#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 22 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു വീട്ടിൽ എത്തിയതും ആദ്യം തന്നെ ശ്രീയേട്ടന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞു നേരെ ഫ്രഷ് ആയി വന്നു. ആകെ ക്ഷീണം ആ ദുഷ്ടൻ ഒരു സമാധാനം തരില്ലല്ലോ. വൈകിട്ട് നേരത്തേ പോലും വിട്ടില്ല. കുറേ നേരം പോസ്റ്റ്‌ അടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് വിട്ടത്. എല്ലാരും പോകുമ്പോ എനിക്കും പോകാൻ പറ്റില്ലേ? അയാൾ പോകും വരെ എന്നെ നിർത്തേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ? എന്റെ ബസ് എങ്ങാനും മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നേൽ അങ്ങേരെ ഞാൻ ഡ്രൈവർ ആക്കിയേനെ. ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീയേട്ടന്റെ മെസ്സേജ് ആവുമെന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആദ്യം തന്നെ ആളിപ്പോ എവിടാണെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഏട്ടൻ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ടത്രേ. അപ്പോ ഞാൻ രാവിലെ കണ്ടത് ഏട്ടനെ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. അത്രയും തിരക്കിനിടയിലും ഏട്ടനെ കണ്ടത് ഓർത്തപ്പോൾ.. ദൈവം ചേർത്ത് വെക്കുന്നതാണെങ്കിലോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. സിനിമയിൽ ഒക്കെ കാണും പോലെ. ഞാൻ ഏട്ടനെ കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾക്കും വിശ്വാസമായില്ല. സ്ഥലവും സമയവും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആളും ശെരിക്കും ഞെട്ടി. ആളിവിടെ എത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ചയായി. ഇവിടെ ഏതോ കമ്പനിയിൽ നല്ല ഓഫർ വന്നപ്പോൾ കേറിയതാണ്. അടുത്ത വർഷം ആകുമ്പോൾ ഫാമിലിയും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുമത്രെ. ഇവിടെ വന്നിട്ടും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടോ ചെറിയൊരു വിഷമം. എന്റെ വീട് ഇവിടാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ് പറയാഞ്ഞതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുഃഖം കൂടെ ഇല്ലാതായി. കല്യാണം വല്ലതും ആയോ എന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചപ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നി. ആ ഒരു മറുപടി കണ്ടതും ഞാൻ ഫ്ലാറ്റ് ആയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. ഒന്ന് രണ്ടു വർഷം കൊണ്ട് എന്റെ കൊച്ചിന് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ട് കേട്ടോ. നാണം കുണുങ്ങി ഒന്നുമല്ല. എന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. നാളെ രാവിലെ അതേ ടൈമിൽ തന്നെ ആണോ വരുന്നതെന്നും ചോദിച്ചു. ആണെങ്കിൽ കാണാം എന്ന്. ഇതൊക്കെ കണ്ടതും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറങ്ങി കിടന്ന കോഴിക്കുഞ്ഞു ചിറക് വിടർത്തി ഉണർന്നു. ഹി ഹി ഇനി എന്റെ പഴയ പണി വീണ്ടും തുടങ്ങണമല്ലോ ഈശ്വരാ.. രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തേ എണീറ്റു. ശെരിക്കും പറയാൻ ആണെങ്കിൽ രാത്രി ഉറക്കമില്ലാഞ്ഞു എന്ന് വേണം പറയാൻ. സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും ആദ്യം പോണത് ഉറക്കം ആണ്. സാധാരണ പോലെ കഞ്ഞി കോലത്തിൽ ഇനി പോകാൻ പറ്റില്ല എന്റെ ഏട്ടനെ കാണാൻ ഉള്ളതല്ലേ. പിങ്ക് കളർ ചുരിദാറും ഒരു കുഞ്ഞി പൊട്ടും ചന്ദനക്കുറിയും ഒക്കെ ഇട്ട് താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കുവാ ഇന്ന് ഓഫിസിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കല്യാണം ആണോ എന്ന്. ഓ അത്രക്ക് ആഡംബരം കൂടി പോയോ? ഇനി കുറച്ചു കുറയ്ക്കണോ? വളയൊക്കെ ഊരി വെച്ചു ഇനി അല്ലേൽ ഓഫിസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇതും പറഞ്ഞു റിഷിയേട്ടൻ കളിയാക്കിയാലോ? ആദ്യത്തെ ബസ് മിസ്സാവാൻ ലേറ്റ് ആയി ഇറങ്ങാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിക്കണ്ടേ. സമയം പോയെന്നും പറഞ്ഞു എന്നെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ ദേ ഞാൻ സ്ഥിരം പോകുന്ന ബസ് വരുന്നു. ഞാൻ ആ നാട്ടുകാരിയേ അല്ല എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. കണ്ടക്ടർ ചേട്ടൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. ആ ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. എപ്പോളും കാണുന്നത് പോലെ അല്ലല്ലോ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പോവുന്നത്. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ? ഓ വേണ്ട തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഓർത്തു നിന്നപ്പോൾ ബസ് വന്നു. അതിൽ കേറി ഇന്നലെ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ തന്നെ ചാടി കേറി ഇരുന്നു. ഫോൺ ബെൽ ചെയ്തപ്പോൾ പാറു ആവുമെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ ശ്രീയേട്ടൻ ആയിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഞെട്ടൽ കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റണില്ല. കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു. ഏട്ടന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചു വിളിച്ചത് തന്നെ അത്ഭുതം ആണ്. ഇനി എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൊണ്ട് മനഃപൂർവം എടുക്കാഞ്ഞത് ആണെന്ന് എങ്ങാനും വിചാരിക്കുവോ? എന്ത് ചെയ്യും? “ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?” “ഞാൻ ബസിലാണ്. ഏട്ടനെവിടാ?” “ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്.” “ആണോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടെത്തും.” ഇത് പറഞ്ഞതും ബസ് അവിടെത്തിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെയും എന്റെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. ഏട്ടനെന്നെ കൈ പൊക്കി കാണിച്ചു. ഇരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു. ബസ് അപ്പോളേക്കും പോയിരുന്നു. “സാരമില്ല. 5.45 വരെ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.” “ശെരി.” “ഓകെ വൈകിട്ട് കാണാം.” ഇതു പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ ഫോൺ വെച്ചതും ഡാൻസ് കളിക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്താ ഇപ്പൊ എന്റെ ശ്രീയേട്ടന് പറ്റിയത്. ആരെങ്കിലും തലയ്ക്കിട്ടു അടിച്ചോ ആവോ? എന്ത് പേടിതൊണ്ടൻ ആയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാൽ ഓടുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ എന്നെ കാണണമെന്ന്. ശോ എനിക്ക് വയ്യാ. അനു നീ ഒരു സംഭവം തന്നെ. വേഗം ഫോണെടുത്തു പാറുവിനോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവളാണെങ്കിൽ ഞാൻ നുണ പറയുവാണെന്നാ പറയുന്നത്. ഞാൻ അവസാനം കാൾ ലിസ്റ്റ് അയച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ പകുതി വിശ്വസിച്ചു. ഏട്ടൻ വിളിച്ച കാര്യങ്ങളും ഓർത്തു സന്തോഷിച്ചു ആടി പാടിയാണ് ഓഫീസിലേക്ക് ചെന്നത്. റിഷിയേട്ടന്റെ ക്യാബിന് വെളിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അകത്തു ആളെ കണ്ടില്ല. രക്ഷപെട്ടു വന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും എന്തിലോ തട്ടി നിന്നു. മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ! ഇങ്ങേരിവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നോ? വെറുതെ വന്നില്ലെന്ന് ആശിച്ചു. “എങ്ങോട്ടേക്കാ ചാടി ഓടി വരുന്നത്.” “അത് ഞാൻ സാർ ഇവിടെ നിന്നത് കണ്ടില്ല.” “എന്താണ് ഇന്നും താമസിച്ചത്?” “അത് ബസ്.. ” “അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?” “നീ എന്നെ ആക്കിയാണോ സാറെന്ന് വിളിക്കുന്നത്?” “അല്ല. അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?” “ശേ അത്രക്ക് മോശമാണോ?” ഈശ്വരാ ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ ആണല്ലോ കണ്ടത്. അമ്മയും കളിയാക്കി. ഇനി ബോർ ആണോ? ഇതും ആലോചിച്ചു വിഷമത്തോടെ തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ദേഷ്യത്തിൽ പോയി എന്റെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം സ്ഥിരം പരിപാടി തന്നെ, തീറ്റ കുടി.വെറുതെയല്ല ഈ മസിലും പെരുപ്പിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഴിക്കുന്നത് മൊത്തോം അങ്ങോട്ട് പോകുവ. ഇനി ഈ ചുരിദാർ ഇടുന്ന പരിപാടിയില്ല. ഓട്ടത്തിനിടക്ക് ഷാൾ ഒക്കെ ഭാരമാണെന്നേ. എന്റെ മേക്കപ്പും എല്ലാം പോയി കാണും. വൈകിട്ട് 4.30 തൊട്ട് ഞാൻ പോകാൻ ചോദിക്കുവാ. എന്നെ വിടുന്നില്ല. ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞു നിർത്തി നിർത്തി 5.30 ആയപ്പോളാണ് വിട്ടത്. എനിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞതിനാൽ സെക്യൂരിറ്റി മാത്രേ അവിടുള്ളൂ. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയും സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടനെയും കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്ന ചീത്ത മുഴുവൻ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി നിന്നു. “അത് അത്.. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഈ സമയത്ത് ആണോ വിടുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബോധമില്ലേ?” “അത്രക്ക് ലേറ്റ് ആയില്ലല്ലോ.” തുടരും………

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 24 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അച്ഛൻ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല… കിരൺ സാറിന്റെ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞങ്ങളും… നടക്കുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ ഞങ്ങളും നിന്നു… അങ്കിൾ വീണ്ടും ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു… പറയെടാ…. എവിടെടാ എന്റെ മോള്.. അവളെ നീയെന്തു ചെയ്തു??? ജീവനോടെ ഉണ്ടോ അതോ…. അങ്കിൾ വീണ്ടും അയാളുടെ കഴുത്തിനു കുത്തിപ്പിടിച്ചു… ഒരടി കൂടി കൊടുത്തു… നിന്നു കത്തുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… ആ മുഖത്തെ ദേഷ്യം ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഭയപ്പെടുത്തി… എന്താ അച്ഛാ ഇത്??? അയാളെ വിട്… ഇനി തല്ലിയാൽ അയാള് ചത്തു പോകും…. ഇല്ലെടാ… ഞാൻ ഇവനെ വിടില്ല… ഞാൻ ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേടാ കിച്ചു… ഇവനാ… ഇവനാ നമ്മുടെ കീർത്തി മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ എല്ലാരും ഞെട്ടി… അച്ഛൻ എന്താ പറഞ്ഞത്??? ഇയാള്… ഇയാളാണോ????? കിരൺ സാറിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അതേടാ മോനേ…. ഇവൻ തന്നെയാ…. കൊല്ലണ്ടേടാ ഇവനെ??? അച്ഛന് ഉറപ്പുണ്ടോ??? ഉറപ്പുണ്ടോന്നോ??? മറക്കില്ലെടാ ഞാൻ ഇവനെ…. ഒരിക്കലും മറക്കില്ല… ഇവന്റെ മുഖം.. എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും.. എത്ര മാറിയാലും ഒരു നോക്കു കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയും ഞാൻ ഇവനെ… അത്രയ്ക്കും ഞാൻ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവന്റെ മുഖം.. അയാൾക്കിട്ട് ഒന്ന് കൂടി പൊട്ടിച്ചു… ഇത്തവണ കൊടുത്തത് കിരൺ സാറാണ്… വീണ്ടും അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രേയ ഇടയിൽ കയറി… മതി… എന്തിനാ നിങ്ങൾ എന്റെ ചിറ്റപ്പനെ ഇങ്ങനെ തല്ലുന്നത്??? അറ്റ്ലീസ്റ്റ് കാരണം എങ്കിലും ഒന്ന് പറ….. അയാൾ ശ്രെയയെ അങ്കിളിന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീക്കി നിർത്തി… ഇവളാ… ഇവളാ സാറിന്റെ മോള് !!!! ഇത്തവണ ശ്രേയയും അങ്കിളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാരും ഞെട്ടി…. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്??? അതേ സാറേ… പറ്റിപ്പോയി… സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഇവള് സാറിന്റെ മകളാണ്… അന്ന് ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും മോഷ്ടിച്ച സാറിന്റെ കുഞ്ഞ്… അങ്കിൾ ശ്രേയയേ നോക്കി…. അവൾ വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ്.. എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കും മനസ്സിലായില്ല… അങ്കിൾ ശ്രേയയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി.. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കരുതലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു… ശ്രേയ ഭയന്ന് പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി ചുവരിൽ തട്ടി നിന്നു… അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ തലയിൽ തഴുകി… മോളേ…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പതിയെ അവളെ വിളിച്ചു… അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കൈ കൂപ്പി… ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു… ചിറ്റപ്പൻ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നു. എന്റെ മോള് എന്നോട് പൊറുക്കണം… ഇദ്ദേഹമാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ ! ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ ആരുമല്ല… തട്ടിയെടുത്തതാ ഞാൻ നിന്നെ.. ഇദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും… എന്താ ഇതൊക്കെ??? അവൾ കരച്ചിലോടെ ചോദിച്ചു… ഞാൻ പറയാം… കിരൺ സാർ മുന്നിലേയ്ക്ക് വന്നു… എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞനുജത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ കീർത്തി മോള്… സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ അവളെ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായി… ഒരാള് തട്ടിയെടുത്തു… എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ല… അന്ന് അവൾക്ക് ഒരു വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം… അകത്തു കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വച്ചു കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവളെ സെർവന്റിനെ ഏല്പിച്ചാണ് അമ്മ കുളിക്കാൻ പോയത്… തിരികെ വന്നപ്പോൾ മോളേ കാണുന്നില്ല… എല്ലാ സ്ഥലത്തും നോക്കി.. പുറത്തിറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് തല പൊട്ടി ബോധം മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്… ബാക്കി പറഞ്ഞത് അങ്കിളാണ്.. അന്ന് ഞാൻ ASI ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിനു കുറച്ചു മുൻപ് എന്റെ ബൈക്ക് പഞ്ചർ ആയി. വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് ഏതെങ്കിലും മെക്കാനിക്കിനെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി നടന്നാണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്. ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോൾ കണ്ടത് എന്റെ കീർത്തി മോളെയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഓടി രക്ഷപെടാൻ തുടങ്ങുന്ന ഇവനെയാണ്. ഓടിച്ചെന്നു രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു മോളേ വാങ്ങി…. പെട്ടെന്നാണ് ഇവൻ തറയിൽ കിടന്ന ഒരു മരക്കഷ്ണം എടുത്ത് തലയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചത്…. ബോധം മറയുന്നതിനു മുൻപ് എന്റെ പോന്നു മോളെയും അടക്കിപ്പിടിച്ചു ഓടുന്ന ഇവനെയാണ് കണ്ടത്… പിന്നീട് ഞാൻ ഇവനെയും എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു. കണ്ടെത്താനായില്ല…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു നിർത്തി…. പിന്നീട് ഇപ്പോഴാണ് ഇവനെ കാണുന്നത്… ഈ കുട്ടിയാണ് എന്റെ മകളെന്ന് ഇവൻ പറയുന്നു…..നീ എന്തിനാണ് ഇവളെ തട്ടിയെടുത്തതെന്നെനിക്കറിയണം…. എങ്ങോട്ടാണ് ഇവളെ കൊണ്ട് പോയതെന്നറിയണം… ഇത്ര നാളും എവിടെയായിരുന്നു എന്നറിയണം…. പറയെടാ നീ ഓരോന്നായി…. അങ്കിൾ വീണ്ടും രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും അയാളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഇത്തവണ ശ്രേയ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു…. ഞാൻ പറയാം… എല്ലാം പറയാം… ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണ്.. നിങ്ങളോടും ഇവളോടുമെല്ലാം…. ഒരനാഥനായിരുന്നു ഞാൻ… ആരുമില്ലാത്തവൻ… അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ട ഓർമ ഇല്ല. അകന്ന ഒരു ബന്ധുവാണ് വളർത്തിയത്. 14 ആമത്തെ വയസ്സിൽ ആയാളും പോയി… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി… ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പലതും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരൻ ദയ തോന്നി ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്നെ ഒരു വീട്ടിൽ കാർ ഡ്രൈവർ ആക്കി തരികയും ചെയ്തു. ആയിടയ്ക്കാണ് ഞാൻ ഇവളെ പരിചയപ്പെടുന്നത്… എനിക്കിവളെ ഇഷ്ടമായി.. ഇവൾക്ക് എന്നെയും. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് വക വയ്ക്കാതെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഇവൾ എന്നോടൊപ്പം വന്നു. പിന്നെ ഇവൾ ആയിരുന്നു എന്റെ ലോകം.. 2 വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നില്ല… ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു… കുഴപ്പം എനിക്കായിരുന്നു…. ചികിത്സിച്ചാൽ കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ ചെറിയ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. 5 വർഷം കാത്തിരുന്നു… ഫലമുണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയുള്ള ഇവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തളർന്നു പോയി… ഒടുവിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാമെന്നു കരുതി. പക്ഷെ ഒരു സ്ഥിരം ജോലിയോ ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിയോ ബാങ്ക് ബാലൻസോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു അനാഥാലയത്തിന്റെ അധികൃതരും കൈ മലർത്തിയപ്പോൾ തകർന്നു പോയി ഞാൻ… പിന്നെ പേടിയായി… ഇവൾ എന്നെ വിട്ടു പോകുമോയെന്ന്… ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുമോയെന്നുള്ള ഭയം എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലിയും നഷ്ടമായി. ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കോളമെത്തി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സാറിന് ഒരു ഡ്രൈവറിനെ വേണമെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി അറിഞ്ഞത്. അങ്ങനെ ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി. ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ മുൻ വാതിലിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ മുട്ടിലിഴഞ് വെളിയിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് വാവയെയാണ് കണ്ടത്. ഭംഗിയുള്ള ഒരു ചെറിയ പാവക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നി. അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു… മുന്നിലെ നാല് കുഞ്ഞിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടിയുള്ള ചിരി…. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 23 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ നമുക്ക് അറിയണം.. ഒന്നുകിൽ ഡോക്ടർ ചതിച്ചതാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ ആ സ്കാനിങ് സെന്ററിൽ ഉള്ളവരെ സംശയിക്കണം. നിങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് സ്കാൻ എടുത്തത്? ദേവീ scans… ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ റെക്കമെന്റ് ചെയ്തതാണ്… അവിടെ നിന്ന് തെന്നെ എടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്ക് നാളെ അവിടെ വരെ ഒന്ന് പോകാം… മ്മ്.. അതേ… കിരണിനെയും കൂട്ടാം… ഒരു പോലീസ് കൂടെ ഉള്ളത് നല്ലതാണ്.. ശെരിയെടാ.. അപ്പൊ നാളെ കാണാം.. നീ കിരണിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്ക്.. ചതിച്ചതാണോ ഞങ്ങളെ? രണ്ട് ഡോക്ടർസും ചേർന്ന്??? അതിന്റെ ആവശ്യം?? എത്രയാലോചിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും സ്കാനിങ് സെന്ററിലേക്ക് പോയി. കിരൺ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല… ചെറിയ ഒരു വിരട്ടലിന്റെ ആവശ്യമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ തന്നതെന്തന്നാണ് അവിടെ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. വീണ്ടും മനസ്സ് മുഴുവൻ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും കുമിഞ്ഞു കൂടി. ടാ കിരണേ… അരുണും ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? അയാൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്? ഞങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ചിട്ട് അയാൾക്ക് എന്ത് നേട്ടം? അയാൾ മാത്രമല്ലല്ലോ?. ഡോക്ടർ ഗീതയും പറഞ്ഞില്ലേ? അവരുടെ ലക്ഷ്യം കാശാണെന്നു കരുതാം… പക്ഷെ, ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ??? അയാൾ ഒരു കോടീശ്വരൻ ആണ്.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും ഇത്രയും ഫേമസ് ആയ ഒരു ഡോക്ടർ പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മറന്ന് കാശിനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം ഉണ്ട്. നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം.. ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ പൊക്കാം.. എന്താ? കിരൺ ഞങ്ങളെ നോക്കി.. അത് തന്നെയാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്. പക്ഷെ രഹസ്യമായിട്ടാവണം… ഇന്ന് sunday അല്ലേ? അയാൾ വീട്ടിൽ കാണും.. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോയാലോ? റാം എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ കിരണിനെയും. കിരൺ റാമിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ടാ… നീ അയാളെ വിളിക്ക്.. എന്നിട്ട് നിനക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു പേഷ്യന്റിന് ഡോക്ടറിനെ കാണണം അങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിക്ക്.. റാം ഉടൻ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് അയാളെ വിളിച്ചു. ടാ.. അയാൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ട് 12 മണിക്ക് മുൻപ് ചെന്നാൽ കാണാമെന്ന്. നമുക്ക് ഇപ്പൊ തന്നെ പോയേക്കാം.. ടാ… നീ അപ്പുനോട് പറഞ്ഞോ? കിരൺ എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു ടാ… ഇപ്പൊ കുറച്ചായി അവരൊക്കെ വന്നിട്ട്. നിമ്മീടെ അച്ഛന് എന്തോ നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.. എന്തൊക്കെയോ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ. കുറച്ചു ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു എന്ന്… നിമ്മീടെ അസുഖം കാരണം mind ഡിസ്റ്റർബേഡ് ആയിരുന്നു. ഒന്ന് പോകാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല എന്ന പറഞ്ഞത്. നിമ്മിക്ക് സുഖമില്ല എന്നെ ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞുള്ളു. അപ്പോഴേക്കും ഫോണിൽ കൂടി കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. ips കാരനാണെകിലും ചേച്ചിടെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞ് വാവയാ… അത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് നന്നായി… ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ ഇടിച്ചു പഞ്ചർ ആക്കിയേനെ… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ റാമിനൊപ്പം എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പിന്നെ ഞെട്ടൽ മറച്ചു പിടിച്ചു ചിരി വരുത്തി… മഹേഷ്‌ എന്താ റാമിനൊപ്പം? നിമിഷയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും? ഇപ്പൊ ഒന്നും ഇല്ല. ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനാണ് വന്നത്. ഡോക്ടർ സംശയത്തിൽ എന്നെ നോക്കി… ഡോക്ടർ റാമിനെ നോക്കി… ഏതോ patient ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് മഹേഷ്‌ ആണോ? ഞങ്ങൾ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് വന്നോട്ടെ? വന്നോളൂ… ഡോക്ടർ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. പിറകെ ഞങ്ങളും… സാറിന്റെ വൈഫ്‌? അവൾ ഇവിടെ ഇല്ല… മക്കളോ? അയാൾ വിഷമത്തിൽ മുഖം കുനിച്ചു… ഞങ്ങൾക്ക് കുട്ടികളില്ല.. oh സോറി… റാം വിഷമം ഭാവിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. തനിക്ക് മക്കൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണോ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയത്? ഞാൻ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.. എന്നിട്ടും സമ്മതിച്ചു തരാൻ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ തെളിവ് സഹിതം ഞങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞു എന്നയാളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഡോക്ടറെ… നിങ്ങളെപ്പോലെ പ്രഗത്‌ഭനായ ഒരു ഡോക്ടറിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല ഇതൊന്നും. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കുകയുമില്ല. പക്ഷെ,, നിങ്ങൾ ഇവിടെ കുറ്റവാളിയാണ്… ഒരു കുരുന്നു ജീവനെ ഇല്ലാതാകാൻ നോക്കിയായാൾ… ഒരു കൊലപാതകിയാകാൻ തയാറെടുത്തയാൾ… എന്ത് തെറ്റാണ് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് നിങ്ങളോട് ചെയ്തത്? നിങ്ങൾ ഇത്ര നാളത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിനിടയിൽ വളരെ മാന്യൻ ആയിരുന്നു… പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നയാൾ… അങ്ങനെയുള്ള നിങ്ങൾ സ്വന്തം ഇമേജ് പോലും നോക്കാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെങ്കിൽ…. എന്തായിരുന്നു അതിന് പിന്നിലുള്ള ചേതോവികാരം??? പറയണം ഡേവിഡ് സാർ… നിങ്ങൾ അത് പറയാതെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നും പോകില്ല… ശെരിയാണ്… എന്റെ പ്രൊഫഷൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആരും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്… എന്നെ തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് ദൈവമാകേണ്ടവനാണ് ഞാൻ… ഇത് വരെ ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഞാൻ കാലനാകാൻ ശ്രമിച്ചത് എന്റെ മകന് വേണ്ടിയാണ്…. അല്പം പോലും കുറ്റബോധം ആ മുഖത്ത് കാണാനായില്ല. മകന് വേണ്ടിയോ? മനസിലായില്ല…. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… അതേ… എന്റെ മകൻ.. അരുണിന് വേണ്ടി… അരുൺ മോഹന് വേണ്ടി… അരുൺ… അവൻ നിങ്ങളുടെ മകനോ? ഞാൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളെ നോക്കി… അവൻ.. അവൻ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സഹോദരിയുടെ മകനാണ്… അല്ല,, മക്കൾ ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് അവൻ മകൻ തന്നെ ആയിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ മകൻ… അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു… ഒരു പിതാവിന്റെ വാത്സല്യം ആണ് ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞത്. അതിന് നിങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യൻ അല്ലേ? ഞങ്ങളുടേത് love മാര്യേജ് ആയിരുന്നു… അതിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. അയാൾ നിവർന്നിരുന്നു… മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ നിങ്ങൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയില്ലേ? അവൻ ഇത്ര നാളും അനങ്ങാൻ പോലുംകഴിയാതെ കിടന്നത് നീ കാരണമല്ലേ? ഒരു വേള അവനെ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന് പോലും ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആ… നിന്നെ… ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയ നിന്നെ ഞാൻ പൂവിട്ടു പൂജിക്കണോ ? ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാൻ തന്നെയായിരുന്നു ഉദ്ദേശം… ആദ്യം നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ… പിന്നെ നിന്നെ… 5-6 മാസം കൊതിച്ചതല്ലേ അതിന് വേണ്ടി… പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന വേദന ഞങ്ങൾക്ക് കാണണമായിരുന്നു…. അവനു ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്ക് പകരം… അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി… കൊള്ളാം… നിങ്ങൾ ഒരു ഡോക്ടർ തന്നെയാണോ? നിങ്ങളുടെ മകനെന്നു പറയുന്നവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ നിങ്ങൾ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി അല്ലേ? അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു നിങ്ങൾ തിരക്കിയോ? അന്നത്തെ ആക്‌സിഡന്റ് അത് ആരും ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തതൊന്നുമല്ല… അത് ഒരു സാധാരണ ആക്‌സിഡന്റ് തന്നെയായിരുന്നു. അത് ഇവൻ create ചെയ്തത് ആയിരുന്നു എങ്കിൽ ആ കാർ ഉടമയെ നിങ്ങളുടെ മകൻ ജീവനോടെ വിടുമായിരുന്നു? നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമോ? നിങ്ങളുടെ മകൻ കാരണം ഇവന്റെ ഭാര്യ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന വിഷമങ്ങൾ… അത് എത്ര ഭീകരം ആയിരുന്നു എന്ന്? നിങ്ങളുടെ മകന് അവളോട് തോന്നിയ താല്പര്യം അവൾ അനുവദിച്ചു കൊടുക്കാത്തത്തിന്റെ പേരിൽ… അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ കയ്യിൽ കടന്ന് പിടിച്ചപ്പോൾ തല്ലിപ്പോയതിന്റെ പേരിൽ… ആദ്മാഭിമാനമുള്ള ഏതൊരു പെണ്ണും ചെയ്യുന്നതേ അവളും ചെയ്തുള്ളു… അതിന്റ പേരിൽ അവൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത് ചില്ലറയൊന്നുമല്ല… ആദ്യം അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്ന ആളിനെപ്പോലും അവൻ ഇല്ലാതാക്കി… ഒരു തെളിവും അവശേഷിപ്പിയ്ക്കാതെ… ഇപ്പോഴും അവൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇവനെ പോലെ ഒരാളെ… അവളെ നന്നായി മനസിലാക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾക്ക് ഭർത്താവായി കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്…. കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഡോക്ടർ ഇരുന്നു… ഒരക്ഷരം ശബ്ദിക്കാനാകാതെ… സ്തബ്ധനായി… മക്കളെ സ്നേഹിക്കാം.. വാത്സല്യ പൂർവ്വം വളർത്താം.. പക്ഷെ… അവരുടെ സ്വഭാവം കൂടി നന്നാക്കേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെ കടമയാണ്.. പണവും പ്രതാപവും ഒന്നുമല്ല… നല്ല സ്വഭാവമാണ്.. നല്ല പെരുമാറ്റമാണ്.. നല്ല മനസ്സാണ്…മക്കൾക്ക് നൽകേണ്ടത്. സഹിഷ്ണുതയും.. സ്നേഹവും…. മിതത്വവും ഒക്കെയാണ് മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്… നിങ്ങൾക്കൊന്നും അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾ അവനെ ക്രിമിനൽ ആയി വളർത്തി… അല്ല,,, അവന്റെ അച്ഛനും ക്രിമിനൽ ആയിരുന്നല്ലോ? ഇപ്പൊ അമ്മാവനും… കൊള്ളാം നല്ല ഫാമിലി… കിരൺ പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു… ഡോക്ടർ കണ്ണുനീരും നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് കണങ്ങളും തുടച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല ഡോക്ടർ അല്ല.. ഇനി ഡോക്ടർ ആയി ഇരിക്കാനുള്ള അർഹത പോലും നിങ്ങൾക്കില്ല… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു… അയാൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു… ഡോക്ടർ ഗീതയും നിങ്ങൾക്ക് കൂട്ടു നിന്നു അല്ലേ? ഇല്ല… അവർ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഫസ്റ്റ് സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടും എന്റെ ആൾ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്… അയാൾ കുനിഞ്ഞ ശിരസോടെ ഇരുന്നു… പശ്ചാത്താപം ആണല്ലോ എല്ലാത്തിന്റെയും പ്രായശ്ചിത്തം… നിങ്ങളുടെ ഈ കണ്ണുനീരിൽ സത്യം ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? അയാൾ മൗനിയായിരുന്നു വീണ്ടും കരഞ്ഞു. അവനെ ഞങ്ങൾ പൂട്ടിക്കോളാം … നിങ്ങളുടെ പുന്നാര മകൻ അരുണിനെ…. കിരൺ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് മിഴിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. പിന്നെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിയില്ല ഓഫീസർ….. അയാൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും കിരൺ അയാൾക്കിട്ടു രണ്ട് പൊട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കിരണിനെ പിടിച്ചു മാറ്റി…. നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്യണം… കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി അരുൺ ഒന്നും അറിയരുത്. ഒക്കെ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു എന്ന് അവൻ അറിയാൻ പാടില്ല.. അറിഞ്ഞാൽ?? നിങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതോക്കെ തെളിവ് സഹിതം പത്രങ്ങളിൽ വരും.. ചാനലുകൾക്ക് ചാകര ആയിരിക്കും… നിങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല ഇമേജ് അത് സ്വയം നശിപ്പിക്കരുത്… സർജ്ജറി കഴിഞ്ഞു എന്നും നിമ്മിക്ക് കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമായി എന്നും അവൻ വിശ്വസിക്കട്ടെ….. കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് അവനെ നന്നായൊന്നു കാണണം…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ എല്ലാം നിമ്മീ അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.. അമിതമായ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല… ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചാൽ അതിലേറെ ദുഖിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും… അതാണല്ലോ അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പഠിച്ചത്… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ പ്രത്ത്യേകിച്ചു പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ കടന്ന് പോയി… അരുണിന് എന്ത് ശിക്ഷ കൊടുക്കണം എന്നുള്ള ആലോചനയിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ നിമ്മിക്ക് ചെറിയ ഒരു പനി വന്നു. ക്ഷീണം ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കി. അവളെ ഇപ്പോൾ റാമിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉള്ള ഡോക്ടർ ജിൻസിയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ വെറുതെ ഓരോന്നാലോചിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് സിസ്റ്റർ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നത്.. … നിമിഷയ്ക്ക് നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ഉണ്ടാവും കേട്ടോ.. ഇവിടെ ഉള്ള എക്സ്ട്രാ മെഡിസിൻസ് ഒക്കെ എടുക്കാൻ വന്നതാണ്… ബാക്കിയുള്ളവ എങ്ങനെയാണ് കഴിക്കേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞു തരാം… സിസ്റ്റർ മെഡിസിൻ ബോക്സ്‌ എടുത്ത് അതിൽ നിന്നും tablets എടുത്ത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.. അപ്പോഴാണ് ഡോറിൽ ആരോ തട്ടിയത്.. മഹിയേട്ടൻ പോയി തുറന്ന് നോക്കി… ഒരു പെൺകുട്ടിയയായിരുന്നു പുറത്ത്…. സിസ്റ്ററിനെ കാണാൻ വന്നതാ… അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് തല ഉള്ളിലേക്കിട്ട് നോക്കി… നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖം… ചേച്ചി… ആഹ്.. നീയോ? കയറി വാ… സിസ്റ്റർ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ കുട്ടി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി… ഇപ്പൊ മുഖം എനിക്ക് വ്യക്‌തമായി… അതേ അവൾ തന്നെ… ശ്രേയ… ശ്രേയ… ഞാൻ വിളിച്ചു… അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്നെയും കണ്ടത്… നിമ്മിയേച്ചി… അവൾ ഓടി എന്റെ അടുത്തു വന്നു.. ചേച്ചി ഇവിടെ? ഞാൻ ചേച്ചിയെ ഒത്തിരി തിരക്കി… എവിടെയായിരുന്നു??? ഞാൻ അവളോട് എല്ലാം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു… മോളിപ്പോ ഇവിടെയാണോ? അല്ല ചേച്ചി.. ഞാൻ കുറച്ചു ദൂരെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഒരു മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ.. അവിടെ നേഴ്സ് ആണ്.. ഇപ്പൊ ചിറ്റപ്പൻ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആണ്. അതാണ്‌ വന്നത്.. ചിറ്റപ്പൻ?? മ്മ്.. ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാണ്.. മോള് കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ട് പേരെയും വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കി.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയില്ല… ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാ… ചിറ്റപ്പൻ ബാത്‌റൂമിൽ ഒന്നു വീണു.. കാലിൽ ചെറിയ പൊട്ടൽ ഉണ്ട്.. രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…… മഹിയേട്ടൻ ഇതാരാന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മഹിയേട്ടാ… ശ്രേയ.. ഫാദറിന്റെ ഓർഫനേജിൽ ഇവളായിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ട്… ചിറ്റപ്പന് ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…. അവര് പാക്ക് ചെയ്ത് റൂമിനു പുറത്ത് നിൽക്കുവാണ്. ഞാൻ ഈ ചേച്ചിയെ കാണാൻ വന്നതാ… ഞാൻ പോയി അവരെ കൂട്ടി പെട്ടെന്ന് വരാം. അവൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി.. അപ്പോഴാണ് കിരൺ സാറും അങ്കിളും വന്നത്… എങ്ങനെ ഉണ്ട് നിമ്മീ മോൾക്ക്? അങ്കിൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കുഴപ്പമില്ല അങ്കിൾ… ക്ഷീണമൊക്കെ കുറഞ്ഞു.. ഡോറിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു… ശ്രേയയും ചിറ്റപ്പനും കുഞ്ഞമ്മയും അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു… ശ്രേയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു… പെട്ടെന്നാണ് ‘ടാ…..’ എന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടത്… കിരൺ സാറിന്റെ അച്ഛൻ ! മുഖം ആകെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു… കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു…. അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞെത്തി… ടാ… നിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ കിട്ടില്ലാന്നു നീ കരുതിയോ??? ചോദ്യത്തോടൊപ്പം വലതു കൈ ഉയർത്തി ഒറ്റ അടിയായിരുന്നു കവിളിൽ… വേച്ചു പോയ ആ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചുവരിനോട് ചേർത്തു… ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… അച്ഛാ… വിട്… അയാളെ വിട്… കിരൺ സാർ ഓടിച്ചെന്നു അങ്കിളിനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി… വിടാനോ??? ഇവനെയോ??? നിനക്ക്… നിനക്കറിയാമോ?? ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളേ കൊണ്ട് പോയത്…. അദ്ദേഹം അലറി… ആ ശബ്ദം വിറച്ചു… തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 22 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഒരു ആഴ്ചയിൽ കൂടുതലൊന്നും സർജറി മാറ്റി വയ്ക്കാനാവില്ലെന്നാണദ്ദേഹം പറയുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ നിമിഷയുമായി us ലേയ്ക്ക് പോകണം.. നിമിഷേടെ മൈൻഡും ബോഡിയും വളരെ വീക്ക് ആണ്.. ഒപ്പം പ്രെഗൻസിയും. ഈ സ്റ്റേജിൽ ഇത്രയും ദൂരം ട്രാവൽ ചെയ്യുകാന്ന് പറഞ്ഞാൽ??? ഇമ്പോസിബിൾ ആണെന്നാണ് ഡേവിഡ് സർ പറയുന്നത്… ഞാൻ ആകെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആണെടാ…. ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഫാദർ… ജയറാം ഉദ്ദേശിച്ചത് ഡോക്ടർ ക്രിസ്റ്റീന വിൽഫ്രഡിനെ ആണോ? യെസ് ഫാദർ… ഫാദറിനു എങ്ങനെ അറിയും? ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു ചെറിയ റിലേഷൻ ഉണ്ട്… റിലേഷനോ?? യസ്.. she is my niece… .. എന്റെ അനുജൻ വിൽഫ്രഡിന്റെ മകളാണ്… 10th വരെ അവൾ എന്നോടൊപ്പം ആയിരുന്നു… പിന്നീടാണ് അവൾ സ്‌റ്റേറ്റ്സിലെയ്ക്ക് പോയത്. നിമിഷ മോളും അവളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. ഓർമ ഉണ്ടാകാൻ ചാൻസ് ഇല്ല.. അവള് വരും… എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും.. നിമിഷ മോളേ രക്ഷിക്കാൻ… അത് ഓർത്തു നിങ്ങൾ ടെൻഷൻ ആകണ്ട. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. ഈശ്വരനാണ് ഈ അവസരത്തിൽ ഫാദറിനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്… ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോക്കെയോ ചില പ്രതീക്ഷകൾ നാമ്പിടുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ നന്മ മാത്രമുള്ള എന്റെ നിമ്മിയെ അങ്ങനെ കൈ വിടാൻ ഈശ്വരന് കഴിയില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി… മനസ്സിൽ നിന്നും പറിച്ചെറിഞ്ഞ കുഞ്ഞെന്ന സ്വപ്നത്തിന് വീണ്ടും വേര് മുളച്ചു തുടങ്ങിയ പോലെ….ഇങ്ങനെ ഒന്ന് കേട്ടയുടനെ ആഗ്രഹങ്ങളെ വളരാൻ അനുവദിക്കണ്ട. മനസ്സിനെ അടക്കി നിർത്തണം. ഡോക്ടർ എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ? ഫാദർ തുടർന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാൻ സ്റ്റേസിലേയ്ക്ക് പോയതും അവളുടെ നിർബന്ധം കാരണമാണ്. നിമിഷ മോളേ സുഭദ്ര ടീച്ചറിന്റെ അടുത്ത ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ഇവിടെ നിന്നും ഒന്ന് മാറി നിൽക്കണമെന്ന് ഞാനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വപ്നവും ജീവനും എല്ലാം ആ ഓർഫനേജ് ഉം അവിടുത്തെ അന്ദേവാസികളും ആയിരുന്നു. അത് പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ തകർന്നു പോയി.. മാനസികമായും ശാരീരികമായും… ഒരു മൈനർ അറ്റാക്ക്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചു കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണെന്ന് ഡോക്ടർസ് പറഞ്ഞു. ഉടനെ ഒരു സർജ്ജറി വേണമെന്നും. ആ ഇടയ്ക്കാണ് ക്രിസ്റ്റി നാട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നത്. സ്റ്റേറ്റ്സിൽ ബെറ്റർ treatments ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ എന്നെയും ഒപ്പം കൂട്ടി. പിന്നെ ഇവിടെയും നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. നിമിഷ മോളേ ഒന്നും അറിയിക്കണ്ടാന്നു ഞാനാണ് സുഭദ്ര ടീച്ചറിനോട് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ഞാൻ ടീച്ചറിനോട് തിരക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ക്രിസ്റ്റി നാട്ടിൽ സെറ്റിൽഡ് ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുവാണ്. അവൾക്ക് പണ്ടേ ഇവിടമായിരുന്നു ഇഷ്ടം. ജയറാമിനോട് 6 മാസം പറഞ്ഞത് അത് കൊണ്ടാണ്. അവിടെ അവൾക്ക് ചില ഫോർമാലിറ്റീസ് ഒക്കെ തീർക്കാനുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം അവളെ. എത്രയും വേഗം വരാൻ പറയാം. അവൾ വരും…. അദ്ദേഹം അപ്പോൾ തന്നെ ക്രിസ്റ്റീനയെ വിളിച്ചു… കുറച്ചു മാറി നിന്നു സംസാരിച്ചു തിരിച്ചും വന്നു.. ക്രിസ്റ്റി വരും.. with in one week…ജയറാം അയച്ച റിപോർട്സ് ഒക്കെ അവൾ കണ്ടു. അവൾക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്… ഒപ്പം ചില സംശയങ്ങളും… പക്ഷെ ഡേവിഡ് സാറ് മറ്റ് വഴികളില്ലാന്ന് പറഞ്ഞ സ്തിക്ക്??? mahi…നിനക്ക് ക്രിസ്റ്റീനയെ അറിയാത്തോണ്ടാ.. 1%ചാൻസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് 100%ആക്കാൻ അവൾക്കറിയാം… തിലകന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ… 10 തലയാ അവൾക്ക്.. തനി രാവണി… എന്താ മോനേ റാമേ…. പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച് കുറ്റം മാത്രം പറയുന്ന എന്റെ റാമിന് ഇതെന്തു പറ്റി? ഈ വിശ്വാമിത്രന്റെ മനസ്സിൽ ആ മേനക കയറി കൂടു കൂട്ടിയോ?? ഫാദർ കേൾക്കാതെ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.. ങേ.. നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?? അവൻ ചെറുതായി പരുങ്ങി.. എനിക്കറിയില്ലേ നിന്നെ?? അല്ലെങ്കിൽ പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് നല്ലതൊന്നും നീ പറയാറില്ലല്ലോ?? പോടാ.. അവൾ നല്ല ഫ്രണ്ട്‌ലി ആണ്. പിന്നെ അവള് ഇപ്പൊ തന്നെ നല്ല വല്ല ചുള്ളൻ ചെക്കന്മാരെയും കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും… ഒഹ്.. അങ്ങനെ.. ഇല്ലെങ്കിൽ നോക്കാമായിരുന്നു അല്ലേ?? ഒന്ന് പോടാ എണീറ്റു… അവൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു. മ്മ്.. മ്മ്… മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി… ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഒഴിഞ്ഞു പോയത് പോലെ… പക്ഷെ അപ്പോഴും സന്തോഷിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് തയ്യാറായില്ല.. വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയിട്ട് എല്ലാം ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീഴുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയവേദന ഇനിയും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല… 🌷🌷🌷🌷🌷 ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കേണ്ട സമയമാണിത്… പിറക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്ദിക്കേണ്ട സമയം… അവളെക്കുറിച്ചു സ്വപ്നം കാണേണ്ട സമയം…. പക്ഷെ, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ഉരുകുന്ന ഹൃദയവുമായി എന്നെ ചാരി ഇരിക്കുന്ന നിമ്മിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന വികാരം എന്താണ്? എന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് സന്തോഷം അല്ല… സ്വപ്‌നങ്ങൾ അല്ല…. പ്രതീക്ഷകൾ അല്ല… ഉള്ളുരുകുന്ന വേദനയാണ്.. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന സങ്കടമാണ്… ഇന്ന് റാം പറഞ്ഞത് സന്തോഷത്തിനു വക തരുന്ന വാർത്ത തന്നെയാണ്… ക്രിസ്റ്റീന ഡോക്ടർ വരുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് ലഭിച്ച ആശ്വാസം ചെറുതൊന്നും അല്ല. പക്ഷെ എങ്ങനെ സന്തോഷിക്കും? എങ്കിലും അവർ വരുമെന്നുള്ള അറിവ് കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ എന്റെ പ്രാക്ടീക്ഷകൾക്ക് മേലെ പെയ്ത കുളിർ മഴയായിരുന്നു… അവ വീണ്ടും നാമ്പിടുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നു. അടക്കി വച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകു മുളച്ചു തുടങ്ങുന്നു. എത്ര വിലക്കിയിട്ടും അവ ഒരു ശലഭത്തെപ്പോലെ പാറിക്കളിക്കാൻ വെമ്പുന്നു…. എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടത് നിമ്മിയുടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഉള്ള വിളിയാണ്.. മഹിയേട്ടാ….. എന്താടോ?? മഹിയെട്ടന് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?? നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ…. അവളെ കിട്ടാത്തതിൽ… അവളില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ മഹിയേട്ടാ… എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി അവളത് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു… അവളുടെ കണ്ണിലേയ്ക്കുള്ള എന്റെ നോട്ടം ചെന്നു നിന്നത് ആ ഹൃദയത്തിലാണ്… അതിന്റെ ഉള്ളറകൾ നിറയെ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായിരുന്നു… കുഞ്ഞാറ്റയെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആയിരുന്നു…അവൾക്ക് നൽകാനായി പകുത്തു വച്ച സ്നേഹവും ലാളനയും ആയിരുന്നു… അവളുടെ ഹൃദയം കുഞ്ഞാറ്റ എന്നാണ് മന്ത്രിക്കുന്നതെന്നു തോന്നി… ആ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കുഞ്ഞാറ്റയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് തോന്നി… അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ എടുത്ത് നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു… ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ… ദേഷ്യമോ? അതും തന്നോട്? എനിക്ക് ഈ ജന്മം അതിന് കഴിയുമോ നിമ്മീ? നീ എന്റെ ശ്വാസമാണ് നിമ്മീ… ശ്വാസം ഇല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാകുമോ? എന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത ശേഷം life ൽ വിഷമങ്ങൾ മാത്രമല്ലേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ? എന്ന് ആരാ തന്നോട് പറഞ്ഞത്? എനിക്കറിയാം…. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു നിവർന്നിരുന്നു… അങ്ങനെ ഈ കുഞ്ഞി തലയ്ക്കകത് വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളൊന്നും എന്റെ മോള് കുത്തിക്കയറ്റേണ്ട… ഇപ്പൊ തന്നെ ഈ മനസ്സില് ആവശ്യയത്തിലധികം ടെൻഷൻ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം…. ഒരുപാട് ടെൻഷൻ അടിച്ചു ആ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്. അതിനകത്തു മുഴുവൻ ഞാനും നമ്മുടെ മോളും ആണെന്ന് ഓർമ വേണം…. അതിന് വേദനിച്ചാലേ ഞങ്ങൾക്കും നോവും… കണ്ണുകൾ നിറച്ചു അവൾ ചിരിച്ചു.. ഒരു വരണ്ട ചിരി… അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഹൃദയവേദന കൂട്ടി… നിമ്മീ… താൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും ഒക്കെ കടിഞ്ഞാണിട്ട് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണെന്നു എനിക്കറിയാം… ഇനി അത് വേണ്ട.. ആ കടിഞ്ഞാൺ നമുക്ക് അങ്ങ് പൊട്ടിച്ചു കളയാം… എന്നിട്ടും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങാം… മഹിയേട്ടാ?? എനിക്ക് വട്ടായോന്നാവും അല്ലേ താൻ ആലോചിക്കുന്നത്? തനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാം… സർജ്ജറി വേണ്ടി വരില്ല. അല്ലാതെ തന്നെ റിക്കവറി possible ആണെന്ന് റാമിന്റെ പരിചയത്തിൽ ഉള്ള ഒരു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. ആണോ മഹിയേട്ടാ?? അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരി കത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. കുറേ നാളുകളായി അവൾക്ക് അന്യമായിരുന്ന സന്തോഷം അവളിലേക്ക് തിരികെയെത്തുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഞാൻ എല്ലാം വിശദമായി അവളോട് പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു അവൾക്ക്…. ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെയുള്ള അവളുടെ ചിരി… അതെന്നെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു…. കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി എന്റെ നെഞ്ചോട്‌ ചേർന്ന് കിടന്നു അവൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി…ഒപ്പം ഞാനും… 💥💥💥💥💥💥💥💥 4 ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്രിസ്റ്റീന ഡോക്ടർ എത്തി. ഉള്ളു നിറയെ ഭയത്തോടെയാണ് ഞാനും നിമ്മിയും അവരെ കാണാൻ പോയത്. റാമിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ സാധിച്ചു.റാമും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ നിമ്മിയുടെ റിപോർട്സ് ഒക്കെ വിശദമായി പരിശോധിച്ചു. ഒപ്പം നിമ്മിയെയും… എന്തോ സംശയം ഉള്ളത് പോലെ അവർ റിപ്പോർട്ടിലേയ്ക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി ക്രിസ്റ്റി? റാം അവരുടെ സംശയം നിഴലിക്കുന്ന മുഖ ഭാവം കണ്ട് ചോദിച്ചു. ഈ റിപ്പോർട്ട്‌… ഇത്… fake ആണെന്ന് തോന്നുന്നു റാം… fake ഓ? yes… ഇതിനുള്ളിലെ പല കാര്യങ്ങളും എന്നെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു… പിന്നെ നിമിഷയെ ഞാൻ പരിശോദിച്ചതാണല്ലോ? ഇതിൽ കാൻസർ spread ചെയ്‌തിട്ടുള്ളതായാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷെ, പ്രെഗ്നൻസിയുടെ അല്ലാതെ ക്യാൻസറിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും നിമിഷയുടെ ബോഡിയിൽ ഇല്ല… അവർ വീണ്ടും സംശയത്തോടെ റിപ്പോർട്ടിൽ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. റോഷൻ… ഒന്ന് എന്റെ op യിലേക്ക് വരാമോ? …… ok. fine… അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞ് സുമുഖനായ ഒരു ഡോക്ടർ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നു… meet mr. roshan… റേഡിയോളോജിസ്റ് ആണ്… റോഷൻ ഇതൊന്ന് നോക്കു… അവർ കയ്യിലിരുന്ന റിപോർട്സ് ഡോക്ടറിനു കൈമാറി. ഡോക്ടർ അത് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.. നമുക്ക് ഒരു റീടെസ്റ്റിനു പോകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. എന്റെയും openion അത് തന്നെയാണ്… മഹേഷ്‌ നിങ്ങൾ റോഷനോടൊപ്പം പോകു… ഒരു സ്കാൻ കൂടി നോക്കാം… ഞാൻ റാമിനെ നോക്കി. നിങ്ങൾ പൊക്കോ… ഞാൻ വന്നേക്കാം… ഞങ്ങൾ ഡോക്ടർ റോഷനോടൊപ്പം സ്കാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി. സ്കാൻ കഴിഞ്ഞ് നേരെ വീട്ടിലേക്കും. റിസൾട്ട്‌ റാം വാങ്ങാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം മനസ്സിന് ഒരു കുളിർമ യാണ്‌ തന്നത്. റിപ്പോർട്ട്‌ fake ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനർത്ഥം നിമ്മിക്ക് അങ്ങനെ ഒരസുഖം ഇല്ല എന്നല്ലേ? നിമ്മിക്കും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനും ഒരാപത്തും ഉണ്ടാകില്ല എന്നല്ലേ? ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം സത്യമാകനേ എന്ന് അറിയുന്ന ദൈവങ്ങളെ എല്ലാം വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അപ്പോഴും ഒരാശങ്ക ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. റിപ്പോർട്ട്‌ fake ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനർത്ഥം ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ ഞങ്ങളെ cheat ചെയ്തു എന്നാണ്… അദ്ദേഹത്തിന് അതിന്റെ ആവശ്യം എന്താണ്? അറിയില്ല…. എന്റെ അറിവിൽ അദ്ദേഹം മിടുക്കനായ ഒരു ഡോക്ടർ ആണ്… പിന്നെ എങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന് അബദ്ധം പറ്റും? അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ? മനസ്സിൽ നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു. ഒന്നിനും എനിക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല. രാത്രി റാം വിളിച്ചു. ഇത്തവണ എന്ത് കൊണ്ടോ ഭയം തോന്നിയില്ല. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്‌തപ്പോൾ കൈ വിറച്ചില്ല… വിഷമിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും ആകില്ല കേൾക്കാൻ പോകുന്ന വാർത്ത എന്ന് ഉള്ളിൽ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ…. ടാ.. ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ… നിമിഷയ്ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. she is perfectly alright. കുഞ്ഞിനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാർത്ത.. അത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കുളിർമഴ പോലെ വന്നു പതിച്ചു. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 21 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അവൾ പതിയെ എന്റെ ഷിർട്ടിലെ പിടി വിട്ടു…. കൈ രണ്ടും തലയിൽ താങ്ങി തറയിലേക്ക് ഊർന്നിരുന്നു… സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… സമ്മതിക്കില്ല… ഞാൻ മരിച്ചാലും സമ്മതിക്കില്ല…. എന്റെ കുഞ്ഞ്… അവളെ എനിക്ക് വേണം… കൊല്ലാൻ സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. ഞാൻ അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പിച്ചു എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു… നിമ്മീ… മോളേ…. ഇങ്ങനെ കരയല്ലേടാ…. കഴിയില്ല മഹിയേട്ടാ… ആര് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ഇതിനു സമ്മതിക്കില്ല. എന്റെ അവകാശമാണ്.. ഏതൊരു സ്ത്രീയുടെയും അവകാശമാണ് ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുക എന്നുള്ളത്. അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ അവൾ ഒരു സ്ത്രീയല്ല…. ഒരമ്മയാവുക എന്നുള്ള എന്റെ അവകാശം നിഷേധിക്കല്ലേ മഹിയേട്ടാ… ഒരു കുഞ്ഞിനെ… അമ്മേ എന്നുള്ള അവളുടെ വിളി… അത് കേൾക്കാൻ.. അവളെ ഒന്ന് വാരിയെടുത്തു ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ… ഏതൊരു സ്ത്രീയെയും പോലെ ഞാനും കൊതിക്കുന്നു മഹിയേട്ടാ…. അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ പിന്നെ ഈ നിമ്മി ഇല്ല… ഒരമ്മയാകാനാകാതെ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ സുഖകരമാണ് മഹിയേട്ടാ മരണം… ഞാൻ ഇതുവരെ മഹിയെട്ടനോട് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പൊ അപേക്ഷിക്കുകയാണ്… എന്നെ നിർബന്ധിക്കല്ലേ മഹിയേട്ടാ…. കഴിയില്ല എനിക്കതിനു… ഒരിക്കലും കഴിയില്ല…. കൊതിച്ചു പോയി ഞാൻ.. അത്രയേറെ നമ്മുടെ മകളെ… അവളെ എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ അവളെ കൂടുതൽ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു…. നിമ്മീ… ഞാൻ പറയുന്നത് താൻ സമാധാനത്തോടെ കേൾക്കണം. എനിക്കറിയാം തന്റെ വിഷമം. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പക്ഷെ, നിന്നെ വച്ചൊരു പരീക്ഷണത്തിന് എനിക്ക് കഴിയില്ല നിമ്മീ…. നിന്നെപ്പോലെ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് ഒരു കുഞ്ഞു നിമ്മിയെ…. പക്ഷെ, സാഹചര്യങ്ങളോട് നമ്മൾ പൊരുത്തപ്പെട്ടേ പറ്റു… സത്യം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാകൂ… ഫസ്റ്റ് സ്റ്റേജ് ആണ് അതുകൊണ്ട് തന്നെ പൂർണമായും ഭേദമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുണ്ട്. വഴി ഇതൊന്ന് മാത്രമാണ്… എനിക്ക് നിന്നെ വേണം… നീയില്ലാതെ എനിക്ക് കഴിയില്ല പെണ്ണേ… എനിക്കറിയാം മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങളെന്നെ എത്രയധികം സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ… ഇന്ന് എന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കാരണമാണ് മഹിയേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്… നാളെ ഒരു ദിവസം നമുക്കായി ഒരു കുഞ്ഞു വേണമെന്ന മോഹം മഹിയെട്ടനിലും ശക്തമാകും… അന്ന്… അന്നെന്നെ വെറുത്തു പോകില്ലേ??? സഹിക്കാനാകില്ല എനിക്കത്…. നീ എന്നെ അങ്ങനെയാണോ മോളേ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കൈ പിടിച്ചത് ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് നിന്നെ നഷ്ടമാക്കാനല്ല. ജീവിതാവസാനം വരെ ഒപ്പം കൂട്ടാനാണ്. നിന്റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം എന്റേത് കൂടിയാണ്. അസുഖത്തിന്റെ സീരിയസ്നെസ്സ് നിനക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ലേ നിമ്മീ??? ചികിത്സിക്കാതെ പറ്റില്ല. സർജറി ചെയ്‌താൽ എനിക്ക് നിന്നെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കാം… ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് നിന്നെക്കൂടി നഷ്ടമാകും നിമ്മീ… പിന്നെ കുഞ്ഞ്…. നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ അഡോപ്റ്റ് ചെയ്യാം മോളേ… എന്നിട്ട് അവനെ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ നമ്മുടെ സ്വന്തമായി വളർത്താം. നിനക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തമായിക്കണ്ടു സ്നേഹിക്കാനാകും എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. എനിക്കും അതിന് കഴിയും… നീ ഒപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ…. നിന്നെ മാത്രം… നിന്നെ മാത്രം കൈവിട്ടു കളയാൻ എനിക്കാവില്ല നിമ്മീ… ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ ഉണ്ടാകും… അത് പോരെ നിനക്ക്??? പക്ഷെ… മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ…. എന്റെ വിഷമം കൂടി നീയൊന്ന് മനസിലാക്കു നിമ്മീ… സമ്മതിക്കില്ലേ നീ ??? എനിക്ക് വേണ്ടി…. പിന്നെ അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. സമ്മതമെന്നോണം പതിയെ തലയാട്ടി… ആ ഉള്ളു നീറുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. നെഞ്ച് പിടയുമ്പോഴും എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവൾ ഇതിന് തയ്യാറാകുന്നത് എന്നും അറിയാമായിരുന്നു…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ നിമ്മിയിലെ മാറ്റം എന്നെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു. അവളുടെ സന്തോഷം പൂർണമായും ഇല്ലാതെയായി. അവളൊന്നും ചിരിച്ചു കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങളായി. മുഖത്തെ ഐശ്വര്യവും പ്രസരിപ്പും ഒക്കെ എങ്ങോട്ടാ പോയി മറഞ്ഞു. കണ്ണൊക്കെ കുഴിഞ്ഞു കൺതടങ്ങളിലെ നിറമൊക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവിടെ കറുപ്പു രാശി പടർന്നു. കഴിഞ്ഞു ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് അവളുടെ രൂപം തന്നെ മാറിപ്പോയി… ആകെ ക്ഷീണിച്ച് മെലിഞ്ഞുണങ്ങി… നിമ്മി ആണോ എന്ന് തന്നെ സംശയം തോന്നുന്ന രൂപം. ഊണും ഉറക്കവും ഇല്ല. ഞാൻ ഒത്തിരി നിർബന്ധിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തിരി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കുന്നത്. അവളുടെ ശരീരത്തിനല്ല മനസ്സിനാണ് വേദന എന്നെനിക്കറിയാം… ആ വേദനയാണ് ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് അവളുടെ രൂപം തന്നെ മാറ്റിയതെന്നും… എന്നും പുലർച്ചെ കുളിച്ചു പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് കൊളുത്തിയിരുന്ന നിമ്മിയെ പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടില്ല… ദൈവങ്ങളോട് പോലും അവള് പിണക്കം ഭാവിച്ചു…. ആരായാലും മാറിപ്പോകും… ജീവിതത്തിന്റെ കറുത്ത ഏടുകൾ മാത്രം തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ… ഇതിനകം തന്നെ അത്രയ്ക്കും അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്റെ പെണ്ണ്…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ എന്റെ അരികിലായി എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുകയാണ് നിമ്മീ. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആ ഹൃദയ വേദനനയും ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്….. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.. മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?? ചോദിക്കേടോ.. ഈ മുഖവുരയുടെ ആവശ്യമില്ല എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? നമുക്ക് ജയറാം ഡോക്ടറിനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ചാലോ? അദ്ദേഹത്തിന് പരിചയത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലോ? സർജ്ജറി ഒഴിവാക്കാനായാലോ?? നമ്മുടെ പൊന്നിനെ നമുക്ക് രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലോ? ട്രിവാൻട്രത്തെ ഏറ്റവും ഫേമസ് onchologist ആണ് ഇദ്ദേഹം.. ഡേവിഡ് സാറിനേക്കാൾ ബെറ്റർ option ജയറാമിന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്നാലും ഞാൻ വിളിച്ചു നോക്കാം…. ഇങ്ങനെ ഒരു സാധ്യതയെപ്പറ്റി ഞാൻ എന്താണ് ആലോചിക്കാത്തത്? എന്തായാലും വിളിച്ചു നോക്കാം.ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടായാലോ? ഞാൻ റാമിനെ വിളിച്ചു. ഫസ്റ്റ് റിങ്ങിൽ തന്നെ അവൻ കാൾ എടുത്തു. നിന്നെ വിളിക്കാനായിട്ടാ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തത്. കുറച്ചു നാളായല്ലോ നിന്റെ കാൾ കണ്ടിട്ട്? എന്ത് പറ്റി? നമ്മളെയൊക്കെ മറന്നോ? ഞാൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവനോട് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. ടാ… ഇതിപ്പോ… ഡേവിഡ് സാറിനെ എനിക്കറിയാം… മിടുക്കനാണ്.. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് മറ്റൊരു ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല… നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ.. ഇത് വരെയുള്ള റിപോർട്സ് ഒക്കെ എനിക്ക് വാട്സ്ആപ്പ് ചെയ്യുകയോ മെയിൽ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യൂ… ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ… എനിക്ക് പ്രതീക്ഷയൊന്നും തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും നിമ്മിയ്ക്ക് ആശ്വാസമാകട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു… അവൻ റിപ്പോർട്ട്‌ ഒക്കെ അയച്ചു കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും സാധ്യത ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൻ വിളിക്കും. മ്മ്… ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല മഹിയേട്ടാ…….എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ? ഏയ്‌.. അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാതിരിക്കേടോ…. എല്ലാം ശെരിയാകും… ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം പറഞ്ഞു. , ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ പിറ്റേന്ന് നിമ്മിയ്ക്ക് കുറച്ചു വിരുന്നുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു… അവളുടെ ടീച്ചറമ്മയും ആനന്ദും പിന്നെ അവൾക്കു ഒത്തിരി സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു സർപ്രൈസും…… അവൾ ഏറ്റവും അധികം സ്നേഹിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ… അവൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾ… അവളുടെ ഫാദർ ! ഫാദറിനെ കണ്ടു നിമ്മി ഓടിപ്പോയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. കരയുകയായിരുന്നു അവൾ… സുഖമാണോ മോളേ? എത്ര നാളായി എന്റെ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട്? സുഖമാണോ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് പറയേണ്ട മറുപടി എന്താണെന്നറിയാതെ അവൾ എന്നെ നോക്കി… ഫാദറിനോട്‌ മറുപടി പറയാനാകാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ടീച്ചർ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു… ഫാദറിനോട്‌ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മോനേ…. മോൻ തന്നെ സംസാരിക്കു… ഞാൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഫാദറിറിനോട് സംസാരിച്ചു…. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു… അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിമ്മിയുടെ മുടിയിൽ തഴുകി… എന്റെ കുട്ടി എല്ലാരുടെയും നന്മ മാത്രമേ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളു.. എന്നിട്ടും കർത്താവ്‌ അവളെ പരീക്ഷിക്കുകയാണല്ലോ? സംസാരിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് പുറത്ത് കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്?? ഈ സമയത്ത് ഇതാരാണ് എന്ന ചിന്തയോടെയാണ് ഞാൻ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയത്. സിറ്റ് ഔട്ടിലേയ്ക്ക് കയറി വരുന്ന റാമിനെയാണ് കണ്ടത്. ആഹാ.. നീയോ?? എന്താടാ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ? എനിക്ക് ഇവിടെ വരാൻ എന്താ മുൻ‌കൂർ അനുവാദം വാങ്ങണോ? ഒന്ന്… പോടാ… നിനക്ക് ഒന്ന് വിളിക്കാരുന്നില്ലേ? നിന്നോട് നേരിട്ടൊന്നു സംസാരിക്കാൻ വന്നതാടാ… അവൻ എന്റെ തോളിൽ കൈ ഇട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു… എന്നാ വാ… ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി.. ഫാദറിനു റാമിനെ പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു. തിരിച്ചും… ടീച്ചറും അമ്മയും നിമ്മിയും കൂടി അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. ഒപ്പം ആനന്ദും… ഞങ്ങൾ നിമ്മിയുടെ അസുഖത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്നു… ടാ.. ഞാൻ വന്നത് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനാണ്. എന്റെ പരിചയത്തിൽ ഒരു onchologist ഉണ്ട്. one miss. ക്രിസ്റ്റീന…. ആള് ഇപ്പൊ അമേരിക്കയിലാണ്. അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഫേമസ് onchologist… പ്രായം 30നോട്‌ അടുത്തേ ഉണ്ടാവുള്ളു… പക്ഷെ അപാര കഴിവാണ്.. ഈ പ്രായത്തിനിടയിൽ തന്നെ അവർ മരിക്കും എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരുപാട് രോഗികളെ ഭേദമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 5% പോലും റിക്കവറി ചാൻസ് ഇല്ലാത്തവരെ രക്ഷപെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്….അവർ എല്ലാ വർഷവും ഒരു മാസം ഞാൻ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അടുത്ത week വരേണ്ടതാണ്. ആളിനെ ഞാൻ കോൺടാക്ട് ചെയ്‌തിരുന്നു. പക്ഷെ ഇത്തവണ 6 മാസത്തിനു ശേഷമേ ആള് നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരുള്ളൂ….അവർക്ക് ഉടനെ നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരാനാവില്ല എന്ന്.. പക്ഷെ 6 മാസം… അതുവരെ??? ഞാൻ നിശബ്ദനായി എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. ഞാൻ ഡേവിഡ് സാറുമായി കോൺടാക്ട് ചെയ്തു. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 20 പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ചെയറിലേയ്ക്ക് ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നപ്പോൾ ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി. റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിമ്മി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നിഷ്കളങ്കന്മായ അവളുടെ മുഖം മനസ്സിൽ വീണ്ടും വിങ്ങലുണ്ടാക്കി… ശാന്തയായി ഉറങ്ങുന്ന അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുംബിച്ചു ഞാനും കിടന്നു. പക്ഷെ നിദ്രാദേവി എന്നെ കടാക്ഷിച്ചില്ല… പലതും ചിന്തിച്ചു കിടന്നു ഉറക്കം നഷ്ടമായി. പതിവ് പോലെ നിമ്മിയാണ് കോഫിയുമായി വന്ന് ഉണർത്തിയത്. 7 മണിയായി മഹിയേട്ടാ. ഇന്നും ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ലേ? ഇല്ലെടോ രണ്ട് ദിവസം ലീവ് പറഞ്ഞു. എന്ത് പറ്റി? ഇപ്പൊ എന്തിനാ ലീവ് എടുക്കുന്നെ? രണ്ട് ദിവസം എന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഇരിക്കണമെന്ന് തോന്നി… നിമ്മി എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാണാതെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പി ഞാൻ ചോദിച്ചു. താൻ എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്? ഇപ്പൊ ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ടോ? എനിക്കിപ്പോ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല മഹിയേട്ടാ. ചെറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടെന്നേ ഉള്ളു. എന്നാലും അധികം സ്‌ട്രെയിൻ എടുക്കണ്ട. റെസ്റ് എടുക്കണം… നിങ്ങൾ എല്ലാരും കൂടി എന്നെ ഒരു രോഗിയാക്കും… ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. (നീ ഇപ്പോൾ ഒരു രോഗിയാണ് മോളേ…. നീ അറിയുന്നില്ലന്നേയുള്ളൂ…..) എനിക്കൊന്നു പുറത്തു പോകണം. ഒരാളിനെ കാണാനുണ്ട്. ഫുഡ്‌ കഴിഞ്ഞല്ലേ പോകുള്ളൂ? മ്മ് അപ്പോഴാണ് നിമ്മിയ്ക്ക് ഒരു കാൾ വന്നത്. ഫാദർ ആണ്.. അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അതു വരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു സന്തോഷം ആ മുഖത്ത് ഞാനും കണ്ടു. പത്തു മിനിറ്റോളം നിമ്മി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു. കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു തിരികെ വരുമ്പോൾ പുതിയ കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയ കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ മുഖമായിരുന്നു അവൾക്ക്. ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ എത്തിയിരുന്നില്ല. ഡോക്ടർ വന്ന ഉടൻ തന്നെ എന്നെ അകത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചു. മഹേഷ്‌ ഇരിക്കൂ… മനസ്സ് ആകെ കലുഷിതമായിരുന്നു. പിടയ്ക്കുന്ന ഉള്ളുമായി ഞാൻ ഡോക്ടറിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. സീ Mr.മഹേഷ്‌… നമുക്ക് കൂടുതൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യാനാകില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് നമുക്കത് cancer ആണോ എന്ന് കൺഫേം ചെയ്യണം. ആണെങ്കിൽ അതിന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഉടൻ തന്നെ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. നിങ്ങൾ നിമിഷയേയും കൂട്ടി ഡേവിഡ് സാറിനെ പോയി കാണണം. ബയോപ്സിക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ അദ്ദേഹം ചെയ്തു തരും. വൈകിപ്പിക്കരുത്. കഴിയുന്നതും നാളെ തന്നെ പോകണം. നിമിഷയുടെ പ്രെഗ്നൻസി ആണ് നമുക്ക് മുന്നിലെ പ്രശ്നം… ഡോക്ടർ….അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ തന്നെ എഫക്റ്റീവ് ട്രീറ്റ്മെന്റ്സ് ഉണ്ടാകുമല്ലോ അല്ലെ? ഏറ്റവും എഫക്റ്റീവ് hysterectomy തന്നെയാണ്… അതായത്.. removal of യൂട്രസ്… ഈ അവസരത്തിൽ… കുഞ്ഞ്… നമുക്ക് ആലോചിക്കണം… ഹൃദയം തകർന്നാണ് അവിടെ നിന്നും വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചത്. ഉള്ളു മുഴുവൻ നിമ്മി ആയിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവൾ എന്റെ ഹൃദയം കീഴടക്കിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവളാണ്. അവളില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇല്ല എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവളുടെ ഓരോ വേദനയും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ ഏൽക്കുന്ന മുറിവുകളായി എനിക്ക് തോന്നി… ഡ്രൈവിങ്ങിൽ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. പല തവണ ആരെയൊക്കെയോ ഇടിക്കാൻ നോക്കി… അശ്രദ്ധമായ ഡ്രൈവിംഗ് കാരണം പലരുടെയും ചീത്ത വിളി കെട്ടു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ വീട്ടിൽ എത്തി. എങ്ങനെ നിമ്മിയെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഞാൻ. എന്റെ മുഖം ഒന്ന് വാടിയാൽ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകും. ഉള്ളിലെ വിഷമം മറച്ചു വച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളോട് സംസാരിക്കണം. എനിക്കതിന് കഴിയുമോ ആവോ? ഹാളിൽ അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ് മാമന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് തിരികെ പോയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ട ഉടനെ അമ്മ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. മോനെ ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞു? നിമ്മി? നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ട് മോൾക്ക്. ഞാൻ പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ റൂമിൽ ആണ്. മുകളിലോ? മ്മ് ഞാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. വിശദമായി…. മുഴുവൻ കേട്ടു കഴിഞ്ഞ് വിഷമത്തോടെ അമ്മ സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുന്നു. നാളെ നിമ്മിയെയും കൂട്ടി ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ പോകണം. പുള്ളി ഓങ്കോളജിസ്റ്റ് ആണ്. എന്ത് പറഞ്ഞു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുമെന്നാണ് ആലോചിക്കുന്നത്. എന്നായാലും മോള് അറിയേണ്ടതല്ലേ മോനേ? മ്മ്.. എങ്ങനെയാ ഞാൻ ഇതവളോട് പറയുക??? എനിക്കറിയില്ല അമ്മേ… അമ്മയ്ക്കരികിലായി സിറ്റിയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. മോൻ വിഷമിക്കണ്ട. ഞാൻ സംസാരിക്കാം മോളോട്…. എല്ലാം പറയാം… വിഷമം ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു? എന്തിനാണാവോ ദൈവം ആ കുഞ്ഞിനെ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കുന്നത്??? ഞാനും ഒരുപാട് മോഹിച്ചതാണ് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ… ഇപ്പൊ… അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. ഞാൻ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്നു. അമ്മ എന്റെ മുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ മനസിന്റെ ഭാരം ഒരല്പം കുറഞ്ഞു. അമ്മയാണ് അവളോട് സംസാരിച്ചത്. കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമാകുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ല… അത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനാകില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര വിഷമമൊന്നും അവൾക്ക് ഉണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിന് ആപത്തൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് അമ്മ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അവൾക്ക് അസുഖമാണെന്ന് പറയുമ്പോഴല്ല, ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമില്ലാതാകുമ്പോഴാണ് അവൾ കൂടുതൽ വിഷമിക്കുന്നത്. ‘എനിക്ക് ആപത്തുണ്ടാകുമ്പോഴല്ല എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും വിഷമമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നത്’ എന്ന് അവൾ ഇടയ്ക്ക് പറയാറുമുണ്ട്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ പോയി. ഗീത ഡോക്ടർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. അദ്ദേഹം തന്നെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നിമ്മിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. hysterectomy യുടെ കാര്യം ഒഴികെ. 5 1/2 മാസം പ്രെഗ്നന്റ് ആയ ഒരു സ്ത്രീയോട് യൂട്രസ് നീക്കം ചെയ്യന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയ വേദന അദ്ദേഹത്തിന് മനസിലാകുമല്ലോ? നമുക്ക് ഒരു ബയോപ്സി എടുക്കണം…..as soon as possible. ഇന്ന് തന്നെ സാമ്പിൾ കളക്ട് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അത്രയും നല്ലത്. സാമ്പിൾ കളക്ഷന്റെ പ്രൊസീജിയർ സിമ്പിൾ ആണ്. ഇന്ന് തന്നെ ചെയ്യാം ഡോക്ടർ. ഞാൻ റെഡി ആണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ ദൃഢനിശ്ചയവും ഭയമില്ലായ്മയും എന്നെ അദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തി. എങ്ങനെ കിട്ടി ഈ പെണ്ണിന് ഇത്ര ധൈര്യം. എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു തലവേദന വരുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയുന്നവളാണ്. കാൻസർ ആണെന്ന് സംശയം പറഞ്ഞിട്ടും ധൈര്യത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ? അതിന്റെ സീരിയസ്നെസും കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമാകുമെന്നും അവൾക്ക് അറിയില്ല എന്ന് തോന്നി. ഡോക്ടർ നഴ്സിനെ വിളിച്ചു സാമ്പിൾ കളക്ഷന് വേണ്ട ഏർപ്പാടുകളൊക്കെ ചെയ്തു. നിങ്ങൾ സിസ്റ്ററിനൊപ്പം പൊയ്ക്കോളൂ. op time കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ എത്തിക്കോളാം. ചെറിയ സെഡേഷന്റെ ആവശ്യമേ ഉള്ളു. അതിന്റെ എഫക്ട് മാറുമ്പോൾ പോകാം… അമ്മ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരാത്തതിനാൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു അമ്മയോട് വിവരങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു. എന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ ഭയവും ടെൻഷനും ആയിരുന്നു. ബയോപ്സി റിസൾട്ടിനു കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ വേണമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു. നിമ്മിയെ റൂമിൽ കിടത്തിയ ശേഷം ഞാൻ ഫോണുമായി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. കിരണിനെ വിളിക്കാൻ… ഞാൻ വിവരങ്ങളൊക്കെ അവനോട് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. വിഷമിക്കണ്ടടാ. ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം സത്യമാകില്ല. റിസൾട്ട്‌ നെഗറ്റീവ് ആയിരിക്കും. അങ്ങനെയാണെടാ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അവനോട് കുറച്ചു സമയം സംസാരിച്ചു. അത്ര നേരമെങ്കിലും എല്ലാം മറക്കാമല്ലോ? റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിമ്മീ കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടു എഴുന്നേറ്റു. നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടലെ? തനിക്ക് പേടിയുണ്ടോ?. റിസൾട്ടിനെക്കുറിച്ച ഓർത്ത്? പേടിക്കണ്ട.. നല്ലത് മാത്രം നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം… നല്ലത് മാത്രം ചിന്തിക്കാം…. നല്ലതോ? എനിക്കോ മഹിയേട്ടാ??? അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിളറിയ ചിരി ഉണ്ടായി. ഇല്ല മഹിയേട്ടാ… എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല. മോഹങ്ങളൊക്കെ എന്നോ അസ്തമിച്ചതാണ് മഹിയേട്ടാ.. എന്നാലും മനുഷ്യനല്ലേ??? നമ്മള് പോലും അറിയാതെ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ചു പോകും…. മോഹിച്ചു പോകും…. നിർവികാരയായി അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ വേദനിച്ചത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്. നീ ഇപ്പൊ കാണിക്കുന്ന ഈ ധൈര്യം എനിക്ക് ഇല്ലാതെ പോകുന്നു നിമ്മീ …. അവളുടെ വലതു കരം കവർന്നു ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവളെന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഒരാഴ്ച പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ കടന്നു പോയി. അവൾക്ക് ഭയം കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞ് safe ആയിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഫോൺ അവൾക്ക് നൽകിയതേയില്ല. അസുഖത്തെക്കുറിച്ചു അവൾ സെർച്ച്‌ ചെയ്ത് നോക്കിയാലോ എന്നുള്ള ഭയം ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ. കുഞ്ഞിന് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്കൊണ്ട് അവൾക്ക് കുറച്ചു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അസുഖം അവളെ വേദനിപ്പിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിലും അവളെക്കാളേറെ അവൾ സ്നേഹിച്ചത് ചുറ്റുമുള്ളവരെയാണ്… അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെയാണ്… എന്തിന്., അവളെ വെറുക്കുന്നവരെപ്പോലും അവൾ സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു…. എനിക്കറിയില്ല… ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയധികം പാവമാകാനാകുമോ? ആരെയും വെറുക്കാതെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും സ്നേഹിക്കാനാകുമോ? കഴിയും എന്നതിന് ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണെന്റെ നിമ്മി. എന്നും അവൾ എന്റെ ഒപ്പം ഉണ്ടാകണമെന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രമാണെനിക്കിപ്പോൾ ഉള്ളത്. ബിയോപ്സി റിപ്പോർട്ട്‌ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതിനേക്കാൾ രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ ഡേവിഡ് സാറിന്റെ കാൾ വന്നു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഹൃദയം അത്യുച്ചത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ അത്യാവശ്യമായി നേരിൽ കാണണമെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. റിസൾട്ട്‌ കിട്ടിയോ സാർ?? എല്ലാം നേരിൽ പറയാം മഹേഷ്‌. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ട്. ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപ് വന്നാൽ നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ok ഡോക്ടർ. മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായി. റിസൾട്ടിനെക്കുറിച്ചു ഡോക്ടർ ഒന്നും പറയാത്തപ്പോൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ ഒട്ടും ശുഭകരമല്ല എന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നു. ⭐⭐⭐⭐⭐⭐ മഹേഷ്‌ ഇരിക്കൂ… ഞാൻ ഡോക്ടറിന്റെ മുന്നിലുള്ള ചെയറിൽ ഇരുന്നു. അദ്ദേഹം പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഏകദേശ രൂപം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാര്യമാണ് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്. റിസൾട്ട്‌ പോസിറ്റീവ് ആണ്. ഇതാവും അദ്ദേഹം പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഊഹം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എങ്കിലും കേട്ടപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. Its an endometrial stromal uterine sarcoma. റെയർ ടൈപ്പ് കാൻസർ ആണ്. million ൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണുന്നത്. സാധാരണ 40-50 age ൽ ആണ് ഇത് കാണുന്നത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ നിമിഷയ്ക്കും….. അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി.കരഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ നന്നേ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. യൂട്രിൻ sarcoma കളെല്ലാം മാലിഗ്നന്റ് ആണ്.. അതായത് കാൻസർ സെല്ലുകൾ വളരെ വേഗം multiply ചെയ്യുന്നവയാണ്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ അടുത്തുള്ള ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അവ വ്യാപിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും കൂടുതലാണ്. പിന്നെ ഒരാശ്വാസം ഇത് പൂർണമായും curable ആണെന്നുള്ളതാണ്. hyasterectomy ആണ് ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും effective ട്രീറ്റ്മെന്റ്. സാധാരണ 40നു മുകളിൽ പ്രായമുള്ളവരിലാണ് ഇത് കാണുന്നത്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ യൂട്രസ് remove ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല. പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ലല്ലോ? കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ 5 മാസത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രായമുണ്ട്.. പക്ഷെ നമുക്ക് വേറെ മാർഗം ഒന്നും ഇല്ലെടോ… ഇതിന്റെ സീരിയസ്നെസ്സ് തനിക്ക് മനസിലായിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. താൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വൈഫിനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കണം. എത്ര വേഗം സർജറിക്ക് തയ്യാറാകുന്നുവോ അത്രയും നല്ലത്. ഡോക്ടറിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും കൂരമ്പുകൾ പോലെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വന്നു തറച്ചു. ഹൃദയം ഒരായിരം കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിച്ചിതറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. hysterectomy ! അതിലൂടെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാനും നിമ്മിയും മനസ്സിൽ നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് മാലാഖയെയാണ്…അവൾക്കുള്ള പേര് പോലും തീരുമാനിച്ചു…. ഒരു മുറി നിറയെ കുഞ്ഞുടുപ്പുകളും പാവകളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി അവളുടെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ. എനിക്കറിയാം നിമ്മിയെ… ജീവൻ പോയാലും അവൾ ഇതിനു ഒരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ല. പക്ഷെ എനിക്കവളെ വേണം. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളേക്കാളേറെ ഞാൻ വില കൊടുക്കുന്നത് അവളുടെ ജീവനാണ്. നിമ്മി ഇല്ലാതെ മഹി ഇല്ല. ⭐⭐⭐⭐⭐⭐ വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും നിമ്മിയോട്‌ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എങ്ങനെ അവളോട് ഇതൊക്കെ പറയും എന്നറിയാതെ ഉഴറുകയായിരുന്നു ഞാൻ…. ഒടുവിൽ അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു സമ്മതം വാങ്ങാൻ അമ്മയെ തന്നെ ഏല്പിച്ചു. അമ്മ താഴെ നിമ്മിയോട്‌ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീറുന്ന മനസ്സുമായി ഞാൻ റൂമിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയണേ എന്ന് ആത്മാർഥമായി ഉള്ളുരുകി ഈശ്വരനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട്… ⭐⭐⭐⭐⭐ അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു…. എന്റെ ഷിർട്ടിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു… പറയ്‌ മഹിയേട്ടാ… അമ്മ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണോ?? അല്ലെന്ന് പറയ് മഹിയേട്ടാ……. ഈ സമയത്ത് സ്റ്റെപ് ഇത്ര വേഗത്തിൽ കയറുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന് പോലും അവൾ ഓർത്തില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആ കുഞ്ഞിന്റെ രക്ഷയെക്കുറിച്ചു ഇനി എന്ത് ഓർക്കാൻ? വിടരും മുന്നേ കൊഴിഞ്ഞു പോയ ഒരു പനിനീർ പൂവല്ലേ അവൾ ഞങ്ങൾക്ക്?? ഭ്രാന്തമായ ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ…. അവളുടെ ആ അവസ്ഥ എന്ന ഭയപ്പെടുത്തി. അവളോട് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഉഴറി…. എന്റെ മൗനം അവൾക്കുള്ള ഉത്തരമായിരുന്നു… അവൾ പതിയെ എന്റെ ഷിർട്ടിലെ പിടി വിട്ടു…. കൈ രണ്ടും തലയിൽ താങ്ങി തറയിലേക്ക് ഊർന്നിരുന്നു… സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… സമ്മതിക്കില്ല… ഞാൻ മരിച്ചാലും സമ്മതിക്കില്ല…. എന്റെ കുഞ്ഞ്… അവളെ എനിക്ക് വേണം… കൊല്ലാൻ സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 19 3-4 ദിവസങ്ങൾ കൂടി അച്ഛനും കേശുവും അപ്പുവും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അവര് എറണാകുളത്തേക്ക് മടങ്ങി. എന്നോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ കേശു ഒത്തിരി വാശി പിടിച്ചു.. മഹിയെട്ടനും പറഞ്ഞു അച്ഛനോടും കേശുവിനോടും ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ… പക്ഷെ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല… ഇത് ചേച്ചിടെ ഭർത്താവിന്റെ വീടാണ് മോനേ.. നമ്മൾ ഇവിടെ സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്നത് ശെരിയല്ല… മോന് ചേച്ചിയമ്മയെ കാണാൻ തോന്നുമ്പോൾ നമുക്ക് വരാം… കുറച്ചു ദിവസം നിൽക്കാം… അത് മതി.. ഇപ്പൊ പോകാം കുട്ടാ… മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവൻ സമ്മതിച്ചു… പോകുന്നതിനു മുൻപ് അച്ഛൻ മഹിയെട്ടനോട് പറഞ്ഞു… എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്നറിയില്ല മോനേ… എന്റെ മോളേ ജീവിതത്തിൽ ഒപ്പം കൂട്ടിയതിനു… ഇപ്പോൾ ജീവനായിക്കണ്ടു സ്നേഹിക്കുന്നതിനു… സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഈ ഞാൻ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് എന്റെ കുട്ടിയെ…. തലോടേണ്ട കൈ കൊണ്ട് തല്ലിയിട്ടേയുള്ളു… എന്നിട്ടും… ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും മോൻ അവളെ ഒപ്പം കൂട്ടി… ഇപ്പൊ ജീവനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു… വലിയ മനസ്സാണ് മോന്റെത്… .. ദൈവം നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കും…. മഹിയേട്ടൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… അച്ഛനും കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ചിരിച്ചു… അവര് പോയപ്പോൾ ചെറിയ വിഷമം തോന്നി…എങ്കിലും ഞാൻ സന്തോഷവതിയാണ്… കുറച്ചു അകലെയാണെങ്കിലും അവരെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കുന്നെന്നുള്ള ചിന്ത തന്നെ എനിക്ക് സമാധാനം തരുന്നതാണ്… … അത്രയേ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളു… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ മൂന്ന് മാസം മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ പോലെയാണ് കടന്നു പോയത്… bed rest എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത്ര സുഖമുള്ള കാര്യമൊന്നുമല്ല… കൂടെ വോമിറ്റിംഗും… മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞുള്ള സ്കാനിങ്ങിൽ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് കുറച്ചു ഇളവുകൾ കിട്ടി… ഡോക്ടറിൽ നിന്നും, വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും…. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ പോയിരുന്നു ഫുഡ്‌ കഴിക്കാനും വീടിനുള്ളിൽ നടക്കാനുമുള്ള പെർമിഷൻ കിട്ടി.. അത് തന്നെ വലിയ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു… എങ്കിലും വോമിറ്റിംഗ് കുറയാത്തത് കൊണ്ട് ഫുഡ്‌ ഒന്നും ശെരിക്കും കഴിക്കാനായില്ല. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡ്രിപ് ഇടേണ്ടിയും വന്നു. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രാവിലെ നിമ്മീ bed കോഫിയുമായി വന്ന്‌ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഉണർന്നത്. ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെടോ? ക്ഷീണം ഒക്കെ മാറിയോ? ക്ഷീണം ഉണ്ട് മഹിയേട്ടാ… എന്നാലും കുറച്ചു ആശ്വാസം ഉണ്ട്… മ്മ്.. ആശ്വാസം ഞാൻ ഇന്നലെ കണ്ടു. vomit ചെയ്ത് കുഴഞ്ഞു വീണപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് കോരി എടുത്തോണ്ടാ പോയത്…. അത് പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ മഹിയേട്ടാ? മാഹിയെട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടായി ഇല്ലേ? അതേല്ലോ… എന്താ മാറ്റിത്തരുമോ? ചിരിയോടെയാണ്‌ ചോദിച്ചതെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട നീർത്തിളക്കം എന്റെ ഉള്ളു നോവിച്ചു.. എന്റെ നിമ്മീ… നിന്റെ ഈ അവസ്ഥയാണ് എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്… പിന്നെ എല്ലാം നമ്മുടെ കുഞ്ഞാറ്റ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയാണല്ലോന്നു ഓർക്കുമ്പോ ഒരാശ്വാസം.. അത്രേ ഉള്ളു… കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടിയേ ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാകുള്ളൂ മഹിയേട്ടാ… അത് കഴിയുമ്പോ എല്ലാം മാറും.. മ്മ്… പിന്നെ എനിക്ക് ഒന്ന് പുറത്ത് പോകണം. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞേ പോകുള്ളൂ… വർക്ക്‌ ഷോപ്പിൽ നിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. കാർ കൊണ്ട് വരാനാകില്ല എന്ന്.. ഞാൻ പോയി എടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു… ഓഫീസിൽ പോകാൻ കാർ തന്നെയാ നല്ലത്. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് അപ്പു വന്നത്… ആഹാ.. നല്ല സമയത്താണല്ലോ ഞാൻ വന്നത്. അവൻ ചിരിയോടെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വന്നു.. മോൻ എന്താ ഇത്ര രാവിലെ? ചായയുമായി വന്ന അമ്മ ചോദിച്ചു. ഇവിടെ അടുത്തു ഒരു വീട് വിൽക്കാനുണ്ടെന്നു കേട്ടു ആന്റി.. അത് നോക്കാനായി വന്നതാണ്. നല്ലതാണെങ്കിൽ വാങ്ങാമെന്നു കരുതി. അച്ഛനും കേശുവും അവിടെ താമസിക്കട്ടെ… കേശുന് അവന്റെ ചേച്ചിയമ്മേ കാണുകയും ചെയ്യാല്ലോ? അപ്പൊ നീയോ മോനേ? നീ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ? നിമ്മീ വിഷമത്തിൽ തിരക്കി. ഇങ്ങോട്ട് ട്രാൻസ്ഫർ നോക്കാം… നടക്കുമോന്നു അറിയില്ല. നടക്കും അപ്പു… മഹിയെട്ടന് എവിടെയോ പോകാനുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.. മ്മ്… കാർ വർക്ഷോപ്പിൽ ആണ്.. ബാറ്ററി കംപ്ലയിന്റ് ആയി.അവര് കൊണ്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതാ.. ഇന്നലെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു പറ്റില്ലാന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ കാർ ആണ് സൗകര്യം… അതൊന്ന് എടുക്കണം… മഹിയേട്ടൻ എങ്ങനെയാ പോകുന്നത്? ഓട്ടോയിൽ പോകാം.. എന്നാൽ എന്റെ ബൈക്കിൽ പോകാം. തിരികെ വരുമ്പോൾ വീടും ഒന്ന് നോക്കാല്ലോ? നീ ഇത്ര ദൂരം ബൈക്കിൽ ആണോ വന്നത്? ഏയ്‌.. ഇത് ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ ബൈക്ക് ആണ് ചേച്ചി… എന്നാൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു പോകാം.. വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് അപ്പു ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത്. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപ്പു മിററിലേയ്ക്ക് നോക്കി എന്നോടായി പറഞ്ഞു.. മഹിയേട്ടാ… ആരോ നമ്മളെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നുണ്ട്… പുറകിലുള്ള ആ ബ്ലാക്ക് figo കുറച്ചു നേരമായി നമുടെ പിറകിലുണ്ട്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അപ്പു പറഞ്ഞു.. മഹിയേട്ടാ.. അതിന്റെ വരവത്ര ശരിയല്ല… പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ബൈക്ക് ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു… ബൈക്ക് സ്കിഡ് ആയി മറിഞ്ഞു.. അതേ നിമിഷം പിറകിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാർ ഞങ്ങളെ കടന്ന് ചീറി പാഞ്ഞു പോയി. എനിക്ക് പ്രത്ത്യേകിച്ചു കുഴപ്പമൊന്നും പറ്റിയില്ല. അപ്പുവിന്റെ തല കല്ലിൽ തട്ടി മുറിഞ്ഞു ചോര വരാൻ തുടങ്ങി. അവനെ ഉടനെ തന്നെ അടുത്തുള്ള ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു. രണ്ട് സ്റ്റിച് ഉണ്ട്.. വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ആ കാർ ഞങ്ങളെ ഇടിക്കാനായി തന്നെ വന്നതാണെന്നാണ് കണ്ടു നിന്നവർ പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങളോട് ആർക്കാണ് ശത്രുത? എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല. നിമ്മിയെ ഈ അവസരത്തിൽ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അപ്പു വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നില്ല. അവനു ഒരു urgent കാൾ വന്നത് കൊണ്ട് പോയതാണെന്ന് നിമ്മിയോട്‌ കളവു പറഞ്ഞു. അവന്റെ ജോലി അത്തരത്തിൽ ഒന്നായത് കൊണ്ട് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.. രാത്രി കിരണിന്റെ കാൾ വന്നു. ടാ കിരണേ.. ഇന്നൊരു സംഭവം ഉണ്ടായി… ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ കിരണിനോട് പറഞ്ഞു. കണ്ടു നിന്നവർക്ക് തോന്നിയതാവും.. അല്ലാതെ ഞങ്ങളോട് ആർക്കാണ് ശത്രുത? ശത്രു അടുത്തുണ്ട് മഹി.. ആര്? ഉള്ളിലെ ഞെട്ടൽ എന്റെ സ്വരത്തിൽ നിന്നും അവനു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് തോന്നുന്നു. നീ ഞെട്ടി അല്ലേ? അവൻ തിരികെ വന്നെടാ… ആ അരുൺ… അരുണോ? നീയെങ്ങനെ? ഞാൻ അവനെ കണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ രഹസ്യമായി അവനെക്കുറിച്ചു തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വന്നെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാമെന്നു കരുതി. ടാ… നീ ഒറ്റയ്ക്ക് അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയോ? അതിന് അവനു എന്നെ അല്ലല്ലോ.. നിന്നെയും നിമിഷയേയും അല്ലേ വേണ്ടത്? നീ അവനെ കണ്ടിട്ട്? അവനു സംസാരശേഷി തിരികെ കിട്ടി.. പക്ഷെ കാലിന്റെ തളർച്ച മാറിയിട്ടില്ല… ഇപ്പോഴും വീൽ ചെയറിൽ തന്നെയാണ്. അവനു നോന്നോടും നിമിഷയോടുമുള്ള ദേഷ്യവും പകയും മാറിയിട്ടില്ല… കൂടിയിട്ടേയുള്ളൂ… സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നിമിഷയല്ല.. അവൻ അവളെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല… നീയും അപ്പുവും സൂക്ഷിക്കണം.. അവൻ അപായപ്പെടുത്തുന്നത് നിങ്ങളെ ആയിരിക്കും… നിങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ആയാലാണ് അവൾ കൂടുതൽ വിഷമിക്കുക എന്നവനറിയാം.. അവൻ അതെന്നോട് പറയുകയും ചെയ്തു. ഇന്നത്തെ സംഭവവും അവൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തതാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്… ടാ.. അവൻ… അവനെരിതെ എന്തെങ്കിലും തെളിവ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ പൊക്കിയേനെ. ഇതിപ്പോ ഒരു തെളിവും അവൻ അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ…. അവൻ നിങ്ങളുടെ പുറകെ ഉണ്ടെടാ… നിങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കണം… വളരെ സൂക്ഷിക്കണം… കിരൺ കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. എന്നെ ഭയം ഗ്രസിക്കാൻ തുടങ്ങി.. അവൻ പകയോടെ തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു… സൂക്ഷിക്കണം.. 5 മാസം ആയപ്പോൾ വോമിറ്റിംഗ് കുറഞ്ഞു. രുചിയോടെ ആഹാരം കഴിച്ചു തുടങ്ങി… പിന്നെ അങ്ങോട്ട് പല തരം വിഭവങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അമ്മയുടെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും വക. പലതും കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും പോലും ഇല്ലാത്തത്… ഇതൊക്കെ കഴിപ്പിക്കാൻ മഹിയെട്ടനും അച്ഛനും… വേണ്ടാന്നു പറഞ്ഞാലും നിർബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിക്കും… പിന്നെ മഹിയെട്ടനും അമ്മയുമൊക്കെ സ്നേഹത്തോടെ വായിൽ വച്ചു തരുമ്പോൾ അറിയാതെ വാ തുറന്ന് പോകും… അത് കൊണ്ട് എന്തായി? അങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു അവരെന്നെ കൊല്ലാതെ കൊന്നു… 20വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് അന്യമായിരുന്ന സ്നേഹം ഈ കുറഞ്ഞ നാളുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ആവോളം അനുഭവിച്ചു… പലപ്പോഴും ഇത്രയും സ്നേഹത്തിനു ഞാൻ അർഹയാണോന്നു പോലും തോന്നിപ്പോയി… അപ്പുവും അച്ഛനും കേശുവും ഇടയ്ക്ക് വന്നു പോയി…. check up നായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയതാണ്… രണ്ടാഴ്‌ച മുൻപാണ് സ്കാൻ എടുത്തത്.. ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു സ്കാൻ കൂടി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഡോക്ടറിനെ കാണാനായി ഉള്ളിൽ കയറി. റിസൾട്ട്‌ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ മുഖം വല്ലാതായി.. അവർ സിസ്റ്ററിനോട് ചോദിച്ചു.. പുറത്ത് ഇനി പേഷ്യന്റ്‌സ് ഉണ്ടോ?? ഇല്ല മാഡം. ഇത് ലാസ്റ്റ് ആണ്. മ്മ്… സിസ്റ്റർ ഇവരെയും കൂട്ടി ലാബിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം. കുറച്ചു blood ടെസ്റ്റ്‌ ഉണ്ട്. ഇൻ പേഷ്യന്റ് ലാബ് 24hr കാണുമല്ലോ? അവിടേയ്ക്ക് പോയാൽ മതി. ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്കാം… എന്നിട്ട് നിമ്മിയോടും അമ്മയോടുമായി പറഞ്ഞു… നിങ്ങൾ സിസ്റ്ററിനൊപ്പം പൊകൂ… മഹേഷിനോട് എനിക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം. നിമ്മീ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ തലയാട്ടി സമ്മതം അറിയിച്ചു. അമ്മയും നിമ്മിയും പോയി കഴ്ഞ്ഞു ഡോക്ടർ റിസൾട്ട്‌ വിശദമായി വായിച്ചു. Mr മഹേഷ്‌, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് കുറച്ചു വിഷമമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണ്. അതു കൊണ്ടാണ് നിമിഷേടെ മുന്നിൽ വയ്ച്ചു പറയാത്തത്. ആ കുട്ടിയുടെ മൈൻഡ് മാത്രമല്ല ബോഡിയും വീക്ക് ആണ്… ഈ സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടിൽ കുറച്ചു അബ്നോർമാലിറ്റി കാണുന്നുണ്ട്…. യൂട്രസ്സിന്റെ മസ്സിൽസിൽ ഒരു growth കാണുന്നുണ്ട്. ഇറ്റ്സ് ക്വൊയറ്റ് അബ്നോർമൽ… ഐ ഡൗട്ട്…. ഡോക്ടർ ഒന്ന് നിർത്തി… എന്താണെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ ഡോക്ടർ… യൂട്രിൻ കാൻസർ ! വാട്ട്???? ഹൃദയം നിലച്ചത് പോലെ വിറങ്ങലിച്ചു ഇരുന്നു പോയി ഞാൻ…. എന്റെ ഫ്രണ്ട് ഡോക്ടർ ഡേവിഡ് ജോൺ, ട്രിവാൻഡ്രത്തെ തന്നെ ഫേമസ് onchologist ആണ്. കുറച്ചു നാൾ വിദേശത്ത് ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തിരികെ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് കൺസൾട്ട് ചെയ്യട്ടെ. ഈ റിസൾട്ട്‌ അദ്ദേഹവുമായി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്ത ശേഷം കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് പറയാം. കൺഫർമേഷനു വേണ്ടി നമുക്കൊരു ബയോപ്സിക്ക് പോകേണ്ടി വരും. നിമ്മീ പ്രെഗ്നന്റ് അല്ലേ? അതാണ്‌ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ട്… എന്റെ ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. സംസാരിക്കാനാകാതെ…. കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു. മഹേഷിന്റെ മൊബൈൽ നമ്പർ തരൂ. ഡേവിഡ് സാറിനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് ഞാൻ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാം. പിന്നെ വളരെ സൂക്ഷിക്കണം… complete bed rest ഇനിയിം വേണം…. പൊയ്ക്കോളൂ.. ഞാൻ വിളിക്കാം.. ശരീരം ആകെ തളരുന്നത് പോലെ… ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ മൊബൈൽ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഡോക്ടറിന്റെ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സും ശരീരവും ആകെ മരവിച്ചിരുന്നു…. കോറിഡോറിലെ ചെയറിൽ ഒന്നു കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ കൈപ്പത്തിയിൽ തല താങ്ങി ഞാൻ ഇരുന്നു. നിമ്മിയെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു… 🌷🌷🌷🌷🌷🌷 അമ്മയെയും നിമ്മിയെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതൊന്നും സത്യമാകരുതേയെന്ന്. മഹിയേട്ടാ…. മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അമ്മയും നിമ്മിയും മുന്നിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. നിമ്മിയുടെ മുഖമാകെ വല്ലാതിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളാകെ ക്ഷീണിച്ചു പോയി. മുഖത്തെ പ്രസരിപ്പ് മാഞ്ഞു. കണ്ണുകളിലെ പഴയ തിളക്കം നഷ്ടമായത് പോലെ… അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കുംതോറും മനസ്സിലെ വിങ്ങൽ കൂടിക്കൂടി വന്നു. പാവം… ഈ പ്രായത്തിനിടയിൽ എന്തെല്ലാം അനുഭവിച്ചു. ഇപ്പോഴും വിധി അവൾക്കായി വച്ചു നീട്ടുന്നത് ദുരിതങ്ങൾ മാത്രമാണല്ലോ? അവൾ എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞ അന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ് ഇനി ഈ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്ന്. ജീവിതാവസാനം വരെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമെന്നു… പക്ഷെ, ഞാൻ പലപ്പോഴും നിസ്സഹായനായിപ്പോവുകയാണല്ലോ ഈശ്വരാ…. മഹിയേട്ടൻ എന്താ ഈ ആലോചിക്കുന്നത്??? എന്ത് പറ്റി? സുഖമില്ലേ? ഏയ്‌… ഒന്നുമില്ല. ഒരു ചെറിയ തലവേദന. അയ്യോ. തലവേദനയോ? ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നുണ്ടല്ലോ? നമുക്ക് ഡോക്ടറിനെ കാണാം മഹിയേട്ടാ… അല്ലെ അമ്മേ? അവനു കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല മോളെ. വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്തു ടെൻഷൻ ആയോണ്ടാ.. വീട്ടിൽ പോയി ഒരു കട്ടൻ കുടിക്കുമ്പോ ശരിയായിക്കോളും…. അമ്മയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു. കണ്ണുകളൊക്കെ നിറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ബ്ലഡ് കൊടുത്തോ? മ്മ്….കൊടുത്തു. റിസൾട്ട്‌ അവര് ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു പറയും. നമുക്ക് വേണമെങ്കിൽ നാളെ വന്ന് വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞു. മ്മ്.. എന്നാൽ നമുക്ക് ഇറങ്ങാം അമ്മേ… വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും മനസ്സിന് ഒരു സ്വസ്ഥതയും കിട്ടിയില്ല. വിശപ്പ്‌ തോന്നിയില്ല. നിമ്മി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടി കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി. 9 മണി ആയപ്പോൾ ഡോക്ടറിന്റെ കാൾ വന്നു. നിമ്മി റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഫോണും എടുത്ത് ബാൽക്കെണിയിലേയ്ക്ക് പോയി. ഭയം കാരണം ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം പോലും വിറച്ചു… ഹലോ… ഹലോ… മഹേഷ്‌… ഞാൻ ഡേവിഡ് സാറുമായി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്തു. കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണ്. എന്റെ സംശയം ശരിയാണെന്നുള്ള രീതിയിലാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്. യൂട്രിൻ സാർക്കോമ ആണെന്ന് അദ്ദേഹം സംശയം പറഞ്ഞു. its a rare type of utrine cancer. മില്യണിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണുന്നത്…. മഹേഷ്‌ നാളെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വരൂ.. എനിക്ക് നേരിട്ട് സംസാരിക്കണം. ശരി ഡോക്ടർ… കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞും കുറേ നേരം ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. എങ്ങനെ ഞാൻ ഇതൊക്കെ അവളോട് പറയും??? ഈശ്വരാ എന്തിനാണ് ആ പാവത്തിനെ ഇനിയും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്??? ഈശ്വരൻ എന്നത് വെറും സങ്കൽപം ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 18 - ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ മഹിയേട്ടൻ കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ മാറി താഴേയ്ക്ക് വരാൻ തുടങ്ങുവായിരുന്നു… ആഹാ.. താൻ വന്നോ? അനിയനെ കിട്ടിയപ്പോ നമ്മളെയൊന്നും വേണ്ട അല്ലേ? തമാശയായിട്ടാണ് മഹിയേട്ടൻ ചോദിച്ചതെങ്കിലും അതെന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു… ശരിയാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. അപ്പുവിനെക്കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ മഹിയെട്ടനോട് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിച്ചില്ല… എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു…. ദേ… കരയുന്നു…. കോളേജിലൊക്കെ പോയി തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുറച്ചു ബോൾഡ് ആയിട്ടുണ്ടാകും എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്. എന്റെ പോന്നു നിമ്മിക്കുട്ടി ഞാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ? മഹിയേട്ടൻ അടുത്ത വന്നു എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ചേർത്തു പിടിച്ചു… എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്റെ wedding ആനിവേഴ്സറി ഗിഫ്റ്റ്? താങ്ക്സ് മഹിയേട്ടാ…. താങ്ക്‌സോ?? എന്തിന്??? ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ലെന്ന്‌ കരുതിയ നിധി എനിക്കായി കൊണ്ട് വന്നതിന്… അതിന് എന്തിനാടോ താങ്ക്സ്??? താൻ എന്നോട് നന്ദി പറയുന്നോ? നമ്മൾ ഒന്നല്ലേ? അപ്പൊ തന്റെ അനുജൻ എന്റെ കൂടിയല്ലേ? ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു . മഹിയേട്ടൻ ഒത്തിരി അന്വേഷിച്ചോ അവനെ? അവൻ എറണാകുളത്തു ഉണ്ടെന്ന് മഹിയേട്ടൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഒട്ടൊരു അദ്‌ഭുതത്തിൽ ആണ് ഞാൻ അത് ചോദിച്ചത് . ഇത്തവണ അപ്പൂനെ ദൈവം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കൊണ്ട് നിർത്തിതന്നതല്ലേ?? … ഇതാ നിന്റെ പ്രിയതയുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ പൊന്നനിയൻ എന്ന് പറഞ്ഞ്…. ഫങ്ക്ഷന്റെ ബ്രോഷർ കിട്ടിയപ്പോ അതിലുണ്ടായിരുന്നു അപ്പുന്റെ ഫോട്ടോ. മൂന്ന് ഗസ്റ്റ്കളിൽ ഒരാൾ നമ്മുടെ അപ്പു ആയിരുന്നു. ASP നിർമൽ കൃഷണ… പേരും ഫോട്ടോയും കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് ആളിനെ മനസിലായി. പിന്നെ റെജി, അപ്പു അവന്റെ കസ്റ്റഡിയിൽ ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഒരു സംശയം തോന്നിയിരുന്നു. കിരൺ മുഖാന്തരം അപ്പൂന് ആപത്തൊന്നും ഇല്ലന്ന് കൺഫോം ചെയ്തു. എന്നിട്ടാണ് റെജിയെ തേടി പോയത്. ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു അത്ഭുതത്തിൽ മഹിയേട്ടനെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. മഹിയേട്ടൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു… എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ബെഡിൽ ഇരുത്തി… അതേ… എന്റെ പ്രിയതമേ… താൻ വരച്ച ആ ചിത്രം ഉണ്ടല്ലോ? ഞാൻ അത് കണ്ടത് കൊണ്ടാണ് അപ്പു ഇന്ന് ഇവിടെ ഉള്ളത്… താൻ വരച്ച ചിത്രമാണ് അപ്പൂനെ തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ സഹായിച്ചത് .. അല്ലാതെ അപ്പൂനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാരുന്നല്ലോ? ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു എല്ലാം കേട്ടിരിക്കുകയാണ്… അപ്പൂനെ മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായ സന്തോഷം…. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ ! തന്റെ സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടുന്ന തന്നെയാണ് എനിക്ക് ഓർമ വന്നത്… പക്ഷെ ആ IG, അയാൾ അപ്പൂനെ ഇടം വലം തിരിയാൻ സമ്മതിച്ചില്ല… ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും അവസരം ലഭിച്ചില്ല. അയാൾക്ക് എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പുനെക്കൂടി വലിച്ചോണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടു. ശരിക്കൊന്നു കാണാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല… പിന്നെ ഫങ്ക്ഷൻ അവസാനിച്ച ശേഷം അവനെ കണ്ടെത്താനും സംസാരിക്കാനുമുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു. അതാണ്‌ അന്ന് തന്നെ വിളിക്കാൻ കൂടി ലേറ്റ് ആയത്. ഒടുവിൽ അപ്പുന്റെ പേർസണൽ നമ്പർ കിരൺ മുഖാന്തരം സംഘടിപ്പിച്ചു. അവനെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു. ഞാൻ തന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾത്തന്നെ അവൻ എല്ലാ തിരക്കുകളും മാറ്റി വച്ചു എന്നോടൊപ്പം വന്നു.. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു… എല്ലാം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ടാൽ മതി എന്നുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൻ. ഇന്നലെത്തന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞതാ എന്നോട്.. ഞാനാണ് പറഞ്ഞത് ഇന്ന് പോകാമെന്നു. ഇവിടെ തന്നോടൊപ്പം രണ്ട് ദിവസം കൂടാമെന്നും. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു… താൻ കരയുവാണോ? ഇപ്പൊ സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്? സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും കരയുന്ന ആളിനെ ഞാൻ ആദ്യം കാണുകയാ… അപ്പൂനെ തന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തുമ്പോൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോരുമ്മയാണ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്… ഇതിപ്പോ???? അദ്ദേഹം വിഷമം അഭിനയിച്ചു താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു തറയിൽ നോക്കിയിരുന്നു… കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ചിരി വന്നു. അതിനേക്കാൾ മഹിയേട്ടനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സമ്മാനം ഞാൻ തന്നാലോ?? കുസൃതിയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആള് എന്നെ നോക്കി . ആഹ്… അത് ഞാൻ ഇപ്പോഴാണല്ലോ ഓർത്തത്. എവിടെയാ താൻ എനിക്കായി കരുതി വച്ചിരിക്കുന്ന സർപ്രൈസ് സമ്മാനം?? മഹിയേട്ടൻ കണ്ണടയ്ക്ക്… ശെരി അടച്ചു… അദ്ദേഹം രണ്ട് കണ്ണുകളും ഇറുക്കി അടച്ചു… ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും കിട്ടിയ പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ്‌ റിപ്പോർട്ട്‌ file ഓട് കൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലുള്ളത് ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ file ആണെന്ന് കണ്ടു അദ്ദേഹം ഒന്ന് ഞെട്ടി. മുഖത്ത് ചിരി മാഞ്ഞു ഭയം നിറഞ്ഞു…. എന്താടോ ഇത്??? മഹിയേട്ടൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു… എന്റെ മാഷേ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ? അത് തുറന്ന് നോക്കു… മഹിയേട്ടനുള്ള എന്റെ wedding anniversary ഗിഫ്റ്റ് ആണ്… ഞാൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… ആള് file open ചെയ്തു. കൈ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… റിപ്പോർട്ട്‌ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മുഖത്തെ ഭയം മാറി അവിടെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… ആ കണ്ണുകയിലെ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു…… ഇത്… ഇത് സത്യമാണോ??? ആ മിഴികൾ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു…. മ്മ്… സത്യാണ് മഹിയേട്ടാ…. ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും നുണ പറയുമോ? എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു വന്നു…. എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു… നെറുകയിൽ ഒരു സ്നേഹ ചുംബനം നൽകി . കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഞാൻ അത് സ്വീകരിച്ചു… രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണുനീർ കൺ കോണിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകി…. ഒരു സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച് ജീവിതത്തിലെ ധന്യമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്… തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് പുതിയ ഒരതിഥി കൂടി വരാൻ പോകുന്നു എന്ന് ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ അറിയിക്കുന്ന ആ സുന്ദര നിമിഷം… അദ്ദേഹം തരുന്ന ഈ സ്നേഹം ചുംബനം… അത് തരുന്ന നിർവൃതി… ആ സന്തോഷം….. അത് അനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാനിപ്പോൾ…. ഇങ്ങനെ ഒരു നിമിഷം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് കരുതിയതാണ്…. നഷ്ടമായി എന്ന് കരുതിയത് ഓരോന്നായി ദൈവം എനിക്ക് തിരികെ നൽകുകയാണ്…. ഇനി സന്തോഷത്തിന്റെ മാത്രം ദിനങ്ങളാണ് വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു…. ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്… ആ സന്തോഷം ഞാൻ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു…. എന്നിട്ടും ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോഴൊന്നും താൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? പരിഭവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ചിരിയാണ് വന്നത് . അപ്പൊ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഈ സന്തോഷം നേരിൽ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ? ആദ്യമായി അറിയുമ്പോഴുള്ള ഈ ചിരി… സന്തോഷം… അത് നേരിൽ കാണാനല്ലേ ഞാൻ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്… സത്യത്തിൽ തന്നെ ഇപ്പൊ സിനിമയിലൊക്കെ കാണുന്ന പോലെ പൊക്കിയെടുത്തു വട്ടം കറക്കാനാ തോന്നുന്നത്… പക്ഷെ വേണ്ട…. അത് എന്റെ കുഞ്ഞാറ്റയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലോ?? അല്ലേടാ… ചക്കരേ… മഹിയേട്ടൻ അല്പം കുനിഞ്ഞു കുഞ്ഞിനോടെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു… കുഞ്ഞാറ്റയോ?? അപ്പൊ മോളാണെന്നു ഉറപ്പിച്ചോ??? അത് ഞാൻ പണ്ടേ ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ??? ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ മഹിയെട്ടനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ദേഷ്യം കാണിച്ചു മുഖം വീർപ്പിച്ചു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി എന്റെ നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക്??? കുഞ്ഞാറ്റയല്ല… ഉണ്ണിക്കുട്ടനാ…. ആണോ? നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക് കുഞ്ഞു വാവയായി ഉണ്ണിക്കുട്ടനെയാണോ വേണ്ടത്?? മ്മ്… എന്നാലേ… അത് നടക്കില്ല മോളേ…. ഇത് ഞങ്ങള് നേരത്തേ പറഞ്ഞു set ആക്കിയതാ… അല്ലേ അച്ഛെടെ കുഞ്ഞാറ്റക്കുട്ടി…. ആള് ഇപ്പോഴേ വാവയെ കൊഞ്ചിക്കുകയാണ്… എനിക്ക് ചിരി വന്നു. എന്തേ… നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക് വിഷമമായോ??? മ്മ്ഹും… ഇല്ല… ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ നമുക്ക് next time നോക്കാടോ…. അദ്ദേഹം കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. അയ്യടാ…. അതേ…. എനിക്ക് വിശക്കുന്നെടോ…. സന്തോഷ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ വിശപ്പ്‌ കൂടീന്നാ തോന്നുന്നത്… എനിക്ക് കഴിക്കാൻ തന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പൊ തന്നെ പിടിച്ചു തിന്നും… അല്ലെങ്കിലേ എനിക്കിപ്പോ പിടിച്ചു തിന്നാനൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട്…. അയ്യോ വേണ്ട… എന്നാൽ വാ… ഈ സമയത്ത് വിശന്നിരിക്കാനൊന്നും പാടില്ല…. അതിന് ഒന്നും കഴിക്കാൻ വയ്യല്ലോ മഹിയേട്ടാ… എന്ത് കഴിച്ചാലും അത് പോലെ തിരികെ വെളിയിൽ വരും…. അതൊക്കെ സാധാരണയാ.. എന്ന് കരുതി കഴിക്കാതിരിക്കാൻ ഒക്കുമോ? വാ… പതിയെ നടന്നാൽ മതി… ആള് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊച്ചു കുട്ടികളെ നടത്തുന്നത് പോലെ നടത്താൻ തുടങ്ങി . എന്റെ പോന്നു മഹിയേട്ടാ… ഇനി മഹിയെട്ടനും കൂടി ഇങ്ങനെ തുടങ്ങരുത് കേട്ടോ.. അമ്മയാണെങ്കിൽ എന്നെ ഇടം വലം തിരിയാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല… ഇനി മഹിയെട്ടനും കൂടി ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ? നിങ്ങളൊക്കെക്കൂടെ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലുമോ? എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി തരാതെ ആളെന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് കൂടി മുറുകെ പിടിച്ചു . ഇനി സ്റ്റെപ് ഒന്നും കയറേണ്ട.. താഴത്തെ റൂമിലേയ്ക്ക് മാറാം.. അതാണ്‌ safe… ശരി മഹിയേട്ടാ… ഞങ്ങൾ താഴേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അച്ഛനും അപ്പുവും കാര്യമായി എന്തോ സംസാരിക്കുകയാണ്. എന്നെ കണ്ടു അപ്പു എഴുന്നേറ്റു എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു…. ഞാൻ വന്നത് നല്ല സമയത്താണ് അല്ലേ ഇച്ചേയി… എന്നെ മാമാന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു നിമ്മിക്കുട്ടി ഉടനെ വരുമെന്നറിഞ്ഞു… നിമ്മിക്കുട്ടിയോ? അപ്പൊ നിങ്ങളൊക്കെ ഒരു കൈയാണല്ലേ?? സംശയമെന്താ??? ചേട്ടായീ… ചിലവുണ്ട് കേട്ടോ? ഉറപ്പായും… ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാർക്കും കൂടി പുറത്തൊക്കെ പോയി ഒന്നു കറങ്ങി… ഫുഡ്‌ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരാമെന്നു കരുതിയതാ… ഇരട്ടി സന്തോഷം അല്ലേ ഇന്ന് കിട്ടിയത് ??? ഇനിയിപ്പോ വേണ്ട… നിമ്മീ ഇപ്പൊ ട്രാവൽ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. വോമിറ്റിംഗ് ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? നല്ല ക്ഷീണോം ഉണ്ട്. ശരിയാണ്… ഇച്ചേയി rest എടുക്കണം… ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അച്ഛനെയും കേശൂനേം കൂടി ഒപ്പം കൂട്ടിയേനെ… ഇനിയിപ്പോ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പോയി അവരെ കൂട്ടി വരാം.. അച്ഛനെക്കാൾ സന്തോഷം കേശുനായിരിക്കും… ഇക്കാര്യം കൂടി അറിയുമ്പോൾ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് പറന്നെത്തും… ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു…. ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ മഹിയെട്ടന്റെയും അപ്പുന്റെയും മുഖത്തെ ചിരി മായാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു… അതിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. പുറത്തു പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി നിങ്ങളാരും വിഷമിക്കൊന്നും വേണ്ട. നമുക്ക് ഇവിടെ ആഘോഷിക്കാം…. നമ്മൾ മാത്രം മതിയെന്നേ…. നല്ലൊരു കിടിലൻ സദ്യയൊക്കെയായി… അതോ ചിക്കൻ ബിരിയാണി വേണോ?? ഹാ… ആലോചിക്കാൻ സമയം ഉണ്ടല്ലോ? ഇപ്പോഴത്തെ വയറിന്റെ വിളി നമ്മൾ കേൾക്കാതെ പോകരുത്… വാ മക്കളെ… കഴിക്കാം…. (പാവം അച്ഛൻ ! വേറെ എന്തും സഹിക്കും.. പക്ഷെ വിശപ്പ്‌ മാത്രം ഏഹേ…. ) ഞങ്ങൾ എല്ലാരും കഴിക്കാനിരുന്നു. പിന്നീട് കഴിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ എന്നെയും കൂടി പിടിച്ചിരുത്തി. ഇഡലിയും സാമ്പാറും ചമ്മന്തിയും വടയും ചായയും…. എല്ലാരും കാര്യമായി തട്ടിവിടുകയാണ്. അച്ഛനാണെങ്കിൽ തല ഉയർത്തി നോക്കുന്നു കൂടിയില്ല. അപ്പു ‘നന്നായിട്ടുണ്ട്.. super ഫുഡ്‌… നല്ല ടേസ്റ്റ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് കഴിക്കുന്നത്. പാവം അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ആഹാരം രുചിയറിഞ്ഞു കഴിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ആ പാവത്തിന് കിട്ടിയിട്ടില്ലല്ലോ? എനിക്കാണെങ്കിൽ എല്ലാം കൂടി കണ്ടിട്ട് തന്നെ ഓക്കാനം വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കടിച്ചു പിടിച്ചു ഇരുന്നു.. ഇച്ചേയി എന്താ കഴിക്കാതിരിക്കുന്നെ? കഴിക്ക്… കഴിക്കേടോ…. വേണ്ട… എനിക്ക് വിശപ്പില്ല… അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. കഴിക്ക്… അമ്മ വന്നു എന്റെ പ്ലേറ്റിലെ ഇഡ്‌ലിയിൽ നിന്നും ഒരു പീസ് മുറിച്ചു ചട്നിയിൽ മുക്കി വായിൽ വച്ചു തന്നു… ആ സ്നേഹം എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു…. അറിയാതെ വായ് തുറന്നു . കഴിച്ചത് അകത്തേയ്ക്ക് എത്തുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാൻ വാഷ് ബേസിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി.. അമ്മ പുറം തടവി തന്നു… തിരികെ വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് നിറകണ്ണുകളോടെ എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കുന്ന മഹിയെട്ടനെയും അപ്പൂനേം അച്ഛനെയുമാണ്…. ഞാൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… അമ്മേ… നിമ്മിയെ ഡോക്ടറിനെ കാണിക്കണ്ടേ? ഗീത ഡോക്ടറിനെ കാണിച്ചല്ലോ മോനേ… അത് വേണ്ടമ്മേ… വേറെ ആരെയെങ്കിലും കാണിക്കാം… റാമിനോട് ചോദിക്കാം…അവൻ നല്ല ഡോക്ടറെ suggest ചെയ്യും. ഗീത നല്ല ഡോക്ടറാണ് മോനേ… രാധയുടെ മോളുടെ ഡെലിവറി അവിടെ ആയിരുന്നല്ലോ? സ്നേഹമുള്ള ഡോക്ർ ആണ്… നല്ല caring ആണ്… മാത്രല്ല അതാവുമ്പോ ഇവിടെ അടുത്തല്ലേ? പെട്ടെന്ന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാലും മോൻ വരുന്നേനു മുൻപ് എനിക്ക് കൊണ്ട് പോകാമല്ലോ? അമ്മേ.. അത്… ഒന്നുമില്ല… അവിടെ പോകാം… ഞാനും അമ്മേടെ ഭാഗത്തു നിന്നപ്പോൾ മഹിയെട്ടന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഉച്ചയ്ക്ക് സദ്യയും കേക്ക് കട്ടിങ്ങും, ഈവനിംഗ് അമ്മേടെ സ്പെഷ്യൽ മസാല ദോശയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു…..നല്ല സന്തോഷത്തിൽ അന്നത്തെ ദിവസം കടന്നു പോയി. മഹിയേട്ടൻ ഗീത ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു അടുത്ത ദിവസത്തേയ്ക്ക് ഒരു അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുത്തിരുന്നു. ഡോക്ടറെ കാണാൻ എന്നോടൊപ്പം അമ്മയും അപ്പുവും വന്നു… ഇത്ര വലുതായിട്ടും… ips കാരനായിട്ടും എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ പുറകിൽ നിന്നും മാറാതെ ആ പഴയ അപ്പുസായി എന്റെ കുട്ടി… പാവം…. എന്നെക്കാളേറെ ജീവിതത്തിൽ വിഷമങ്ങൾ അനുഭവിച്ചത് അവനല്ലേ??? ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഡോക്ടറെ കണ്ടു. ഹെൽത്ത്‌ ഒക്കെ ok ആണ്. പിന്നെ വൊമിറ്റിംഗ്, അത് സാധാരണയാണല്ലോ? അതിൽ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. food ഒക്കെ സാധാരണ പോലെ കഴിക്കാം… ഫസ്റ്റ് സ്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ? ആദ്യം ഒരു ultrasond എടുക്കു. വേറെ ഒന്നുമില്ല. റിപ്പോർട്ട്‌ കണ്ടിട്ട് ഞാൻ പറയാം… ഇപ്പൊ വോമിറ്റിംഗ് കുറയാനായി ഒരു tablet എഴുതാം… നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടല്ലോ? ഒരു ഡ്രിപ് കൂടി ഇടാം. അത് കഴിയുമ്പോൾ വീട്ടിൽ പോകാം. സ്കാൻ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും ഡോക്ടർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ റിപ്പോർട്ട്‌ അവരെ കാണിച്ചു. സ്കാനിൽ എന്തോ ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ടെന്നും അത് കൊണ്ട് 3 months complete bed rest വേണമെന്നും നിർദേശം കിട്ടി… പേടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ആശ്വാസം തോന്നി. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വീട്ടിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞുള്ള അവസ്ഥ മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ ദയനീയമായിരുന്നു…. ബെഡിൽ നിന്നും എന്നെ എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും അനുവദിച്ചില്ല… ആഹാരം പോലും ബെഡിൽ എത്തി… വല്ലാത്ത ശ്വാസം മുട്ടൽ ആയിരുന്നു എനിക്ക്… പക്ഷെ അമ്മയുടെയും മഹിയെട്ടന്റെയും അച്ഛന്റെയും അപ്പുന്റെയും ഒക്കെ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ ഞാൻ കീഴടങ്ങി… രണ്ട് ദിവസം അപ്പു എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹിയേട്ടൻ ബാങ്കിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ മുഴുവൻ സമയവും അവൻ എന്റെ അടുത്ത ഉണ്ടാകും… പാവം… പണ്ട് മുതൽ അവൻ ഇങ്ങനെയാണ്. എനിക്ക് കുഞ്ഞു അസുഖം വന്നാൽ പോലും എന്റെ അടുത്തു നിന്ന് മാറില്ല… vomit ചെയ്യുമ്പോൾ മുതുകിൽ തടവി തരും.. ഞാൻ കഴിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞാലും കഞ്ഞി സ്പൂണിൽ കോരി തരും.. വെള്ളം കുടിപ്പിക്കും… അപ്പുവും അമ്മയും മാറി മാറി ഇതൊക്കെ ചെയ്തു തരും… മഹിയേട്ടൻ വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഡ്യൂട്ടി ഒക്കെ മഹിയേട്ടനാണ്… എല്ലാരും കൂടി എന്നെ സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു വീർപ്പുമുട്ടിക്കുകയാണ്….. ഇത്രയും സ്നേഹത്തിനു എനിക്ക് അർഹത ഉണ്ടോയെന്നു പോലും തോന്നിപ്പോയി … ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അപ്പു അച്ഛനെയും കേശുനെയും കൂട്ടി വരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയി. ഒരുപാട് നാൾ കാണാതിരുന്നു കണ്ടിട്ട് വെറും രണ്ട് ദിവസമാണ് ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത്…എന്നാലും അവൻ വന്നല്ലോ? ഇനി എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കാണാമല്ലോ? അത് ഓർത്തപ്പോൾ ആശ്വാസം തോന്നി… റസ്റ്റിനു മാത്രം ഒരു കുറവും ഉണ്ടായില്ല…. rest എടുത്ത് rest എടുത്ത് മടുത്തു. ഈ bed rest ഇത്ര ഭീകരം ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതിയില്ല…. വോമിറ്റിംഗിനാണെങ്കിൽ കുറവുമില്ല.. ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡ്രിപ് എടുക്കേണ്ടിയും വന്നു…. എന്നാലും ഹെൽത്ത്‌ ok ആണെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് അപ്പു വീണ്ടും വന്നു. ഒപ്പം അച്ഛനും കേശുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോഴേ കേശു ഓടി വന്നു ചേച്ചിയമ്മേന്നു വിളിച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ സംസാരവും സന്തോഷവും കണ്ടാൽ അവന് എന്നെ ഒരുപാട് നാളായി പരിചയമുണ്ടെന്നു തോന്നും… അവൻ എന്തൊക്കെയോ വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്… വളരെ നാൾ കാണാതിരുന്ന അമ്മയെ പെട്ടെന്ന് കാണുമ്പോൾ ഒരു കുട്ടിയ്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം ഞാൻ അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടു … ഞാൻ ബെഡിൽ ചാരി ഇരുന്നു അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… എന്റെ അപ്പുനെപ്പോലെ തന്നെ… ആ കണ്ണുകളും സംസാരവും എല്ലാം… അപ്പു മുന്നിൽ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ തോന്നി എനിക്ക്… ഞാൻ അവന്റെ കൈകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. അച്ഛന് എന്റെ അരികിലേക്ക് വരാൻ മടിയാണെന്നു തോന്നി…. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പൊ കരയും എന്നുള്ള ഭാവം.. അച്ഛൻ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ കേശു മഹിയേട്ടന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി.. മഹിയെട്ടനോടായി പിന്നെ അവന്റെ സംസാരം… പാവം മഹിയേട്ടൻ ! എല്ലാം കേട്ടു ചിരിച്ചു തല കുലുക്കുന്നുണ്ട്… അപ്പു ആണെങ്കിൽ അനുഭവിക്ക് അളിയാ.. എന്നുള്ള ഭാവത്തിലും… അച്ഛൻ എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു… എന്റെ കൈ എടുത്ത് പിടിച്ചു. കുറച്ചു സമയം ഒന്നും പറയാതെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു… അച്ഛൻ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു… അച്ഛൻ പൊട്ടികരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു. . അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ… എന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു… എന്താ അച്ഛാ ഇത്??? അച്ഛൻ എന്തിനാ കരയുന്നത്? ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ… ക്ഷമിക്കാനാകാത്തതാണ് ഞാൻ മോളോട് ചെയ്തിട്ടുള്ളതൊക്കെ എന്ന് എനിക്കറിയാം… മോളുടെ അമ്മ പോയപ്പോ എന്റെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി. അത്രയും… അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എനിക്കവളെ… എല്ലാം മറക്കാൻ മദ്യത്തിലാണ് അഭയം തേടിയത്… മദ്യം എന്റെ മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ഓർമകളെ അകറ്റി നിർത്താൻ 24 മണിക്കൂറും മദ്യം സേവിച്ചു… ഞാൻ ഒരു മുഴു കുടിയനായി… നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ മുഖം മറക്കാൻ ബോധം മറയുന്ന വരെ കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്….. അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ഒരു ബാറിൽ വച്ചാണ് ഞാൻ ദേവകി യേ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അവൾ അവിടുത്തെ ജോലിക്കാരി ആയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കുടിച് ബോധം മറഞ്ഞു എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞ എന്നെ അവൾ അവളുടെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചു… ഞാൻ പോലും അറിയാതെ അവൾ ഞാനുമായി ഒരു ബന്ധം വളർത്തിയെടുത്തു. നിന്റെ അമ്മയെയും നിങ്ങളെയും എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നവൾ പറിച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങളുടെ അമ്മ പോയപ്പോൾ ആ വിഷമം മറക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ച അതേ മദ്യം തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തു ആ പൂതനയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതും… മദ്യം മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെ നശിപ്പിക്കും എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശെരിയാണ്… അവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവള് പറയുന്നത് പോലെയൊക്കെ ചെയ്തു… അവളുടെ അടിമയായി ജീവിക്കാൻ അവൾ തന്നെ എനിക്ക് മദ്യം പകർന്നു തന്നു… എന്നെ എല്ലായ്പോഴും കുടിപ്പിച്ചു… ഒരിക്കലും ഞാൻ മദ്യാസക്തിയിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കരുത് എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു… ഞാൻ മദ്യത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഒപ്പം അവളെയും ഉപേക്ഷിക്കും എന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എന്റെ ജീവനായി കരുതിയിരുന്ന നിങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചത് പോലും ബോധത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല മക്കളേ… മദ്യം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനല്ലാതെയാക്കും എന്നതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഈ ഞാൻ… എന്നിട്ടും അവളെന്നെ ചതിച്ചു… ജയിലിൽ ആയപ്പോഴാണ്… മദ്യം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ എന്റെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങിയത്… അപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു… എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ജീവിതം ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹലാളനകൾ ഏറ്റു വാങ്ങേണ്ട പ്രായത്തിൽ തീരാ വേദനകൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു… അന്യന്റെ അടുക്കളപ്പുറത്തെ ജോലിക്കാരിയാക്കി മാറ്റി ഞാൻ നിന്നെ… നീ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും ശമ്പളം കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയ ഈ കൈകൾ വെട്ടിയെറിയാൻ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും… ബോധം ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തതെല്ലാം എനിക്ക് ശെരികളായിരുന്നു. ബോധത്തോടെ ആലോചിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ എത്ര നീചനാണെന്നു എനിക്ക് ബോധ്യമായത്. പൊറുക്കാനാവില്ല എന്നോട്….ആർക്കും… .. മഹാപാപിയാണ് ഞാൻ ! തലയിൽ കൈകൾ വച്ചു പൊട്ടിക്കരയുന്ന ആ മനുഷ്യനോട് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു… എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്തിനാ മക്കളെ?? എങ്ങനെ കഴിയുന്നു നിങ്ങൾക്ക്??? പാപിയായ ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്ക് മോളേ… ക്ഷമ ചോദിക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കഴിയില്ല എനിക്ക്… അതിന് അർഹത ഇല്ല എന്നറിയാമെങ്കിലും…. അച്ഛൻ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?? എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നോ ?? 5 വയസു വരെ ഈ ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹം അറിഞ്ഞു ഈ നെഞ്ചിലെ ചൂട് പറ്റി ഉറങ്ങിയ അച്ഛന്റെ നിമ്മീ മോൾക്ക് അച്ഛനെ വെറുക്കാനാകുമോ??? ആ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മതി ഇന്നും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കാൻ…. ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്… പലപ്പോഴും… എന്റെ അപ്പൂനെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളപ്പോൾ… പക്ഷെ വെറുത്തിട്ടില്ല… ഇനി വെറുക്കാനും കഴിയില്ല…. അച്ഛൻ എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കരുതേ…. ഇപ്പൊ എനിക്ക് നഷ്ടമായതെല്ലാം തിരികെ കിട്ടിയില്ലേ? എന്റെ അപ്പു.. അച്ഛൻ… പിന്നെ ഒരു അനിയൻ കുട്ടനെയും…. ഒത്തിരി ഒത്തിരിസന്തോഷമേ ഉള്ളൂ അച്ഛാ… എന്റെ പോന്നു മോളേ…. അച്ഛൻ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…. കരയല്ലേ അച്ഛാ… എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാനും കരഞ്ഞു…. കണ്ട് നിന്നവരുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു തുടരും