്റൗട്ടിൽ അവരെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മയോട് ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോളാൻ ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലേ. ഒറ്റയ്ക്ക് ദേ വന്നു പുറത്തിരിയ്ക്കുന്നു. നേരമിപ്പോൾ എത്രയായീന്ന് വല്ല അറിവുമുണ്ടോ അമ്മയ്ക്ക്.." അശോകൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ അമ്മയോട് തിരക്കി. "നേരം.. പിന്നേ.. നിങ്ങള് വരാതെ പോയിക്കിടന്നാൽ എനിക്കുറക്കം വരുവോടാ മക്കളേ." അവർ എല്ലാവരെയും നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അശോകൻ തന്റെ തോളിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമായ മോളേ കൊണ്ട് കിടത്താൻ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് പോന്നു. "കഴിച്ചോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ നിങ്ങൾ.." അശോകൻ ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ തങ്ങൾ പുറത്ത് നിന്ന് കഴിച്ചിട്ടേ വരൂ എന്ന് പറഞ്ഞതോർത്തിട്ട് അവർ തിരക്കി. "കഴിച്ചു. ഇത് അമ്മയ്ക്ക്." രതീഷ് തന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്ന പാർസൽ ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവർ സന്തോഷത്തോടെ അത് കയ്യിൽ വാങ്ങി പിടിച്ചു. ആശാലത അവിടെ അൽപ്പസമയം നിൽക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അകത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ രതീഷും ചെന്നു. അവർ സന്തോഷത്തിൽ ആണോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച ശേഷം ഭാനുമതിയമ്മ വൃന്ദയെ നോക്കി. "അവളുടെ മുഖമെന്താ മോളേ കടന്നൽ കൂത്തേറ്റത് പോലെ ഇരിയ്ക്കുന്നത്. രണ്ടും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സംസാരമുണ്ടായോ.." "ഹേയ്. സംസാരം ഒന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഏത് നേരവും ആശയുടെ മുഖം ആ രീതിയിലാണല്ലോ ഉള്ളത്.." "ഈ പെണ്ണ് ഇതെന്ത് ഭാവിച്ചാണോ.. രണ്ടിനും ഇത്തിരി സന്തോഷമൊക്കെ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞാ അശോകൻ നിങ്ങളെ പുനലൂർക്ക് കൊണ്ട് പോയത്.. അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ ആർക്കോ വേണ്ടി പോയിട്ട് വന്ന പോലുണ്ടല്ലോ." ഭാനുമതിയമ്മ സ്വയമെന്നോണം പറഞ്ഞു. തങ്ങൾ അവിടെ വച്ച് ആവണിയെ കണ്ട വിവരം വൃന്ദ അമ്മയെ അറിയിച്ചു. "അതിനി എന്തൊക്കെ നമ്മുടെ കൊച്ചിന്റെ ചെവിയിൽ ഓതി കൊടുത്തിട്ടായിരിയ്ക്കുമോ പോയേക്കുന്നത്. ആ അഹങ്കാരി പെണ്ണ് ഒറ്റ ഒരുത്തിയാ ഇവൾക്ക് വേണ്ട സർവ്വ വളവും വച്ച് കൊടുത്തത്. അശോകൻ അവളെ നാടുകടത്തിയതായിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ട് പിന്നേം അവൾ തിരിച്ചു വന്നോ..." "അമ്മേ.. പതുക്കെ. രതീഷ് അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്.." വൃന്ദ ഓർമിപ്പിച്ചു. "അശ്രീകരം പിടിച്ച പെണ്ണ്. പിന്നേം വന്നു കൂടിയേക്കുവാ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ പിന്നാലേ അവളെ ജീവിയ്ക്കാൻ സമ്മതിയ്ക്കാതെ." ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് ആവണിയുടെ കാര്യം ഓർക്കേ ദേഷ്യം അടക്കാൻ ആയില്ല. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ