MISSION ((7)) ഒരു പുതിയ അങ്കത്തിന് കരണ്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് തയ്യാറായി. തന്‍റെ ബൂട്ട് ലേസ് മുറുക്കി കെട്ടി കരണ്‍ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പുറപ്പെട്ടു. എവിടെക്കാണെന്ന് ഒരു കൃത്യവുമില്ലാതെ. കടവന്ത്രയിലെ രേണുകയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ കരൺ ക്ഷമയോടെ കാത്തു നിന്നു. ഗേറ്റ് തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്ന അവൾ കരണിനെ കാണാനിടയായി : "ഹ താന്‍ വീണ്ടും വന്നോ?? എടോ തന്നോട് ഞാന്‍ അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്കൊന്നും തന്നോട് പറയാനില്ലയെന്ന്. പിന്നെന്താ...??" "രേണുക പ്ലീസ്.. ഒരു തര്‍ക്കത്തിന് വന്നതല്ല ഞാന്‍. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങള്‍ എനിക്കു ചുറ്റും പാറി പറക്കുന്നുണ്ട് . അതിനൊക്കെയുള്ള ഉത്തരം അറിയാവുന്ന ഒരേയൊരാള്‍ അശ്വിനി മാത്രമാണ് . എനിക്കവളെ കണ്ടെത്തിയേ തീരൂ." കരൺ തന്റെ നിസ്സഹായത പറഞ്ഞു. "എടോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ , അവള്‍ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അന്ന് ഷോപ്പ് വിട്ട് പോയിട്ട് അവളെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട് പോലുമില്ല. താന്‍ ചെല്ല്.." അത്രയും പറഞ്ഞ് രേണുക പോകാന്‍ തുനിഞ്ഞതും കരണ്‍ അവളെ തടഞ്ഞു : "നില്‍ക്ക് . ഇതും കൂടി കണ്ടിട്ടു പോയാല്‍ മതി താന്‍.." അശ്വിനി എഴുതിയ ആ കുറിപ്പ് കരണ്‍ രേണുകയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. സംശയത്തോടെ അവളത് വായിച്ചു നോക്കി. "ഇപ്പോൾ താനെന്ത് പറയുന്നു രേണുക . ഞാന്‍ അശ്വിനിയുടെ ശത്രുവല്ലായെന്ന് അവള്‍ പോലും പറയുന്നുണ്ട് . ഇത് അവളുടെ കൈയ്യക്ഷരമല്ലേ. ഇത് അവളെനിക്കെഴുതിയ കുറിപ്പാണ് . പക്ഷേ അവള്‍ വീണ്ടും എന്നില്‍ നിന്നും അകന്ന് എങ്ങോ പോയി . . ഇനിയെങ്കിലും പറയൂ രേണുക . അശ്വിനി എവിടെയാണെന്ന് ??" "എടോ ഞാന്‍ പറയുന്നത് നേര് തന്നെയാ . അവളിപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് സത്യമായും എനിക്കറിയില്ല. അവള്‍ ഈ കുറിപ്പിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ താന്‍ അവളുടെ പുറകേ ഇങ്ങനെ അലയരുത് . അത് തനിക്കും കൂടി വലിയ അപകടമാണ്. ദയവ് ചെയ്ത് താന്‍ പോ. പ്ലീസ് ഇതെന്‍റെ അപേക്ഷയാണ്..." കരണിനെ നോക്കി കൈ കൂപ്പി അത്രയും പറഞ്ഞ് ആ കുറിപ്പ് തിരികെ കൊടുത്ത് രേണുക വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പോയി. നിരാശയോടെ കരണ്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ********************************************************************************** കരൺ വീണ്ടും മാർജിൻ ഫ്രീ മാർക്കറ്റിൽ ചെന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു സ്റ്റാഫിന് കൈ കൂലി കൊടുത്ത് ഏതാനും സിസിടിവി ക്ലിപ്പുകൾ കരൺ ആവശ്യപ്പെട്ടു. "ഉം.. കുറച്ച് പ്രയാസ്സമാണ് എന്നാലും ഞാനൊന്ന് ശ്രമിക്കാം..." കരണിന് ഉറപ്പ് കൊടുത്ത് അയാള്‍ പോയി. അന്നു വൈകീട്ട്.., അതായത് ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് ഫൂട്ടേജ് കോപ്പി അയാള്‍ കരണിന് കൈമാറി . താമസിച്ചില്ല , അടുത്തുള്ള ഇന്‍റര്‍നെറ്റ് കഫേയിലേക്ക് കരണ്‍ ചെന്നു . അശ്വിനിയെ അന്ന് അയാള്‍ ബന്ദിയാക്കുന്ന വീഡിയോ റീപീറ്റ് പ്ലേ ചെയ്ത് കരണ്‍ കാണുകയായിരുന്നു . ഒരുപാട് നേരത്തെ നീരീക്ഷണം വെറുതേയായി . പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും അവന് ലഭിച്ചില്ല! ബാക്കിയുള്ള വീഡിയോകള്‍ , അതായത് അശ്വിനി അബദ്ധത്തില്‍ ക്യാമറയില്‍ പതിയുന്ന ക്ലിപ്പുകളും കരണ്‍ പരിശോധിച്ചു. നോ രക്ഷ...!! നിരാശയോടെ അവൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. അശ്വിനിയെ കുറിച്ചറിയാവുന്നയാള്‍ രേണുകയാണ് . അവളാണേല്‍ എന്തേലും ചോദിച്ചാല്‍ പട്ടി ചാടും പോലെയാ കേറുന്നത്. ഇനിയെന്തു ചെയ്യും...?? കരണ്‍ ആലോചനയില്‍ പൂണ്ട് ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. താന്‍ എന്തോ എവിടെയോ മിസ്സ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു . അതെന്താണെന്ന് കണ്ടെത്തിയാല്‍ ഒരുപക്ഷേ അശ്വിനിയിലേക്ക് അത് വഴിയൊരുക്കും . എന്തായിരിക്കും അത്...?? വീണ്ടും വീണ്ടും കരണ്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായി വരാറുള്ള അശ്വിനി . മിയാമിയില്‍ വെച്ചാണ് എനിക്കീ അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത് . ഏകദേശം ഒരു വര്‍ഷത്തോളമായി അവളെന്നെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്ന് വേട്ടയാടാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് . ആ ഒരു വര്‍ഷത്തിന് മുമ്പ് എനിക്ക് ഈ അവസ്ഥ ഉണ്ടായിട്ടേ ഇല്ല . അതായത് അശ്വിനിക്ക് എന്തോ ഒരു ആപത്ത് സംഭവിക്കുന്നത് അല്ലെങ്കില്‍ അശ്വിനി വീടും നാടും വിട്ട് ഈ ഒളിച്ചു കളി നടത്തുന്നത് ഈ ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പാണ് . ആ സമയം എനിക്ക് ബന്ധമുള്ള ഏതോ ഒരു പുരുഷന്‍ മരിക്കുന്നുണ്ട് . അയാളാണ് ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയായി എനിക്ക് ചില സൂചനകൾ തരുന്നത് . ഇതിനു ശേഷമായിരിക്കാം അശ്വിനി എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വരുന്നത് . അപ്പോള്‍ ഈ അദൃശ്യ ശക്തി എനിക്ക് ബന്ധമുള്ളതു പോലെതന്നെ അശ്വിനിക്കും വളരെ ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് . അതാണ് അശ്വിനിയെ ഞാന്‍ രക്ഷിക്കണമെന്ന് അദൃശ്യ ശക്തി ആവശ്യപ്പെടുന്നതും.... അശ്വിനിക്ക് എന്നെ അറിയില്ല . എനിക്ക് അശ്വിനിയേയും അറിയില്ല . പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരേയും അറിയാവുന്നയാളാണ് അദൃശ്യ ശക്തി.. ഈ അദൃശ്യ ശക്തി ആരാണെന്ന് അശ്വിനിക്കറിയാം . പക്ഷേ എനിക്കറിയില്ല. എന്‍റെ ദൈവമേ ഇതൊരുമാതിരി തലയിലെ മുടി പൊങ്ങുന്ന കണക്കേയുള്ള കേസാണല്ലോ..!! സ്വയം അമര്‍ഷം കൊണ്ട് കരണ്‍ വീണ്ടും തല പുകഞ്ഞ് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. """മിയാമിയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് വരുന്നു . തുടര്‍ന്ന് സാവൂദിന്‍റെ മിഷന്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നു . അത് സക്സസ് ആവുന്നു.. ശേഷം എന്നെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി വേട്ടയാടുന്ന കാര്യം പട്ടേല്‍ സാബിനോട് ഞാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നു . സര്‍ എന്നെ കൊച്ചിയിലേക്ക് അതായത് ഇങ്ങോട്ട് അയക്കുന്നു.... വന്ന അന്നു തന്നെ അശ്വിനിയെ മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വെച്ച് തികച്ചും യാദൃശ്ചികമായി കാണുന്നു . അതും ബന്ദിയാക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയില്‍. അവളെ ഞാന്‍ രക്ഷിക്കുന്നു . പോലീസ് വരുന്നു . ഞങ്ങളോട് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വരാന്‍ എസ് ഐ ആവശ്യപ്പെടുന്നു . പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ ചെല്ലുന്നു . പക്ഷേ അശ്വിനി വന്നില്ല . എന്താ കാര്യമെന്ന് തിരക്കി മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ ജോലി നിര്‍ത്തിയെന്ന് അറിയാന്‍ സാധിച്ചു. അന്ന് രാത്രി എന്‍റെ മുറിയില്‍ അദൃശ്യ ശക്തി വീണ്ടും വരുന്നു . അവള്‍ സുനൈനയല്ലെന്നും അശ്വിനിയാണെന്നും അദൃശ്യ ശക്തി മുഖേനെ എനിക്കറിയാന്‍ സാധിക്കുന്നു . അവളെ രക്ഷിക്കണമെന്ന് അത് എന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. വീണ്ടും ഞാന്‍ മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീയില്‍ ചെന്ന് അശ്വിനിയെ കുറിച്ചറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. സ്റ്റാഫുകളുടെ മൊഴിയില്‍ നിന്നും രേണുകയാണ് മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീയില്‍ അശ്വിനിക്ക് ജോബ് വാങ്ങി കൊടുത്തതെന്ന് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു... """ ആ രംഗം കരണ്‍ തന്‍റെ തലച്ചോറിൽ റിപ്പീറ്റടിച്ചു. ""രേണുകയാണ് ഇവിടെ അവള്‍ക്ക് ജോബ് വാങ്ങി കൊടുത്തത്..."" കരണ്‍ കണ്ണുകളടച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും റിപ്പീറ്റ് ചെയ്തു. ""ഷോപ്പിലെ മുതലാളിയുടെ മകള്‍ രേണുകയാണ് ഇവിടെ അവള്‍ക്ക് ജോബ് വാങ്ങി കൊടുത്തത് ."" പെട്ടെന്ന് അവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു. "യെസ് ഇറ്റ്സ് ഹിം...!! രേണുകയുടെ അച്ഛന്‍...!!" കരൺ വിരൽ ഞൊടിച്ചു. "അയാള്‍ക്ക് എന്തേലും അശ്വിനിയെ കുറിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കും . ഇതാണോ എന്‍റെ കൈയ്യീന്ന് മിസ്സായ ആ തുമ്പ്...??!! ചിലപ്പോള്‍ ഇത് തന്നെ ആയിരിക്കും..." സമയം കളയാതെ കരണ്‍ മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അത് പൂട്ടി കിടക്കുന്നു!! ശ്ശേ...!!! അവൻ സ്വയം തുടയിലിടിച്ച് അവിടെ നിന്നും പിൻവാങ്ങി. അന്ന് മറ്റൊരു ഹോട്ടലില്‍ തങ്ങി പിറ്റേന്ന് ബുധനാഴ്ച കരണ്‍ രേണുകയുടെ വീട് വീണ്ടും ലക്ഷ്യമാക്കി. രേണുക പോയി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പതിയെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അവൻ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കോളിംഗ് ബെല്ലമര്‍ത്തി കതകിനു മുന്നിൽ അക്ഷമനായി കാത്ത് നിന്നു. അകത്തു നിന്നും കണ്ണട ധരിച്ച ഒരാള്‍ ഇറങ്ങി വന്ന് കരണിനെ സംശയത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി : "ആരാ ?! മനസ്സിലായില്ല..!" "സര്‍ , എന്നെ സറിനറിയാന്‍ സാധ്യതയില്ല . ഞാന്‍ പോലീസ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റില്‍ നിന്നും വരുന്നു. ഇപ്പോൾ മഫ്തി ഡ്യൂട്ടിയാലാണ് . എനിക്ക് സറില്‍ നിന്നും ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയാനുണ്ട് . അതിനു വന്നതാ.." കരൺ അടുത്ത പ്രയോഗം നടത്തി. സംശയത്തോടെ അയാള്‍ കരണിനെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. "പേടിക്കണ്ട സര്‍.. സറിന് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമൊന്നുമല്ലയത്.." "ഉം ഇരിക്കൂ..." മുന്‍വശത്തെ കസേരയില്‍ ചൂണ്ടി അയാള്‍ പറഞ്ഞു. കരണ്‍ ആ കസേരയിലിരുന്നു , തൊട്ടുള്ള കസേരയില്‍ അയാളും. "ഉം ചോദിക്കൂ , താങ്കള്‍ക്കെന്താ അറിയേണ്ടത് ?? " "സര്‍ , പാലാരിവട്ടത്തെ മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീ മാര്‍ക്കറ്റ് സറിന്‍റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളതല്ലേ...??" "അതെ.. അത് എന്‍റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളത് തന്നെയാണ്.. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവിടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കുന്നത് എന്‍റെ മകളാണ്.." "എത്ര കാലമായി സര്‍ മകള്‍ ഈ ഷോപ്പ് നടത്താന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ??" "ഏതാണ്ടിപ്പോൾ രണ്ട് വര്‍ഷത്തിലധികമായി കാണും. എന്താ കാര്യം? ഷോപ്പിന്‍റെ ലൈസന്‍സും ഫിറ്റ്നസുമൊക്കെ ക്ലിയറാണല്ലോ.." നെടുതായി സംശയിച്ച് അയാൾ കരണിനെ ഒന്നു നോക്കി. "അതല്ല സര്‍. എനിക്കറിയേണ്ടത് അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു അശ്വിനിയെ കുറിച്ചാണ്..." കരൺ വ്യക്തമാക്കി. "അശ്വിനി..??!! അതാരാ...??" "സറിന്‍റെ ഷോപ്പില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതാ . അവള്‍ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി മിസ്സിംഗാണ് . അവളെ കുറിച്ച് സറിന് എന്തേലും അറിയാമോ എന്നറിയാന്‍ വന്നതാണ് ഞാന്‍.." "ഓ സോറി.. എന്‍റെ മകളാണിപ്പോൾ ഷോപ്പിലെ നിയമനവും മറ്റു കാര്യങ്ങളുമെല്ലാം നോക്കുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ അവളുടെ തീരുമാനത്തിലുള്ള ന്യൂ അപ്പോയിന്‍റ്മെന്‍റായിരിക്കാം താങ്കള്‍ പറയുന്ന ഈ അശ്വിനി." "പുതിയ അപ്പോയിന്‍റ്മെന്‍റ് നടത്തുമ്പോള്‍ സറിനോട് സറിന്‍റെ മകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാറില്ലേ..?!" പ്രതീക്ഷയോടെ കരൺ അയാളെ നോക്കി. "ഉണ്ട് , തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഈ പേര് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. ഈ പേര് മാത്രമല്ല ഒട്ടുമിക്ക ന്യൂ അപ്പോയിന്‍റ്മെന്‍റിന്‍റെ പേര് എനിക്കോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഇനി താങ്കൾക്ക് അത്രയ്ക്കു നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ മകളോട് നേരിൽ ചോദിക്കുന്നതായിരിക്കും കൂടുതല്‍ ഉചിതം." 'ഉം തന്റെ മകളോട് ചോദിച്ചിട്ട് ഒന്നും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടല്ലേടോ ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളിയത്..' കരണ്‍ പതിയെ പിറുപിറുത്തത് അയാൾ കേട്ടില്ല. "ങ്ഹാ ദേ വരുന്നു എന്‍റെ മകള്‍ . എന്താന്ന് വെച്ചാ നേരിട്ട് ചോദിച്ചോളൂ." ഗേറ്റ് തുറന്നു വരുന്ന രേണുകയെ കണ്ടതും കരണ്‍ പതിയെ കസേരയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. "ശ്ശോ ഇയാളെ കൊണ്ട് വല്ലാത്ത പൊല്ലാപ്പായല്ലോ. എടോ തനിക്ക് മലയാളം പറഞ്ഞാല്‍ മനസിലാവില്ലേ...??" വന്ന് കേറിയതും അവള്‍ കരണിനോട് തട്ടി കയറാൻ തുടങ്ങി. "എന്താ മോളേ , എന്താ കാര്യം ?? ഇതൊരു പോലീസ് ഓഫീസറാണ്...!!" കരണിനെയും മകളെയും മാറി മാറി നോക്കി അയാൾ പറഞ്ഞു. "മണ്ണാങ്കട്ട!!! അച്ഛന് വല്ല വട്ടുണ്ടോ ?? ഇയാള്‍ പോലീസൊന്നുമല്ല. എടോ മര്യാദക്ക് താന്‍ ഇറങ്ങി പോകുന്നുണ്ടോ അതോ ഞാന്‍ ശരിക്കുമുള്ള പോലീസിനെ വിളിക്കണോ...??" കോപത്തോടെ രേണുകയെ നോക്കുകയായിരുന്നു കരണ്‍ അപ്പോൾ. അവൻ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി തന്റെ കോപത്തെ പാടുപെട്ട് നിയന്ത്രിച്ചു. "എടോ തന്നോടാണ് ഇറങ്ങി പോകാനാ പറഞ്ഞത്..." രേണുകയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു വന്നു. "ആട്ടണ്ട.. ഒച്ച വെക്കണ്ട.. ഞാന്‍ പോകാം..." അത്രയും പറഞ്ഞ് കരണ്‍ പടിയിറങ്ങി രേണുകയുടെ അടുത്തെത്തിയതും അവൻ അവളെയൊന്നു നോക്കി : "രേണുക , ഒരു കാര്യം താന്‍ മനസ്സിലാക്കണം . ഈ അശ്വിനി എന്ന് പറയുന്നവള്‍ എന്‍റെ ആരുമല്ല . എന്‍റെ പെങ്ങളോ കാമുകിയോ എന്തിന് പറയുന്നു നേരില്‍ കണ്ട് പരിചയം പോലുമില്ല എനിക്കവളെ . എന്നിട്ടും ഞാനവളുടെ പുറകേ പിന്‍തുടരുന്നത് മനുഷ്യത്വം എന്നൊന്ന് എനിക്കുള്ളത് കൊണ്ടാണ്.." അത്രയും പറഞ്ഞ് കരണ്‍ തിരിഞ്ഞ് നടന്നതും ഒന്നു നിന്ന് അവളെ വീണ്ടും നോക്കി : "അശ്വിനി എന്ന തന്‍റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് ഇനി എന്തെങ്കിലും ആപത്ത് സംഭവിച്ചാല്‍ , അതിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം തനിക്ക് മാത്രമായിരിക്കും.. അതോർത്തു വെച്ചോ..." അല്‍പ്പം നിസ്സാഹതയോടെ കരണ്‍ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. ആകെ കിട്ടിയ തുമ്പും നഷ്ടപ്പെട്ട് അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ കരണിന് തന്നോട് തന്നെ സ്വയം പുച്ഛം പോലും തോന്നി. ********************************************************************************** അന്നു രാത്രി കുടിച്ച് ലക്കില്ലാതെ ക്വീന്‍ ലോഡ്ജിലെ തന്‍റെ മുറിയില്‍ കരണ്‍ ആടിയാടി പ്രവേശിച്ചു. കക്ഷത്തിൽ മദ്യത്തിന്‍റെ കുപ്പിയുമായി ഉറക്കാത്ത കാലുകളോടെ അവൻ മുറിക്ക് ചുറ്റും ഒന്നു നടന്ന് നോക്കി. "ആഹ ഇപ്പോൾ കാ . . കാണുന്നില്ലല്ലോ നിങ്ങളെ . . എ . . എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു ബഹളം , അവള്‍ സു . . സുനൈനയല്ല അശ്വിനിയാണ് . അവളെ രക്ഷിക്കണം . . മണ്ണാങ്കട്ട...!! ഈ രച്ചിക്കണം രച്ചിക്കണം എന്നു പറയുമ്പോള്‍ രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് അവള്‍ക്കും കൂടെ ആഗ്രഹം വേണം . . അല്ലാതെ ഞാന്‍ എന്ത് മാങ്ങാത്തൊലി ചെയ്തിട്ടും കാര്യമില്ല . . " കരണ്‍ തനിക്ക് ചുറ്റും നോക്കി അലറുകയായിരുന്നു . . ആ അലര്‍ച്ച കേട്ടതു കൊണ്ടോ എന്തോ ജനലിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ കാറ്റിലാടാന്‍ തുടങ്ങി. "ഇത് പോലെ എന്റെയടുത്ത് വന്ന് ആകാശഗംഗ കാണിക്കാനല്ലാതെ തന്നെയൊക്കെ എന്തിനു കൊള്ളാം?! ജനലിന്‍റെ വാതിലടച്ച് ഒണ്ടാക്കാന്‍ വന്നേക്കുന്നു . . I need a clue . . അല്ലാതെ ആകാശഗംഗയല്ല.. You Got It..?" മറുപടിക്കായി അല്‍പ്പ നേരം കരണ്‍ കാത്തു നിന്നു. "ഇല്ല മറുപടിയില്ല അല്ലേ . . ശരി , ഇനി എന്‍റെ തീരുമാനം ഞാ . . ഞാന്‍ പറയാം . ഈ അശ്വിനി എന്നു പറയുന്നവള്‍ എനിക്കാരുമല്ല .. ഞാ . . ഞാനെന്തിന് അവളുടെ പു . . പുറകേ അലയണം ?? അവളുടെ പുറകേ നടന്ന് മറ്റുള്ള അവളുമാരുടെ ആട്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ എന്‍റെ തലയ്ക്ക് ഓട്ടയൊന്നുമില്ല . I'm a superiour officer of My department . . You know that ?? ആ അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് ഒ . . ഒരു നരുന്ത് പെ . . പെണ്ണിന്‍റെ പുറകേ നടക്കാന്‍ തീർത്തും താല്‍പ്പര്യമില്ല . ." അത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ ജനലിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ ശക്തിമായി അടയാന്‍ തുടങ്ങി . . "ഓ പിന്നേ ഇതൊക്കെ കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെയൊക്കെ പേടിച്ചു തൂറുമെന്ന് കരുതിയെങ്കില്‍ തനിക്ക് തെറ്റി . . കരൺ ആണെടോ ഞാൻ.. ഇമ്മാതിരി ഉമ്മാക്കി കണ്ടാൽ ഭയപ്പെടുന്നവൻ അല്ല.. ഞാന്‍ ദാ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയുന്നു , പട്ടേല്‍ സാബ് എനിക്കു തന്ന സമയം നാളെ രാത്രി പത്തുമണിയോടെ അവസാനിക്കും . . അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ എനിക്കവളെ ഒരിക്കല്‍ പോലും കാണാന്‍ സാധിക്കില്ല.. ഇനി നമ്മള്‍ തമ്മിലാണ് ഡീല് . നാളെ രാത്രി പത്തുമണിക്ക് മുമ്പായി എനിക്കെന്തേലും ക്ലൂ നിങ്ങള്‍ കൊണ്ടു തരണം . . പത്തുമണി കഴിഞ്ഞാല്‍ എനിക്കതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല . . അപ്പോള്‍ മേലില്‍ അശ്വിനിയെ എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിങ്ങള്‍ വിടരുത് . . ഞാന്‍ എന്‍റെ പാടും നോക്കി ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് പറന്നോളാം . . Thats Our Deal . . " ജനലിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ ഒന്നൂടെ ശക്തിയായി ആടാന്‍ തുടങ്ങി. "സൈലന്‍റായി വാതിലടക്കൂ . . ഇ . . ഇവിടെ മനുഷ്യന് കിടന്നുറങ്ങണം . . ഇനി ഈ ഡീല് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കത്തില്‍ വന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ കൊല്ലാവുന്നതാണ് . . അതിനുള്ള പെര്‍മിഷന്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തന്നിരിക്കുന്നു . . വോക്കെ...??!" കട്ടിലിലേക്ക് കരണ്‍ അലച്ച് വീണു . . "അ . . അപ്പോള്‍ ഡീലിന്‍റെ കാര്യം മ . . മറ . . മറക്കണ്ട.." പതിയെ ലക്ക് കെട്ട് അവന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു . . അപ്പോഴും ജനല്‍ വാതില്‍ ശക്തിയായി ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ********************************************************************************** അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഏറെ വൈകിയാണ് കരണ്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നത് . എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ തന്നെ ഇന്നലെ വീശിയ തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ *

ശിക്ഷാർഹം - പാർട്ട് 17 മാർക്കറ്റ് ജന നിബിഡമായിരുന്നു. വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയ ആളുകളുടെ തിക്കും തിരക്കും. വഴിയോരക്കച്ചവടമാണ് കൂടുതൽ. റോഡിനിരുവശവും നിര നിരയായി കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന പഴ-പച്ചക്കറികളുടെ വലിയ കൂമ്പാരങ്ങൾ കാണാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ മൂന്നോ നാലോ, നിരകൾക്കു പുറകിലാണ് ഫെലിക്സ് പറഞ്ഞ ഷോപ്പിങ്ങ് സെന്റർ. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം. തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട് ഫെലിക്സ് കൈ വിട്ടു പോകാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ജെയിംസ് പതിയെ അവനെ ആ കെട്ടിടത്തിനടുക്കലേക്ക് നടത്തി. “ഏറ്റവും അങ്ങേയറ്റത്തെ മുറിയാണ്.” ഫെലിക്സ് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അവന്റെ മുഖം ഭയത്താൽ വിവർണ്ണമായിരുന്നു. ആ കെട്ടിടത്തിൽ , മീൻ കച്ചവടമായിരുന്നു കൂടുതൽ. ഓരോ മുറികൾക്കു മുൻപിലൂടെയും കടന്നു പോകുമ്പോൾ കച്ചവടക്കാർ അവരെ മാടി മാടി വിളിച്ചു. ശബ്ദ മുഖരിതമായ അന്തരീക്ഷം. അങ്ങനെ നടന്ന് അകലേക്കു പോകും തോറും, പല കടകളും ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കാണാനായി. ചിലതിൽ വളരെ കുറച്ചു മാത്രമേ കച്ചവട സാധനങ്ങളുള്ളൂ. അങ്ങനെയുള്ള കടകളിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഒരു ക്രിമിനൽ മുഖച്ഛായ ദൃശ്യമായിരുന്നു. ഫെലിക്സിനെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്നുണ്ട് പലരും. ഏറ്റവും അവസാനത്തെ പീടിക മുറിക്കു മുന്നിലെത്തിയതും ഫെലിക്സ് നിന്നു. മുറി നിരപ്പലകകൾ കൊണ്ട് പൂട്ടി ഭദ്രമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. “പേടി കാണിക്കരുത്.” ജെയിംസ് അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. “നിന്റെ നില്പ്പു കണ്ടാൽ തന്നെ കള്ള ലക്ഷണം തോന്നുന്നുണ്ട്.” ഫെലിക്സ് മറുപടിയായി അയാളെ ദയനീയമായൊന്നു നോക്കി. “എന്നാ മക്കളേ ഇവിടെ ? ” ഒരു പരുക്കൻ ശബ്ദം കേട്ട് രണ്ടു പേരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. തൊട്ടപ്പുറത്തെ കടയിലിരുന്നയാളാണ്. നല്ല പ്രായമുണ്ട്. പക്ഷേ ക്രൗര്യം നിറഞ്ഞ മുഖം. ദേഹമാസകലം രോമാവൃതമാണ്. ഒരു കരടിയെപ്പോലെ തടിച്ചു വീർത്ത ശരീരം. അയാളെ കൂടാതെ മറ്റൊരു തടിയൻ കൂടി ആ കടക്കുള്ളിലിരിപ്പുണ്ട്. അയാളുടെ ചോരക്കണ്ണുകൾ ഫെലിക്സിന്റെ മുഖത്തു തന്നെ തറച്ചിരിക്കുന്നു. “എന്നോട്... ഇന്നു വൈകിട്ട്... ഇവിടെ വരാൻ... പറഞ്ഞാരുന്നു.” ഒരു വിധത്തിൽ ഫെലിക്സ് അത്രയും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കൂടി സാധാരണക്കാർ ഒന്നു ഭയക്കും. “ഇന്നലെ വന്നില്ലാരുന്നോ നീ ? ” അയാളുടെ കണ്ണുകൾ കുറുകി. “എനിക്ക് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് നീ വന്നതല്ലേ, ആ മറ്റവന്റെ കൂടെ.” “അതെ സർ! ” ഫെലിക്സ് വിറച്ചു. “സാറോ ? ” ആ മനുഷ്യൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “എന്റെ കുഞ്ഞേ, ഞാൻ തങ്കച്ചായി. ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കുന്നത് ഞാനാ. എന്തു ബിസിനസായാലും, ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ ആ വരക്കിപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് അത്ര പന്തിയല്ല കേട്ടോ.” അയാൾ ദൂരെ തറയിൽ നീളത്തിൽ ഒരു വിടവു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. “അതിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള കച്ചവടമൊക്കെയാണ് നിനക്ക് നല്ലത്. മനസ്സിലായോ ? ഇവിടെ കച്ചവടം വേറെയാ കുഞ്ഞുങ്ങളേ. നിന്റെയൊക്കെ തന്തയാകാനുള്ള പ്രായമുണ്ട് . അതിന്റെ ഒരു സ്നേഹ നിലക്കു പറയുവാ.“ ”നമുക്കു പോകാം ? “ ഫെലിക്സ് ജെയിംസിനെ നോക്കി. ”ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ഈ ഏരിയ അത്ര ശരിയല്ല.“ പോലീസുകാരൻ കണ്ണുകളിറുക്കി അടച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ആൽബിയും ശിവകുമാറുമടങ്ങുന്ന പോലീസ് സംഘം മാർക്കറ്റിനോടു ചേർന്നു തന്നെയുള്ള പ്രൈവറ്റ് ബസ് സ്റ്റാൻഡിനു പുറകിൽ തമ്പടിച്ചിരുന്നു. ഫെലിക്സിന്റെ ഒരു സിഗ്നൽ കിട്ടിയാലുടൻ നാലു വശത്തു നിന്നും മാർക്കറ്റ് വളയാനുള്ള തയാറെടുപ്പിലാണ്. പോത്തൻ ആ സമയമായപ്പോഴേക്കും അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു. ആൽബി അന്വേഷിക്കാനും നിന്നില്ല. അഞ്ചരയായിട്ടും ആരെയും കണ്ടില്ല. പക്ഷേ, ചുറ്റുമുള്ള കടക്കാർക്ക് എന്തോ സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പലരും പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന് ഫെലിക്സിനെയും കൂടെയുള്ളവനെയും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ആകെ ഒരു സുഖമല്ലാത്ത അന്തരീക്ഷം. ജെയിംസിന്റെ മുഖത്തു പക്ഷേ യാതൊരു ഭയവുമില്ല. അയാൾ ഇതൊക്കെ തനിക്ക് ശീലമാണെന്ന ഭാവത്തിൽ ആ കടമുറിക്കു സമീപം എല്ലാം പരിശോധിച്ച് ചുറ്റി നടന്നു. നിരപ്പലകകൾക്കിടയിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ടു മാത്രമാണ്. അങ്ങനെ ഒരു പത്തു മിനിട്ടു കൂടി കഴിഞ്ഞു കാണും, ആദ്യം കണ്ട ആ വൃദ്ധൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണു കൊണ്ടൊരാംഗ്യം കാണിക്കുന്നതു കണ്ടു. ഉടൻ തന്നെ ആ കടക്കുള്ളിലിരുന്ന മറ്റേയാൾ ഇറങ്ങി വന്ന് ഫെലിക്സിനെ സമീപിച്ചു. "തങ്കച്ചായി പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേഡാ ? വീട്ടിപ്പോകാൻ നോക്കഡ ചെറുക്കാ! " "ചേട്ടാ...ഈ കടേലെ ചേട്ടനെ ഒന്ന് കാണണ്ട കാര്യമുണ്ട്. അതാ. " "ആ കടേല് ചേട്ടനൊന്നുമില്ല. നീ പോകാൻ നോക്കിക്കേ. " "സുഹൃത്തേ! " പോലീസുകാരൻ ഇടപെട്ടു. "ഞങ്ങളിവിടെ ചുമ്മാ നിൽക്കുന്നല്ലേ ഉള്ളൂ ? നിങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ശല്യോമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. പിന്നെന്താ കുഴപ്പം ? " "എന്താഡാ നിന്റെ പേര്? " തടിയന്റെ നോട്ടം അയാളിലേക്കായി. "ചേട്ടാ, ഞങ്ങളു കൊഴപ്പക്കാരല്ല. " "നിന്നോട് ഞാൻ പേരെന്താന്നാ ചോദിച്ചത്! " ആ മനുഷ്യൻ ക്രുദ്ധനായി. "എന്റെ പേര് ജെയിംസ്. ഇത് ഫെലിക്സ്. ഈ കടയിലെ ചേട്ടൻ കുറച്ച് കാശു തരാനുണ്ട്. വാങ്ങാൻ വന്നതാണ്. അതേയുള്ളൂ സംഭവം. " "എന്തിടപാടാ അത്? അവനെന്തിനാ നിനക്ക് കാശു തരുന്നെ ? " "അത് ഞങ്ങളു തമ്മിലല്ലേ ചേട്ടാ." ജെയിംസ് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ചേട്ടനറിയണ്ട കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. " "നീ കാര്യം പറ. ഞാനറിയണ്ടാത്ത ഇടപാടൊന്നും ഈ ഏരിയായിൽ വേണ്ട." തടിയൻ പിന്തിരിയാൻ ഉദ്ദേശമില്ല. "അതെയോ. എന്നാ പിന്നെ നീ എന്താന്നു വെച്ചാ ചെയ്യ്. ഞങ്ങളു തൽക്കാലം പോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. " ജയിംസിന്റെ ടോൺ മാറിയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. "കഴുവേർഡ മോനേ! ! ഇവിടെ വന്ന് ആളാകാൻ നോക്കുന്നോ ? " അയാൾ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് ജെയിംസിന്റെ കഴുത്തിനു കുത്തിപ്പിടിച്ച് പുറകോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ടു പോയി പൂട്ടിക്കിടന്ന ആ നിരപ്പലകമേലേക്ക് ചാരി നിർത്തി. "പറയഡാ ! എന്താ നിനക്കിവിടെ പണി ? സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൊത്തി നുറുക്കി നാളെ കോർപ്പറേഷൻ വണ്ടിയേൽ കേറ്റിവിടും! " "വിടടാ പുല്ലേ! " ജെയിംസ് വളരെ നിസ്സാരമായി ആ മനുഷ്യന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തന്റെ തള്ള വിരൽ കയറ്റി ഒന്നു തിരിച്ചു. കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടതും, അയാളെ പുറകോട്ട് ആഞ്ഞു തള്ളി കൃത്യം കഴുത്തിനു തന്നെ തന്റെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് ഒരു വെട്ടു കൊടുത്തു. ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പോലുമെടുക്കാനാകാതെ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന അയാളെ തന്റെ വലതു കാലുയർത്തി ഒരൊറ്റ അടിയിലൂടെ ജെയിംസ് തറപറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു. "ചുമ്മാ ഒരു പ്രശ്നോമുണ്ടാക്കാതെ നിന്ന ഞങ്ങടെ മെക്കട്ട് കേറാൻ വന്നാൽ, ഏതു പന്നനായാലും തല്ലി താഴെയിടും. അത്രേയുള്ളൂ. " ജെയിംസിന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു വിധ ഭാവവ്യത്യാസവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. താഴെ വീണു കിടന്നവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ വലതു കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പിച്ചാത്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. "ആരഡാ നീ ? ? ആരെയാ തല്ലിയേന്ന് നിനക്കറിയാവോ ? " കത്തി തന്റെ മുഖത്തിന് രണ്ടിഞ്ചകലത്തിലെത്തിയതും പുറകോട്ടൊരു ചുവടു വെച്ച ജെയിംസ് വീണ്ടും തന്റെ കാലുയർത്തി അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടി നിന്നു. "പോലീസാഡാ !! ക്രൈം ബ്രാഞ്ച്!! കുത്തഡാ പന്ന (Bleep) മോനേ! ധൈര്യൊണ്ടെങ്കിൽ കുത്തഡാ! " തീപ്പൊള്ളലേറ്റതു പോലെ ആ മനുഷ്യൻ ഞെട്ടി പുറകോട്ടു മാറി. "എന്തേ മോനേ ? കുത്തണ്ടേ നിനക്ക് ? " ജെയിംസ് അയാൾക്കു നേരേ നടന്നടുത്തു. "ഞങ്ങളിവിടെ നിന്നാ, എന്താഡാ നിനക്ക് ഇത്ര വിഷമം ? എന്താ നിനക്കൊക്കെ ഇവിടെ ബിസിനസ് ? " "മോനേ! " ആദ്യം കണ്ടയാൾ -തങ്കച്ചായി- ഇറങ്ങി വന്ന് ജെയിംസിനു മുൻപിൽ നിന്നു. " മാനം മര്യാദയായിട്ട് തൊഴിലെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നോരാ ഞങ്ങള്. പോലീസും പട്ടാളോമൊന്നും ഇടപെടണ്ട യാതൊരു കാര്യോമില്ല ഇവിടെ. " "ഡോ! എന്റെ തന്തയാകാനുള്ള പ്രായമുണ്ട്. ആ സ്നേഹ നിലക്ക് പറയുവാ. ഒരു കയ്യകലത്തില് നിന്നാ മതി. അതു പോലെ, മര്യാദക്ക് ഇനി ഞാൻ ചോദിക്കുന്നേനൊക്കെ സമാധാനം പറഞ്ഞില്ലെങ്കി ചവിട്ടി നിന്റെ എല്ലു ഞാൻ വെള്ളമാക്കും. ഒരു മയോം കാണില്ല ഇടിക്ക്. " തുടർന്ന് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് ജെയിംസ് പോത്തനെ ഡയൽ ചെയ്തു. "സർ! പ്ലാൻ ബി ആണു കേട്ടോ. ഇവിടെങ്ങും ആരുമില്ല. പക്ഷേ ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് അയലോക്കത്തുള്ളവർക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ആൽബി സാറിനെ അറിയിച്ചേരെ. " കോൾ കട്ട് ചെയ്ത് പത്തെണ്ണുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ നാനാ ദിശയിൽ നിന്നും പോലീസ് സംഘം ഇരച്ചു കയറി വന്നു. ഏറ്റവും മുൻപിൽ തന്നെ ശിവകുമാറുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താഡാ ഇവിടെ ? " കത്തിയും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന തടിയനോടാണ് ചോദ്യം. "കത്തി താഴെയിടഡാ! " ഞെട്ടിപ്പോയ തടിയൻ കുനിഞ്ഞ് കത്തി താഴെ തറയിൽ വെച്ചു. "എന്താ സംഭവം ? " "ഇതാണ് തങ്കച്ചായി! " ജെയിംസ് ആ വൃദ്ധനെ പിടിച്ച് ശിവകുമാറിനു മുന്നിൽ നിർത്തി. "ഇന്നലെ ഫെലിക്സിനെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വരുമ്പൊ ഇയാളുണ്ടാരുന്നു ഇവിടെ. " "ആഹാ! "ശിവകുമാർ അയാളുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി. "അപ്പൊ പറ. ആരാർന്നു ഇന്നലെ ഇവനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് ? ഇതാരുടെയാ ഈ കട ? " "അറിയില്ല സർ. കുറേ കാലമായിട്ട് പൂട്ടിക്കിടക്കുവാ. ഓണർ ഇപ്പൊ ആർക്കും വാടകക്ക് കൊടുക്കാറില്ല. " തങ്കച്ചായിയുടെ മുഖം ദൈന്യമായിരുന്നു. "പക്ഷേ ഇന്നലെ തുറന്നല്ലേ കിടന്നത് ? " "അതേന്ന് തോന്നുന്നു സർ. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ചിലപ്പൊ ആരാണ്ടൊക്കെ വന്ന് പോകാറുണ്ട്. ചീട്ടുകളിയൊക്കെയുണ്ട്. നമ്മളതൊന്നും അന്വേഷിക്കാറില്ല സർ. " "ഇന്നലെ ഈ ചെറുക്കനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നയാളെ നിനക്കറിയാമോ ? " "ഇല്ല സർ. ആദ്യായിട്ട് കാണുന്ന ഒരാളാരുന്നു. വന്ന പാടെ അവരു കട തുറന്ന് അകത്തു കേറിപ്പോയി. " "അല്ല സർ! " ഫെലിക്സ് നിഷേധിച്ചു. " കട തുറന്നാ കിടന്നത്. അകത്ത് വേറേം രണ്ടു പേരുണ്ടാരുന്നു. " "അപ്പൊളോ" ശിവൻ വീണ്ടും തങ്കച്ചായിക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞു. "ഓർമ്മയില്ല സർ. " വൃദ്ധന്റെ മറുപടികൾ യാന്ത്രികമായിത്തുടങ്ങി. ഇനിയങ്ങോട്ട് അയാൾ സഹകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശമില്ലെന്ന് ശിവനു മനസ്സിലായി. "അതു പോട്ടെ. നിനക്കിവിടെ എന്താ ബിസിനസ് ? " അയാൾ തട്ടിൽ നിരത്തി വെച്ചിരുന്ന ഉണക്കമീൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. "ഏത്? ഈ നാലും മൂന്നേഴു മീൻ വിൽക്കാനാണോ നീ ഈ കടേം തുറന്നിവിടെയിരിക്കുന്നെ ? " ശിവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. "വിറ്റു തീർന്നതാ സാറേ... ഇപ്പൊത്തന്നെ അടുത്ത ലോഡ് വരും. " "തന്നേ ? " ശിവകുമാർ തല ചെരിച്ച് അയാളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ് പോലീസുകാരെ നോക്കി കണ്ണു കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി. "ഞങ്ങളേ, ഒന്നകത്തു കേറി നോക്കട്ടെ കേട്ടോ. ആകെയൊരു വശപ്പിശകുണ്ട് രണ്ടിനും. " നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നാലഞ്ച് കോൺസ്റ്റബിൾമാർ ആ കടയിലാകെ പരിശോധന തുടങ്ങി. തങ്കച്ചായിയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം വളരെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. അയാൾ ഇടക്കിടെ തിരിഞ്ഞ് ആ തടിയനെ നോക്കുന്നുമുണ്ട്. അധികം വൈകിയില്ല കടയുടെ പുറകിലെ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് കുറേ ചാക്കു കെട്ടുകൾക്കുള്ളിലായി മറച്ചു വെച്ചിരുന്ന രണ്ട് വലിയ തകരപ്പെട്ടികൾ പോലീസുകാർ വലിച്ച് വരാന്തയിലേക്കിറക്കിക്കൊണ്ടുവന്നു. ചെറിയ വിലകുറഞ്ഞ തരം ലോക്കുകളിട്ട് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു അവ. "അതേ തങ്കച്ചാ... " ശിവകുമാർ വൃദ്ധനെ അങ്ങോട്ടു തിരിച്ചു നിർത്തി. "തുറക്കുന്നേനു മുന്നെ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാം. എന്താണീ പെട്ടീലെന്ന് ഇപ്പഴേ അങ്ങ് പറഞ്ഞു തന്നാ, നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും പണി എളുപ്പമായി. മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ? " "പൈസയാ സാറേ. " തങ്കച്ചായിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ അവിടെ കിടന്ന ഒരു കമ്പിക്കഷണമെടുത്ത് ആ പെട്ടികളുടെ ലോക്കിനിടയിലൂടെ കയറ്റി അതിൽ ചവിട്ടിക്കയറി നിന്ന് രണ്ടു താഴുകളും പൊട്ടിച്ചു. വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. രണ്ടു പെട്ടികൾക്കുള്ളിലും അട്ടിയട്ടിയായി വെച്ചിരുന്ന 500ന്റെ നോട്ടുകെട്ടുകൾ. "ഇതെത്രയുണ്ടെഡാ ? " ശിവകുമാർ വീണ്ടും വൃദ്ധനെ നോക്കി. " ഇരുപത് ലക്ഷം കാണും സർ. ചെലപ്പൊ ഇത്തിരി കൂടുതൽ. കൃത്യായിട്ട് അറിയില്ല സർ. " " ഒണക്ക മീൻ വിറ്റ കാശാരിക്കും അല്ല്യോ ? " ശിവകുമാറിന്റെ ചോദ്യംചുറ്റും നിന്ന പോലീസുകാരിൽ ചിരിയുളവാക്കി. "എനിക്ക് പൈസ പലിശക്കു കൊടുകുന്ന എടപാടുണ്ട് സർ. അങ്ങനെ കിട്ടിയ പൈസയാണ്. ഇന്നൊരുത്തൻ മുതലും പലിശേം കൂടി കൊണ്ടെ തിരിച്ചേൽപ്പിച്ചതാ. ചെല ദിവസം ഇതിലും കൂടുതലുണ്ടാകാറുണ്ട്. " കൃത്യമായി മുൻപേ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തു വെച്ച മറുപടി. “അതെയോ. അതു തന്നെയുണ്ടല്ലോ കുറച്ചു കാലം അഴിയെണ്ണാനുള്ള വകുപ്പ്. ഓക്കെ. എല്ലാം പൊതിഞ്ഞെടുത്തോ. നമുക്കു പോകാം. ബാക്കി സ്റ്റേഷനീ ചെന്നിട്ട്.” “ഇത് എന്ത് മര്യാദയാണ് സാറേ ? ഞങ്ങളെന്നാ ചെയ്തിട്ടാ ? ഇവന്മാരിവിടെ കിടന്നു കറങ്ങുന്ന കണ്ടപ്പൊ സംശയം തോന്നീതാ. ഇവിടെ നല്ല മോഷണ ശല്യമുണ്ട്. അതാ.” ആ തടിയനാണ് പറഞ്ഞത്. “വാന്നേ! സ്റ്റേഷനീ ചെന്നിട്ട് ബാക്കി സംസാരിക്കാം.” ശിവകുമാർ കഴുത്തിനു പുറകിൽ തള്ളിപ്പിടിച്ച് അയാളെ മുൻപോട്ട് നടത്തിച്ചു. അവരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് വരാന്തയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ആൽബി നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. തങ്കച്ചായിയേയും കൂട്ടാളിയേയും കയറ്റി പോലീസ് ജീപ്പ് മാർക്കറ്റ് വിട്ടു പോയതും, ആൽബിയുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. വാട്ട്സാപ്പ് മെസേജാണ്. ഒരു ഹായ് മാത്രം. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ. അയാൾ സംശയത്തോടെ തിരിച്ചൊരു ഹായ് അയച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ മറുപടി വന്നു. ഒരു ഇമേജാണ്. ഒപ്പം ഒരു മെസേജും. "നന്നായിട്ടൊന്ന് വായിച്ചു നോക്ക് സർക്കിൾ സർ! ഞാനിപ്പൊ വിളിക്കാം. " സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ ഇമേജ് ആൽബിയെ സ്തബ്ധനാക്കിക്കളഞ്ഞു. ഡ്രൈവർ സന്തോഷിന്റെ ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പ്! അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി ആരും കാണുന്നില്ല എന്നുറപ്പു വരുത്തിയതും ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ആൽബി തിടുക്കത്തിൽ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ദൂരെ മാറി നിന്ന് അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. "സർക്കിളേമാനേ! " ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ആ സ്വരം! ഷാജി ഇടിക്കുള! ആൽബിക്ക് തിരിച്ചെന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നു പോലും അറിയാതെ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കാനേ ആയുള്ളൂ. ഒരായിരം ചിന്തകൾ അയാളുടെ തലക്കുള്ളിൽ ഓളം വെട്ടി. ഈ ലെറ്റർ ഷാജിയുടെ കൈവശം വരണമെങ്കിൽ ? സന്തോഷിന്റെ മരണം ? ജയന്റെ മരണം ? "ഏമാൻ കണ്ടില്ലേ ആ ലെറ്റർ ? നമ്മടെ സന്തോഷ് അവസാനമായിട്ടെഴുതിയതാണ്. " "ഷാജി! " ആൽബിയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. അപ്പുറത്തു നിന്നും ഒരു ചിരി മുഴങ്ങി. "നീയൊക്കെ കൂടി ആ ലെറ്ററങ്ങ് മുക്കിക്കളയാമെന്ന് കരുതി. അല്ലേ ? " "ഷാജി... എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം ? എനിക്ക് നിന്നെ യാതൊരു പരിചയവുമില്ല സുഹൃത്തേ. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ പോലും ഷാജി ഇടിക്കുള എന്നൊരാൾ-" "ഉണ്ടാകില്ല. എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ അതൊന്നുമല്ല ഇവിടത്തെ വിഷയം. ചരിത്രമൊക്കെ നമുക്ക് നന്നായൊന്നു പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് ഞാൻ സാവധാനം പറഞ്ഞു തരാം. തൽക്കാലം ഇപ്പൊഴത്തെ ആവശ്യം പറയാം. ഇപ്പൊ നീയാ പൊക്കിയ രണ്ടു പേരില്ലേ ? തങ്കച്ചായീം പിന്നെ മാർക്കോസും. അവന്മാർ എന്റെ ആൾക്കാരാ. ഇന്ന് എന്റെ ആവശ്യം അതാണ്. അവന്മാരെ വിട്ടു കിട്ടണം. ഒരു പോറലു പോലും കൂടാതെ. പിടിച്ചേടത്തു തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടെ വിടണം. ഒപ്പം ആ പൈസ ഒരു രൂപ പോലും കുറയാതെ അവിടെ എത്തിക്കണം. ഇതൊക്കെ വരുന്ന 30 മിനിറ്റിൽ നടക്കണം. ഇല്ലെകിൽ..." "ഇല്ലെങ്കിൽ ? " ആൽബി പതിയെ മനസാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്തു. "ഇല്ലെങ്കിൽ നീയെന്തു ചെയ്യും ? " "ഇല്ലെങ്കി പ്രത്യേകം പറഞ്ഞു തരണോ സാറേ ? നാളത്തെ പത്രം തുറന്നാ ഫ്രണ്ട് പേജിൽ തന്നെ ഈ ലെറ്ററുണ്ടാകും. നിന്റേം നിന്റെ എസ് ഐയുടേയും പേരു കൊത്തിയ നല്ല കലക്കൻ ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പ്! ഒപ്പം അന്ന് പാലത്തിൽ വെച്ചു നടത്തിയ ഷൂട്ടിംഗ് നാടകത്തിന്റെ ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത പിന്നാമ്പുറ കഥകളും. " ആൽബി ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. സാബുവിനെ ഷൂട്ട് ചെയ്ത അന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതാണ് ഈ ഷാജി ഇടിക്കുള എന്ന കഥാപാത്രം. അതിനു ശേഷം താനിടപെട്ട എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും അപ്പോൾ ഇയാൾക്ക് പങ്കുണ്ട്. ജയന്റെ മരണത്തിലടക്കം! ! "ഷാജി..." കഴിവിന്റെ പരമാവധി സംയമനം പാലിച്ചുകൊണ്ടാണ് സംസാരം അയാൾ തുടർന്നത്. "എന്നെ ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യുക എന്നൊരു ഉദ്ദേശം മാത്രമാണോ നിനക്കുള്ളത് ? അതോ എന്തെങ്കിലും പഴയ വൈരാഗ്യം തീർക്കുന്നതാണോ ? ജയൻ നിന്നോടെന്തു ചെയ്തിട്ടാ അവനെ...? " "കൂടുതൽ ചോദ്യം വേണ്ട അങ്ങുന്നേ. ഇതങ്ങ് ചെയ്തേച്ച് വാ. എന്നിട്ട് ഞാൻ ഒന്നോടെ വിളിച്ച് അടുത്ത പണി തരാം. എന്തായാലും നീ മര്യാദ നിലക്കുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ ഓഫർ തട്ടിക്കളഞ്ഞു. ഇനി നമുക്ക് ഇപ്പൊ പോകുന്ന ലെവലിലങ്ങ് പോയാ മതി. കൂടുതൽ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിനൊന്നും നിക്കണ്ട. അതു പോലെ, ഈ ഫോൺ ഇതോടെ ഞാൻ കത്തിച്ചു കളയും. ചുമ്മാ വാട്ട്സാപ്പ് മെസേജിന്റെ പുറകേ പോയി സമയം കളയണ്ട. " "മോനേ ഷാജീ! " ആൽബിയുടെ സ്വരം കനത്തു. "ഇപ്പ്രാവശ്യം നിനക്കൊരു ചെറിയ തെറ്റു പറ്റി. ചെറുതായി നിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലൊന്നു പിഴച്ചു.“ ആൽബിയുടെ സ്വരത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം നിഴലിച്ചിരുന്നു. ”. ഈ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ് ഞാൻ മുക്കും എന്നു കരുതിയല്ലേ നിന്റെ ഈ ഭീഷണി. എന്നാ കേട്ടോ, എഫ് ഐ ആർ മുതൽ ഈ കേസിന്റെ സകല രേഖകളിലും ഈ കത്ത് മെൻഷൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഫയലിൽ കേറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഒറിജിനൽ ഇപ്പൊ ഫോറൻസിക്ക് പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല കത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് തികച്ചും വ്യാജമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന സീ സീ ടീ വീ ദൃശ്യങ്ങളും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. സോ, ആ പേപ്പറു കഷണം കാണിച്ച് എന്നെയങ്ങ് ഒണ്ടാക്കാമെന്നുള്ള ആഗ്രഹമങ്ങ് കളഞ്ഞേരെ. " അപ്പുറം കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദമായി. പക്ഷേ യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെയായിരുന്നു ഷാജി തുടർന്നത്. "കൊള്ളാം... മിടുക്കനാണു കേട്ടോ. പക്ഷേ രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു വിചാരിക്കല്ലേ സർക്കിളേ. ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത നല്ലൊരു അടിപൊളി ഐറ്റം എന്റെ കയ്യി വേറേ ഉണ്ട് . സമയാകുമ്പൊ ഷാജി കാണിച്ചു തരാട്ടോ. വെയ്റ്റ് ആൻഡ് സീ! " “ശരി. ആയ്ക്കോട്ടെ. എന്തായാലും നീ വിളിച്ചത് നന്നായി ഷാജി.” ആൽബിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “ഇനി എന്തായാലും നിനക്ക് ഒളിച്ചിരുന്ന് കളിക്കാനൊക്കില്ലല്ലോ.” “ഓ... അവന്മാർക്കൊന്നും എന്നെ അറിയില്ലഡോ. ചുമ്മാ മെനക്കെടണ്ട. അങ്ങനെ ഓടിച്ചെന്ന് വല്ലവനേം പിടിച്ച് ഷാജിയാരാന്ന് ചോദിച്ചാൽ എന്നെ കിട്ടൂല്ല മോനേ. എന്തായാലും, നീ ട്രൈ ചെയ്യ്. നീ ആളു മിടുക്കനായി വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ.. ഗുഡ് ലക്ക്! ! ” ഫോൺ കട്ടായി. ആൽബിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസം തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആദ്യമായി ഷാജി തന്റെ മുൻപിൽ മുട്ടുമടക്കിയിരിക്കുന്നു! തന്റെ ഡയലോഗ് കേട്ടതും അപ്പുറത്തുണ്ടായ പതർച്ച അയാൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ ഒടുവിൽ മുഴക്കിയ ഭീഷണി ആൽബിയുടെ മനസ്സിൽ ദഹിക്കാതെ കിടന്നു. തന്നെ ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യാനായി വേറെയെന്തോ അവന്റെ കയ്യിലുണ്ടെന്നു വ്യക്തം. എന്തായാലും തങ്കച്ചായി കയ്യിലുണ്ടല്ലോ. ആദ്യമായാണ് ഷാജിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു തുമ്പു കിട്ടുന്നത്. ഇത് വിട്ടുകളയരുത്. ആൽബി മനസ്സിൽ കണക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് തന്റെ ജീപ്പിനരികിലേക്ക് നടന്നു. മാർക്കറ്റിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ തന്നെ നിന്നിരുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ആൽ വൃക്ഷത്തിനു പിന്നിലായി കട്ടൻ ചായയും മൊത്തിക്കുടിച്ച് ഒരു മനുഷ്യൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആൽബിയുടെ ഓരോ ചലനവും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്. നെറ്റിയിൽ നിറഞ്ഞ ചുളിവുകളുമായി ! ആൽബി ജീപ്പിലേക്ക് കയറാനൊരുങ്ങിയതും, പോത്തൻ സൈഡിലൂടെ കടന്നു വന്ന് അയാളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “ഒരു മിനിട്ട് ആൽബി. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം. എനിക്ക് വണ്ടിയുണ്ട്. നമുക്കൊന്ന് സംസാരിക്കണം.” “എന്ത് സംസാരിക്കാൻ ? എനിക്ക് സമയമില്ല. അവന്മാരെ പ്രോസസ് ചെയ്യണ്ടേ ? ” ആൽബിയുടെ സ്വരം കടുത്തിരുന്നു. “അതൊക്കെ തന്റെ എസ്. ഐ. നോക്കിക്കോളും. ഇന്നൊരു ദിവസം അകത്തിടാനുള്ള വഴി നോക്കാൻ ഞാൻ ശിവകുമാറിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഞാനും കൂടി വരാം. കണക്കിൽ പെടാത്ത പണം സൂക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിൽ നമുക്കൊന്നും ചെയ്യാനൊക്കില്ല. അത് എൻഫോഴ്സ്മെന്റ് കേസല്ലേ ? ഇന്നൊരു ദിവസം വല്ല സംശയത്തിന്റെ പേരിലോ മറ്റോ അകത്തിടാം. അത്രേ പറ്റൂ. എനിക്ക് തന്നോട് വേറേ ചില കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട് ആൽബി. താൻ അപകടത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.” ആൽബിക്ക് മറ്റു വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പോത്തൻ അയാളെ പുറകോട്ട് വലിച്ചു മാറ്റിയിട്ട് ജീപ്പ് വിട്ടു പൊയ്ക്കോളാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. തുടർന്ന് മാർക്കറ്റിനു വെളിയിൽ പാർക്കു ചെയ്തിരുന്ന തന്റെ ‘ബൊലേറോ’ യിലേക്ക് നടന്ന പോത്തനെ ആൽബി പിൻതുടർന്നു. മുഖത്തെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു. പോത്തന്റെ ഇടപെടലുകളൊന്നും തന്നെ അയാൾക്ക് യോജിക്കാനാകുന്ന വിധത്തിലല്ല. പക്ഷേ, അയാൾ പറഞ്ഞ ഒടുവിലത്തെ വാചകം ആൽബിയെ ചിന്താധീനനാക്കി. അപകടത്തിലേക്കുള്ള പോക്കെന്ന് അയാളുദ്ദേശിച്ചതെന്താണ് ? മുൻപൊരിക്കൽ, എല്ലാം കണക്റ്റഡാണെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞതിനർത്ഥം ? എന്തായാലും, തനിക്കറിയാത്ത എന്തോ ഒരു വലിയ രഹസ്യമുണ്ട് പോത്തന്. അയാൾക്ക് ഈ കേസിലെന്തോ വല്ലാത്ത താല്പ്പര്യമുണ്ട്. വാഹനത്തിനരികിലെത്തിയതും, പോത്തൻ പെട്ടെന്നു നിന്നു. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ജീപ്പിൽ താങ്ങിയ അയാൾ ഒന്നു വേച്ചു വീഴാനാഞ്ഞു. ഓടിയെത്തിയ ആൽബി അയാളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് പതിയെ ജീപ്പിലേക്ക് ചാരി നിർത്തി. മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷ ഗന്ധം ആൽബിയുടെ മൂക്കിൽ തുളച്ചു കയറി. “അതു ശരി, അടിച്ചു ഫിറ്റായാണ് ഇറങ്ങിയേക്കുന്നെ. മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താൻ! ” ആൽബി പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പോത്തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ കൈവശപ്പെടുത്തി. “തന്റെയൊരു കോപ്പിലെ കേസന്വേഷണം! ഇങ്ങനെ മനുഷ്യനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്! ” ഡോർ വലിച്ചു തുറന്ന ആൽബി പോത്തനെ അകത്തേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റി ഇരുത്തി വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. വണ്ടിയിൽ കടന്നിരുന്നതും എന്തോ പന്തികേടു പോലെ തോന്നി ആൽബിക്ക്. പോത്തൻ സീറ്റിൽ ചാരിയിരിക്കാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതു പോലെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് നെഞ്ചിനു താഴെ വലതു ഭാഗത്തായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. “എന്തു പറ്റി ? ഇതെന്നതാ ഈ വലിച്ചു കേറ്റിയത് ? ” ആൽബി അയാളെ പുറകിലേക്ക് ചായ്ച്ചു കിടത്തി. “ഇതുവരെ ഒരു പ്രശ്നോമുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ.” “ആൽ...ബി... വണ്ടി...മിഷൻ... ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക്... വിട്ടോ, പണി കിട്ടിയെന്നു തോന്നു...ന്നെഡോ.” വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി അത്രയും പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചതും, പോത്തന്റെ വായിൽ നിന്നും മൂക്കിൽ നിന്നും ധാരധാരയായി രക്തമൊഴുകാനാരംഭിച്ചു. “ഷിറ്റ്! ! ” സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ സകല ബീക്കൺ ലൈറ്റുകളും സൈറണുകളും ഓണാക്കിയ ആൽബി ബൊലേറോ മുൻപോട്ടെടുത്തു. കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

മരുമകൾ 55 ഒത്തിരി സന്തോഷത്തോടെയാണ് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് കയറിയത്. എപ്പോഴും മുഖം കറുപ്പിച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ള അച്ഛമ്മ പോലും സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയുകയായിരുന്നു എന്നെ..... ഹരിയേട്ടൻ എന്നെ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ട് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിപ്പോയി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ പതിവില്ലാതെ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി എനിക്ക്. അമ്മ അടുത്ത് നിക്കാണെന്ന് പോലും നോക്കാതെ ആളിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു ഞാൻ.... അമ്മ ചിരിയോടെ നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. അമ്മ ആയോണ്ട് എനിക്ക് ജാള്യത ഒന്നും തോന്നിയില്ല എങ്കിലും ആളിന്റെ മുഖത്ത് നല്ലോണം ചമ്മൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. സാധാരണ എന്നെ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ട് പോകുമ്പോ ചെറിയ വിഷമം ഒക്കെ വരാറുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത സങ്കടം ഒന്നും തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതിപ്പോ " നാളെ കാലത്തെ ഞാനിങ്ങു വന്നേക്കാടി " എന്നും പറഞ്ഞു ആളെന്റെ കവിളിൽ തട്ടി പോയപ്പോ നെഞ്ചു വിങ്ങി പൊട്ടും പോലെ തോന്നി എനിക്ക്. സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത പോലെ സങ്കടം വന്നെന്നേ പൊതിഞ്ഞു. ഹോർമോണിന്റെ കളി അല്ലാതെന്താ? അമ്മേ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന് കുറച്ചു കരഞ്ഞപ്പോ സങ്കടം കുറച്ചങ്ങു മാറിക്കിട്ടി. 🦋 മാമി വന്നപ്പോ കുറേ സ്വീറ്റ്സും പലഹാരങ്ങളും ഒക്കെയായിട്ടാണ് വന്നത്. എന്തിന് മധു പോലും കൊണ്ട് വന്നു സ്വീറ്റ്സ്.... " എന്തോന്നെടേയ്...? " എന്ന് ചോദിച്ചു ഞാൻ കൈ മലർത്തിയപ്പോ, " പിന്നെ ഗർഭിണിയെ കാണാൻ കയ്യും വീശി വരാൻ പറ്റോ " എന്ന് ഒരു ചോദ്യോം... ഇവൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കാറായോ എന്നാലോചിച്ചു പോയി ഞാൻ..... ഏതോ ബന്ധു വീട്ടിൽ പോയിരുന്നോണ്ട് മീനു പിറ്റേന്നാണ് വന്നത്. അതും രണ്ട് വലിയ ഡയറി മിൽക്കും ബേബി സെറ്റും കുഞ്ഞുടുപ്പുമായിട്ട്...! ഭൂലോക പിശുക്കി ആയവള്, മാമൻ അവൾക്ക് കൊടുക്കാറുള്ള പോക്കറ്റ് മണി ചിലവാക്കാതെ കൂട്ടി വച്ചിരുന്നതിൽ നിന്ന് എടുത്ത് വാങ്ങിയതാണത്രെ.... " ഇതെന്തോന്നാടി ഇതൊക്കെ? ഞാൻ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുവല്ല... ഗർഭിണിയാ... " എന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ അന്തിച്ചിരുന്നപ്പോ അവള് പറഞ്ഞതെന്താണെന്ന് അറിയോ ....? " നീ പ്രസവിക്കാൻ എന്തായാലും എട്ട് ഒൻപത് മാസം എടുക്കൂല്ലേ? അതിനിടേൽ എന്റെ കല്യാണം വല്ലോം കഴിഞ്ഞാലോ? സപ്പോസ്... കല്യാണം കഴിക്കുന്ന ആളൊരു ഗൾഫ്കാരനാണെന്ന് ഇരിക്കട്ടെ... ഞാൻ അയാൾടെ കൂടി ഗൾഫിൽ പോവൂലെ? എനിക്കപ്പൊപിന്നെ നീ പ്രസവിച്ചു എന്നറിഞ്ഞു കുഞ്ഞാപ്പൂനെ കാണാൻ വരാൻ പറ്റോ? ഇല്ലല്ലോ? അപ്പൊ കുഞ്ഞ് പറയൂല്ലേ എന്നാലും മീനു ചേച്ചി എന്നെ കാണാൻ വന്നില്ലല്ലോ? എനിക്ക് സമ്മാനം ഒന്നും കൊണ്ട് വന്നില്ലല്ലോ? എന്നൊക്കെ.... ആ പരാതി ഒഴിവാക്കാനാ ഇപ്പഴേ കൊണ്ടന്നത്. " " ഈ ഫുത്തി ഒക്കെ നീയിത് എവിടെ കൊണ്ട് ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചേക്കയാരുന്നു? " താടീൽ കയ്യും കൊടുത്ത് ഞാൻ നോക്കുമ്പോഴുണ്ട് മാമീം മാമനും മധുവും എന്തിന് എന്റെ അച്ഛൻ പോലും ഏതാണ്ട് അതേ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്ന ഭാവത്തിൽ നിൽപ്പുണ്ടവള്... " അല്ലേടി... നീയിപ്പോ ചേച്ചിന്നെങ്ങാണ്ടോ പറഞ്ഞല്ലോ? അതേത് വകേല്? " മധുവിന് അതാണ്‌ സംശയം. " പിന്നെ.... ഈ യുവ'കോമാളി'യായ എന്നെ മാമീന്നോ കുഞ്ഞമ്മാന്നോ ആന്റിന്നൊ ഒന്നും വിളിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കൂല്ല.... " യുവ കോമള എന്നാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്. പറഞ്ഞു വന്നപ്പോ കോമാളി ആയിപ്പോയി. പാവം അതൊട്ട് മനസ്സിലായതുമില്ല. എന്നാൽ ബാക്കി എല്ലാരും വെടിപ്പായിട്ട് കേൾക്കേം ചെയ്തു. " ഹാ.... ആ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ്. ഇപ്പോ ശെരിയായി.... " മധു അടക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് പറ്റിപ്പോയ നാക്ക് പിഴ മനസ്സിലായത്. മുഖം വീർപ്പിച്ചു കെട്ടി ഇറങ്ങി ഒറ്റ പോക്ക്.... ഞങ്ങൾ അതും നോക്കി കൂട്ടച്ചിരി ചിരിച്ചു. അത്രേം നേരം ഞാൻ എന്റെ അസ്വസ്ഥതകളൊക്കെ പാടേ മറന്ന് പോയിരുന്നു. എന്തിന് ശർദ്ദിൽ വരെ അതിന്റെ ഡ്യൂട്ടി മറന്ന് പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇല്ലേൽ ഈ നേരം കൊണ്ട് കുറഞ്ഞത് രണ്ട് വട്ടം എങ്കിലും ഹാജർ വയ്ക്കേണ്ടതാണ്. 🦋 ഏതാണ്ട് ഉച്ചയോട് അടുപ്പിച്ചാണ് ഹരിയേട്ടൻ വന്നത്. അമ്മേടെ അസുഖം ഒക്കെ കംപ്ലീറ്റ് മാറ്റിയത്രേ. അത് കൊണ്ട് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞാണ് വിട്ടതെന്ന്. സാധാരണ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് നിക്കുമ്പോ എന്നെ അങ്ങോട്ട് വരുത്താനായിട്ട് അവർക്ക് അസുഖം വരികയാണ് ചെയ്യാറ്. ഇതിപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്ന അസുഖം ഇത്ര വേഗം ഓടിപ്പോയോ? എന്തായാലും കൊള്ളാം....! വൈകിട്ട് തിരികെ പോകുമ്പോ ഹരിയേട്ടൻ എന്നോട് കൂടി ചെല്ലാൻ പറയുമെന്ന് കരുതി എങ്കിലും രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം കൂടി നിന്നിട്ട് വന്നാൽ മതി എന്ന് ആള് ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്വാസം തോന്നി. 🦋 🦋 🦋 വീട്ടിൽ നിന്ന മൂന്ന് നാല് ദിവസം ഫുൾ റസ്റ്റ്‌ തന്നെ ആയിരുന്നു. കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളം വരെ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് കിട്ടും. ആഹാ പെണ്ണ് സുഖിക്കയാണല്ലോ എന്ന് കരുതാൻ വരട്ടെ... സുഖം തോന്നണമെങ്കിൽ ഈ പണ്ടാരം ശർദ്ദിൽ ഒന്ന് മാറിക്കിട്ടണ്ടേ? അറ്റ്ലീസ്റ്റ് രുചി അറിഞ്ഞു എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് വായിൽ വയ്ക്കാനെങ്കിലും തോന്നണ്ടേ? രാവിലെ പല്ല് തേയ്ക്കാൻ ബ്രെഷ് എടുക്കുമ്പോ തുടങ്ങുന്ന ശർദ്ദിൽ ആണ്. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് ആയിട്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് ബുദ്ധിമുട്ടി ഒരു ദോശയോ ഇഡലിയോ കഴിച്ചാലോ? അത് വയറിൽ എത്തും മുന്നേ ഇങ്ങ് തിരികെ പോരും... ഉച്ചയ്ക്ക് ചോറിന്റെ 'ചോ' കേൾക്കുമ്പോഴേ തുടങ്ങും ഓക്കാനം. അത് കൊണ്ട് പൊടിയരി കഞ്ഞിയും അച്ചാറോ, രസമോ ഒക്കെയാണ് ഉച്ച ഭക്ഷണം. കഞ്ഞി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോ കണ്ടം വഴി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഞാനാണിപ്പോ ഡെയിലി ഈ കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നത് എന്നോർക്കണം. ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിട്ടൊന്നും അല്ല... ഗതികേട്. അല്ലാതെന്താ? ഈ കുടിക്കുന്ന കഞ്ഞി മാത്രേ എന്റെ വയറ്റിൽ കിടക്കാറുള്ളൂ... വേറെ എന്ത് കഴിച്ചാലും അത് ഇരട്ടി സ്പീഡിൽ തിരികെ വരും. പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മ വെള്ളവും എന്തെങ്കിലും ഫ്രൂട്ട് ജ്യൂസും ഒക്കെ കൊണ്ട് തരുന്നത് കൊണ്ട് ഉള്ള ഒരിത്തിരി ബോധം പോകുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം..... ശർദ്ദിലിന്റെ ഗുളിക രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും രാത്രിയും കഴിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടാണ് ഈ ബഹളം എന്നോർക്കണം. അമ്മ ആണെങ്കിലോ ഇതേ വരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് പോലും ഇല്ലാത്ത സാധനങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കി മുന്നിൽ നിരത്തുന്നത്. പലതും കാണുമ്പോഴേ ഞാൻ ശർദ്ദിക്കാൻ ഓടും എന്നുള്ളത് വേറെ കാര്യം. പണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ? അച്ഛമ്മ കലിപ്പല്ലായിരുന്നോ? ഇപ്പൊ അതൊക്കെ മാറിയതിന്റെ അഹങ്കാരം ആണെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അമ്മേ കളിയാക്കുകേം ചെയ്തു. എന്തായാലും എന്റെ വയ്യായ്ക കൊണ്ട് കോളടിച്ചത് മീനൂനും മധുവിനുമാണ്. അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നതൊക്കെ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് രണ്ടും കൂടി ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്ന കാണുമ്പോ, ഒരിക്കെ ആ പലഹാരം പെറുക്കി തന്നെ രണ്ടിനേം എറിയുക വരെ ചെയ്തു ഞാൻ.... 🦋 " ദേവൂസേ... ഇടയ്ക്കിടെ ഇത് പോലെ വന്ന് നിക്കണേടി.... " നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോ മീനു വന്നെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. " വരാടി... " എനിക്കും എന്തോ സങ്കടം വന്നു. " വരണം... ഇല്ലേൽ നീ വരുമ്പോ മാമി ഉണ്ടാക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെ ഞാൻ വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യും.... " ഇല്ലാത്ത മൂക്കളേം പിഴിഞ്ഞ് കളഞ്ഞ് ചുണ്ടും പിളർത്തി നിന്ന് അവള് പറയുന്നത് കേട്ട് നടുംപുറം നോക്കി ഒന്ന് കൊടുത്തു ഞാൻ..... അല്ല പിന്നെ...! എന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് എന്ന് കരുതിയപ്പോ അവള് പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേ? 🦋 🦋 🦋 🦋 🦋 " മക്കക്ക് ഒന്നും തിന്നാൻ പറ്റാത്തോണ്ടാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ അമ്മ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഒണ്ടാക്കി തന്നേനെ.... പാവം കൊച്ച് ഒന്നും തിന്നാൻ പറ്റാതെ ക്ഷീണിച്ചു പോയി. " ഹരിയേട്ടന്റെ മുന്നില് വച്ചോ, അയൽക്കാരോ മറ്റോ ഉള്ളപ്പോഴൊ ഒക്കെ അമ്മായി ഇങ്ങനെ ഡയലോഗ് അടിക്കും. അല്ലാത്തപ്പോ പറയുന്നത് എന്താണെന്നോ? " എനിക്ക് ഇതിനേക്കാട്ടിലും ശർദ്ദിലായിരുന്ന്... എണീറ്റ് നടക്കാൻ കൂടി വയ്യാരുന്നു. അപ്പഴും ഒരു വീട്ടിലെ മുഴുവൻ ജോലീം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യും. അന്നീ മൂന്ന് മാസം റസ്റ്റ്‌ അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ലാരുന്നല്ലോ? എല്ലാം നമ്മള് തന്നെ ചെയ്യണ്ടേ " എന്ന്.... അങ്ങനെ ബെഡ് റസ്റ്റ്‌ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല എങ്കിലും മൂന്ന് മാസം ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നേ.... അത് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അമ്മായി ഇടയ്ക്കിടെ ഈ ഡയലോഗ് അടിക്കാറുണ്ട്. അമ്മായീടെ ആ പറച്ചിൽ നിന്നത് ഇടയ്ക്ക് വീട്ടിലേക്ക് വന്ന കുഞ്ഞമ്മേടെ ഒറ്റ വാചകത്തിലാണ്. " നിനക്ക് പിന്നെ ഇങ്ങനെ ശർദ്ദിൽ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ? അതുവല്ല ജോലിയൊക്കെ അമ്മ ചെയ്യൂല്ലാരുന്നോ? കംപ്ലീറ്റ് റസ്റ്റ്‌ ആയിരുന്നുവല്ലോ? ഞാനൊക്കെ ആ സമയം എന്തോരം ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്നോ? ചേട്ടന്റെ അമ്മ ഒരല്പം പ്രശ്നക്കാരി ആയിരുന്നെ.... " എന്ന് കുഞ്ഞമ്മ പറഞ്ഞതും ഞാൻ നേരെ നോക്കിയത് അമ്മായീടെ മുഖത്താണ്. ആള് നല്ലോണം ചമ്മി നിൽപ്പുണ്ട്. എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു? അവശയായി എണീറ്റ് നിക്കാൻ വയ്യാതിരുന്നപ്പോ വടീം കുത്തി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാചകം ചെയ്ത കഥ വരെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടേ.... ആ കഥയൊക്കെ ഇപ്പൊ കുഞ്ഞമ്മേടെ ഒറ്റ ഡയലോഗിൽ കള്ളക്കഥ ആയില്ലേ? അതിന്റെ ഒരു നാണക്കേട് ആളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. അന്ന് കുഞ്ഞമ്മേടെ മുന്നിൽ വച്ച് ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ, പൊട്ടി വന്ന ചിരി അടക്കി പിടിച്ച പാട് എനിക്കേ അറിയൂ.... 🦋 🦋 🦋 🦋 🦋 ആദ്യത്തെ മൂന്ന് മാസം കഴിയുമ്പോ വിശപ്പൊക്കെ വരൂന്നോ, ശർദ്ദിൽ മാറൂന്നോ, ആഹാരമൊക്കെ നല്ലോണം കഴിക്കാൻ പറ്റൂന്നോ ഒക്കെയാണ് എല്ലാരും പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ എന്റെ കാര്യത്തിൽ അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. മൂന്ന് മാസത്തിനു ശേഷവും, ദിവസം എട്ടും പത്തും തവണ വന്നിരുന്ന ശർദ്ദില്, ഗുളിക കഴിക്കുന്ന പോലെ ദിവസം മൂന്ന് നേരം എന്നതിലേക്ക് ചുരുങ്ങി എന്നതൊഴിച്ചാൽ മറ്റെല്ലാം പഴയത് പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു. വിശപ്പ് എന്താണെന്ന് മറന്ന മട്ടാണ് എന്റെ വയറ്.... ഇപ്പോഴും ഉച്ചയ്ക്ക് കഞ്ഞി അല്ലാതെ വേറൊന്നും കഴിക്കാൻ പറ്റൂല്ല. ആ കഞ്ഞി തന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കണം. അല്ലാതെ ഇതേവരെ അമ്മായി എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കിത്തന്നിട്ടില്ല. കഞ്ഞി എന്നല്ല ഒന്നും.... എന്തെങ്കിലും എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടും ഇല്ല. ഞാൻ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടും ഇല്ല.... അക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് വിഷമവും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഉണ്ടാക്കിയാലും എനിക്ക് കഴിക്കാനൊന്നും പറ്റില്ലല്ലോ? ഈ സിനിമയിലും സീരിയലിലും ഒക്കെ ഗർഭിണികൾ പാതിരാത്രി പോലും ഭർത്താവിനെ മസാല ദോശ വാങ്ങാനും പച്ച മാങ്ങ വാങ്ങാനുമൊക്കെ പറഞ്ഞു വിടുന്നതൊക്കെ കണ്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് എന്റെ ഗർഭകാലവും അങ്ങനെ ഒക്കെ ആകുമെന്ന് കരുതിയതാണേ... ഇപ്പൊ മാസം നാലായിട്ടും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കട്ടൻ ചായ എങ്കിലും നേരാവണ്ണം കുടിക്കാൻ പറ്റിയാൽ മതിയെന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്ന് വിഷമിക്കുമ്പോ ഞാൻ ഹരിയേട്ടനോട് പറയും.... " ഈ വയറ്റിൽ കിടക്കുന്നത് ഹരിയേട്ടന്റെ അമ്മേടെ ശിങ്കിടി ആണെന്നാ തോന്നണത്. ഇല്ലേൽ പിന്നെ എന്നോട് ഇത്രേം വിരോധം കാണോ? എന്നെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തോ " എന്ന്.... അത് കേക്കുമ്പോ " ആണോടാ? നീ അമ്മൂമ്മേടെ ശിങ്കിടിയാ? " എന്ന് ചോദിച്ചു എന്റെ വയറിൽ തടവി ഹരിയേട്ടൻ ഒരു ചിരിയുണ്ട്. അത് കാണുമ്പോ എന്റെ ദേഷ്യവും ഇരട്ടിക്കും.... അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പൊ ഈ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒക്കെ വളരെ കൂടുതൽ ആണെന്നെ.... കണ്ട്രോൾ ചെയ്യാനേ പറ്റാറില്ല.... വെറുതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു കളയും ഞാൻ.... അല്ലെങ്കിൽ അമ്മായി എന്നെ മുൻപ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഓരോന്നൊക്കെ ഓർത്തിട്ട് ചുമ്മാതിരുന്ന് കരയും. അമ്മായി ഓരോന്നൊക്കെ കുത്തി പറയുമ്പോ അവരുടെ മുന്നിൽ വച്ച് തന്നെ കരയുക, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അമ്മായി ആ പറഞ്ഞതിന്റെ ദേഷ്യം കൂടി ഹരിയേട്ടന്റെ അടുത്ത് തീർക്കുക, അമ്മായി വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന അവസരങ്ങളിൽ മുൻപ് എന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ലേ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു ദേഷ്യപ്പെടുക.... ഇതൊക്കെയാണ് ഈയിടെയായി എന്റെ ഹോബിസ്.... ഇങ്ങനെ പോയാൽ എന്നാണോ അമ്മായി എന്റെ ഭക്ഷണത്തിൽ വിഷം കലക്കി തരുന്നത്? അല്ലേല് സഹികെട്ട് ഹരിയേട്ടൻ തന്നെ എന്നെ എടുത്തു വല്ല തോട്ടിലും ഇടും.... ചിലപ്പോ എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നാറുണ്ട്. ഹരിയേട്ടനോട് എന്റെ ഈ മൂഡ് സ്വിങ്സ്നെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോ " ഹോർമോൺ ചേഞ്ചസ് ആണെടോ... ഇതൊക്കെ ഈ പ്രെഗ്നൻസി ടൈമിൽ ഉണ്ടാവുന്നതാ.... മൈൻഡ് എപ്പോഴും കാം ആൻഡ് കൂൾ ആയിട്ട് വയ്ക്കണം. വെറുതെ ഇരുന്ന് ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു ടെൻസ്ഡ് ആകാതെ ആ സമയം മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം. ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ട് കേൾക്കാം.... നിറയെ ബുക്സ് വായിക്കാം.... പുറത്തൊക്കെ ഇറങ്ങി നടക്കാം.... നല്ല കാറ്റൊക്കെ കൊള്ളുമ്പോ മനസ്സിന് സന്തോഷം കിട്ടും... " ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയും ഹരിയേട്ടൻ. ഇതൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും അമ്മായീടെ പലപ്പോഴുമുള്ള പെരുമാറ്റം എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 🦋 ഏതാണ്ട് അഞ്ച് മാസമെടുത്തു ശർദ്ദിൽ ഒന്ന് കുറഞ്ഞു കിട്ടാൻ. കുറഞ്ഞു എന്നല്ലാതെ പൂർണമായും മാറുകയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട് എന്നറിയിക്കാൻ ആശാൻ വന്ന് പോകാറുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ള ദിവസം ആകെ വശം കെട്ട് പോകും ഞാൻ.... അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം.... രാത്രി ഹരിയേട്ടൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന മൈസൂർ പാവ് കഴിച്ചു. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള സ്വീറ്റ് ഐറ്റം ആണ് മൈസൂർ പാവ്. ഇപ്പൊ പക്ഷെ ഇഷ്ടമോ താല്പര്യമോ തോന്നിയില്ല എങ്കിലും, സാധനം മൈസൂർ പാവല്ലേ, കണ്ടില്ലാന്നു നടിക്കാൻ ഒക്കില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി ഒരെണ്ണം കഴിച്ചു പോയി. പോരെ പൂരം....? അന്നേരം തുടങ്ങിയ ശർദ്ദിൽ ആണ്... രാവിലെ ആയിട്ടും മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. " വേണ്ടാത്തത് ആണേൽ തിന്നരുത്. ഇങ്ങനെ ഒണ്ടോ കടപ്പണ്ടത്തിന്റോടെ കൊതി? ഓരോന്നൊക്കെ വാങ്ങിപ്പിച്ചു എന്റെ ചെറുക്കനെ മുടിപ്പിക്കാനായിട്ട്. അല്ലാതെന്താ..? " അച്ഛനോടാണ് പറഞ്ഞത് എങ്കിലും ഞാൻ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെ ആണ് എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അമ്മായി പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടും മറുത്തു പറയാനുള്ള ശക്തി ഒന്നും അന്നേരം എനിക്ക് ഉണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ മനസ്സിൽ അവരെ പത്ത് ചീത്ത വിളിച്ച് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. ഹരിയേട്ടന് കാര്യവട്ടം ഗവണ്മെന്റ് കോളേജിൽ പ്രാക്ടിക്കൽ എക്സാമിന്റെ external എക്സാമിനർ ആയി പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് ലീവ് എടുക്കാനൊന്നും പറ്റിയില്ല. " കുറവില്ലേൽ നമുക്ക് വൈകിട്ട് ഞാൻ വന്നിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം. തീരെ വയാന്ന് ആണേൽ നീ വീട്ടിൽ വിളിച്ച് അച്ഛനേം കൂട്ടി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പൊയ്ക്കോ... " എന്നും പറഞ്ഞു ആള് രാവിലെ തന്നെ ഇറങ്ങി. എനിക്കിനി എത്ര വയ്യാതായാലും അമ്മായി എന്റെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കൊന്നും വരാൻ പോണില്ല. ഈ അഞ്ച് മാസത്തിനിടയ്ക്ക് ഒരു തവണ പോലും വന്നിട്ടുമില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒരുതവണ ഇത് പോലെ ഹരിയേട്ടന് ലീവ് എടുക്കാൻ പറ്റാതിരുന്നപ്പോ എനിക്ക് വയ്യാതായി. അന്ന് ഞാൻ എന്റെ അമ്മേം അച്ഛനേം വിളിച്ചാണ് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയത്. കുറേ നാള് കൂടീട്ട് അമ്മായിക്ക് അന്ന് തലചുറ്റൽ വന്നു. കൂടെ വരാൻ പറ്റാത്തത് തീരെ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്റെ അമ്മേടേം അച്ഛന്റേം മുന്നില് അഭിനയിച്ചു തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോ ഏകാദശിയോ മറ്റോ ആണ്. രാവിലെ തന്നെ അമ്പലത്തിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് ആള്. ഏകാദശി ദിവസങ്ങളിൽ അമ്പലത്തിൽ നാരണീയ പാരായണം ഉണ്ട്. അമ്മ രാവിലെ പോയാൽ വൈകിട്ടേ വരൂ.... " കുമാരീ... നോക്ക്.... ആ കൊച്ചിന് വയ്യാതിരിക്കയല്ലേ? കുമാരി ഇന്ന് കോവിലിൽ പോയാ എങ്ങനെ ശെരിയാവും? അതിന് എങ്ങാനും വയ്യാതായാലോ? ഞാൻ എന്തോ ചെയ്യും? " പുറത്ത് നിന്നുള്ള അച്ഛന്റെ സംസാരം പകുതി ഉറക്കത്തിലാണ് കേട്ടത്. അമ്മയുടെ മറുപടി ഒന്നും കേട്ടില്ല. മിക്കവാറും മൈൻഡ് പോലും ചെയ്യാതെ ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു. അങ്ങനെയേ കിടന്ന് ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി. മൊബൈൽ റിങ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ടാണ് പിന്നീട് ഉണർന്നത്. ഹരിയേട്ടനാണ്.... " ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ എങ്ങനെ ദേവൂ? മണി പതിനൊന്നായില്ലേ? എഴുന്നേറ്റു ഇത്തിരി വെള്ളം എങ്കിലും കുടിക്ക് നീ..... ചെറിയ ചൂട് വെള്ളം ഞാൻ അവിടെ മുറിയിൽ ഫ്ലാസ്കിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ട്. " പറഞ്ഞതൊക്കെ മൂളിക്കേട്ടു. കാൾ കട്ടാക്കി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. ടേബിളിന് മുകളിൽ ഫ്ലാസ്ക് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അത് വരെ എണീറ്റ് നടക്കാൻ വയ്യ. കട്ടിലിനു താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോ രാവിലെ കുടിച്ച് ബാക്കി വച്ച വെള്ളം ഗ്ലാസിൽ ഇരിക്കുന്നു. മൂടി ഒന്നും വച്ചിട്ടില്ല. എപ്പോഴോ തുറന്ന് വച്ചതാണ്. ഒന്ന് അനങ്ങാൻ പോലും വയ്യാതിരിക്കുന്ന എനിക്കിപ്പോ തുറന്ന് വച്ചതായാലെന്ത് അടച്ചു വച്ചതായാലെന്ത്? അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം മുഴുവനും കുടിച്ചു... ശേഷം ഒന്ന് കിടന്നതേയുള്ളൂ വയറിൽ നിന്നെന്തോ എരിഞ്ഞു പുകഞ്ഞു മുകളിലേക്ക് കയറി വന്നു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ബാത്ത് റൂം വരെ എത്തിപ്പെട്ടു. കുടിച്ച വെള്ളം മുഴുവൻ ശർദ്ദിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടും ഒക്കാനം നിൽക്കുന്നില്ല. കണ്ണിലാകെ ഇരുട്ട് കയറി ശർദ്ദിലിനു മുകളിലേക്ക് തന്നെ ചരിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ, സ്വന്തം ശർദ്ദിലിന്റെ തന്നെ ദുഷിച്ച ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി അന്നേരവും എനിക്ക് ഒക്കാനം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബോധം മറഞ്ഞു പോകുമ്പോ ആരോ എന്നെ വന്ന് തട്ടി വിളിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞു... താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നതും.... 🦋 പിന്നീട് കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്. എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അടുത്തുണ്ട്. " മക്കളേ..... " കണ്ണും നിറച്ച് അമ്മ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നതും ഞാൻ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല എന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ആ മുഖം നിറയെ ആധിയാണ്. " ഹരി വിളിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടാ ഞങ്ങള് വന്നത്. ഹരീടെ അച്ഛൻ നിനക്ക് വയ്യാന്ന് അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുത്രേ... ഞങ്ങള് വന്നപ്പോ നീ ബാത്ത് റൂമിനകത്തു വിഴുന്ന് കിടക്കാരുന്നു. അങ്ങേരെക്കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് എടുത്ത് പൊക്കാൻ പറ്റോ? വയസ്സായതല്ലേ? അതാവും ഹരിയെ വിളിച്ചത്. " എന്റെ സംശയം മനസിലാക്കിയത് പോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു. എന്നെ തട്ടി വിളിച്ചതും താങ്ങി പിടിക്കാൻ നോക്കിയതും ഹരിയേട്ടന്റെ അച്ഛൻ ആയിരിക്കണം.... അച്ഛന് എന്നോട് സ്നേഹം വന്നുവോ ഇല്ലയോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനോട് സ്നേഹം ഉണ്ടെന്ന് എന്തായാലും തീർച്ചയായി. അമ്മായി എങ്ങാനും ആയിരുന്നേൽ ഞാൻ ആ ബാത്ത് റൂമിനുള്ളിൽ കിടന്ന് ചത്തു പോട്ടേ എന്ന് കരുതുകേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.... 🦋 പിറ്റേന്നാണ് ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടിയത്. നേരെ എന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്. അമ്മായി സുഖമായോ എന്നൊന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചത് കൂടിയില്ല. എത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവരുടെ മോന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ എന്റെ വയറ്റിൽ....? ആ ഒരു സ്നേഹം എങ്കിലും അവരെന്നോട് കാണിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നാറുണ്ട് എനിക്ക് അവരോട്. കുഞ്ഞ് വന്ന ശേഷമുള്ള അവസ്ഥ എങ്ങനെ ആകുമെന്ന് ഓർത്തുള്ള ആശങ്കയുമുണ്ട്. ഏതാണ്ട് രണ്ടാഴ്ചയോളം വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ. അതിനിടേൽ അമ്മമ്മേം മാമനും കൂടി എന്നെ കാണാൻ വന്നു. കയ്യിൽ കൊള്ളാത്തത്ര സാധനങ്ങളും കൊണ്ടാണ് വന്നത്. ഞാൻ ഗർഭിണി ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട് ഇതേവരെ വരാൻ പറ്റാത്തതിലെ സങ്കടം പറയുന്നുണ്ടാള്. അപ്പൂപ്പനെ ഒളിച്ചു വേണ്ടേ വരാൻ? അമ്മമ്മയും മാമനും വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ വരാറുണ്ടെങ്കിലും അപ്പൂപ്പൻ ഇപ്പോഴും മൂശേട്ട തന്നെയാണ്. അമ്മേടെ കാര്യം പറയുമ്പോഴേ ദേഷ്യം വരുമത്രേ... പൊന്ന് പോലെ നോക്കി വളർത്തിയതല്ലേ? പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതല്ലേ? ആ മകളല്ലേ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ തങ്ങൾ ആരുമല്ല എന്നും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങിപ്പോയത്? സഹിക്കാൻ പറ്റോ? അച്ഛന്റേം അച്ഛമ്മേടേം സ്വഭാവം ഒക്കെ അന്വേഷിച്ചു അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് അന്ന് അത് വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞതെന്നൊക്കെ അപ്പൂപ്പൻ പിന്നെ ന്യായം പറഞ്ഞത്രേ... രണ്ടാളുടെയും ശെരിക്കുള്ള സ്വഭാവം അമ്മയ്ക്കും മനസ്സിലായത് ഇവിടെ വന്നിട്ടല്ലേ? പുറം തോട് നോക്കി ഒരു സാധനം നല്ലതാണെന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല എന്ന് അമ്മയ്ക്കും ഇങ്ങ് വന്ന ശേഷമല്ലേ മനസ്സിലായത്? എന്റെ അമ്മായീടെ കാര്യത്തിൽ ഞാനും അത് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണല്ലോ? " എനിക്കിവളോട് ദേഷ്യം കാണിക്കാനൊന്നും പറ്റില്ല. അന്നും അതേ... പെറ്റ വയറിനെന്ത് ദേഷ്യവും വിദ്വെഷവും....? ഇവളുടെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ അല്ല. വെട്ടൊന്ന് മുറി രണ്ട് എന്ന കണക്കാ... സ്നേഹിച്ചാൽ ചങ്ക് പറിച്ചു കൊടുക്കും. വെറുത്താല് പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കൂല... അതിനി മക്കളായാലും ഭാര്യയായാലും.... " അമ്മമ്മ എന്നോട് ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോ അമ്മേടെ കണ്ണിലും നനവ് പടർന്നിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന്റെ സ്വഭാവം നല്ലോണം അറിയുന്നോട് ഒളിച്ചും പാത്തും ഒക്കെയാ പുള്ളിക്കാരി ഇപ്പോഴും അമ്മേ കാണാൻ വരണത്. അപ്പൂപ്പൻ അറിഞ്ഞാൽ അമ്മമ്മയും പടിക്ക് പുറത്താകും എന്ന് ആളിന് നല്ല ഉറപ്പാണ്. മാമനും പഞ്ച പാവമാണ്. ഏതാണ്ട് അമ്മമ്മേ പോലെ. കാണാനും അങ്ങനെ ഒക്കെ തന്നെ.... എന്നോട് കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു ആള്. അങ്ങനെ ഞങ്ങള് മൂന്നാളൂടെ കത്തി വച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് മീനൂന്റെ വരവ്. " ആഹാ... അമ്മൂമ്മക്കിളി ഇതെപ്പോ ലാൻഡ് ചെയ്തു? " അമ്മമ്മേടെ അടുത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു തോളിൽ കയ്യിട്ട് കൊണ്ട് മീനു ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് മാമൻ കണ്ണും മിഴിച്ച് നോക്കി ഇരിപ്പുണ്ട്. 🦋 🦋 🦋 🦋 🦋 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ഋതുനന്ദനം... Part 138 പണിപ്പുരയിൽ നിന്നും ധിറുതിയിൽ ഇറങ്ങി നടന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നടത്തമവസാനിച്ചത് ദേവദത്തന്റെ മുറിയ്ക്ക് മുമ്പിലായിരുന്നു. അല്പനിമിഷങ്ങൾ മുറിയുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരാശങ്കയോടെ വാതിൽ പതിയെ തള്ളി നോക്കി. വാതിൽ ചാരിയിട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. ശബ്ദമൊട്ടുമുണ്ടാക്കാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി... അകത്തേക്ക് കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ ബെഡിൽ ശാന്തനായി മലർന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്ന ദേവദത്തന്റെ രൂപം പതിഞ്ഞു. നെഞ്ചിലെന്തോ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന അയാളുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പാദങ്ങൾ സ്വയമേവ പതിയെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ബെഡിനടുത്തേക്ക് ചലിച്ചു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവൾ ഒന്നുമറിയാതെ മയങ്ങുന്ന ദേവദത്തന്റെ അടുത്തായി ഇരുന്നു. അയാൾ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് തന്റെയൊരു പഴയ സാരിയാണെന്ന് ഞെട്ടലോടെയവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... ശാന്തനായി മയങ്ങുന്ന ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മി നിമിഷങ്ങളോളം തന്റെ നീലാംബുജ നയനങ്ങളാൽ നോട്ടങ്ങളയച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്നു. അവളുടെ നയനങ്ങളുതിർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അംശുകൾക്കപ്പോൾ പ്രണയത്തിൻ വർണ്ണങ്ങളായിരുന്നു.... അയാളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയമൊരു നദീകാന്തവീചിയായവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയപ്പോൾ അവൾ തന്റെ പാണീതലത്താൽ അയാളുടെ മുഖത്തും മുടിയിലും അരുമയായി തഴുകുവാനാരംഭിച്ചു... ദേവദത്തന്റെ മുടികളിൽ ശാന്തമായി തഴുകുമ്പോൾ അവളുടെ മിഴികളിൽ നീർക്കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.. "ലച്ചൂ"... അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമൊരു ശബ്ദമുയർന്നു... പൊടുന്നനെയുള്ള ആ വിളിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ഞെട്ടലോടെ അയാളുടെ മുടിയിൽ നിന്നും തന്റെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചു കൊണ്ട് ബെഡിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു... അൽപനേരം അനങ്ങാതെ ദേവദത്തനെയും നോക്കി നിന്നപ്പോൾ അയാളത് നിദ്രയിൽ മൊഴിഞ്ഞതാണെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയറിഞ്ഞു. അവളൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു.... തന്റെ ചെറു സാമീപ്യം പോലും ഈ മനുഷ്യനെ നിദ്രയിൽ നിന്നുമുണർത്തും. എപ്പോഴും എന്നും താൻ മാത്രമാണ് ഈ മനസ്സിലും നിശ്വാസത്തിലും. ഈ മനുഷ്യന് തന്നെയൊന്ന് വെറുക്കുവാൻ പോലും സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ. മിത്രയുടെ ജന്മദിനത്തിന്റെ അന്ന് മക്കളിരുവരും തന്നെ അവഗണിച്ചപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുവാനും തന്റെ തെറ്റുകളെ പോലും ഈ മനുഷ്യൻ തന്റെതാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടായിരുന്നു അവരോട് വാദിച്ചത്. എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു ഈ മനുഷ്യന് അങ്ങനെ.... നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ദേവദത്തനെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.... പിന്നീടവിടെയൊരു നിമിഷം പോലുമാ മുറിയിൽ നിൽക്കുവാൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തോന്നിയില്ല. ദേവദത്തനെയൊന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് അവളാ മുറിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി... പുറത്തിറങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുറിയ്ക്ക് നേരെ നീണ്ടു. അവളുടെ കാലുകൾ അങ്ങോട്ട് ചലിച്ചു... വാതിലിൽ തള്ളിയപ്പോൾ അത് തുറന്നു... അല്ലെങ്കിലും തങ്ങൾ നാല് പേര് മാത്രമുള്ളപ്പോൾ മുറികളൊന്നും അകത്ത് നിന്നും കുറ്റിയിടേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലൊ...വാതിൽ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്തിച്ചു... ബെഡിൽ മലർന്നു കിടക്കുന്ന അഭിരാമിയേയും അവളുടെ വലത് വശത്തായി കിടക്കുന്ന മിത്രയേയും ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു... ബെഡിലേക്ക് കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയുടെ അടുത്തായി ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ തലയിലും നെറ്റിയിലുമൊക്കെ അരുമയായി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അഭിരാമിയുടെ കവിളിൽ തന്റെയടി കൊണ്ട് തിണർത്തതിന്റെ പാട് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിലൊരു വേദന നിറഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി ആ തിണർപ്പിൽ പതിയെ തന്റെ വിരലുകളോടിച്ചു. തുടർന്നവൾ തന്റെ മുഖം താഴ്ത്തി ആ പാടുകളിലൊരു ചുംബനം പകർന്നു... പൊടുന്നനെ അഭിരാമി തിരിഞ്ഞു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്‌മി ബെഡിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചാഞ്ഞു വീണു പോയിരുന്നു... എന്താണ് സംഭവിയ്ക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും അപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന മിത്ര ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് തന്റെ മറുവശത്തേക്ക് വന്നു തന്നെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബെഡിലേക്ക് അമർത്തിയെന്നും താനിപ്പോൾ മക്കളിരുവരുടെയും ബന്ധനത്തിലാണെന്നും മനസ്സിലാക്കിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചൊടിയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... "കള്ളികൾ.. രണ്ടും ഉറക്കം അഭിനയിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നല്ലേ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരുവരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് തിരക്കി.... "അതേലോ... ഇന്ന് അമ്മ ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി. എഴുന്നേൽക്കാൻ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല"... തലയുയർത്തി ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ കവിളിലൊരു ചുംബനം നൽകിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി കൊഞ്ചലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി.... "ഇരുന്നു ചിരിക്കാതെ ഞങ്ങളെ താരാട്ട് പാടി ഉറക്കിക്കേ യക്ഷിയമ്മേ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മാറിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് മിത്ര മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ചിരിയോടെ ഇരുവരെയും തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി ഇരുവരുടെയും മൂർദ്ധാവിൽ ചുംബനങ്ങളർപ്പിച്ചു കിടന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മി ഇരുവരെയും വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ================================== പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾക്ക് ശേഷം അഭിരാമിയും മിത്രയും നേരെ പോയത് പണിപ്പുരയിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ ദേവദത്തൻ ചായക്കൂട്ടുകളാൽ തീർത്ത വിസ്മയമവർ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു... "ഇത്ര കാലത്തിനു ശേഷം ബ്രഷ് പിടിച്ചിട്ടും അച്ഛന്റെ കഴിവിന് ഒരിത്തിരി പോലും കോട്ടം സംഭവിച്ചിട്ടില്ല...അല്ലേ ചേച്ചി"..? ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയൊരത്ഭുതത്തോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "അതേ... വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അച്ഛൻ വരയ്ക്കുമ്പോൾ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന പോലെയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ"... മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മിഴികളിൽ തന്റെ അച്ഛനോടുള്ള അഭിമാനം ഹ്രദിനി വീചികളായി നിറഞ്ഞൊഴുകി... "എന്നാലും സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു അച്ഛനെ. അമ്മയിന്നലെ മുദ്രയണിഞ്ഞു നിന്നത് അത് പോലെയല്ലേ പകർത്തിയേക്കുന്നത്. ആ രംഗം ഫോട്ടോ എടുത്ത പോലെ"...മിത്ര ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു... "അച്ഛൻ അമ്മയുടെ ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഭംഗി വേറെയാ. ആദ്യമായി അച്ഛൻ വരച്ച ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിയാം അത്".... അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അച്ഛനാദ്യമായി വരച്ച അമ്മയുടെ ചിത്രം..അത് നീയെങ്ങനെ കണ്ടു"... മിത്ര തന്റെ സംശയം അഭിരാമിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ നിരത്തി... "മിത്തൂ... നീ കഥയിൽ വായിച്ചിട്ടില്ലേ അച്ഛനമ്മയ്ക്ക് വിഷുക്കൈനീട്ടമായി കൊടുത്ത ചിത്രത്തെ കുറിച്ച്"...അഭിരാമിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ മിത്രയോട് തിരക്കി... മിത്ര ഉണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി... "ആ ചിത്രമാണ് അച്ഛന്റെ മൊബൈലിൽ സ്ക്രീൻ സേവർ ആയുള്ളത്. അതിന്റെ ശരി പകർപ്പ് അമ്മയുടെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനെ വിട്ട് പോയിട്ടും അമ്മയത് കളഞ്ഞില്ല. ആ ചിത്രം കണ്ട ഓർമ്മയിൽ അച്ഛനെ അമ്മയിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന അച്ഛൻ വിശ്വസിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കൂഹം തോന്നിയെങ്കിലും അത് യാഥാർഥ്യമാകുമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല"... അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമി പറഞ്ഞതെല്ലാം മിത്രയൊരു അതിശയത്തോടെ കേട്ടു നിന്നു... മിത്രയുടെ ഭാവങ്ങൾ കണ്ട അഭിരാമിയ്ക്ക് ചിരി പൊട്ടി... "ആ ചിത്രം മാത്രമല്ല അച്ഛൻ പണ്ട് അമ്മയ്ക്കെഴുതി കൊടുത്ത വരികൾ നിറഞ്ഞ ഡയറിയും അമ്മയുടെ ബാഗിൽ ഭദ്രമായിട്ട് ഇത്രയും കാലമായിട്ട് ഉണ്ട്"...മിത്രയുടെ ഭാവം കണ്ട് ചിരിയടക്കുവാൻ കഴിയാതെ നിന്ന അഭിരാമി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അനിയത്തിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.. മിത്രയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും അതിശയഭാവങ്ങൾ സപ്തവർണ്ണങ്ങൾ പെയ്യിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാർ നമ്മളെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുവാണല്ലോ ചേച്ചി"... നിറഞ്ഞ അമ്പരപ്പോടെ മിത്ര അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... അഭിരാമിയത് കേട്ട് ഒന്ന് കൂടിയുച്ചത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... "എന്താ അച്ഛന്റെ കാന്താരികൾ തമ്മിലൊരു ചർച്ച"....? അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവദത്തന്റെ ശബ്ദം പിന്നിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു.. ഇരുവരും കണ്ടു പ്രസന്നവദനനായി തങ്ങളെയും നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെ.... ഇരുവരും ദേവദത്തനെ ഇരുവശവും ചേർന്ന് ആലിംഗനം ചെയ്തു... "അച്ഛാ... ഇത്ര വർഷമെടുത്തിട്ടും അച്ഛന്റെ കഴിവിന് ഒരു കുറവും വന്നിട്ടില്ല. ഞാനും ചേച്ചിയും അതിനെ കുറിച്ച് പറയുകയായിരുന്നു".... ദേവദത്തന്റെ കവിളിലൊരു ചുംബനം നൽകിക്കൊണ്ട് മിത്ര ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... അഭിരാമിയുമത് ശരി വച്ചു... അല്പനേരം അച്ഛനും മക്കളും തമ്മിൽ ചിത്ര രചനയെ കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു... "അനുമോളെ... ഇന്നലെ അമ്മയുടെ കൈ കൊണ്ട് കിട്ടിയത് എങ്ങനുണ്ടാരുന്നു"...? ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അഭിരാമിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് ചോദിച്ചു... ദേവദത്തന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മിത്രയൊന്ന് ചിരിച്ചു... "അച്ഛാ... അമ്മയുടെ അടി കൊണ്ട് ചേച്ചി കുറെ നേരത്തേക്ക് മേം കോൻ ഹൂ മേം കഹാം ഹൂ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു"... മിത്ര അഭിരാമിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അച്ഛാ... അച്ഛന്റെ ഭാര്യ സൈക്കോ ലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ശരിയ്ക്കും ഭ്രാന്താണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആദ്യം ഞാൻ കരുതി അടി കൊണ്ട് പല്ലിളകിയെന്ന്"... അഭിരാമി തന്റെ കവിളിൽ തടവിക്കൊണ്ട് അച്ഛന് മറുപടി നൽകി... അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയും മുഖഭാവങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തനും മിത്രയ്ക്കും ചിരിയടക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... ഇരുവരും അഭിരാമിയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "അച്ഛാ.... ചേച്ചി അച്ഛനോടുള്ള ബെറ്റ് പൊട്ടിയില്ലേ... ചേച്ചി തോറ്റാൽ എന്താണ് അച്ഛനാവശ്യപ്പെടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്"..? മിത്രയൊരു ചെറുചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "തല്ക്കാലം ഒന്നും വേണ്ട... അനുമോള് അച്ഛന് സിംപിൾ ആയൊരു പനീർ മസാല ഉണ്ടാക്കി തന്നാൽ മതി"... അഭിരാമിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചൊന്ന് ചുംബിച്ചിട്ട് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു... "അച്ഛാ... ഇതൊരു വല്ലാത്ത ആവശ്യമായിപ്പോയി"... അഭിരാമി തലയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "ഹ ഹ... അതൊക്കെ ബെറ്റ് വയ്ക്കുമ്പോൾ ആലോചിക്കണമായിരുന്നു"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അച്ഛന്റെ ആത്മവിശ്വാസം സമ്മതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു"... മിത്ര അച്ഛനെ പുകഴ്ത്തി.. "അതാണ് മക്കളെ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് ലച്ചുവിന് എന്നോടുള്ള പ്രണയം അതൊരിക്കലും ഇല്ലാതാവില്ല. അതിനെ കുറിച്ച് മറ്റൊരാൾക്ക് പ്രവചിക്കുവാനും ആവില്ല എന്ന്"... ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയോടുള്ള അഭിമാനം നിറഞ്ഞു നിന്നു... "അച്ഛാ... അച്ഛനിനി അമ്മയോടുള്ള പ്രണയത്തെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു ക്ലാസ്സെടുക്കല്ലേ. ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ബോധ്യമായി. അമ്മയുടെ അടിയുടെ ചൂട് ഇത് വരെ മാറിയിട്ടില്ല അക്കൂട്ടത്തിൽ അച്ഛന്റെ പ്രഭാഷണവും കൂടി താങ്ങില്ല"... അഭിരാമി പൊടുന്നനെ ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമകന്നു കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവദത്തനും മിത്രയുമൊന്ന് ചിരിച്ചു... കുറച്ച് സമയം കൂടി മൂവരും പണിപ്പുരയിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു... ================================== അന്നൊരു ഒഴിവ് ദിവസമായതിനാൽ അഭിരാമി ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയില്ല. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ദേവദത്തൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് തയ്യാറാക്കുവാനായി കിച്ചനിലെ പണികൾ എല്ലാം തീർത്ത് അമ്മ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോകുവാനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു... അതിനിടയിൽ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ അഭിരാമി അമ്മയറിയാതെ വാങ്ങി വച്ചിരുന്നു... യൂട്യൂബിൽ നോക്കി എങ്ങനെയാണ് അച്ഛൻ ആവശ്യപ്പെട്ട വിഭവം തയ്യാറാക്കുന്നതെന്ന് അഭിരാമി കണ്ട് മനസ്സിലാക്കി വച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കളയിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ തക്കത്തിന് അഭിരാമി അവിടേക്ക് കയറി വീണ്ടും ഓൺലൈനിൽ ഒന്ന് കൂടി നോക്കിയുറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം വിഭവം തയ്യാറാക്കുവാനാരംഭിച്ചു.... അച്ഛന് ആവശ്യപ്പെടാൻ വേറൊന്നും കണ്ടില്ലേ.. അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് വേണ്ടതെല്ലാം കട്ട്‌ ചെയ്യുവാനും മറ്റുമാരംഭിച്ചു.... വേണ്ടതെല്ലാം ഒരുക്കി ഗ്യാസ് ബർണെറിൽ പാൻ വയ്ക്കുവാനൊരുങ്ങവേ അടുക്കള വാതിലിന് നേരെ നോട്ടമയച്ച അഭിരാമിയൊന്ന് ഞെട്ടി... വാതിൽക്കലൊരു ചെറു ചിരിയോടെ കൈയും കെട്ടി നിന്ന് കൊണ്ട് തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വീക്ഷിക്കുന്ന അമ്മയെ അഭിരാമി കണ്ടു... "അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നല്ലോ...അടുക്കളയിലോട്ട് വിളിച്ചാൽ പോലും വരാത്ത എന്റെ മോള് ആരുമില്ലാത്തപ്പോൾ അടുക്കളയിലൊക്കെ കയറിയിരിക്കുന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയെ നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു... അമ്മയോട് അച്ഛനുമായി നടന്ന ബെറ്റിന്റെ കാര്യം പറയണോ എന്ന് അഭിരാമിയൊന്ന് ശങ്കിച്ചു. തുടർന്നവൾ ദേവദത്തനുമായി നടന്ന പന്തയവും അതിനെ തുടർന്നുള്ള ദേവദത്തന്റെ ആവശ്യവും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ അറിയിച്ചു.... അഭിരാമി പറഞ്ഞതെല്ലാമൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി കേട്ട് നിന്നു. അമ്മയുടെ നീല നയനങ്ങൾ ആനന്ദത്തിളക്കങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി അഭിരാമിയ്ക്ക്... "ഏതായാലും മോള് ബെറ്റിയിട്ട് കിട്ടിയ പണിയല്ലേ. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിത്തരാം".... ഒരു ചിരിയോടെ അപ്രകാരം മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മകളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... "വേണ്ടമ്മാ.... ഞാനുണ്ടാക്കിക്കോളാം..യുട്യൂബ് നോക്കിയൊക്കെ ഞാനിത്രയ്ക്കും ഒപ്പിച്ചു. ബാക്കി കൂടി ഞാൻ ചെയ്തോളാം"...അഭിരാമി വിസമ്മതഭാവത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു... "അതേ... ഒരാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ വയറിനുപരി മനസ്സ് നിറയണം കഴിയ്ക്കുമ്പോൾ. നിങ്ങളൊക്കെയെങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയാലും നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ മനസിന്‌ തൃപ്തി വരില്ല. അതെന്റെ കൈ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയാലേ നടക്കൂ. ആ മനസ്സിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഒരു യുട്യൂബിനും കഴിയില്ല... മാറി നിക്കങ്ങട്"...അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി കൊടുക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരത്തിൽ അല്പം അധികാര ഭാവം നിറഞ്ഞു... തുടർന്ന് അഭിരാമിയയിൽ നിന്നും എല്ലാം വാങ്ങി ശ്രീലക്ഷ്മി പാകം ചെയ്യുവാനാരംഭിച്ചു. എല്ലാം ചെയ്യുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ നിർവചനം നൽകുവാൻ കഴിയാത്തൊരു മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രതീതി നിറഞ്ഞു അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ.... അച്ഛന് വേണ്ടി ചെയ്യുന്നതെല്ലാം തനിയ്ക്ക് തന്നെ ചെയ്യണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് നിർബന്ധമുള്ളത് പോലെ തോന്നി അഭിരാമിയ്ക്കപ്പോൾ... അപ്പോഴേക്കും മിത്രയും അവിടെയെത്തിച്ചേർന്നു.... എന്താണെന്ന് ആംഗ്യത്താൽ തിരക്കിയ മിത്രയോട് അഭിരാമി കാര്യങ്ങളെല്ലാം വിവരിച്ചു. തുടർന്ന് ഇരുവരും അത്ഭുതത്തോടെ അമ്മ ചെയ്യുന്നതും നോക്കി നിന്നു... ഏകദേശം അര മണിക്കൂർ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഭവം തയ്യാറായപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയെ അരികിൽ വിളിച്ചു. അഭിരാമി അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി കൂടെ മിത്രയും... അമ്മയുണ്ടാക്കിയ വിഭവത്തിലേക്ക് ഇരുവരുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... കാണുമ്പോൾ തന്നെ നാവിൽ വെള്ളമൂറുന്നു. അത്രയ്ക്ക് ഭംഗിയുണ്ട് കാണുമ്പോൾ അപ്പോൾ രുചിയും അത് പോലെ കാണുമെന്ന് തീർച്ചയാണ്. താനുണ്ടാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിന്റെ ഏഴയലത്ത് എത്തില്ലായിരുന്നു...അഭിരാമി പനീർ മസാലയിലേക്ക് നോക്കി അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചു... "ഇനിയിത് നിങ്ങളുടെ അച്ഛന് കൊടുക്ക്"...നിനച്ചിരിക്കാതെ ഉയർന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരം അഭിരാമിയെ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി... അഭിരാമി അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.... "അമ്മാ.... ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ"...? അഭിരാമി മടിച്ചു മടിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു സംശയത്തോടെ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയ്ക്ക് സമ്മതം നൽകി... "അമ്മാ... അച്ഛന്റെ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളുമിപ്പോഴും അറിയുന്ന അച്ഛനെയിപ്പോഴും ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്ന അമ്മ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ രവീന്ദ്രനാഥ് ആണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞതെന്തിനായിരുന്നു"....? പെട്ടെന്നൊരു ധൈര്യം കൈ വന്ന അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ മിത്രയൊന്ന് ഞെട്ടി. ചേച്ചിയിതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു... എന്നാൽ അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിനു മുമ്പിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നിർവികാരതയോടെ നിന്നതേയുള്ളൂ.... നിമിഷങ്ങളോളം മൂവർക്കുമിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു... "ഞാനെപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ രവിന്ദ്രനാഥ് ആണെന്ന്"..? തികഞ്ഞ നിർവികാരതയോടെ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു... അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുമ്പിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിന്നു പോയി... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ