#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 20 പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ചെയറിലേയ്ക്ക് ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നപ്പോൾ ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി. റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിമ്മി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നിഷ്കളങ്കന്മായ അവളുടെ മുഖം മനസ്സിൽ വീണ്ടും വിങ്ങലുണ്ടാക്കി… ശാന്തയായി ഉറങ്ങുന്ന അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുംബിച്ചു ഞാനും കിടന്നു. പക്ഷെ നിദ്രാദേവി എന്നെ കടാക്ഷിച്ചില്ല… പലതും ചിന്തിച്ചു കിടന്നു ഉറക്കം നഷ്ടമായി. പതിവ് പോലെ നിമ്മിയാണ് കോഫിയുമായി വന്ന് ഉണർത്തിയത്. 7 മണിയായി മഹിയേട്ടാ. ഇന്നും ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ലേ? ഇല്ലെടോ രണ്ട് ദിവസം ലീവ് പറഞ്ഞു. എന്ത് പറ്റി? ഇപ്പൊ എന്തിനാ ലീവ് എടുക്കുന്നെ? രണ്ട് ദിവസം എന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഇരിക്കണമെന്ന് തോന്നി… നിമ്മി എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാണാതെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പി ഞാൻ ചോദിച്ചു. താൻ എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്? ഇപ്പൊ ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ടോ? എനിക്കിപ്പോ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല മഹിയേട്ടാ. ചെറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടെന്നേ ഉള്ളു. എന്നാലും അധികം സ്‌ട്രെയിൻ എടുക്കണ്ട. റെസ്റ് എടുക്കണം… നിങ്ങൾ എല്ലാരും കൂടി എന്നെ ഒരു രോഗിയാക്കും… ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. (നീ ഇപ്പോൾ ഒരു രോഗിയാണ് മോളേ…. നീ അറിയുന്നില്ലന്നേയുള്ളൂ…..) എനിക്കൊന്നു പുറത്തു പോകണം. ഒരാളിനെ കാണാനുണ്ട്. ഫുഡ്‌ കഴിഞ്ഞല്ലേ പോകുള്ളൂ? മ്മ് അപ്പോഴാണ് നിമ്മിയ്ക്ക് ഒരു കാൾ വന്നത്. ഫാദർ ആണ്.. അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അതു വരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു സന്തോഷം ആ മുഖത്ത് ഞാനും കണ്ടു. പത്തു മിനിറ്റോളം നിമ്മി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു. കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു തിരികെ വരുമ്പോൾ പുതിയ കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയ കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ മുഖമായിരുന്നു അവൾക്ക്. ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ എത്തിയിരുന്നില്ല. ഡോക്ടർ വന്ന ഉടൻ തന്നെ എന്നെ അകത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചു. മഹേഷ്‌ ഇരിക്കൂ… മനസ്സ് ആകെ കലുഷിതമായിരുന്നു. പിടയ്ക്കുന്ന ഉള്ളുമായി ഞാൻ ഡോക്ടറിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. സീ Mr.മഹേഷ്‌… നമുക്ക് കൂടുതൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യാനാകില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് നമുക്കത് cancer ആണോ എന്ന് കൺഫേം ചെയ്യണം. ആണെങ്കിൽ അതിന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഉടൻ തന്നെ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. നിങ്ങൾ നിമിഷയേയും കൂട്ടി ഡേവിഡ് സാറിനെ പോയി കാണണം. ബയോപ്സിക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ അദ്ദേഹം ചെയ്തു തരും. വൈകിപ്പിക്കരുത്. കഴിയുന്നതും നാളെ തന്നെ പോകണം. നിമിഷയുടെ പ്രെഗ്നൻസി ആണ് നമുക്ക് മുന്നിലെ പ്രശ്നം… ഡോക്ടർ….അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ തന്നെ എഫക്റ്റീവ് ട്രീറ്റ്മെന്റ്സ് ഉണ്ടാകുമല്ലോ അല്ലെ? ഏറ്റവും എഫക്റ്റീവ് hysterectomy തന്നെയാണ്… അതായത്.. removal of യൂട്രസ്… ഈ അവസരത്തിൽ… കുഞ്ഞ്… നമുക്ക് ആലോചിക്കണം… ഹൃദയം തകർന്നാണ് അവിടെ നിന്നും വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചത്. ഉള്ളു മുഴുവൻ നിമ്മി ആയിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവൾ എന്റെ ഹൃദയം കീഴടക്കിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവളാണ്. അവളില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇല്ല എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവളുടെ ഓരോ വേദനയും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ ഏൽക്കുന്ന മുറിവുകളായി എനിക്ക് തോന്നി… ഡ്രൈവിങ്ങിൽ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. പല തവണ ആരെയൊക്കെയോ ഇടിക്കാൻ നോക്കി… അശ്രദ്ധമായ ഡ്രൈവിംഗ് കാരണം പലരുടെയും ചീത്ത വിളി കെട്ടു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ വീട്ടിൽ എത്തി. എങ്ങനെ നിമ്മിയെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഞാൻ. എന്റെ മുഖം ഒന്ന് വാടിയാൽ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകും. ഉള്ളിലെ വിഷമം മറച്ചു വച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളോട് സംസാരിക്കണം. എനിക്കതിന് കഴിയുമോ ആവോ? ഹാളിൽ അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ് മാമന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് തിരികെ പോയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ട ഉടനെ അമ്മ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. മോനെ ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞു? നിമ്മി? നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ട് മോൾക്ക്. ഞാൻ പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ റൂമിൽ ആണ്. മുകളിലോ? മ്മ് ഞാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. വിശദമായി…. മുഴുവൻ കേട്ടു കഴിഞ്ഞ് വിഷമത്തോടെ അമ്മ സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുന്നു. നാളെ നിമ്മിയെയും കൂട്ടി ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ പോകണം. പുള്ളി ഓങ്കോളജിസ്റ്റ് ആണ്. എന്ത് പറഞ്ഞു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുമെന്നാണ് ആലോചിക്കുന്നത്. എന്നായാലും മോള് അറിയേണ്ടതല്ലേ മോനേ? മ്മ്.. എങ്ങനെയാ ഞാൻ ഇതവളോട് പറയുക??? എനിക്കറിയില്ല അമ്മേ… അമ്മയ്ക്കരികിലായി സിറ്റിയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. മോൻ വിഷമിക്കണ്ട. ഞാൻ സംസാരിക്കാം മോളോട്…. എല്ലാം പറയാം… വിഷമം ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു? എന്തിനാണാവോ ദൈവം ആ കുഞ്ഞിനെ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കുന്നത്??? ഞാനും ഒരുപാട് മോഹിച്ചതാണ് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ… ഇപ്പൊ… അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. ഞാൻ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്നു. അമ്മ എന്റെ മുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ മനസിന്റെ ഭാരം ഒരല്പം കുറഞ്ഞു. അമ്മയാണ് അവളോട് സംസാരിച്ചത്. കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമാകുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ല… അത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനാകില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര വിഷമമൊന്നും അവൾക്ക് ഉണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിന് ആപത്തൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് അമ്മ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അവൾക്ക് അസുഖമാണെന്ന് പറയുമ്പോഴല്ല, ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമില്ലാതാകുമ്പോഴാണ് അവൾ കൂടുതൽ വിഷമിക്കുന്നത്. ‘എനിക്ക് ആപത്തുണ്ടാകുമ്പോഴല്ല എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും വിഷമമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നത്’ എന്ന് അവൾ ഇടയ്ക്ക് പറയാറുമുണ്ട്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ പോയി. ഗീത ഡോക്ടർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. അദ്ദേഹം തന്നെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നിമ്മിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. hysterectomy യുടെ കാര്യം ഒഴികെ. 5 1/2 മാസം പ്രെഗ്നന്റ് ആയ ഒരു സ്ത്രീയോട് യൂട്രസ് നീക്കം ചെയ്യന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയ വേദന അദ്ദേഹത്തിന് മനസിലാകുമല്ലോ? നമുക്ക് ഒരു ബയോപ്സി എടുക്കണം…..as soon as possible. ഇന്ന് തന്നെ സാമ്പിൾ കളക്ട് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അത്രയും നല്ലത്. സാമ്പിൾ കളക്ഷന്റെ പ്രൊസീജിയർ സിമ്പിൾ ആണ്. ഇന്ന് തന്നെ ചെയ്യാം ഡോക്ടർ. ഞാൻ റെഡി ആണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ ദൃഢനിശ്ചയവും ഭയമില്ലായ്മയും എന്നെ അദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തി. എങ്ങനെ കിട്ടി ഈ പെണ്ണിന് ഇത്ര ധൈര്യം. എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു തലവേദന വരുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയുന്നവളാണ്. കാൻസർ ആണെന്ന് സംശയം പറഞ്ഞിട്ടും ധൈര്യത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ? അതിന്റെ സീരിയസ്നെസും കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമാകുമെന്നും അവൾക്ക് അറിയില്ല എന്ന് തോന്നി. ഡോക്ടർ നഴ്സിനെ വിളിച്ചു സാമ്പിൾ കളക്ഷന് വേണ്ട ഏർപ്പാടുകളൊക്കെ ചെയ്തു. നിങ്ങൾ സിസ്റ്ററിനൊപ്പം പൊയ്ക്കോളൂ. op time കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ എത്തിക്കോളാം. ചെറിയ സെഡേഷന്റെ ആവശ്യമേ ഉള്ളു. അതിന്റെ എഫക്ട് മാറുമ്പോൾ പോകാം… അമ്മ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരാത്തതിനാൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു അമ്മയോട് വിവരങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു. എന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ ഭയവും ടെൻഷനും ആയിരുന്നു. ബയോപ്സി റിസൾട്ടിനു കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ വേണമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു. നിമ്മിയെ റൂമിൽ കിടത്തിയ ശേഷം ഞാൻ ഫോണുമായി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. കിരണിനെ വിളിക്കാൻ… ഞാൻ വിവരങ്ങളൊക്കെ അവനോട് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. വിഷമിക്കണ്ടടാ. ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം സത്യമാകില്ല. റിസൾട്ട്‌ നെഗറ്റീവ് ആയിരിക്കും. അങ്ങനെയാണെടാ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അവനോട് കുറച്ചു സമയം സംസാരിച്ചു. അത്ര നേരമെങ്കിലും എല്ലാം മറക്കാമല്ലോ? റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിമ്മീ കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടു എഴുന്നേറ്റു. നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടലെ? തനിക്ക് പേടിയുണ്ടോ?. റിസൾട്ടിനെക്കുറിച്ച ഓർത്ത്? പേടിക്കണ്ട.. നല്ലത് മാത്രം നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം… നല്ലത് മാത്രം ചിന്തിക്കാം…. നല്ലതോ? എനിക്കോ മഹിയേട്ടാ??? അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിളറിയ ചിരി ഉണ്ടായി. ഇല്ല മഹിയേട്ടാ… എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല. മോഹങ്ങളൊക്കെ എന്നോ അസ്തമിച്ചതാണ് മഹിയേട്ടാ.. എന്നാലും മനുഷ്യനല്ലേ??? നമ്മള് പോലും അറിയാതെ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ചു പോകും…. മോഹിച്ചു പോകും…. നിർവികാരയായി അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ വേദനിച്ചത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്. നീ ഇപ്പൊ കാണിക്കുന്ന ഈ ധൈര്യം എനിക്ക് ഇല്ലാതെ പോകുന്നു നിമ്മീ …. അവളുടെ വലതു കരം കവർന്നു ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവളെന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഒരാഴ്ച പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ കടന്നു പോയി. അവൾക്ക് ഭയം കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞ് safe ആയിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഫോൺ അവൾക്ക് നൽകിയതേയില്ല. അസുഖത്തെക്കുറിച്ചു അവൾ സെർച്ച്‌ ചെയ്ത് നോക്കിയാലോ എന്നുള്ള ഭയം ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ. കുഞ്ഞിന് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്കൊണ്ട് അവൾക്ക് കുറച്ചു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അസുഖം അവളെ വേദനിപ്പിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിലും അവളെക്കാളേറെ അവൾ സ്നേഹിച്ചത് ചുറ്റുമുള്ളവരെയാണ്… അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെയാണ്… എന്തിന്., അവളെ വെറുക്കുന്നവരെപ്പോലും അവൾ സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു…. എനിക്കറിയില്ല… ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയധികം പാവമാകാനാകുമോ? ആരെയും വെറുക്കാതെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും സ്നേഹിക്കാനാകുമോ? കഴിയും എന്നതിന് ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണെന്റെ നിമ്മി. എന്നും അവൾ എന്റെ ഒപ്പം ഉണ്ടാകണമെന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രമാണെനിക്കിപ്പോൾ ഉള്ളത്. ബിയോപ്സി റിപ്പോർട്ട്‌ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതിനേക്കാൾ രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ ഡേവിഡ് സാറിന്റെ കാൾ വന്നു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഹൃദയം അത്യുച്ചത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ അത്യാവശ്യമായി നേരിൽ കാണണമെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. റിസൾട്ട്‌ കിട്ടിയോ സാർ?? എല്ലാം നേരിൽ പറയാം മഹേഷ്‌. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ട്. ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപ് വന്നാൽ നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ok ഡോക്ടർ. മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായി. റിസൾട്ടിനെക്കുറിച്ചു ഡോക്ടർ ഒന്നും പറയാത്തപ്പോൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ ഒട്ടും ശുഭകരമല്ല എന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നു. ⭐⭐⭐⭐⭐⭐ മഹേഷ്‌ ഇരിക്കൂ… ഞാൻ ഡോക്ടറിന്റെ മുന്നിലുള്ള ചെയറിൽ ഇരുന്നു. അദ്ദേഹം പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഏകദേശ രൂപം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാര്യമാണ് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്. റിസൾട്ട്‌ പോസിറ്റീവ് ആണ്. ഇതാവും അദ്ദേഹം പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഊഹം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എങ്കിലും കേട്ടപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. Its an endometrial stromal uterine sarcoma. റെയർ ടൈപ്പ് കാൻസർ ആണ്. million ൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണുന്നത്. സാധാരണ 40-50 age ൽ ആണ് ഇത് കാണുന്നത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ നിമിഷയ്ക്കും….. അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി.കരഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ നന്നേ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. യൂട്രിൻ sarcoma കളെല്ലാം മാലിഗ്നന്റ് ആണ്.. അതായത് കാൻസർ സെല്ലുകൾ വളരെ വേഗം multiply ചെയ്യുന്നവയാണ്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ അടുത്തുള്ള ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അവ വ്യാപിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും കൂടുതലാണ്. പിന്നെ ഒരാശ്വാസം ഇത് പൂർണമായും curable ആണെന്നുള്ളതാണ്. hyasterectomy ആണ് ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും effective ട്രീറ്റ്മെന്റ്. സാധാരണ 40നു മുകളിൽ പ്രായമുള്ളവരിലാണ് ഇത് കാണുന്നത്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ യൂട്രസ് remove ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല. പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ലല്ലോ? കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ 5 മാസത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രായമുണ്ട്.. പക്ഷെ നമുക്ക് വേറെ മാർഗം ഒന്നും ഇല്ലെടോ… ഇതിന്റെ സീരിയസ്നെസ്സ് തനിക്ക് മനസിലായിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. താൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വൈഫിനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കണം. എത്ര വേഗം സർജറിക്ക് തയ്യാറാകുന്നുവോ അത്രയും നല്ലത്. ഡോക്ടറിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും കൂരമ്പുകൾ പോലെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വന്നു തറച്ചു. ഹൃദയം ഒരായിരം കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിച്ചിതറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. hysterectomy ! അതിലൂടെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാനും നിമ്മിയും മനസ്സിൽ നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് മാലാഖയെയാണ്…അവൾക്കുള്ള പേര് പോലും തീരുമാനിച്ചു…. ഒരു മുറി നിറയെ കുഞ്ഞുടുപ്പുകളും പാവകളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി അവളുടെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ. എനിക്കറിയാം നിമ്മിയെ… ജീവൻ പോയാലും അവൾ ഇതിനു ഒരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ല. പക്ഷെ എനിക്കവളെ വേണം. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളേക്കാളേറെ ഞാൻ വില കൊടുക്കുന്നത് അവളുടെ ജീവനാണ്. നിമ്മി ഇല്ലാതെ മഹി ഇല്ല. ⭐⭐⭐⭐⭐⭐ വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും നിമ്മിയോട്‌ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എങ്ങനെ അവളോട് ഇതൊക്കെ പറയും എന്നറിയാതെ ഉഴറുകയായിരുന്നു ഞാൻ…. ഒടുവിൽ അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു സമ്മതം വാങ്ങാൻ അമ്മയെ തന്നെ ഏല്പിച്ചു. അമ്മ താഴെ നിമ്മിയോട്‌ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീറുന്ന മനസ്സുമായി ഞാൻ റൂമിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയണേ എന്ന് ആത്മാർഥമായി ഉള്ളുരുകി ഈശ്വരനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട്… ⭐⭐⭐⭐⭐ അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു…. എന്റെ ഷിർട്ടിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു… പറയ്‌ മഹിയേട്ടാ… അമ്മ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണോ?? അല്ലെന്ന് പറയ് മഹിയേട്ടാ……. ഈ സമയത്ത് സ്റ്റെപ് ഇത്ര വേഗത്തിൽ കയറുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന് പോലും അവൾ ഓർത്തില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആ കുഞ്ഞിന്റെ രക്ഷയെക്കുറിച്ചു ഇനി എന്ത് ഓർക്കാൻ? വിടരും മുന്നേ കൊഴിഞ്ഞു പോയ ഒരു പനിനീർ പൂവല്ലേ അവൾ ഞങ്ങൾക്ക്?? ഭ്രാന്തമായ ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ…. അവളുടെ ആ അവസ്ഥ എന്ന ഭയപ്പെടുത്തി. അവളോട് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഉഴറി…. എന്റെ മൗനം അവൾക്കുള്ള ഉത്തരമായിരുന്നു… അവൾ പതിയെ എന്റെ ഷിർട്ടിലെ പിടി വിട്ടു…. കൈ രണ്ടും തലയിൽ താങ്ങി തറയിലേക്ക് ഊർന്നിരുന്നു… സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… സമ്മതിക്കില്ല… ഞാൻ മരിച്ചാലും സമ്മതിക്കില്ല…. എന്റെ കുഞ്ഞ്… അവളെ എനിക്ക് വേണം… കൊല്ലാൻ സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 19 3-4 ദിവസങ്ങൾ കൂടി അച്ഛനും കേശുവും അപ്പുവും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അവര് എറണാകുളത്തേക്ക് മടങ്ങി. എന്നോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ കേശു ഒത്തിരി വാശി പിടിച്ചു.. മഹിയെട്ടനും പറഞ്ഞു അച്ഛനോടും കേശുവിനോടും ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ… പക്ഷെ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല… ഇത് ചേച്ചിടെ ഭർത്താവിന്റെ വീടാണ് മോനേ.. നമ്മൾ ഇവിടെ സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്നത് ശെരിയല്ല… മോന് ചേച്ചിയമ്മയെ കാണാൻ തോന്നുമ്പോൾ നമുക്ക് വരാം… കുറച്ചു ദിവസം നിൽക്കാം… അത് മതി.. ഇപ്പൊ പോകാം കുട്ടാ… മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവൻ സമ്മതിച്ചു… പോകുന്നതിനു മുൻപ് അച്ഛൻ മഹിയെട്ടനോട് പറഞ്ഞു… എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്നറിയില്ല മോനേ… എന്റെ മോളേ ജീവിതത്തിൽ ഒപ്പം കൂട്ടിയതിനു… ഇപ്പോൾ ജീവനായിക്കണ്ടു സ്നേഹിക്കുന്നതിനു… സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഈ ഞാൻ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് എന്റെ കുട്ടിയെ…. തലോടേണ്ട കൈ കൊണ്ട് തല്ലിയിട്ടേയുള്ളു… എന്നിട്ടും… ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും മോൻ അവളെ ഒപ്പം കൂട്ടി… ഇപ്പൊ ജീവനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു… വലിയ മനസ്സാണ് മോന്റെത്… .. ദൈവം നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കും…. മഹിയേട്ടൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… അച്ഛനും കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ചിരിച്ചു… അവര് പോയപ്പോൾ ചെറിയ വിഷമം തോന്നി…എങ്കിലും ഞാൻ സന്തോഷവതിയാണ്… കുറച്ചു അകലെയാണെങ്കിലും അവരെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കുന്നെന്നുള്ള ചിന്ത തന്നെ എനിക്ക് സമാധാനം തരുന്നതാണ്… … അത്രയേ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളു… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ മൂന്ന് മാസം മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ പോലെയാണ് കടന്നു പോയത്… bed rest എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത്ര സുഖമുള്ള കാര്യമൊന്നുമല്ല… കൂടെ വോമിറ്റിംഗും… മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞുള്ള സ്കാനിങ്ങിൽ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് കുറച്ചു ഇളവുകൾ കിട്ടി… ഡോക്ടറിൽ നിന്നും, വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും…. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ പോയിരുന്നു ഫുഡ്‌ കഴിക്കാനും വീടിനുള്ളിൽ നടക്കാനുമുള്ള പെർമിഷൻ കിട്ടി.. അത് തന്നെ വലിയ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു… എങ്കിലും വോമിറ്റിംഗ് കുറയാത്തത് കൊണ്ട് ഫുഡ്‌ ഒന്നും ശെരിക്കും കഴിക്കാനായില്ല. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡ്രിപ് ഇടേണ്ടിയും വന്നു. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രാവിലെ നിമ്മീ bed കോഫിയുമായി വന്ന്‌ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഉണർന്നത്. ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെടോ? ക്ഷീണം ഒക്കെ മാറിയോ? ക്ഷീണം ഉണ്ട് മഹിയേട്ടാ… എന്നാലും കുറച്ചു ആശ്വാസം ഉണ്ട്… മ്മ്.. ആശ്വാസം ഞാൻ ഇന്നലെ കണ്ടു. vomit ചെയ്ത് കുഴഞ്ഞു വീണപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് കോരി എടുത്തോണ്ടാ പോയത്…. അത് പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ മഹിയേട്ടാ? മാഹിയെട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടായി ഇല്ലേ? അതേല്ലോ… എന്താ മാറ്റിത്തരുമോ? ചിരിയോടെയാണ്‌ ചോദിച്ചതെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട നീർത്തിളക്കം എന്റെ ഉള്ളു നോവിച്ചു.. എന്റെ നിമ്മീ… നിന്റെ ഈ അവസ്ഥയാണ് എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്… പിന്നെ എല്ലാം നമ്മുടെ കുഞ്ഞാറ്റ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയാണല്ലോന്നു ഓർക്കുമ്പോ ഒരാശ്വാസം.. അത്രേ ഉള്ളു… കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടിയേ ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാകുള്ളൂ മഹിയേട്ടാ… അത് കഴിയുമ്പോ എല്ലാം മാറും.. മ്മ്… പിന്നെ എനിക്ക് ഒന്ന് പുറത്ത് പോകണം. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞേ പോകുള്ളൂ… വർക്ക്‌ ഷോപ്പിൽ നിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. കാർ കൊണ്ട് വരാനാകില്ല എന്ന്.. ഞാൻ പോയി എടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു… ഓഫീസിൽ പോകാൻ കാർ തന്നെയാ നല്ലത്. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് അപ്പു വന്നത്… ആഹാ.. നല്ല സമയത്താണല്ലോ ഞാൻ വന്നത്. അവൻ ചിരിയോടെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വന്നു.. മോൻ എന്താ ഇത്ര രാവിലെ? ചായയുമായി വന്ന അമ്മ ചോദിച്ചു. ഇവിടെ അടുത്തു ഒരു വീട് വിൽക്കാനുണ്ടെന്നു കേട്ടു ആന്റി.. അത് നോക്കാനായി വന്നതാണ്. നല്ലതാണെങ്കിൽ വാങ്ങാമെന്നു കരുതി. അച്ഛനും കേശുവും അവിടെ താമസിക്കട്ടെ… കേശുന് അവന്റെ ചേച്ചിയമ്മേ കാണുകയും ചെയ്യാല്ലോ? അപ്പൊ നീയോ മോനേ? നീ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ? നിമ്മീ വിഷമത്തിൽ തിരക്കി. ഇങ്ങോട്ട് ട്രാൻസ്ഫർ നോക്കാം… നടക്കുമോന്നു അറിയില്ല. നടക്കും അപ്പു… മഹിയെട്ടന് എവിടെയോ പോകാനുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.. മ്മ്… കാർ വർക്ഷോപ്പിൽ ആണ്.. ബാറ്ററി കംപ്ലയിന്റ് ആയി.അവര് കൊണ്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതാ.. ഇന്നലെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു പറ്റില്ലാന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ കാർ ആണ് സൗകര്യം… അതൊന്ന് എടുക്കണം… മഹിയേട്ടൻ എങ്ങനെയാ പോകുന്നത്? ഓട്ടോയിൽ പോകാം.. എന്നാൽ എന്റെ ബൈക്കിൽ പോകാം. തിരികെ വരുമ്പോൾ വീടും ഒന്ന് നോക്കാല്ലോ? നീ ഇത്ര ദൂരം ബൈക്കിൽ ആണോ വന്നത്? ഏയ്‌.. ഇത് ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ ബൈക്ക് ആണ് ചേച്ചി… എന്നാൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു പോകാം.. വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് അപ്പു ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത്. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപ്പു മിററിലേയ്ക്ക് നോക്കി എന്നോടായി പറഞ്ഞു.. മഹിയേട്ടാ… ആരോ നമ്മളെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നുണ്ട്… പുറകിലുള്ള ആ ബ്ലാക്ക് figo കുറച്ചു നേരമായി നമുടെ പിറകിലുണ്ട്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അപ്പു പറഞ്ഞു.. മഹിയേട്ടാ.. അതിന്റെ വരവത്ര ശരിയല്ല… പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ബൈക്ക് ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു… ബൈക്ക് സ്കിഡ് ആയി മറിഞ്ഞു.. അതേ നിമിഷം പിറകിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാർ ഞങ്ങളെ കടന്ന് ചീറി പാഞ്ഞു പോയി. എനിക്ക് പ്രത്ത്യേകിച്ചു കുഴപ്പമൊന്നും പറ്റിയില്ല. അപ്പുവിന്റെ തല കല്ലിൽ തട്ടി മുറിഞ്ഞു ചോര വരാൻ തുടങ്ങി. അവനെ ഉടനെ തന്നെ അടുത്തുള്ള ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു. രണ്ട് സ്റ്റിച് ഉണ്ട്.. വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ആ കാർ ഞങ്ങളെ ഇടിക്കാനായി തന്നെ വന്നതാണെന്നാണ് കണ്ടു നിന്നവർ പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങളോട് ആർക്കാണ് ശത്രുത? എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല. നിമ്മിയെ ഈ അവസരത്തിൽ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അപ്പു വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നില്ല. അവനു ഒരു urgent കാൾ വന്നത് കൊണ്ട് പോയതാണെന്ന് നിമ്മിയോട്‌ കളവു പറഞ്ഞു. അവന്റെ ജോലി അത്തരത്തിൽ ഒന്നായത് കൊണ്ട് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.. രാത്രി കിരണിന്റെ കാൾ വന്നു. ടാ കിരണേ.. ഇന്നൊരു സംഭവം ഉണ്ടായി… ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ കിരണിനോട് പറഞ്ഞു. കണ്ടു നിന്നവർക്ക് തോന്നിയതാവും.. അല്ലാതെ ഞങ്ങളോട് ആർക്കാണ് ശത്രുത? ശത്രു അടുത്തുണ്ട് മഹി.. ആര്? ഉള്ളിലെ ഞെട്ടൽ എന്റെ സ്വരത്തിൽ നിന്നും അവനു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് തോന്നുന്നു. നീ ഞെട്ടി അല്ലേ? അവൻ തിരികെ വന്നെടാ… ആ അരുൺ… അരുണോ? നീയെങ്ങനെ? ഞാൻ അവനെ കണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ രഹസ്യമായി അവനെക്കുറിച്ചു തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വന്നെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാമെന്നു കരുതി. ടാ… നീ ഒറ്റയ്ക്ക് അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയോ? അതിന് അവനു എന്നെ അല്ലല്ലോ.. നിന്നെയും നിമിഷയേയും അല്ലേ വേണ്ടത്? നീ അവനെ കണ്ടിട്ട്? അവനു സംസാരശേഷി തിരികെ കിട്ടി.. പക്ഷെ കാലിന്റെ തളർച്ച മാറിയിട്ടില്ല… ഇപ്പോഴും വീൽ ചെയറിൽ തന്നെയാണ്. അവനു നോന്നോടും നിമിഷയോടുമുള്ള ദേഷ്യവും പകയും മാറിയിട്ടില്ല… കൂടിയിട്ടേയുള്ളൂ… സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നിമിഷയല്ല.. അവൻ അവളെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല… നീയും അപ്പുവും സൂക്ഷിക്കണം.. അവൻ അപായപ്പെടുത്തുന്നത് നിങ്ങളെ ആയിരിക്കും… നിങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ആയാലാണ് അവൾ കൂടുതൽ വിഷമിക്കുക എന്നവനറിയാം.. അവൻ അതെന്നോട് പറയുകയും ചെയ്തു. ഇന്നത്തെ സംഭവവും അവൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തതാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്… ടാ.. അവൻ… അവനെരിതെ എന്തെങ്കിലും തെളിവ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ പൊക്കിയേനെ. ഇതിപ്പോ ഒരു തെളിവും അവൻ അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ…. അവൻ നിങ്ങളുടെ പുറകെ ഉണ്ടെടാ… നിങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കണം… വളരെ സൂക്ഷിക്കണം… കിരൺ കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. എന്നെ ഭയം ഗ്രസിക്കാൻ തുടങ്ങി.. അവൻ പകയോടെ തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു… സൂക്ഷിക്കണം.. 5 മാസം ആയപ്പോൾ വോമിറ്റിംഗ് കുറഞ്ഞു. രുചിയോടെ ആഹാരം കഴിച്ചു തുടങ്ങി… പിന്നെ അങ്ങോട്ട് പല തരം വിഭവങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അമ്മയുടെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും വക. പലതും കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും പോലും ഇല്ലാത്തത്… ഇതൊക്കെ കഴിപ്പിക്കാൻ മഹിയെട്ടനും അച്ഛനും… വേണ്ടാന്നു പറഞ്ഞാലും നിർബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിക്കും… പിന്നെ മഹിയെട്ടനും അമ്മയുമൊക്കെ സ്നേഹത്തോടെ വായിൽ വച്ചു തരുമ്പോൾ അറിയാതെ വാ തുറന്ന് പോകും… അത് കൊണ്ട് എന്തായി? അങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു അവരെന്നെ കൊല്ലാതെ കൊന്നു… 20വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് അന്യമായിരുന്ന സ്നേഹം ഈ കുറഞ്ഞ നാളുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ആവോളം അനുഭവിച്ചു… പലപ്പോഴും ഇത്രയും സ്നേഹത്തിനു ഞാൻ അർഹയാണോന്നു പോലും തോന്നിപ്പോയി… അപ്പുവും അച്ഛനും കേശുവും ഇടയ്ക്ക് വന്നു പോയി…. check up നായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയതാണ്… രണ്ടാഴ്‌ച മുൻപാണ് സ്കാൻ എടുത്തത്.. ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു സ്കാൻ കൂടി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഡോക്ടറിനെ കാണാനായി ഉള്ളിൽ കയറി. റിസൾട്ട്‌ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ മുഖം വല്ലാതായി.. അവർ സിസ്റ്ററിനോട് ചോദിച്ചു.. പുറത്ത് ഇനി പേഷ്യന്റ്‌സ് ഉണ്ടോ?? ഇല്ല മാഡം. ഇത് ലാസ്റ്റ് ആണ്. മ്മ്… സിസ്റ്റർ ഇവരെയും കൂട്ടി ലാബിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം. കുറച്ചു blood ടെസ്റ്റ്‌ ഉണ്ട്. ഇൻ പേഷ്യന്റ് ലാബ് 24hr കാണുമല്ലോ? അവിടേയ്ക്ക് പോയാൽ മതി. ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്കാം… എന്നിട്ട് നിമ്മിയോടും അമ്മയോടുമായി പറഞ്ഞു… നിങ്ങൾ സിസ്റ്ററിനൊപ്പം പൊകൂ… മഹേഷിനോട് എനിക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം. നിമ്മീ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ തലയാട്ടി സമ്മതം അറിയിച്ചു. അമ്മയും നിമ്മിയും പോയി കഴ്ഞ്ഞു ഡോക്ടർ റിസൾട്ട്‌ വിശദമായി വായിച്ചു. Mr മഹേഷ്‌, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് കുറച്ചു വിഷമമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണ്. അതു കൊണ്ടാണ് നിമിഷേടെ മുന്നിൽ വയ്ച്ചു പറയാത്തത്. ആ കുട്ടിയുടെ മൈൻഡ് മാത്രമല്ല ബോഡിയും വീക്ക് ആണ്… ഈ സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടിൽ കുറച്ചു അബ്നോർമാലിറ്റി കാണുന്നുണ്ട്…. യൂട്രസ്സിന്റെ മസ്സിൽസിൽ ഒരു growth കാണുന്നുണ്ട്. ഇറ്റ്സ് ക്വൊയറ്റ് അബ്നോർമൽ… ഐ ഡൗട്ട്…. ഡോക്ടർ ഒന്ന് നിർത്തി… എന്താണെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ ഡോക്ടർ… യൂട്രിൻ കാൻസർ ! വാട്ട്???? ഹൃദയം നിലച്ചത് പോലെ വിറങ്ങലിച്ചു ഇരുന്നു പോയി ഞാൻ…. എന്റെ ഫ്രണ്ട് ഡോക്ടർ ഡേവിഡ് ജോൺ, ട്രിവാൻഡ്രത്തെ തന്നെ ഫേമസ് onchologist ആണ്. കുറച്ചു നാൾ വിദേശത്ത് ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തിരികെ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് കൺസൾട്ട് ചെയ്യട്ടെ. ഈ റിസൾട്ട്‌ അദ്ദേഹവുമായി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്ത ശേഷം കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് പറയാം. കൺഫർമേഷനു വേണ്ടി നമുക്കൊരു ബയോപ്സിക്ക് പോകേണ്ടി വരും. നിമ്മീ പ്രെഗ്നന്റ് അല്ലേ? അതാണ്‌ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ട്… എന്റെ ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. സംസാരിക്കാനാകാതെ…. കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു. മഹേഷിന്റെ മൊബൈൽ നമ്പർ തരൂ. ഡേവിഡ് സാറിനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് ഞാൻ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാം. പിന്നെ വളരെ സൂക്ഷിക്കണം… complete bed rest ഇനിയിം വേണം…. പൊയ്ക്കോളൂ.. ഞാൻ വിളിക്കാം.. ശരീരം ആകെ തളരുന്നത് പോലെ… ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ മൊബൈൽ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഡോക്ടറിന്റെ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സും ശരീരവും ആകെ മരവിച്ചിരുന്നു…. കോറിഡോറിലെ ചെയറിൽ ഒന്നു കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ കൈപ്പത്തിയിൽ തല താങ്ങി ഞാൻ ഇരുന്നു. നിമ്മിയെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു… 🌷🌷🌷🌷🌷🌷 അമ്മയെയും നിമ്മിയെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതൊന്നും സത്യമാകരുതേയെന്ന്. മഹിയേട്ടാ…. മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അമ്മയും നിമ്മിയും മുന്നിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. നിമ്മിയുടെ മുഖമാകെ വല്ലാതിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളാകെ ക്ഷീണിച്ചു പോയി. മുഖത്തെ പ്രസരിപ്പ് മാഞ്ഞു. കണ്ണുകളിലെ പഴയ തിളക്കം നഷ്ടമായത് പോലെ… അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കുംതോറും മനസ്സിലെ വിങ്ങൽ കൂടിക്കൂടി വന്നു. പാവം… ഈ പ്രായത്തിനിടയിൽ എന്തെല്ലാം അനുഭവിച്ചു. ഇപ്പോഴും വിധി അവൾക്കായി വച്ചു നീട്ടുന്നത് ദുരിതങ്ങൾ മാത്രമാണല്ലോ? അവൾ എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞ അന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ് ഇനി ഈ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്ന്. ജീവിതാവസാനം വരെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമെന്നു… പക്ഷെ, ഞാൻ പലപ്പോഴും നിസ്സഹായനായിപ്പോവുകയാണല്ലോ ഈശ്വരാ…. മഹിയേട്ടൻ എന്താ ഈ ആലോചിക്കുന്നത്??? എന്ത് പറ്റി? സുഖമില്ലേ? ഏയ്‌… ഒന്നുമില്ല. ഒരു ചെറിയ തലവേദന. അയ്യോ. തലവേദനയോ? ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നുണ്ടല്ലോ? നമുക്ക് ഡോക്ടറിനെ കാണാം മഹിയേട്ടാ… അല്ലെ അമ്മേ? അവനു കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല മോളെ. വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്തു ടെൻഷൻ ആയോണ്ടാ.. വീട്ടിൽ പോയി ഒരു കട്ടൻ കുടിക്കുമ്പോ ശരിയായിക്കോളും…. അമ്മയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു. കണ്ണുകളൊക്കെ നിറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ബ്ലഡ് കൊടുത്തോ? മ്മ്….കൊടുത്തു. റിസൾട്ട്‌ അവര് ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു പറയും. നമുക്ക് വേണമെങ്കിൽ നാളെ വന്ന് വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞു. മ്മ്.. എന്നാൽ നമുക്ക് ഇറങ്ങാം അമ്മേ… വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും മനസ്സിന് ഒരു സ്വസ്ഥതയും കിട്ടിയില്ല. വിശപ്പ്‌ തോന്നിയില്ല. നിമ്മി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടി കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി. 9 മണി ആയപ്പോൾ ഡോക്ടറിന്റെ കാൾ വന്നു. നിമ്മി റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഫോണും എടുത്ത് ബാൽക്കെണിയിലേയ്ക്ക് പോയി. ഭയം കാരണം ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം പോലും വിറച്ചു… ഹലോ… ഹലോ… മഹേഷ്‌… ഞാൻ ഡേവിഡ് സാറുമായി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്തു. കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണ്. എന്റെ സംശയം ശരിയാണെന്നുള്ള രീതിയിലാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്. യൂട്രിൻ സാർക്കോമ ആണെന്ന് അദ്ദേഹം സംശയം പറഞ്ഞു. its a rare type of utrine cancer. മില്യണിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണുന്നത്…. മഹേഷ്‌ നാളെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വരൂ.. എനിക്ക് നേരിട്ട് സംസാരിക്കണം. ശരി ഡോക്ടർ… കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞും കുറേ നേരം ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. എങ്ങനെ ഞാൻ ഇതൊക്കെ അവളോട് പറയും??? ഈശ്വരാ എന്തിനാണ് ആ പാവത്തിനെ ഇനിയും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്??? ഈശ്വരൻ എന്നത് വെറും സങ്കൽപം ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 18 - ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ മഹിയേട്ടൻ കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ മാറി താഴേയ്ക്ക് വരാൻ തുടങ്ങുവായിരുന്നു… ആഹാ.. താൻ വന്നോ? അനിയനെ കിട്ടിയപ്പോ നമ്മളെയൊന്നും വേണ്ട അല്ലേ? തമാശയായിട്ടാണ് മഹിയേട്ടൻ ചോദിച്ചതെങ്കിലും അതെന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു… ശരിയാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. അപ്പുവിനെക്കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ മഹിയെട്ടനോട് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിച്ചില്ല… എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു…. ദേ… കരയുന്നു…. കോളേജിലൊക്കെ പോയി തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുറച്ചു ബോൾഡ് ആയിട്ടുണ്ടാകും എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്. എന്റെ പോന്നു നിമ്മിക്കുട്ടി ഞാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ? മഹിയേട്ടൻ അടുത്ത വന്നു എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ചേർത്തു പിടിച്ചു… എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്റെ wedding ആനിവേഴ്സറി ഗിഫ്റ്റ്? താങ്ക്സ് മഹിയേട്ടാ…. താങ്ക്‌സോ?? എന്തിന്??? ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ലെന്ന്‌ കരുതിയ നിധി എനിക്കായി കൊണ്ട് വന്നതിന്… അതിന് എന്തിനാടോ താങ്ക്സ്??? താൻ എന്നോട് നന്ദി പറയുന്നോ? നമ്മൾ ഒന്നല്ലേ? അപ്പൊ തന്റെ അനുജൻ എന്റെ കൂടിയല്ലേ? ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു . മഹിയേട്ടൻ ഒത്തിരി അന്വേഷിച്ചോ അവനെ? അവൻ എറണാകുളത്തു ഉണ്ടെന്ന് മഹിയേട്ടൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഒട്ടൊരു അദ്‌ഭുതത്തിൽ ആണ് ഞാൻ അത് ചോദിച്ചത് . ഇത്തവണ അപ്പൂനെ ദൈവം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കൊണ്ട് നിർത്തിതന്നതല്ലേ?? … ഇതാ നിന്റെ പ്രിയതയുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ പൊന്നനിയൻ എന്ന് പറഞ്ഞ്…. ഫങ്ക്ഷന്റെ ബ്രോഷർ കിട്ടിയപ്പോ അതിലുണ്ടായിരുന്നു അപ്പുന്റെ ഫോട്ടോ. മൂന്ന് ഗസ്റ്റ്കളിൽ ഒരാൾ നമ്മുടെ അപ്പു ആയിരുന്നു. ASP നിർമൽ കൃഷണ… പേരും ഫോട്ടോയും കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് ആളിനെ മനസിലായി. പിന്നെ റെജി, അപ്പു അവന്റെ കസ്റ്റഡിയിൽ ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഒരു സംശയം തോന്നിയിരുന്നു. കിരൺ മുഖാന്തരം അപ്പൂന് ആപത്തൊന്നും ഇല്ലന്ന് കൺഫോം ചെയ്തു. എന്നിട്ടാണ് റെജിയെ തേടി പോയത്. ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു അത്ഭുതത്തിൽ മഹിയേട്ടനെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. മഹിയേട്ടൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു… എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ബെഡിൽ ഇരുത്തി… അതേ… എന്റെ പ്രിയതമേ… താൻ വരച്ച ആ ചിത്രം ഉണ്ടല്ലോ? ഞാൻ അത് കണ്ടത് കൊണ്ടാണ് അപ്പു ഇന്ന് ഇവിടെ ഉള്ളത്… താൻ വരച്ച ചിത്രമാണ് അപ്പൂനെ തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ സഹായിച്ചത് .. അല്ലാതെ അപ്പൂനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാരുന്നല്ലോ? ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു എല്ലാം കേട്ടിരിക്കുകയാണ്… അപ്പൂനെ മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായ സന്തോഷം…. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ ! തന്റെ സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടുന്ന തന്നെയാണ് എനിക്ക് ഓർമ വന്നത്… പക്ഷെ ആ IG, അയാൾ അപ്പൂനെ ഇടം വലം തിരിയാൻ സമ്മതിച്ചില്ല… ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും അവസരം ലഭിച്ചില്ല. അയാൾക്ക് എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പുനെക്കൂടി വലിച്ചോണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടു. ശരിക്കൊന്നു കാണാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല… പിന്നെ ഫങ്ക്ഷൻ അവസാനിച്ച ശേഷം അവനെ കണ്ടെത്താനും സംസാരിക്കാനുമുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു. അതാണ്‌ അന്ന് തന്നെ വിളിക്കാൻ കൂടി ലേറ്റ് ആയത്. ഒടുവിൽ അപ്പുന്റെ പേർസണൽ നമ്പർ കിരൺ മുഖാന്തരം സംഘടിപ്പിച്ചു. അവനെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു. ഞാൻ തന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾത്തന്നെ അവൻ എല്ലാ തിരക്കുകളും മാറ്റി വച്ചു എന്നോടൊപ്പം വന്നു.. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു… എല്ലാം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ടാൽ മതി എന്നുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൻ. ഇന്നലെത്തന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞതാ എന്നോട്.. ഞാനാണ് പറഞ്ഞത് ഇന്ന് പോകാമെന്നു. ഇവിടെ തന്നോടൊപ്പം രണ്ട് ദിവസം കൂടാമെന്നും. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു… താൻ കരയുവാണോ? ഇപ്പൊ സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്? സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും കരയുന്ന ആളിനെ ഞാൻ ആദ്യം കാണുകയാ… അപ്പൂനെ തന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തുമ്പോൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോരുമ്മയാണ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്… ഇതിപ്പോ???? അദ്ദേഹം വിഷമം അഭിനയിച്ചു താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു തറയിൽ നോക്കിയിരുന്നു… കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ചിരി വന്നു. അതിനേക്കാൾ മഹിയേട്ടനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സമ്മാനം ഞാൻ തന്നാലോ?? കുസൃതിയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആള് എന്നെ നോക്കി . ആഹ്… അത് ഞാൻ ഇപ്പോഴാണല്ലോ ഓർത്തത്. എവിടെയാ താൻ എനിക്കായി കരുതി വച്ചിരിക്കുന്ന സർപ്രൈസ് സമ്മാനം?? മഹിയേട്ടൻ കണ്ണടയ്ക്ക്… ശെരി അടച്ചു… അദ്ദേഹം രണ്ട് കണ്ണുകളും ഇറുക്കി അടച്ചു… ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും കിട്ടിയ പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ്‌ റിപ്പോർട്ട്‌ file ഓട് കൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലുള്ളത് ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ file ആണെന്ന് കണ്ടു അദ്ദേഹം ഒന്ന് ഞെട്ടി. മുഖത്ത് ചിരി മാഞ്ഞു ഭയം നിറഞ്ഞു…. എന്താടോ ഇത്??? മഹിയേട്ടൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു… എന്റെ മാഷേ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ? അത് തുറന്ന് നോക്കു… മഹിയേട്ടനുള്ള എന്റെ wedding anniversary ഗിഫ്റ്റ് ആണ്… ഞാൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… ആള് file open ചെയ്തു. കൈ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… റിപ്പോർട്ട്‌ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മുഖത്തെ ഭയം മാറി അവിടെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… ആ കണ്ണുകയിലെ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു…… ഇത്… ഇത് സത്യമാണോ??? ആ മിഴികൾ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു…. മ്മ്… സത്യാണ് മഹിയേട്ടാ…. ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും നുണ പറയുമോ? എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു വന്നു…. എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു… നെറുകയിൽ ഒരു സ്നേഹ ചുംബനം നൽകി . കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഞാൻ അത് സ്വീകരിച്ചു… രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണുനീർ കൺ കോണിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകി…. ഒരു സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച് ജീവിതത്തിലെ ധന്യമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്… തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് പുതിയ ഒരതിഥി കൂടി വരാൻ പോകുന്നു എന്ന് ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ അറിയിക്കുന്ന ആ സുന്ദര നിമിഷം… അദ്ദേഹം തരുന്ന ഈ സ്നേഹം ചുംബനം… അത് തരുന്ന നിർവൃതി… ആ സന്തോഷം….. അത് അനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാനിപ്പോൾ…. ഇങ്ങനെ ഒരു നിമിഷം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് കരുതിയതാണ്…. നഷ്ടമായി എന്ന് കരുതിയത് ഓരോന്നായി ദൈവം എനിക്ക് തിരികെ നൽകുകയാണ്…. ഇനി സന്തോഷത്തിന്റെ മാത്രം ദിനങ്ങളാണ് വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു…. ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്… ആ സന്തോഷം ഞാൻ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു…. എന്നിട്ടും ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോഴൊന്നും താൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? പരിഭവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ചിരിയാണ് വന്നത് . അപ്പൊ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഈ സന്തോഷം നേരിൽ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ? ആദ്യമായി അറിയുമ്പോഴുള്ള ഈ ചിരി… സന്തോഷം… അത് നേരിൽ കാണാനല്ലേ ഞാൻ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്… സത്യത്തിൽ തന്നെ ഇപ്പൊ സിനിമയിലൊക്കെ കാണുന്ന പോലെ പൊക്കിയെടുത്തു വട്ടം കറക്കാനാ തോന്നുന്നത്… പക്ഷെ വേണ്ട…. അത് എന്റെ കുഞ്ഞാറ്റയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലോ?? അല്ലേടാ… ചക്കരേ… മഹിയേട്ടൻ അല്പം കുനിഞ്ഞു കുഞ്ഞിനോടെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു… കുഞ്ഞാറ്റയോ?? അപ്പൊ മോളാണെന്നു ഉറപ്പിച്ചോ??? അത് ഞാൻ പണ്ടേ ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ??? ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ മഹിയെട്ടനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ദേഷ്യം കാണിച്ചു മുഖം വീർപ്പിച്ചു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി എന്റെ നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക്??? കുഞ്ഞാറ്റയല്ല… ഉണ്ണിക്കുട്ടനാ…. ആണോ? നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക് കുഞ്ഞു വാവയായി ഉണ്ണിക്കുട്ടനെയാണോ വേണ്ടത്?? മ്മ്… എന്നാലേ… അത് നടക്കില്ല മോളേ…. ഇത് ഞങ്ങള് നേരത്തേ പറഞ്ഞു set ആക്കിയതാ… അല്ലേ അച്ഛെടെ കുഞ്ഞാറ്റക്കുട്ടി…. ആള് ഇപ്പോഴേ വാവയെ കൊഞ്ചിക്കുകയാണ്… എനിക്ക് ചിരി വന്നു. എന്തേ… നിമ്മിക്കുട്ടിക്ക് വിഷമമായോ??? മ്മ്ഹും… ഇല്ല… ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ നമുക്ക് next time നോക്കാടോ…. അദ്ദേഹം കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. അയ്യടാ…. അതേ…. എനിക്ക് വിശക്കുന്നെടോ…. സന്തോഷ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ വിശപ്പ്‌ കൂടീന്നാ തോന്നുന്നത്… എനിക്ക് കഴിക്കാൻ തന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പൊ തന്നെ പിടിച്ചു തിന്നും… അല്ലെങ്കിലേ എനിക്കിപ്പോ പിടിച്ചു തിന്നാനൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട്…. അയ്യോ വേണ്ട… എന്നാൽ വാ… ഈ സമയത്ത് വിശന്നിരിക്കാനൊന്നും പാടില്ല…. അതിന് ഒന്നും കഴിക്കാൻ വയ്യല്ലോ മഹിയേട്ടാ… എന്ത് കഴിച്ചാലും അത് പോലെ തിരികെ വെളിയിൽ വരും…. അതൊക്കെ സാധാരണയാ.. എന്ന് കരുതി കഴിക്കാതിരിക്കാൻ ഒക്കുമോ? വാ… പതിയെ നടന്നാൽ മതി… ആള് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊച്ചു കുട്ടികളെ നടത്തുന്നത് പോലെ നടത്താൻ തുടങ്ങി . എന്റെ പോന്നു മഹിയേട്ടാ… ഇനി മഹിയെട്ടനും കൂടി ഇങ്ങനെ തുടങ്ങരുത് കേട്ടോ.. അമ്മയാണെങ്കിൽ എന്നെ ഇടം വലം തിരിയാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല… ഇനി മഹിയെട്ടനും കൂടി ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ? നിങ്ങളൊക്കെക്കൂടെ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലുമോ? എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി തരാതെ ആളെന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് കൂടി മുറുകെ പിടിച്ചു . ഇനി സ്റ്റെപ് ഒന്നും കയറേണ്ട.. താഴത്തെ റൂമിലേയ്ക്ക് മാറാം.. അതാണ്‌ safe… ശരി മഹിയേട്ടാ… ഞങ്ങൾ താഴേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അച്ഛനും അപ്പുവും കാര്യമായി എന്തോ സംസാരിക്കുകയാണ്. എന്നെ കണ്ടു അപ്പു എഴുന്നേറ്റു എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു…. ഞാൻ വന്നത് നല്ല സമയത്താണ് അല്ലേ ഇച്ചേയി… എന്നെ മാമാന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു നിമ്മിക്കുട്ടി ഉടനെ വരുമെന്നറിഞ്ഞു… നിമ്മിക്കുട്ടിയോ? അപ്പൊ നിങ്ങളൊക്കെ ഒരു കൈയാണല്ലേ?? സംശയമെന്താ??? ചേട്ടായീ… ചിലവുണ്ട് കേട്ടോ? ഉറപ്പായും… ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാർക്കും കൂടി പുറത്തൊക്കെ പോയി ഒന്നു കറങ്ങി… ഫുഡ്‌ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരാമെന്നു കരുതിയതാ… ഇരട്ടി സന്തോഷം അല്ലേ ഇന്ന് കിട്ടിയത് ??? ഇനിയിപ്പോ വേണ്ട… നിമ്മീ ഇപ്പൊ ട്രാവൽ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. വോമിറ്റിംഗ് ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? നല്ല ക്ഷീണോം ഉണ്ട്. ശരിയാണ്… ഇച്ചേയി rest എടുക്കണം… ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അച്ഛനെയും കേശൂനേം കൂടി ഒപ്പം കൂട്ടിയേനെ… ഇനിയിപ്പോ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പോയി അവരെ കൂട്ടി വരാം.. അച്ഛനെക്കാൾ സന്തോഷം കേശുനായിരിക്കും… ഇക്കാര്യം കൂടി അറിയുമ്പോൾ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് പറന്നെത്തും… ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു…. ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ മഹിയെട്ടന്റെയും അപ്പുന്റെയും മുഖത്തെ ചിരി മായാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു… അതിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. പുറത്തു പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി നിങ്ങളാരും വിഷമിക്കൊന്നും വേണ്ട. നമുക്ക് ഇവിടെ ആഘോഷിക്കാം…. നമ്മൾ മാത്രം മതിയെന്നേ…. നല്ലൊരു കിടിലൻ സദ്യയൊക്കെയായി… അതോ ചിക്കൻ ബിരിയാണി വേണോ?? ഹാ… ആലോചിക്കാൻ സമയം ഉണ്ടല്ലോ? ഇപ്പോഴത്തെ വയറിന്റെ വിളി നമ്മൾ കേൾക്കാതെ പോകരുത്… വാ മക്കളെ… കഴിക്കാം…. (പാവം അച്ഛൻ ! വേറെ എന്തും സഹിക്കും.. പക്ഷെ വിശപ്പ്‌ മാത്രം ഏഹേ…. ) ഞങ്ങൾ എല്ലാരും കഴിക്കാനിരുന്നു. പിന്നീട് കഴിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ എന്നെയും കൂടി പിടിച്ചിരുത്തി. ഇഡലിയും സാമ്പാറും ചമ്മന്തിയും വടയും ചായയും…. എല്ലാരും കാര്യമായി തട്ടിവിടുകയാണ്. അച്ഛനാണെങ്കിൽ തല ഉയർത്തി നോക്കുന്നു കൂടിയില്ല. അപ്പു ‘നന്നായിട്ടുണ്ട്.. super ഫുഡ്‌… നല്ല ടേസ്റ്റ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് കഴിക്കുന്നത്. പാവം അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ആഹാരം രുചിയറിഞ്ഞു കഴിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ആ പാവത്തിന് കിട്ടിയിട്ടില്ലല്ലോ? എനിക്കാണെങ്കിൽ എല്ലാം കൂടി കണ്ടിട്ട് തന്നെ ഓക്കാനം വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കടിച്ചു പിടിച്ചു ഇരുന്നു.. ഇച്ചേയി എന്താ കഴിക്കാതിരിക്കുന്നെ? കഴിക്ക്… കഴിക്കേടോ…. വേണ്ട… എനിക്ക് വിശപ്പില്ല… അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. കഴിക്ക്… അമ്മ വന്നു എന്റെ പ്ലേറ്റിലെ ഇഡ്‌ലിയിൽ നിന്നും ഒരു പീസ് മുറിച്ചു ചട്നിയിൽ മുക്കി വായിൽ വച്ചു തന്നു… ആ സ്നേഹം എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു…. അറിയാതെ വായ് തുറന്നു . കഴിച്ചത് അകത്തേയ്ക്ക് എത്തുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാൻ വാഷ് ബേസിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി.. അമ്മ പുറം തടവി തന്നു… തിരികെ വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് നിറകണ്ണുകളോടെ എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കുന്ന മഹിയെട്ടനെയും അപ്പൂനേം അച്ഛനെയുമാണ്…. ഞാൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… അമ്മേ… നിമ്മിയെ ഡോക്ടറിനെ കാണിക്കണ്ടേ? ഗീത ഡോക്ടറിനെ കാണിച്ചല്ലോ മോനേ… അത് വേണ്ടമ്മേ… വേറെ ആരെയെങ്കിലും കാണിക്കാം… റാമിനോട് ചോദിക്കാം…അവൻ നല്ല ഡോക്ടറെ suggest ചെയ്യും. ഗീത നല്ല ഡോക്ടറാണ് മോനേ… രാധയുടെ മോളുടെ ഡെലിവറി അവിടെ ആയിരുന്നല്ലോ? സ്നേഹമുള്ള ഡോക്ർ ആണ്… നല്ല caring ആണ്… മാത്രല്ല അതാവുമ്പോ ഇവിടെ അടുത്തല്ലേ? പെട്ടെന്ന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാലും മോൻ വരുന്നേനു മുൻപ് എനിക്ക് കൊണ്ട് പോകാമല്ലോ? അമ്മേ.. അത്… ഒന്നുമില്ല… അവിടെ പോകാം… ഞാനും അമ്മേടെ ഭാഗത്തു നിന്നപ്പോൾ മഹിയെട്ടന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഉച്ചയ്ക്ക് സദ്യയും കേക്ക് കട്ടിങ്ങും, ഈവനിംഗ് അമ്മേടെ സ്പെഷ്യൽ മസാല ദോശയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു…..നല്ല സന്തോഷത്തിൽ അന്നത്തെ ദിവസം കടന്നു പോയി. മഹിയേട്ടൻ ഗീത ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു അടുത്ത ദിവസത്തേയ്ക്ക് ഒരു അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുത്തിരുന്നു. ഡോക്ടറെ കാണാൻ എന്നോടൊപ്പം അമ്മയും അപ്പുവും വന്നു… ഇത്ര വലുതായിട്ടും… ips കാരനായിട്ടും എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ പുറകിൽ നിന്നും മാറാതെ ആ പഴയ അപ്പുസായി എന്റെ കുട്ടി… പാവം…. എന്നെക്കാളേറെ ജീവിതത്തിൽ വിഷമങ്ങൾ അനുഭവിച്ചത് അവനല്ലേ??? ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഡോക്ടറെ കണ്ടു. ഹെൽത്ത്‌ ഒക്കെ ok ആണ്. പിന്നെ വൊമിറ്റിംഗ്, അത് സാധാരണയാണല്ലോ? അതിൽ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. food ഒക്കെ സാധാരണ പോലെ കഴിക്കാം… ഫസ്റ്റ് സ്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ? ആദ്യം ഒരു ultrasond എടുക്കു. വേറെ ഒന്നുമില്ല. റിപ്പോർട്ട്‌ കണ്ടിട്ട് ഞാൻ പറയാം… ഇപ്പൊ വോമിറ്റിംഗ് കുറയാനായി ഒരു tablet എഴുതാം… നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടല്ലോ? ഒരു ഡ്രിപ് കൂടി ഇടാം. അത് കഴിയുമ്പോൾ വീട്ടിൽ പോകാം. സ്കാൻ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും ഡോക്ടർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ റിപ്പോർട്ട്‌ അവരെ കാണിച്ചു. സ്കാനിൽ എന്തോ ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ടെന്നും അത് കൊണ്ട് 3 months complete bed rest വേണമെന്നും നിർദേശം കിട്ടി… പേടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ആശ്വാസം തോന്നി. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വീട്ടിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞുള്ള അവസ്ഥ മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ ദയനീയമായിരുന്നു…. ബെഡിൽ നിന്നും എന്നെ എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും അനുവദിച്ചില്ല… ആഹാരം പോലും ബെഡിൽ എത്തി… വല്ലാത്ത ശ്വാസം മുട്ടൽ ആയിരുന്നു എനിക്ക്… പക്ഷെ അമ്മയുടെയും മഹിയെട്ടന്റെയും അച്ഛന്റെയും അപ്പുന്റെയും ഒക്കെ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ ഞാൻ കീഴടങ്ങി… രണ്ട് ദിവസം അപ്പു എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹിയേട്ടൻ ബാങ്കിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ മുഴുവൻ സമയവും അവൻ എന്റെ അടുത്ത ഉണ്ടാകും… പാവം… പണ്ട് മുതൽ അവൻ ഇങ്ങനെയാണ്. എനിക്ക് കുഞ്ഞു അസുഖം വന്നാൽ പോലും എന്റെ അടുത്തു നിന്ന് മാറില്ല… vomit ചെയ്യുമ്പോൾ മുതുകിൽ തടവി തരും.. ഞാൻ കഴിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞാലും കഞ്ഞി സ്പൂണിൽ കോരി തരും.. വെള്ളം കുടിപ്പിക്കും… അപ്പുവും അമ്മയും മാറി മാറി ഇതൊക്കെ ചെയ്തു തരും… മഹിയേട്ടൻ വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഡ്യൂട്ടി ഒക്കെ മഹിയേട്ടനാണ്… എല്ലാരും കൂടി എന്നെ സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു വീർപ്പുമുട്ടിക്കുകയാണ്….. ഇത്രയും സ്നേഹത്തിനു എനിക്ക് അർഹത ഉണ്ടോയെന്നു പോലും തോന്നിപ്പോയി … ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അപ്പു അച്ഛനെയും കേശുനെയും കൂട്ടി വരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയി. ഒരുപാട് നാൾ കാണാതിരുന്നു കണ്ടിട്ട് വെറും രണ്ട് ദിവസമാണ് ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത്…എന്നാലും അവൻ വന്നല്ലോ? ഇനി എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കാണാമല്ലോ? അത് ഓർത്തപ്പോൾ ആശ്വാസം തോന്നി… റസ്റ്റിനു മാത്രം ഒരു കുറവും ഉണ്ടായില്ല…. rest എടുത്ത് rest എടുത്ത് മടുത്തു. ഈ bed rest ഇത്ര ഭീകരം ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതിയില്ല…. വോമിറ്റിംഗിനാണെങ്കിൽ കുറവുമില്ല.. ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡ്രിപ് എടുക്കേണ്ടിയും വന്നു…. എന്നാലും ഹെൽത്ത്‌ ok ആണെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് അപ്പു വീണ്ടും വന്നു. ഒപ്പം അച്ഛനും കേശുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോഴേ കേശു ഓടി വന്നു ചേച്ചിയമ്മേന്നു വിളിച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ സംസാരവും സന്തോഷവും കണ്ടാൽ അവന് എന്നെ ഒരുപാട് നാളായി പരിചയമുണ്ടെന്നു തോന്നും… അവൻ എന്തൊക്കെയോ വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്… വളരെ നാൾ കാണാതിരുന്ന അമ്മയെ പെട്ടെന്ന് കാണുമ്പോൾ ഒരു കുട്ടിയ്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം ഞാൻ അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടു … ഞാൻ ബെഡിൽ ചാരി ഇരുന്നു അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… എന്റെ അപ്പുനെപ്പോലെ തന്നെ… ആ കണ്ണുകളും സംസാരവും എല്ലാം… അപ്പു മുന്നിൽ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ തോന്നി എനിക്ക്… ഞാൻ അവന്റെ കൈകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. അച്ഛന് എന്റെ അരികിലേക്ക് വരാൻ മടിയാണെന്നു തോന്നി…. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പൊ കരയും എന്നുള്ള ഭാവം.. അച്ഛൻ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ കേശു മഹിയേട്ടന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി.. മഹിയെട്ടനോടായി പിന്നെ അവന്റെ സംസാരം… പാവം മഹിയേട്ടൻ ! എല്ലാം കേട്ടു ചിരിച്ചു തല കുലുക്കുന്നുണ്ട്… അപ്പു ആണെങ്കിൽ അനുഭവിക്ക് അളിയാ.. എന്നുള്ള ഭാവത്തിലും… അച്ഛൻ എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു… എന്റെ കൈ എടുത്ത് പിടിച്ചു. കുറച്ചു സമയം ഒന്നും പറയാതെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു… അച്ഛൻ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു… അച്ഛൻ പൊട്ടികരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു. . അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ… എന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു… എന്താ അച്ഛാ ഇത്??? അച്ഛൻ എന്തിനാ കരയുന്നത്? ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ… ക്ഷമിക്കാനാകാത്തതാണ് ഞാൻ മോളോട് ചെയ്തിട്ടുള്ളതൊക്കെ എന്ന് എനിക്കറിയാം… മോളുടെ അമ്മ പോയപ്പോ എന്റെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി. അത്രയും… അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എനിക്കവളെ… എല്ലാം മറക്കാൻ മദ്യത്തിലാണ് അഭയം തേടിയത്… മദ്യം എന്റെ മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ഓർമകളെ അകറ്റി നിർത്താൻ 24 മണിക്കൂറും മദ്യം സേവിച്ചു… ഞാൻ ഒരു മുഴു കുടിയനായി… നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ മുഖം മറക്കാൻ ബോധം മറയുന്ന വരെ കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്….. അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ഒരു ബാറിൽ വച്ചാണ് ഞാൻ ദേവകി യേ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അവൾ അവിടുത്തെ ജോലിക്കാരി ആയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കുടിച് ബോധം മറഞ്ഞു എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞ എന്നെ അവൾ അവളുടെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചു… ഞാൻ പോലും അറിയാതെ അവൾ ഞാനുമായി ഒരു ബന്ധം വളർത്തിയെടുത്തു. നിന്റെ അമ്മയെയും നിങ്ങളെയും എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നവൾ പറിച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങളുടെ അമ്മ പോയപ്പോൾ ആ വിഷമം മറക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ച അതേ മദ്യം തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തു ആ പൂതനയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതും… മദ്യം മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെ നശിപ്പിക്കും എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശെരിയാണ്… അവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവള് പറയുന്നത് പോലെയൊക്കെ ചെയ്തു… അവളുടെ അടിമയായി ജീവിക്കാൻ അവൾ തന്നെ എനിക്ക് മദ്യം പകർന്നു തന്നു… എന്നെ എല്ലായ്പോഴും കുടിപ്പിച്ചു… ഒരിക്കലും ഞാൻ മദ്യാസക്തിയിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കരുത് എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു… ഞാൻ മദ്യത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഒപ്പം അവളെയും ഉപേക്ഷിക്കും എന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എന്റെ ജീവനായി കരുതിയിരുന്ന നിങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചത് പോലും ബോധത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല മക്കളേ… മദ്യം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനല്ലാതെയാക്കും എന്നതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഈ ഞാൻ… എന്നിട്ടും അവളെന്നെ ചതിച്ചു… ജയിലിൽ ആയപ്പോഴാണ്… മദ്യം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ എന്റെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങിയത്… അപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു… എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ജീവിതം ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹലാളനകൾ ഏറ്റു വാങ്ങേണ്ട പ്രായത്തിൽ തീരാ വേദനകൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു… അന്യന്റെ അടുക്കളപ്പുറത്തെ ജോലിക്കാരിയാക്കി മാറ്റി ഞാൻ നിന്നെ… നീ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും ശമ്പളം കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയ ഈ കൈകൾ വെട്ടിയെറിയാൻ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും… ബോധം ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തതെല്ലാം എനിക്ക് ശെരികളായിരുന്നു. ബോധത്തോടെ ആലോചിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ എത്ര നീചനാണെന്നു എനിക്ക് ബോധ്യമായത്. പൊറുക്കാനാവില്ല എന്നോട്….ആർക്കും… .. മഹാപാപിയാണ് ഞാൻ ! തലയിൽ കൈകൾ വച്ചു പൊട്ടിക്കരയുന്ന ആ മനുഷ്യനോട് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു… എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്തിനാ മക്കളെ?? എങ്ങനെ കഴിയുന്നു നിങ്ങൾക്ക്??? പാപിയായ ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്ക് മോളേ… ക്ഷമ ചോദിക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കഴിയില്ല എനിക്ക്… അതിന് അർഹത ഇല്ല എന്നറിയാമെങ്കിലും…. അച്ഛൻ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?? എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നോ ?? 5 വയസു വരെ ഈ ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹം അറിഞ്ഞു ഈ നെഞ്ചിലെ ചൂട് പറ്റി ഉറങ്ങിയ അച്ഛന്റെ നിമ്മീ മോൾക്ക് അച്ഛനെ വെറുക്കാനാകുമോ??? ആ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മതി ഇന്നും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കാൻ…. ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്… പലപ്പോഴും… എന്റെ അപ്പൂനെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളപ്പോൾ… പക്ഷെ വെറുത്തിട്ടില്ല… ഇനി വെറുക്കാനും കഴിയില്ല…. അച്ഛൻ എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കരുതേ…. ഇപ്പൊ എനിക്ക് നഷ്ടമായതെല്ലാം തിരികെ കിട്ടിയില്ലേ? എന്റെ അപ്പു.. അച്ഛൻ… പിന്നെ ഒരു അനിയൻ കുട്ടനെയും…. ഒത്തിരി ഒത്തിരിസന്തോഷമേ ഉള്ളൂ അച്ഛാ… എന്റെ പോന്നു മോളേ…. അച്ഛൻ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…. കരയല്ലേ അച്ഛാ… എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാനും കരഞ്ഞു…. കണ്ട് നിന്നവരുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 17 - നാളെ ഞാൻ എറണാകുളത്തേക്ക് പോവുകയാണ്… രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ തിരികെ വരികയുള്ളു… വിവാഹ ശേഷം ആദ്യമായാണ് രണ്ട് ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്നത്. നിമ്മിക്ക് നല്ല വിഷമമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. പക്ഷെ പോകാതിരിക്കാൻ നിർവാഹമില്ല…. ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ നിമ്മീ ബെഡിൽ ചാരി ഇരുന്ന് എന്തോ ആലോചനയിലായാണ്. ഞാൻ വന്നതൊന്നും ആള് അറിഞ്ഞില്ല… എന്താടോ? കണ്ണ് തുറന്നിരുന്നു സ്വപ്നം കാണുകയാണോ? അവൾക്ക് അരികിലായി ഇരുന്നു. എന്ത് പറ്റിയെടോ? രണ്ട് ദിവസമായി താൻ ആകെ ഗ്ലൂമി ആണല്ലോ? ഒന്നുമില്ല മഹിയേട്ടാ… അവളുടെ മുഖത്തെ വിഷമവും ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ വരണ്ട ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾ ആരെക്കുറിച്ചാണ് ഓർത്തിരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലായി. താൻ വിഷമിക്കണ്ട. അപ്പു ഉടനെ തന്റെ മുന്നിൽ എത്തും.. അവൾ വിഷാദത്തോടെ തല കുനിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. … അവളുടെ ആ പ്രതീക്ഷകളോക്കെ അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് തോന്നി… മാഹിയെട്ടനും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ രണ്ട് ദിവസം… അതാണോ കാര്യം? ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങു വരില്ലേ? രണ്ട് ദിവസമല്ലേ ഉള്ളൂ? അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിഷമം ആ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. വിഷയം മാറ്റാനായി ഞാൻ പറഞ്ഞു. താൻ വാ… പാക്ക് ചെയ്യാനുണ്ട്… അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യാം മഹിയേട്ടാ… അവൾ എഴുന്നേറ്റു. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ചെയ്‌യാടോ… iron ചെയ്യാനുള്ള ഡ്രസ്സ്‌ ഒകെ അവൾ തന്നെ എടുത്ത് വച്ചു. ഞാൻ എല്ലാം നോക്കി ഇരുന്നതേ ഉള്ളൂ… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ നാളെ മഹിയേട്ടൻ എറണാകുളത്തു പോവുകയാണ്. ബാങ്കിന്റെ ആവശ്യത്തിനാണ്. എന്തോ മീറ്റിംഗോ ഫങ്ക്ഷനോ ഒക്കെ ഉണ്ട്. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരുള്ളൂ… തിരികെ എത്തുന്ന ദിവസമാണ് ഞങ്ങളുടെ wedding ആനിവേഴ്സറി. അദ്ദേഹം എന്തൊക്കെയോ പ്ലാൻ ചെയ്‌തിരുന്നതാണ്. എല്ലാ പ്ലാനും പൊളിഞ്ഞു… പാവം നല്ല വിഷമമുണ്ട്… രണ്ട് ദിവസം മഹിയേട്ടനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷത്തിനിടെ ഒരിക്കൽ പോലും പിരിഞ്ഞിരുന്നിട്ടില്ല… രണ്ട് ദിവസം രണ്ട് യുഗങ്ങൾ പോലെയാകും എനിക്ക്… എന്നെക്കാൾ വിഷമം മഹിയെട്ടനുണ്ടെന്നറിയാം.. അത് കൊണ്ട് വിഷമമൊക്കെ കടിച്ചമർത്തി, മുഖത്ത് ഒരു ചിരിയൊക്കെ വരുത്തി നിന്നു. മഹിയേട്ടന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. ആള് വിഷമം മറയ്ക്കാൻ നന്നായി പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. പാവം…. പിറ്റേന്ന് പോകുന്നതിനു മുന്നേ എന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു. തലയിൽ തഴുകി നിറകണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു… താൻ ആഹാരമൊക്കെ കഴിക്കണം കേട്ടോ… രണ്ട് ദിവസമായി കഴിപ്പൊക്കെ കണക്കാ.. ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്… ഞാൻ കഴിച്ചോളാം മഹിയേട്ടാ… പിന്നെ എത്തിയാലുടൻ വിളിക്കണേ… മ്മ്… വിളിക്കാം… കാറിൽ കയറിയപ്പോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയില്ല… അത് നന്നായി ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയേനെ… അത്‌കൊണ്ടാവും മഹിയെട്ടനും നോക്കാത്തത്. റൂമിൽ പോയിരുന്നു കുറച്ചു കരഞ്ഞപ്പോൾ ഇത്തിരി ആശ്വാസം കിട്ടി… വൈകിട്ട് അവിടെ എത്തിയെന്നു മഹിയേട്ടൻ വിളിച്ചു പറയുന്നത് വരെ വല്ലാത്ത ഒരാധിയായിരുന്നു മനസ്സില്… തീരെ വിശപ്പ്‌ തോന്നിയില്ല. അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കാരണം ഒരു ദോശ കഴിച്ചു. നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി… ഒന്ന് കിടന്നാൽ മതിയെന്ന് തോന്നി… മോൾക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. പോയി കിടന്നോ…. എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു. ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പേടിയുണ്ടോ മോൾക്ക്? ഇല്ലമ്മേ… എന്നാൽ മോള് പൊയ്ക്കോ… സാധാരണ അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും അടുക്കളയിൽ ചുറ്റിപറ്റി നിൽക്കുന്നതാണ്… ഇന്ന് ഒന്നിനും തോന്നിയില്ല.. പെട്ടന്ന് റൂമിലേയ്ക്ക് പോന്നു… മഹിയേട്ടനെ വിളിച്ചു കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു… ഉടനെ തന്നെ കിടന്നു… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രാവിലെ അമ്മ വന്നു വിളിച്ചപ്പോഴാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. ഒത്തിരി നേരമായിന്നു തോന്നുന്നു… മോളേ ഫ്രഷ് ആയി വാ… അമ്മ ചായ എടുക്കാം… എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണം തോന്നുന്നു അമ്മേ… ഇന്നലെയും നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതാ ഉറങ്ങിപ്പോയത്. അമ്മ ചിരിച്ചു …. സാരമില്ല… മോള് വാ…. എഴുന്നേറ്റു വാഷ് റൂമിൽ പോയി ഫ്രഷ് ആയി താഴേയ്ക്ക് ചെന്നു… അമ്മ ചായ കൈയിൽ തന്നു… ഒരു വാ കുടിച്ചതേയുള്ളു വാഷ്‌ബേയ്‌സിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി…. കുടിച്ചത് അത് പോലെ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു… അമ്മ വന്നു പുറം തടവി തന്നു… നമുക്ക് ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം മോളേ… എനിക്ക് കുഴപ്പൊന്നും ഇല്ല അമ്മേ… ഉണ്ടെന്നാ അമ്മയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്… അമ്മ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… അമ്മ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്താണെന്നു എനിക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു… അമ്മയുടെ സംശയം സത്യമായി…. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം… ഞാൻ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു… പെണ്ണായി പിറന്നതിൽ ഓരോ സ്ത്രീയും അഭിമാനിക്കുന്ന നിമിഷം. താൻ ഒരമ്മയാകാൻ പോകുന്നു എന്നറിയുന്ന നിമിഷം… ഓരോ സ്ത്രീയും അപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്തത്ര സന്തോഷം ആണ്… എനിക്ക് തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നി… ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനങ്ങൾക്ക് തുടക്കമായി എന്ന് തോന്നുന്നു… അമ്മയും വലിയ സന്തോഷത്തിലാണ്. വീട്ടിൽ എത്തിയുടനെ മുത്തശ്ശിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു… മുത്തശ്ശി ഇന്ന് ഈവനിംഗ് തന്നെ എത്തുമെന്ന് അറിയിച്ചു… ഇപ്പൊ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് മഹിയേട്ടന്റെ പ്രെസൻസ് ആണ്… ആ സാമീപ്യം ഞാൻ അത്രയേറെ കൊതിക്കുന്നുണ്ട്… പക്ഷെ ആളിനോട് ഇപ്പോൾ പറയണ്ടാന്നു തീരുമാനിച്ചു… അറിയുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷം ആ കണ്ണുകളിൽ എനിക്ക് നേരിട്ട് കാണണം….. ഇതാകട്ടെ മഹിയേട്ടനുള്ള എന്റെ wedding ആനിവേഴ്സറി ഗിഫ്റ്റ് ! ഇത് വരെ സ്നേഹമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കൊടുക്കാനായിട്ടില്ല…. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിറന്നാളിന് പോലും ഗിഫ്റ്റ് ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല. … അത് കൊണ്ട് ഇത്തവണ എന്തെങ്കിലും ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കണമെന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്നതാണ്… ഇതിനേക്കാൾ വലിയ ഗിഫ്റ്റ് വേറെ എന്താണ്??? അമ്മയോടും പറഞ്ഞു മഹിയെട്ടനോട് ഇപ്പോൾ പറയണ്ട എന്ന്…. സർപ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയും സമ്മതിച്ചു…. … അങ്ങനെ മഹിയേട്ടനെ കാത്തിരുന്നു.. ഈ സന്തോഷ വാർത്ത അറിയിക്കാൻ… നാളെ മഹിയേട്ടൻ എത്തും… ഇന്ന് ആള് രാവിലെ വിളിച്ചതേ ഉള്ളു… ഇപ്പൊ സമയം 9 ആയി… ഇത് വരെ വിളിച്ചില്ല… ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് എടുത്തുമില്ല… സാധാരണ 2-3 തവണ വിളിക്കുന്നതാണ്… എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി… മഹിയേട്ടനെ വിളിക്കാനായി ഫോൺ കയ്യിൽ എടുത്തപ്പോഴാണ് ആളിന്റെ കാൾ വന്നത്. … മഹിയേട്ടാ… എന്താ വിളിക്കാത്തെ??? ഞാൻ എത്ര നേരമായി നോക്കിയിരിക്കുവാണെന്നോ…?? കുറച്ചു ബിസി ആയിപ്പോയെടോ… പ്രധാനമായും നാളെ തനിക്ക് തരാനുള്ള ഒരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങാൻ പോയതാ… അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഗിഫ്റ്റോ?? എന്ത് ഗിഫ്റ്റ്?? ഒത്തിരി കാശൊന്നും കളയല്ലേ മഹിയേട്ടാ… അതൊക്കെയുണ്ട്… സസ്പെൻസ് ! വാങ്ങിയോ?? മ്മ്.. പാർസൽ ചെയ്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട്… നാളെ വരുമ്പോ കൊണ്ട് വരാം… മഹിയെട്ടനും ഞാൻ ഒരു ഗിഫ്റ്റ് കരുതിയിട്ടുണ്ട്… എന്താ അത്?? അതും സസ്പെൻസ് തന്നെയാ… മ്മ്.. അപ്പൊ നാളെ കാണാട്ടോ.. … ഇപ്പൊ എന്റെ മോള് നല്ല കുട്ടിയായി ഉറങ്ങാൻ നോക്കു… ഗുഡ് നൈറ്റ്‌… ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ മഹിയേട്ടാ… മഹിയെട്ടനോട് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത തണുപ്പു തോന്നി. നാളെ ഇങ്ങു വരട്ടെ… ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഗിഫ്റ്റ് അല്ലേ ഞാൻ കരുത്തിയേക്കുന്നത്.. ശരിക്കും ഞെട്ടും ! പിറ്റേന്ന് പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ മഹിയേട്ടൻ എത്തി… കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു ഞാൻ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഓടി… പതിയെ പോ മോളേ.. ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ ഓടാതെ… മുത്തശ്ശിയാണ്… ഞാൻ മുത്തശ്ശിയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു… പിന്നെ പതിയെ മുൻ വശത്തേയ്ക്ക് പോയി… മഹിയെട്ടനോടൊപ്പം മറ്റൊരാളും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ വച്ചു തന്നെ നല്ല പരിചയം തോന്നി… ആദ്യം മഹിയേട്ടനാനിറങ്ങിയത്… കാറിന്റെ കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു കാറിനുള്ളിലേയ്ക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു… ഇറങ്ങേടോ… കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ആളിനെ കണ്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി തരിച്ചു നിന്നു പോയി… അത്.. അതെന്റെ അപ്പു ആയിരുന്നു…. എന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ആയിരം പൂത്തിരി ഒരുമിച്ചു കത്തി…. സന്തോഷം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു…. ഞാൻ പോലും അറിയാതെ ഞാൻ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടി… മോളേ പതിയെ… അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു… ഞാൻ ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല… സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ ആയിരുന്നു ഞാൻ… ഇത്ര നാളും ഞാൻ കാത്തിരുന്ന നിധി ! എന്റെ പൊന്നനിയൻ ! എന്റെ അപ്പു…. അവനും എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടി എത്തി.. ഇച്ചേയിന്നു വിളിച്ചു എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു… കുറേ നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. എന്റെ കണ്ണുനീരിൽ അപ്പൂസിന്റെ ഉടുപ്പൊക്കെ കുതിർന്നു. വിതുമ്പി കരയുകയായിരുന്നു ഞാൻ… എങ്ങനെ സന്തോഷിക്കാതിരിക്കും? ഇനി ഒരിക്കലും കാണാനാകില്ലന്നു കരുതിയ ആളാണ്‌ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്…. സന്തോഷം കണ്ണുനീരായാണ് പുറത്ത് വന്നതെന്ന് മാത്രം ! മോനേ അപ്പുസേ… എവിടാരുന്നെടാ നീ ഇത് വരെ? എന്താ നീ ഇച്ചേയിയെ കാണാൻ വരാത്തെ? ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു ഇച്ചേയിടെ ആഗ്രഹം നേടിയെടുക്കാൻ… വന്ന കാലിൽ തന്നെ നിൽക്കാതെ കുട്ടികളെ. ബാക്കി ഒക്കെ വീട്ടിൽ കയറീട്ടു സംസാരിക്കാം… മുത്തശ്ശി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. അപ്പൂനെ നീ വീട്ടിനു പുറത്തു തന്നെ നിർത്തുവാണോ? ബാക്കി വീടിനകത്തു പോയി സ്നേഹിക്കാം… വാ… ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു… മഹിയേട്ടൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അപ്പുവും… നിമ്മീ… താൻ അപ്പൂന് റൂം കാണിച്ചു കൊടുക്ക് .. അവൻ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വരട്ടെ. യാതയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വന്നതല്ലേ? ഞാനും ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വരാം. മഹിയേട്ടൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി. ഞാൻ അപ്പുവുമായി ഗസ്റ്റ് റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി. മോൻ ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ… ഇച്ചേയി… ഇച്ചേയിക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ? ദേഷ്യമോ? എന്റെ കുഞ്ഞിനോടൊ?? എന്താ മോനേ നീ ഈ പറയുന്നത്? നിന്നെ കണ്ടപ്പോ എനിക്കുണ്ടായ സന്തോഷം…അത് നിനക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതിനേക്കാൾ അധികമാണ്.. പിന്നെ അന്ന് നീ പോയപ്പോ… ഞാൻ ഒത്തിരി വിഷമിച്ചു… എനിക്ക് സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ നീയല്ലാതെ വേറെ ആരാ മോനേ ഉണ്ടായിരുന്നത്? നീ ആയിരുന്നില്ലേ എന്റെ ജീവൻ.. നിന്നെ ഒരു ips കാരനായി നല്ല നിലയിൽ കാണണമെന്ന മോഹത്തിന്റെ പുറത്താണ് ഞാൻ ജീവിച്ചത് തന്നെ… പെട്ടെന്ന് നീ എന്റെ അരികിൽ നിന്ന് പോയപ്പോ… എല്ലാം നഷ്ടമായത് പോലെ തോന്നി… ജീവിതത്തിനു ഒരു അർത്ഥവും ഇല്ലാത്തതു പോലെ… ആർക്കു വേണ്ടി എന്തിന് വേണ്ടി ജീവിക്കണം എന്ന് തോന്നിപ്പോയി… ചുറ്റുമുള്ളതിലൊന്നും എനിക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താനായില്ല… എല്ലാം ശൂന്യമായത് പോലെ… 7 വയസുകാരി നിമ്മിയ്ക്ക് ആ പ്രായത്തിൽ വീട്ടു ജോലിക്കാരിയായപ്പോൾ പോലും ഇത്രയേറെ ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു… നീ അച്ഛനൊപ്പം പോയതിൽ… അച്ഛൻ നിന്നെ അപായപ്പെടുത്തുമോ എന്നുള്ള ഭയം ! ഫാദർ പറഞ്ഞു. അച്ഛന് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ടെന്ന്…. പക്ഷെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല… പെട്ടെന്ന് മറക്കാവുന്നതൊന്നുമല്ലല്ലോ അച്ഛൻ നമുക്ക് തന്നിട്ടുള്ളത്? ഒരച്ഛനും മക്കളോട് ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത ക്രൂരതയല്ലേ അച്ഛൻ നമ്മളോട് ചെയ്തത്?? ആ അച്ഛനെ ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും? നിന്നെക്കുറിച്ചോർത്തു കരയാത്ത ദിവസങ്ങൾ ചുരുക്കമായിരുന്നു.. ഉറക്കം പോലും ഇല്ലാതെ കരഞ്ഞു നേരം വെളുപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും. അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം അതിന് പെട്ടെന്നൊരു മാറ്റം ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ നിന്നെ അപായപ്പെടുത്തുമോയെന്നു ഞാൻ അത്രയേറെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു അപ്പു…… പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു…. അപ്പു എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു… എന്റെ കണ്ണുനീര് തുടച്ചു… ഞാൻ എന്റെ ഇച്ചേയിയെ ഒത്തിരി വേദനിപ്പിച്ചു അല്ലേ? ഒന്നും മനപ്പൂർവം ആയിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ഫാദർ വന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് പോയി കാണാൻ പോലും ഞാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഫാദർ ഒത്തിരി നിർബന്ധിച്ചപ്പോഴാണ് കാണാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്. അപ്പോഴും ഇച്ചേയിയെ ഒപ്പം കൂട്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ദേഷ്യവും വിരോധവുമൊക്കെ ഉരുകി ഇല്ലാതായിപ്പോയി ഇച്ചേയി… വല്ലാത്ത രൂപമായിരുന്നു… വെറും അസ്ഥിപഞ്ജരം…. കീറിത്തുടങ്ങിയ വസ്ത്രം… ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായി എന്ന് തോന്നി.. അച്ചനൊപ്പം ഏകദേശം ഒരു 10 വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പയ്യനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അവസ്ഥയും മോശമായിരുന്നില്ല…. എന്നേ കണ്ട ഉടനെ ഓടി വന്നെന്റെ കാലിൽ വീണു… എന്റെ അച്ഛൻ! എത്ര ക്രൂരനായാലും ഒരച്ഛൻ മകന്റെ കാലിൽ വീഴുകയെന്നു പറഞ്ഞാൽ… താങ്ങാനായില്ല എനിക്ക്… നമ്മളോട് ദ്രോഹങ്ങൾ മാത്രമേ ചെയ്‌തിട്ടുള്ളു… അമ്മ പോയ ശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല… എങ്കിലും അച്ഛനല്ലേ ഇച്ചേയി… ആ അവസ്ഥയിൽ… കണ്ട് കരഞ്ഞു പോയി ഞാൻ… അച്ഛന്റെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അതിനേക്കാൾ വിഷമിപ്പിക്കുന്നതായൊരുന്നു… അപ്പു കരയുകയായിരുന്നു… അച്ഛനെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോയതോർത്തു ഞാനും… ജയിലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ നമ്മുടെ പഴയ വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്. അവിടെ ചെറിയമ്മ ഉണ്ടല്ലോ? പക്ഷെ അച്ഛന്റെ എല്ലാ പ്രതീഷകളും തെറ്റി. അച്ഛൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ആട് കിടന്നിടത്തു പൂട പോലും ഇല്ല എന്ന അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ . വീട്ടിൽ ചെറിയമ്മ പോയിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങൾ പോലും ഇല്ല! അയൽക്കാരാണ് പറഞ്ഞത് അച്ഛൻ ജയിലിൽ ആയ ശേഷം ചെറിയമ്മ വേറെ ഒരാളുടെ കൂടെ പോയീന്നു. അയാൾക്ക് വേണ്ടാത്തൊണ്ടു അവരുടെ കുഞ്ഞിനെ അടുത്തുള്ള അനാഥാലയത്തിൽ ആക്കിയെന്നും… എന്റെ അപ്പുന്റെ മുഖച്ഛായയുള്ള ഒരു സുന്ദരൻ വാവയുടെ മുഖം എന്റെ മനസ്സിൽ തെളഞ്ഞു വന്നു… അവനും അച്ഛന്റെ മകൻ തന്നെ ആയിരുന്നല്ലോ?? അച്ഛൻ അനാഥാലയത്തിൽ പോയി അവനെയും ഒപ്പം കൂട്ടി.. കേശവ്… കേശുന്ന് വിളിക്കും… പക്ഷെ, വിധി വീണ്ടും ക്രൂരത കാട്ടി… അച്ഛന് ഒരു മേജർ അറ്റാക്ക് ! നാട്ടുകാരാണ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതത്രെ ! ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്കുള്ള ശിക്ഷയാണെന്നാണ് അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്. നാട്ടുകാരാണ് ചികിത്സയ്ക്കുള്ള കാശൊക്കെ കൊടുത്തത്.. അതും കേശുനെ കരുതി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയെങ്കിലും അച്ഛന് ജോലി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ആയിരുന്നു.. ഒന്ന് രണ്ട് മാസം എങ്ങനെയൊക്കെയോ തള്ളി നീക്കി. നിവർത്തിയില്ലാതായപ്പോഴാണ് എന്നെയും ഇച്ചേയിയെയും തിരക്കി വന്നത്. അതും കേശുനെ നമ്മളെ ഏൽപ്പിച്ചു തിരികെ പോകാൻ. അങ്ങനെ അച്ഛനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. നമ്മളോട് ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷയെല്ലാം അതിനോടകം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓർഫനേജിൽ നമ്മളോടൊപ്പം കൂടാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കേട്ടില്ല. ഒടുവിൽ ഞാൻ ഒപ്പം പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അച്ചൻ കുറേ എതിർത്തു. ഇനിയും വിഷമിപ്പിക്കാൻ വയ്യ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ, ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. എത്രയായാലും അച്ഛനല്ലേ? ഇതൊക്കെ ഇച്ചേയി അറിഞ്ഞാൽ ഒപ്പം വരാനായി വാശി പിടിക്കും എന്നറിയാമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല അച്ഛന്റെ ആ അവസ്ഥ ഇച്ചേയിക്ക് താങ്ങാനാകില്ല എന്നും. അതാണ്‌ പറയാതെ പോയത്. എല്ലാം ശരിയായിക്കഴിഞ്ഞു തിരികെ വന്നു ഇച്ചേയിയേയും കൂട്ടാമെന്നു കരുതി….. കൂടാതെ ഫാദറിനടുത്തു ഇച്ചേയി safe ആയിരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അദ്ദേഹം, ഞാൻ തിരികെ വരുന്നത് വരെ ഇച്ചേയിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകില്ല എന്നെനിക്കു വാക്ക് തന്നിരുന്നു. ഞാൻ നാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴാണറിഞ്ഞത് എന്നോടൊപ്പം 10thil പഠിച്ച എന്റെ best friend ശിവയുടെ വീട് അതിനടുത്താണെന്ന്. അവർ ചെന്നൈയിലേക്ക് താമസം മാറാൻ പോകുവാണെന്നും അവന്റെ അമ്മാവൻ ഫേമസ് കാർഡിയോളജിസ്റ്റാണെന്നും ചികിത്സാ ചിലവൊക്കെ ഇളവ് ചെയ്ത് തരാമെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ചെന്നൈയിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. വീടും വസ്തുവും വിറ്റു. ചെന്നൈയിൽ പോയി കുറച്ചു സ്ഥലവും ഒരു കൊച്ചു വീടും വാങ്ങി. ബാക്കി കാശ് കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ ചികിത്സ നടത്തി. വീടിനോട് ചേർന്ന് ബേക്കറി പോലെ ഒരു ചെറിയ കട തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ നഷ്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ പല പല ജോലികൾ ചെയ്തു. മൂന്ന് പേര് പട്ടിണി ഇല്ലാതെ കഴിയണ്ടേ? കേശുനെ സ്കൂളിൽ ചേർത്തു. അവൻ മിടുക്കനാ… 10thil എല്ലാ വിഷയത്തിനും A plus ഉണ്ടായിരുന്നു . ഇപ്പൊ ആള് പ്ലസ് two ആണ്. ഞാൻ ഡിസ്റ്റൻസ് ആയിട്ട് ഡിഗ്രിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്തു. അച്ഛന് ഇടയ്ക്ക് ചെറിയ സ്ട്രോക്ക് വന്നു… വീണ്ടും ഹോസ്പിറ്റലും ചികിത്സയും… അയ്യോ … മോനേ…. അച്ഛൻ??? ഇപ്പൊ almost ഭേദമായി… ഒരു കാലിനു ചെറിയ സ്വാധീനക്കുറവുണ്ട്. നടക്കാൻ വാക്കറിന്റെ ചെറിയ സപ്പോർട്ട് വേണം. വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. വീണ്ടും ഞാൻ കേൾവിക്കാരിയായി. പതിയെ ഞങ്ങളുടെ ബേക്കറി പച്ച പിടിച്ചു. എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ കമ്പനിയിൽ താത്കാലിക ജോലി കിട്ടി. വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകും എന്നുള്ള അവസ്ഥ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഇച്ചേയിയെയും ഒപ്പം കൂട്ടാമെന്നു കരുതി. ജീവിതം ഒരു കരയ്‌ക്കെത്തിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഫാദറിന്റെ നമ്പർ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും miss ആയിരുന്നു. ഇച്ചേയിയെ അന്വേഷിച്ചു ഞാൻ ഓർഫനേജിൽ എത്തി.. പക്ഷെ അപ്പോഴേയ്ക്കും ഓർഫനേജിന്റെ പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിച്ചു ഫാദർ അമേരിക്കയിലേയ്ക്ക് പോയിരുന്നു. അദ്ദേഹം അന്ദേവാസികളെ മാറ്റിയ സ്ഥലത്തു ഞാൻ ഇച്ചേയിയെ തിരക്കി ചെന്നു.. അവിടെ ഇച്ചേയി ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞു. ഞാൻ ഇച്ചേയിയെ ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു…. നിരാശ ആയിരുന്നു ഫലം… ഇച്ചേയിടെ ഓർമകളും സ്വപ്നങ്ങളും എന്നും എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇച്ചേയിയായിരുന്നു എനിക്കെന്നും എല്ലാം… അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇച്ചേയിടെ സ്വപ്നം എന്റെയും സ്വപ്നമായി കണ്ടു.. ഒരു ips കാരനാകാൻ ഞാൻ ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും പരിശ്രമിച്ചു… ഒടുവിൽ ഞാൻ അത് നേടി.. ചെന്നൈയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ ips ഓഫീസർ ആയിരുന്നു നിർമൽ കൃഷ്ണ എന്ന ഇച്ചേയിടെ ഈ അപ്പു ! ആ സന്തോഷ വാർത്ത ആദ്യം അറിയിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് ഇച്ചേയിയെയാണ്… പക്ഷെ….. അപ്പു ഒന്ന് നിർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളൊക്കെ ചുവന്നു കലണ്ടിയിരുന്നു. ഇച്ചേയിക്കറിയാമോ? ഇച്ചേയി എന്റെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നേ ഉള്ളൂ… ഇച്ചേയിയെ ഓർക്കാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അന്വേഷിക്കാത്ത സ്ഥലങ്ങളും ഇല്ല. ips ട്രെയിനിങ് കഴിഞ്ഞുള്ള എന്റെ ഫസ്റ്റ് അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എറണാകുളം ആയിരുന്നു. ജോയിൻ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ് കേശുവിന്റെ ആദ്യത്തെ ആവശ്യം എന്തായിരുന്നു എന്നോ? അവനു അവന്റെ ചേച്ചിയമ്മയെ കണ്ടെത്തി കൊടുക്കണമെന്ന്…. ഇച്ചേയിയെ അവൻ അങ്ങനെയാ വിളിക്കുന്നത്. ഞാനും അച്ഛനും പറഞ്ഞു അവനു ഇച്ചേയിയെ നന്നായി അറിയാം. ഇച്ചേയി ഉണ്ടായിരുന്നെകിൽ ഇച്ചേയി അവനു ചേച്ചിയും അമ്മയും ആയെനേന്ന് അവൻ എപ്പോഴും പറയും… പാവമാ… ഇച്ചേയിയെ വലിയ ഇഷ്ടമാ… ചേട്ടൻ ഇപ്പൊ പോലീസിൽ അല്ലേ അത് കൊണ്ട് ഇനി വേഗം ചേച്ചിയമ്മയെ കണ്ടെത്താമല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു ആകെ പ്രതീക്ഷയിലാണ് ആള്… അവന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെക്കുറിച്ച അവൻ ഒരിക്കൽ പോലും ചോദിച്ചിട്ടില്ല. ഇച്ചേയിയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാനും പറയാനുമെ അവനു സമയം ഉള്ളൂ… ഞാൻ ഇച്ചേയിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊക്കെ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ചേട്ടായിയെ കണ്ടത്.. പിന്നെ നേരെ ഇങ്ങു പോന്നു… ട്രിവാൻട്രത്ത് ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടെന്നാണ് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത്. അവിടെ അച്ഛനു കൂട്ട് കേശു ഉള്ളോണ്ട് എനിക്ക് ടെൻഷൻ ഇല്ല. ചെന്നിട്ട് വേണം എല്ലാം വിശദമായിട്ട് പറഞ്ഞു അച്ഛനെയും കേശുവിനെയും കൂടി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരാൻ… ഇച്ചേയിയെ തിരക്കി ഫാദറിന്റെ അടുത്ത എത്തുന്നത് വരെ എനിക്ക് ചെറിയ ഒരാശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇച്ചേയി അവിടെ safe ആയിരിക്കും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്. പക്ഷെ, അവിടെ ഇച്ചേയി ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും ആകെ തകർന്നു പോയി… എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവസ്ഥ!. അന്ന് ഇച്ചേയിയെ അവിടെ ആക്കി പോകാൻ തീരുമാനിച്ച നിമിഷത്തെ ശപിക്കാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അതോർത്തു കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ഉറക്കമില്ലാതായ രാത്രികളായിരുന്നു കൂടുതലും… ചേട്ടായിയെ കണ്ടെത്തുന്നത് വരെ ഇച്ചേയി മനസ്സിൽ ഒരു നീറ്റൽ തന്നെയായിരുന്നു…. എങ്ങനെയാ എവിടെനിന്നാ നിന്നെ കിട്ടിയതെന്നൊക്കെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു മനസിലാക്കിക്കൊള്ളാം…. ശരി ഇച്ചേയി… ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത, എന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന, എനിക്ക് ലഭിക്കാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും മികച്ച ഒരു സമ്മാനം എനിക്ക് ഇന്നു തന്നതിന് നന്ദി പറയാനും… ഒപ്പം മഹിയേട്ടൻ ഒത്തിരി മോഹിക്കുന്ന ഒരു സമ്മാനം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാനും വേണ്ടി ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു… . തുടരും

#📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ അനാഥ : ഭാഗം 15 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ന്യൂസ്‌ പേപ്പർ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ അരികിൽ വന്നിരുന്നു… മോനേ മഹി… ഇന്നലെ മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് എന്തോ വിഷമമുള്ളത് പോലെ.. എന്ത് പറ്റിയെടാ… ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ആലോചിച്ചു. ആ കാലിനെക്കുറിച്ചു അച്ഛനോട് പറയുന്നതാണ് നല്ലതെന്നു തോന്നി… സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനും വല്ലാത്ത ഭയം… നിന്നോട് സംസാരിച്ചത് അപ്പു തന്നെ ആണെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ?? ഇല്ലച്ഛാ .. ഞാൻ എങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കും? ഞാൻ ഇത് വരെ അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. ശബ്ദം പോലും കേട്ടിട്ടില്ല… നിമ്മിയോടാണെങ്കിൽ ഇതൊന്നും പറയാനും വയ്യ… അവളോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു എങ്കിൽ അപ്പുവാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാമായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും കളിപ്പിക്കുന്നതാണോ എന്നു പോലും എനിക്ക് സംശയമാണ്… പിന്നെ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും മോനേ? അവൻ സാധാരണ രാവിലെ 8 നും 9 നും ഇടയിലാണ് വിളിക്കാറ്… ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ സമയം അച്ഛന്റെ ഫോൺ കൂടി എനിക്ക് വേണം. അവൻ വിളിച്ചാൽ ഉടനെ കിരണിനെ അറിയിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ കാൾ ട്രാക്ക് ചെയ്യാനുള്ള എല്ലാ ഏർപ്പാടും അവൻ ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്….അവൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും കിരണിനു മിസ്സ്‌ കൊടുക്കാനാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്.. അഛനോട്‌ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വീണ്ടും എനിക്ക് ആ നമ്പറിൽ നിന്നും കാൾ വന്നു… അവനാണ്.. അച്ഛന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും കിരണിനെ വിളിക്കു… അച്ഛൻ ഫോണിൽ നിന്നും കിരണിനെ വിളിച്ചു. അവൻ ഉടൻ തന്നെ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു എന്ന് തോന്നുന്നു…. അവര് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അച്ഛൻ എന്നോട് കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പക്ഷെ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്നേ കാൾ കട്ട്‌ ആയി. ഉടനെ തന്നെ വീണ്ടും അതേ നമ്പറിൽ നിന്നും കാൾ വന്നു… ഹലോ.. മഹേഷ്‌… എന്ത് തീരുമാനിച്ചു?? ആദ്യം നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് പറയൂ… എന്നിട്ടു ബാക്കി സംസാരിക്കാം… ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ മഹേഷ്‌… നേരിൽ കാണുമ്പോൾ അറിയാമെന്നു…. നിമ്മിക്ക് എന്നെ നന്നായി അറിയാം. അവൾക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ…. ഹാ… അത്രയ്ക്കും വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണെങ്കിൽ ഇങ്ങോട്ട് വരൂ… നമുക്ക് ഇവിടെ വച്ചു സംസാരിക്കാല്ലോ? അതിലൊരു ത്രില്ല് ഇല്ല മാഷേ…. അതുമല്ല നിമിഷ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ലല്ലോ? എനിക്ക് നിമിഷയെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടണം… കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് അവളോട് മാത്രമായി സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് നിമ്മിയോട്‌ ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിച്ചാൽ പോരെ? അതിനുള്ള അറേഞ്ച്മെന്റ്സ് ഞാൻ ഇവിടെ ചെയ്തു തരാം.. എന്താ?? എന്റെ സ്വരത്തിലെ ദേഷ്യവും പരിഹാസവും അവന് മനസിലായിട്ടുണ്ടാവും. ടാ… ഇത്ര നേരം ഞാൻ മര്യാദയുടെ ഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചു… കളിക്കല്ലേ നീ… കളി പഠിപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയാം… നീ വരും അവളേം കൊണ്ട്.. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ അളിയന്റെ ഡെഡ് ബോഡി ഞാൻ പാർസൽ ആക്കി വീട്ടിലേയ്ക്ക് അയച്ചേക്കാം. ചൂടാകാതെ… നിങ്ങളോടൊപ്പം അപ്പു ഉണ്ടോന്നു പോലും എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. എന്നോട് സംസാരിച്ചത് അപ്പു ആണെന്നതിനു എന്താണ് തെളിവ്?? എനിക്ക് അപ്പൂനെ അറിയില്ലല്ലോ? നീ നിമിഷേടെ കയ്യിൽ ഫോൺ കൊടുക്ക്…. അവളോട് അവൻ നേരിട്ട് സംസാരിക്കട്ടെ. അവൾക്ക് അറിയാതിരിക്കില്ലല്ലോ അവളുടെ അനിയന്റെ ശബ്ദം?? എന്നിട്ടും നിനക്ക് സംശയം ആണെങ്കിൽ നീ വരണ്ട.. അവന്റെ ബോഡി വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ അറിയാല്ലോ അവൻ എന്റെ കസ്റ്റഡിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്ന്?? എന്തായാലും എനിക്ക് വിഷയമല്ല. ഇതല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു വഴി.. അവളെ കാണണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കണ്ടിരിക്കും… മാർഗം എനിക്ക് വിഷയമേ അല്ല. എന്റെ ലക്ഷ്യം ആണെനിക്ക് പ്രധാനം… ഇനി നീ തീരുമാനിക്ക്… പെട്ടെന്ന് പറയണം… എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം…??? എനിക്ക് സമ്മതം… ഞാൻ വരാം… നിമ്മിയെയും കൊണ്ട്… നല്ല തീരുമാനം.. അപ്പൊ നിനക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ട്… (ഉണ്ടല്ലോ… അത് നിനക്ക് വഴിയേ മനസിലായിക്കോളും. നിന്നെ ഞാൻ പൂട്ടിക്കോളാം… ) എവിടെ വരണം? നിങ്ങളെ ഞാൻ അങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുമോ?? അത് മോശമല്ലേ? വണ്ടി അവിടെ എത്തും… നിന്റെ വീട്ടിൽ… നിങ്ങൾ അതിൽ കയറി ഇങ്ങു വന്നാൽ മാത്രം മതി. പിന്നെ വണ്ടിയിൽ എന്റെ ചില കൂട്ടുകാരുണ്ടാവും.. അവരെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാതെ നോക്കണം. ദേഷ്യം വന്നാൽ അവന്മാർ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് എനിക്ക് പറയാനൊക്കില്ല. ഇവിടെ വന്നിട്ട് നമുക്ക് തമ്മിൽ കാണാം. എന്ന്?? എന്റെ നിമിഷ മോളേ കാണാൻ എനിക്ക് കൊതിയാവുന്നു… അത് കൊണ്ട് നാളെ തന്നെ… നാളെ വൈകിട്ട്… സമയം ഞാൻ പിന്നീട് പറയാം… അവനെ അപ്പൊ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൊന്നുകളയാനുള്ള ദേഷ്യമാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. അവന്റെ ഒരു നിമിഷ മോള് ! വൃത്തികെട്ടവൻ ! ഞാൻ പല്ല് കടിച്ചു പിടിച്ചു എന്റെ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിച്ചു. നിങ്ങൾ എവിടെ വച്ച് കാണാമെന്നാ പറയുന്നത്? സ്ഥലം പറഞ്ഞില്ല. മോനേ മഹേഷേ.. നിനക്ക് ഞാൻ സ്ഥലം പറഞ്ഞു തരണം അല്ലേ? ഇപ്പൊ പറഞ്ഞു തരാം.. ടാ.. നീ പഠിച്ച കോളേജിലെ പ്രിൻസിപ്പൽ ആണ് ഞാൻ… ആ എന്നോടാ… പറഞ്ഞത് പോലങ്ങ് കേട്ടാൽ മതി… ഇല്ലെങ്കിൽ അറിയാല്ലോ??? അപ്പോ ടൈം നാളെ… അവൻ കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. ടാ.. മഹി.. നീ എന്തോന്നോക്കെയാടാ അവനോട് പറഞ്ഞത്? നീ പറയുന്ന സ്ഥലത്ത് അവൻ വരുമെന്ന് നീ കരുതിയോ? അതോ സ്ഥലം പറഞ്ഞു തരുമെന്ന് നീ കരുതിയോ??? ഇല്ലേയില്ല… അങ്ങനെ കരുതാൻ ഞാൻ മണ്ടനല്ല… പിന്നെ??? പിന്നെ നീ എന്തൊക്കെയാ അവനോട് പറഞ്ഞത്? അവനെക്കൊണ്ട് കുറച്ചു കൂടുതൽ സമയം സംസാരിപ്പിക്കണമെന്ന് കിരൺ പറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ എന്നെ വിളിക്കുന്ന സമയം മാത്രമേ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്യുള്ളു. ബാക്കി മുഴുവൻ സമയവും ഓഫ്‌ ആയിരിക്കും. അത് കൊണ്ട് അവന്റെ നമ്പർ ട്രേസ് ചെയ്ത് ലൊക്കേഷൻ കണ്ടു പിടിക്കുക പ്രയാസമാണ്…അവൻ എന്നെ വിളിക്കുമ്പോഴേ അത് സാധിക്കു. പിന്നെ അവന്റെ ലൊക്കേഷൻ മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ.. അവനെ കറക്റ്റ് ആയിട്ട് സ്പോട്ട് ചെയ്യണ്ടേ? അതിനു വേണ്ടിയാണ് അവൻ വിളിക്കുമ്പോ കുറഞ്ഞത് ഒരു 2-3മിനിറ്റ് എങ്കിലും സംസാരിക്കണം എന്ന് കിരൺ പറഞ്ഞത്. ഒപ്പം അവന്റെ കാൾ വരുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ നമ്പറിൽ നിന്നും അവനെ വിളിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. അതാണ്‌ ഞാൻ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്… ഇനി അവന്റെ അടുത്ത കാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഇരിക്കണം… എന്റെ ഉള്ളിലെ പേടി ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു… അച്ഛന് അത് മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു… വിഷമിക്കണ്ട മോനേ.. കിരൺ എന്തെങ്കിലും വഴി കാണും… അത് തന്നെയാണച്ഛാ എന്റെയും പ്രതീക്ഷ.. 💥💥💥💥💥💥💥 വൈകുന്നേരത്തോടെ വീണ്ടും അവന്റെ കാൾ എത്തി. നാളെ കൃത്യം 4 മണിയോടെ വാഹനവുമായി അവന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ വീടിനു മുന്നിൽ എത്തും. ഞാനും നിമ്മിയും അതിൽ അവൻ തീരുമാനിച്ച സ്ഥലത്തെത്തണം. സമ്മതിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം അപ്പു അവന്റെ കസ്റ്റഡിയിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് സത്യമാണോ കളവാണോ എന്നു അപ്പോഴും എനിക്ക് ഉറപ്പിക്കാനാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. 💥💥💥💥💥💥💥💥 ഞാൻ ക്ലോക്കിൽ നോക്കി… സമയം നാലിനോടടുക്കുന്നു… ഞാനും നിമ്മിയും സിറ്റ്ഔട്ടിൽ അവർക്കായി വെയിറ്റ് ചെയ്യുകയാണ്. കൃത്യം നാല് മണിക്ക് ഫ്രണ്ട് ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്നു നിന്നു. ഒരു വൈറ്റ് കളർ മാരുതി സ്വിഫ്റ്റ് dezire… അതിന്റെ കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും ഒരാൾ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. മുഖം കവർ ചെയ്ത് mask ധരിച്ചിരുന്നതിനാൽ ആരാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. കണ്ണിലെ തുണി ആരോ അഴിച്ചു മാറ്റി. ഒപ്പം കൈകളും സ്വതന്ത്രമാക്കി. നിമ്മിയുടെ കണ്ണിലെ തുണിയും അഴിച്ചു മാറ്റിയിരുന്നു. അവൾ ആകെ പേടിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. സിനിമകളിൽ ഒക്കെ കാണുന്നത് പോലെ ഒരു വലിയ ഗോഡൗൺ. എന്തൊക്കെയോ ബോക്സുകളിലാക്കി അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. നടുവിലായി ഒരു ടേബിൾ. അതിന് മുകളിൽ അവൻ ഇരിപ്പുണ്ട്… ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച ആള് തന്നെ. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ക്രൂരമായ ഒരു ചിരി…. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിമ്മിയിൽ ആണെന്നുള്ളത് എനിക്ക് ആ സ്വസ്തത ഉണ്ടാക്കി. അവന്റെ അടുത്തായി ചെയറിലേയ്ക്ക് വരിഞ്ഞു കെട്ടിയ നിലയിൽ അപ്പുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പുവിനെ അവൻ നന്നായി ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരീരത്തിൽ അവിടവിടെയായി മുറിവുകൾ. മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം പൊടിയുന്നു. അവൻ അടുത്ത് നിന്ന ആളിനോട് കണ്ണ് കൊണ്ട് എന്തോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അയാൾ അപ്പുവിനടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു അവന്റെ വായ മൂടിയിരുന്ന തുണി അഴിച്ചു മാറ്റി…. നീ അളിയന്റെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടില്ലാന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.. കേട്ടോ… അപ്പു സംസാരിച്ചു….അല്ല,,, അവൻ നില വിളിക്കുകയായിരുന്നു. ഇച്ചേയീ… എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ.. രക്ഷപ്പെട്ടോ… ഇവൻ കൊല്ലും എന്റെ ഇച്ചേയിയെ.. മഹിയേട്ടാ ഇച്ചേയിയേയും കൊണ്ട് രക്ഷപെട്ടോ… ഇച്ചേയീ… പൊയ്ക്കോ…. അപ്പു ഉറക്കെ അലറി… ടാ…. ഒറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു. അവൻ കാറ്റ് പോലെ പാഞ്ഞു വന്നു അപ്പുവിന്റെ കവിളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു… അപ്പുന്നു വിളിച്ചു അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങിയ നിമ്മിയെ ഞാൻ പിടിച്ചു നിർത്തി…. പെട്ടെന്നാണ് കതക് തകർത്തു ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്നും കിരണും കുറച്ചു പോലീസുകാരും ഇറങ്ങി. കിരൺ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കത്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അതവൻ അപ്പുന്റെ കഴുത്തിനോട് ചേർത്ത് വച്ചു. കിരണിനോട് മുന്നോട്ട് വരരുതെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. കിരൺ വീണ്ടും മുന്നിലേയ്ക്ക് ചുവടു വച്ചു. അടുത്തേയ്ക്ക് വരരുത് എന്നവൻ തല വെട്ടിച്ചു കാണിച്ചു… വല്ലാത്തൊരു മുഖഭാവമായിരുന്നു അവനപ്പോൾ… കിരൺ രണ്ടു ചുവടു കൂടി മുന്നിലേയ്ക്ക് വച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് കത്തിയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈ ചലിച്ചത്.. രക്തം നാലുപാടും ചീറ്റി…അപ്പുവിൽ നിന്നും വികൃതമായ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു പോയി. ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു ഞാൻ നിന്നു… . മോനേ അപ്പൂ …… അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിമ്മീ കുഴഞ്ഞു വീണു. ഞാൻ അവളെ താങ്ങി… തുടരും….

#📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 23 “ഞാൻ വേണമെന്ന് വെച്ചു ചെയ്തതല്ല. കരയാതെ ഇരിക്കു. എന്താണെങ്കിലും നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം.” ഞാൻ കരയുകയാണെന്ന് റിഷിയേട്ടന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോളാണ് എനിക്ക് മനസിലായത്. കരയാനും മാത്രം ഉള്ള എന്ത് കാരണമാണ് ഞാൻ ഇവരോട് പറയുക. അതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ജാള്യത തോന്നി. നാണക്കേടായല്ലോ കരയണ്ടാരുന്നു. എന്നാലും എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും സഹിക്കാൻ പറ്റണില്ല. “ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം വരൂ.” അയാളുടെ വർത്തമാനം കേട്ടില്ലേ. എല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ട് കൊണ്ട് ആക്കി തരാമെന്ന്. “ആർക്ക് വേണം നിങ്ങളുടെ ഔദാര്യം. എനിക്ക് ഒറ്റക്ക് പോവാൻ അറിയാം.” ഇതും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ കിളി പോയ പോലെ റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. “ഹേയ് നിൽക്കു. ഞാൻ കൊണ്ട് പോവാം.” കേൾക്കാത്ത പോലെ ഞാൻ വേഗം ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ഏട്ടനും എന്റെ പുറകേ വരണുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ പോയില്ല. കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെടട്ടെ. എന്നെ നേരത്തേ വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ കാണില്ലായിരുന്നോ? അതോർത്തപ്പോൾ വീണ്ടും ദേഷ്യം കുമിഞ്ഞു കൂടി. റിഷിയേട്ടൻ സ്വാർത്ഥൻ ആണ്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രേ നോക്കുള്ളൂ. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയതും ബസ് വന്നു ഞാൻ അതിൽ വേഗം കയറി. റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കി നിക്കുന്നു. ഒരു വിജയി ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ഏട്ടനെ നോക്കി. ബസ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയതും ഏട്ടൻ ഓടി ബസിൽ കയറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിയിരുന്നു. ഇതെന്തിനാ ഇയാൾ ഇതിൽ കേറിയത്? അയാളുടെ കൂടെ പോകാതെ ഒറ്റക്ക് ബസിൽ പോവുമ്പോൾ എന്റെ വാശി ജയിക്കുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ഏട്ടനും ഇതിൽ കേറിയപ്പോൾ ഞാൻ പിന്നെയും തോറ്റത് പോലെ ആയില്ലേ. ആള് പുറകിൽ എന്നെ നോക്കി തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇടം കണ്ണിട്ട് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഏട്ടൻ ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ടോം ആൻഡ് ജെറി കളിച്ച് വീടിന് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ എണീറ്റതും ഏട്ടനും വെപ്രാളം പിടിച്ചു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. എന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് എത്തുന്നത് വരെ ഏട്ടൻ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളത് പറയാല്ലോ ആള് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല. ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോ എന്നെ ഇനിയും ദേഷ്യപ്പെടുത്തുമെന്നാ ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ മാറ്റം എന്റെ ദേഷ്യത്തെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു. പാവം ബസൊക്കെ കേറി ഇവിടെ വരെ വന്നില്ലേ. ഗേറ്റിനുളളിൽ കേറിയതും ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി അകത്തേക്ക് കയറുവാണെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു. ഏട്ടൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ചിരിക്കുന്നത്. അയാളോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമല്ലേ? മനസ്സിൽ എന്തോ വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. പക്ഷെ മുന്നിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞപ്പോളാണ് ശെരിക്കും ആൾക്ക് വിഷമം ആയെന്ന് മനസിലായത്. കണ്ടപ്പോൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ എന്ത് ദുഷ്ടനാണല്ലേ പാവം അവളെ കരയിപ്പിച്ചു. അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ ഓരോ കുരുത്തക്കേട് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. കരയും എന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. എന്താണാവോ ഇത്ര അത്യാവശ്യം? കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞതുമില്ല. കൊണ്ട് ആക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒടുക്കത്തെ ഷോ. അല്ലെങ്കിലും ഒന്ന് താണ് കൊടുത്താൽ പെണ്ണിന് ജാഡ കൂടും. പുറകേ ചെന്നപ്പോൾ ബസും വന്നു. പോകാൻ വിചാരിച്ചതല്ല പക്ഷെ അവളുടെ നേരത്തെയുള്ള സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ ഒറ്റക്ക് വിടാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ കൂടെ കേറിയപ്പോൾ അവളും ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായ തിളക്കം എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. പോയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നഷ്ടം ആയേനെ. ഇനി തിരിച്ചു എങ്ങനെ പോകും? കൂട്ടുകാരെ ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കുന്നതാവും നല്ലത്. വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അൽപം താമസിച്ചിരുന്നു. ഹാളിൽ ചെന്നപ്പോളേ ഒച്ചയും ബഹളവും കേൾക്കാമായിരുന്നു. വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ ആന്റിയും അങ്കിളും വിച്ചുവും വന്നിട്ടുണ്ട്. എല്ലാരും വല്യ ചർച്ചയിൽ ആയിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും അച്ഛമ്മയും സന്തോഷത്തിലാണ്. ഞാൻ ചെന്നതും ചേച്ചി എന്തൊക്കെയോ കണ്ണു കൊണ്ട് കാണിക്കുന്നുണ്ട്. വിച്ചു വന്നെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു. രഹസ്യത്തിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയോട് കാര്യം തിരക്കി. എന്റെ കല്യാണമാണ് വിഷയം. ജോത്സ്യരെ കണ്ടത്രേ ഈ വർഷം നടന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വൈകിയേ ഉണ്ടാവുള്ളു. അല്ലെങ്കിലും വൈകും ആ തെണ്ടി എന്നെ എന്ന് ഇഷ്ടപ്പെടാനാ. “റിഷി നിന്റെ കല്യാണ കാര്യമാണ് ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങൾ അത് ഉറപ്പിക്കുവാണ്.” “എന്റെ കല്യാണം ഞാനല്ലേ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് ഇപ്പോളേ താല്പര്യമില്ല.” “അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അല്ലെങ്കിലും നേരത്തേ ആയാലും താമസിച്ചായാലും വിച്ചു എപ്പോളും നിന്റെ കൂടെ ഉള്ളതല്ലേ. അപ്പോ ഇപ്പോൾ തന്നെ ആണെങ്കിൽ ജോത്സ്യർ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ല എന്ന് ഓർത്തു വിഷമിക്കണ്ടല്ലോ?” അച്ഛമ്മ ആണ് പറഞ്ഞത്. അപ്പോ വിച്ചുവാണ് നായിക. വെറുതെയല്ല മുഖത്തു നാണമൊക്കെ വാരി വിതറിയിരിക്കുന്നത്. “നിങ്ങളൊക്കെ ഇതെന്താണ് പറയുന്നത്. ഞാൻ വിച്ചുവിനെ വിവാഹം കഴിക്കാനോ?” അത് പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും എന്നെ ഞ ഞെട്ടലോടെ നോക്കി. ചേച്ചി എന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പിന്നെ വേറെയാരെയാണ്? നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമല്ലേ?” “ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തി കുട്ടിയായി മാത്രേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ഒരിക്കലും അവളെ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണാൻ എനിക്കാവില്ല.” വിച്ചുവിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. പക്ഷെ ഇപ്പോളേ ഞാനത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ വിഷമാവും. “റിഷിയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടല്ലെങ്കിൽ നിർബന്ധിക്കണ്ട മാമ. എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല.” ഇത് പറഞ്ഞു അവൾ റൂമിലേക്ക് പോയി. കൂടെ ആന്റിയും. “അവന് അതിന് താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് വേറെ ആലോചന നോക്കാം ചേട്ടാ.” അങ്കിൾ ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനെന്നെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അങ്ങനെ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടവരെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നമ്മുടെ നിലയ്ക്കും വിലയ്ക്കും ചേർന്നതാണെങ്കിൽ നമുക്ക് നോക്കാം ഇല്ലെങ്കിൽ നീ അതൊക്കെ മറന്നേക്ക്.” “അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് ചേച്ചി ഇന്ന് വരെ സന്തോഷം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? പണം മാത്രമല്ല ജീവിക്കാൻ വേണ്ടത്. എനിക്ക് എന്റേതായ തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ട്. അത് മാറ്റാൻ എനിക്കാവില്ല.” “അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ നീ ഈ വീടിനു പുറത്തു പോകേണ്ടി വരും.” “ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തടവിൽ കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത് പിച്ച തെണ്ടിയാണെങ്കിലും കുടിലിൽ കഴിയുന്നതാണ്.” “റിഷി..! അച്ഛനോടാണോ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്. നീ കയറി പോകാൻ നോക്ക്.” അമ്മ ഇത് പറഞ്ഞതും ഞാൻ എന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു നേരം റൂമിലിരുന്ന് മനസ് ശാന്തമായപ്പോളാണ് വിച്ചുവിനെ ഓർത്തത്. കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നടന്ന കുട്ടിയാണ് അവൾ. ഇപ്പോളും അവളുടെ കുട്ടിക്കളികൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അനിയത്തിയായി മാത്രേ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടുള്ളു. എല്ലാവരും ഓരോന്നും പറഞ്ഞാണ് ആ പാവത്തിന്റെ മനസിൽ ഓരോന്നും കുത്തി വെച്ചത്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ടെറസിലേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. “സോറി ഡാ. ഞാൻ അത്.” “എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഓർത്തപ്പോളാ എനിക്ക് മനസിലായത് എന്നോട് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഏട്ടൻ ഇന്ന് വരെ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. എപ്പോളും ഒഴിഞ്ഞു മാറിയിട്ടേ ഉള്ളൂ. അല്ലെങ്കിലും എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ചുമ്മാ ഓരോന്നും വിചാരിച്ചതാണ്. എനിക്ക് ഏട്ടന്റെ അനിയത്തിയായി ഇരുന്നാൽ മതി.” “മ്മ്.” കുറച്ചു നേരം അവളോട് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് മനസമാധാനം കിട്ടിയത്. ******************************* പരസ്പരം ഇഷ്ടം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്നെ പോലെ തന്നെ ഏട്ടനും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഏട്ടൻ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യാ. വീട്ടിൽ നല്ല രീതിയിൽ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുവാണെന്നെ. ഇനിയും ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ സമയമൊക്കെ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നാളെ ഏട്ടന്റെ പിറന്നാൾ ആണ്. നാളെ എന്റെ ഇഷ്ടം പറയണം. ഉറപ്പായും ഏട്ടനും ഇഷ്ടം പറയും. പക്ഷെ പ്രശ്നം അതല്ല എനിക്ക് നാളെ ലീവ് തരുമോ എന്തോ? ഓഫിസിലെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ. നേരത്തെ വിടും എന്നല്ലാതെ വേറെ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷെ പതിവിന് വിപരീതമായി കാരണം പോലും ചോദിക്കാതെ സമ്മതിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയത് ആണെങ്കിലും നന്നായി. ലീവ് തന്നല്ലോ. പക്ഷെ ഏട്ടൻ തൃശൂരിലേക്ക് പോയിരുന്നു. എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടായത്രേ. എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമായിരുന്നില്ലേ. ശേ ലീവും പറഞ്ഞു പോയി. പിന്നെ ഓർത്തപ്പോൾ തൃശൂര് പോയി സർപ്രൈസ് ആയി ഇത് പറയാമെന്നു വെച്ചു. അടിപൊളി ഐഡിയ അല്ലേ? ഏതായാലും അങ്ങനെ വിടാൻ അനു തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. എന്താണെങ്കിലും അറിയണം. അമ്മയോട് കല്യാണത്തിന് സമ്മതമാണെന്നും ഒരാൾ ഉടനെ പെണ്ണ് ചോദിച്ചു വരുമെന്നും ഒരു സൂചനയും കൊടുത്തു. നാളെ പാറുവിന്റെ കൂടെ ഒരിടം വരെ പോണമെന്നും പറഞ്ഞു. “അന്ന് നിന്നെ കണ്ടതിൽ പിന്നെ അനുരാഗമെന്തെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു അതിനുള്ള വേദന ഞാനറിഞ്ഞു… ” “ഡാ അവളില്ലെ അനു. അവള് പോയെടാ. അവൾക്ക് വേറൊരുത്തനുമായി പ്രേമം ആണ്.” “അതിന് അവന് അവളെ ഇഷ്ടമല്ലെന്നല്ലേ നീ പറഞ്ഞത്.” “അത് പണ്ടല്ലേ. അവന് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്.” “പാറു. അവരു രണ്ടാളും ഇഷ്ടത്തിലാ. അവന് ഇവിടെ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ട്. പരസ്പരം കാണാറൊക്കെ ഉണ്ട്. ഇതൊന്നും അറിയാത്ത ഞാനൊരു പൊട്ടൻ.” “അതൊക്കെ പിന്നെയുള്ള കാര്യമല്ലേ. നീ വാ നമുക്ക് പോകാം.” “പോകാം. അതിന് മുന്നേ എനിക്ക് അവളെ വിളിക്കണം. എവിടെ ഫോൺ? ” “ഹലോ..?” “ഡീ ഞാനാ നിന്റെ ഭാവി കെട്ടിയോൻ.” “ആരാടോ താൻ?” “താനോ ചേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കെടി.” “റിഷിയേട്ടനാണോ?” തുടരും………

#💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 13 പിറ്റേന്നാണ്‌ കിരൺ സാറിന്റെ കാൾ വന്നത്. കിരനാണ്… പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം കാൾ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു. കുറച്ചു സമയം മാത്രമേ അവർ സംസാരിച്ചുള്ളു. … കിരൺ സാർ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്നറിയാനുള്ള തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ…. എന്തു പറഞ്ഞു മഹിയേട്ടാ??? ഞാൻ മാഹിയേട്ടൻ പറയുന്നതെന്താണെന്നറിയാൻ ആകാംക്ഷയോടെ നിന്നു. ഡീറ്റെയിൽസ് ഒക്കെ ജയിലിൽ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.. അഡ്രസ്സും തന്റെ അച്ഛന്റെ ഫോട്ടോയും ഉൾപ്പെടെ… അത് അന്വേഷിക്കാൻ അവൻ ഏർപ്പാടും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു… ആ അഡ്രസ്സിൽ അവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആപ്പും അച്ഛനും ഉടനെ തന്റെ മുന്നിലെത്തും… സന്തോഷമായില്ലേ തനിക്ക്??? മ്മ്… ഞാൻ ചിരിയോടെ മൂളി… ഉള്ളിലെ സന്തോഷം എന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു… ആ അഡ്രസ്സിൽ അവർ ഉണ്ടാകാൻ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം…. ഞാൻ ഉറപ്പായും പ്രാർത്ഥിക്കും മഹിയേട്ടാ… അപ്പൂനെ കാണാൻ എനിക്ക് കൊതിയായി… ഹാ… പിന്നെ തന്റെ ഫോട്ടോ ഒന്നും കയ്യിൽ ഇല്ലല്ലോ അല്ലേ? ഇല്ല മഹിയേട്ടാ… എന്തിനാ? പിജി അഡ്മിഷൻ ഉടനെ ഉണ്ടാകും. ഓൺലൈൻ അപ്ലിക്കേഷൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് apply ചെയ്യണ്ടേ? അത്… മഹിയേട്ടാ…. ഒന്നും പറയണ്ട.. താൻ കോളേജിൽ പോയി തന്നെ പടിക്കുന്നതാ നല്ലത്. ഇല്ലെങ്കിൽ താൻ ഇവിടെ ഇരുന്നു 24 മണിക്കൂറും അപ്പൂനേം റൊയിയെയും ആലോചിച്ച മനസ്സ് വിഷമിപ്പിച്ചു കരഞ്ഞു കരഞ്ഞിരിക്കും… അത് കൊണ്ട് നിമ്മിക്കുട്ടി കോളേജിൽ പോകും… ക്ലാസും പഠനവും ഒക്കെ ആകുമ്പോ മറ്റൊന്നും ഓർക്കാൻ സമയം കിട്ടില്ല… പിന്നെ തന്റെ ഈ അയ്യോ പാവം സ്വഭാവവും ഒന്ന് മാറ്റിയെടുക്കണം… ഇത്രേം പാവമായാലേ ഇക്കാലത്തു ജീവിക്കാൻ വലിയ പാടാ… ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നത് കൊണ്ടാവും മഹിയേട്ടൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു… തനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിര്ബന്ധിക്കില്ല… ഇപ്പൊ തന്നെ കോളേജിൽ വിടാൻ എനിക്ക് ടെൻഷൻ ഇല്ല.. അരുൺ ഉപദ്രവിക്കാൻ വരില്ലല്ലോ? തനിക്ക് ഇപ്പൊ ഒരു ചേഞ്ച്‌ ആവശ്യമാണ്. കോളേജിൽ പോകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.. പിന്നെ എല്ലാം തന്റെ ഇഷ്ടം. എനിക്ക് ഇഷ്ടക്കേടൊന്നും ഇല്ല മഹിയേട്ടാ… എന്നാലേ ഇന്ന് വൈകിട്ട് ബാങ്കിൽ നിന്നും വന്നിട്ട് നമുക്ക് സ്റ്റുഡിയോ വരെ പോകാം… തന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കണം… മ്മ്… എന്നാൽ താൻ പോയി ഫുഡ്‌ എടുത്ത് വയ്ക്ക്.. ഞാൻ റെഡി ആയി വരാം… ✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് അമ്മ ടീച്ചറമ്മയെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചത്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി അവിടെ പോകണം മോളേ… ഞാനും മാഹിയെട്ടനോട് ചോദിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു അമ്മേ… ഈ ശനിയാഴ്ച മഹിക്ക് പോകണ്ടല്ലോ? അവനോട് മോള് ചോദിച്ചു നോക്ക്… ഞാൻ ചോദിക്കാം അമ്മേ… റൂമിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ ടീച്ചറമ്മയെ ഒന്ന് വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി… ആദ്യത്തെ ബെല്ലിൽ തന്നെ കാൾ എടുത്തു. നൂറു ആയുസ്സാ മോൾക്ക്. ഞാൻ മോളേ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുവായിരുന്നു. എന്താ അമ്മേ ? എന്തെങ്കിലും വിശേഷം ഉണ്ടോ? ഒരു ചെറിയ വിശേഷം ഉണ്ട് മോളേ… ഫാദർ വിളിച്ചിരുന്നു… കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം… ഫാദറോ??? ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു… മ്മ്… മോളേ തിരക്കി… ഞാൻ മോളുടെ നമ്പർ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്… അദ്ദേഹം വിളിക്കും…. ഫാദർ ഇനി ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരില്ലേ അമ്മേ? ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മോളെ വിളിക്കുമ്പോൾ നേരിട്ട് ചോദിക്ക്… മ്മ്… മോൾക്ക് സുഖമല്ലേ? മ്മ്… സുഖമാണമ്മേ… ഞങ്ങൾ ഒത്തിരി നേരം സംസാരിച്ചു.. കൂടുതലും ആനന്ദിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അവനു ഇപ്പൊ നല്ല മാറ്റമുണ്ടത്രെ… ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അവൻ പൂർണമായും സാധാരണ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി വരുമെന്നാണ് ഡോക്ടർസ് പറയുന്നത്… അത് പറയുമ്പോൾ ടീച്ചറമ്മ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു… കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ഞാൻ ഫാദറിനെക്കുറിച്ച് ആണ് ചിന്ദിച്ചത്… എന്നെ മകളായിക്കണ്ട് സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ…. അദ്ദേഹം എനിക്ക് അച്ഛൻ തന്നെയായിരുന്നു….. എന്നിട്ടും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് എന്താണ് തിരികെ നൽകിയത്????? വേദനകൾ മാത്രം…. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം എന്നെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു…. ഞാൻ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് ഓർഫനേജിന്റെ പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു. എന്തിന് ഈ നാട്ടിൽ നിന്നു തന്നെ പോകേണ്ടി വന്നത് ഈ ഞാൻ കാരണമല്ലേ???? സ്നേഹിക്കുന്നവരെയെല്ലാം വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമുള്ള നശിച്ചൊരു ജന്മമായിപ്പോയല്ലോ എന്റേത്…. ചിന്തകൾ കാടുകയറി….. അതിന് കടിഞ്ഞാൺ വീണത് മഹിയേട്ടൻ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നപ്പോഴാണ്… ആളിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത വിഷമം. എന്ത് പറ്റി മഹിയേട്ടാ…?? ഇന്നെന്താ നേരത്തേ? മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നു… അത്…. കിരൺ വന്നിട്ടുണ്ട്…. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു… കിരൺ സാറോ??? എന്റെ അപ്പു???? അവനെക്കുറിച്ചു എന്തെങ്കിലും വിവരം..??? താൻ വാ… മഹിയേട്ടൻ ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുറകെ ചെന്നു… മനസ്സിൽ അകാരണമായ ഭയം വന്ന് മൂടി…. കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതെന്തോ കേൾക്കാൻ പോകുന്ന പോലെ….. മഹിയെട്ടനോടൊപ്പം ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു… എന്താവും കിരൺ സാറിനു പറയാനുള്ളത്???? അപ്പുവിനെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമോ??? കേൾക്കാനുള്ള വാർത്ത അത്ര ശുഭകരമല്ല എന്ന് മഹിയേട്ടന്റെ മുഖം വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. ആ മുഖം കാൺകെ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം കൂടി കൂടി വന്നു …. ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോൾ കിരൺ സാറും അച്ഛനും സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ട് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു. കിരൺ സാർ മഹിയെട്ടനെ ഒന്ന് നോക്കി…. മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞു കൊല്ലാൻ അനുവാദം നൽകി.. കിരൺ സാർ എന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.. നിമിഷ, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് തനിക്ക് വിഷമമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണെന്നറിയാം… പക്ഷെ, പറയാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ? അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി. അപ്പുവിനെ കണ്ടെത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കിരൺ സാർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേ പറയാൻ വരുന്നത് ഇതാവുമെന്നു മനസ്സിലായിരുന്നു. ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനനയോടെ ഞാൻ കേട്ടു നിന്നു…. എന്റെ കീഴിലുള്ള ഒരു SI യെയും സിവിൽ പോലീസ് ഓഫീസറെയുമാണ് അപ്പുവിനെക്കുറിച്ച് തിരക്കാൻ ഞാൻ ഏൽപ്പിച്ചത്. ജയിലിൽ നിന്നും കിട്ടിയ അഡ്രസ്സിൽ അപ്പുവും നിമിഷേടെ അച്ഛനും ഉണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ കരുതി… പക്ഷെ ….. ആ അഡ്രസ്സിലെ ഇപ്പോഴത്തെ താമസക്കാർ ഒരു ക്രിസ്റ്റഫറും ഫാമിലിയും ആണ്. ക്രിസ്റ്റഫറിന് കുവൈറ്റിൽ ബിസിനസ്സ് ആയിരുന്നു. 7-8 വർഷങ്ങൾ മുൻപ് അവിടെ വന്നു കുറച്ചു സ്ഥലം വാങ്ങി വീട് വച്ചതാണ്. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഒരു പയ്യന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുമാണ് ആ സ്ഥലം വാങ്ങിയതെന്ന് അയാൾക്ക് ഓർമയുണ്ട്…. പേര് ചോദിച്ചപ്പോൾ കുറച്ചു നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം പേരും അയാൾ പറഞ്ഞു… നിർമ്മൽ കൃഷ്ണ എന്ന്….. അപ്പു… ഞാൻ അറിയാത്ത എന്റെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. അതേ….. അച്ഛന് എന്തോ അസുഖം ഉണ്ടെന്നും അതിന്റെ ചികിത്സയ്ക്കായാണ് പ്രോപ്പർട്ടി വിൽക്കുന്നതെന്നുമാണ് ആ പയ്യൻ പറഞ്ഞതത്രെ… (അച്ഛന് അസുഖമോ??? ഈശ്വരാ…. എന്നെയും അപ്പുനെയും ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഒരച്ഛനും മക്കളോട് ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതൊക്കെയാണ് ചെയ്‌തിട്ടുള്ളത്‌… ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും…. പക്ഷെ വെറുത്തിട്ടില്ല…കഴിയില്ല വെറുക്കാൻ… ദേഷ്യം തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തുന്നത് ഒരു അഞ്ചു വയസുകാരിയുടെ മുഖമാണ്. അച്ഛന്റെ സ്നേഹ ലാളനകൾ ഏറ്റുവാങ്ങി അച്ഛനോട് പറ്റിച്ചേർന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ഒരു അഞ്ചു വയസുകാരിയുടെ മുഖം… ) നിമ്മീടെ അച്ഛന് എന്താ അസുഖം..???? അച്ഛന്റെ ശബ്ദമാണ് എന്നെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്. അറിയില്ല അങ്കിൾ. അയാൾക്കും ഇത്രയൊക്കെയേ അറിയൂ… കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒന്നും അറിയില്ല. പിന്നെ…. കിരൺ സാർ ഒന്ന് നിർത്തി. എന്നെ നോക്കി… ഇനി നമുക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന കാര്യം ജയിലിൽ നിന്നും കിട്ടിയ നിമ്മീടെ അച്ഛന്റെ photo വച്ചു ഒരു മിസ്സിംഗ്‌ ന്യൂസ് ന്യൂസ്പേപ്പറിൽ കൊടുക്കുക എന്നുള്ളതാണ്. അതു കൂടിയേ നമുക്ക് ഇനി ചെയ്യാനുള്ളൂ…. നിമിഷ എന്ത് പറയുന്നു??? ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ നോക്കി… ഒന്നും മിണ്ടാനാകുന്നില്ല. സഹിക്കാനാകുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു കേട്ടതൊക്കെ… ഉള്ളിലെ പ്രതീക്ഷകൾ പെട്ടെന്ന് കെട്ടു പോയി… ഉള്ളിൽ ആർത്തിരമ്പുന്ന ഒരു സങ്കടകടൽ ഉണ്ടായിരുന്നു… ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ… ഒന്നുറക്കെ പൊട്ടിക്കരയാൻ വെമ്പുകയായിരുന്നു മനസ്സ് … എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ കരഞ്ഞു പോകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു എനിക്ക്… …. എന്നേക്കാൾ നന്നായി എന്നെ മനസിലാക്കുന്ന ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… എന്റെ മഹിയേട്ടൻ ! എന്റെ ആ നോട്ടം മതിയായിരുന്നു ആളിന് എന്റെ മനസ്സ് കാണാൻ…. നിമ്മി റൂമിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളു … ഞാൻ വരാം… ഞാൻ റൂമിലേയ്ക് നടക്കുക്കുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. ഒന്നും എന്റെ ചെവിയിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല… നടക്കുകയായിരുന്നില്ല… ഓടുകയായിരുന്നു ഞാൻ… ബെഡിലേയ്ക്ക് വീണ് പില്ലോയിൽ മുഖമമർത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു… ഹൃദയം ചുട്ടു പൊള്ളുകയായിരുന്നു…. മനസ്സിൽ ഉരുണ്ടു കൂടിയ കാർ മേഖം കണ്ണുനീരായി പെയ്തൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സ് ഒരല്പം തണുത്തു. ഓരോ തവണ പ്രതീക്ഷിക്കുമ്പോഴും എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളെയും തകർത്തു കൊണ്ട് വിധി കണ്മുന്നിൽ വന്ന് പല്ലിളിച്ചു നിൽക്കും… അകാരണമായ ഒരു ആശങ്കയും ഭയവും കുറച്ചു നാളായി എന്നെ തളർത്തിയിരുന്നു… ഇതായിരുന്നു കാരണം.. കയ്യെത്തും ദൂരെ നിന്നും എന്റെ അപ്പുവിനെ വിധി വീണ്ടും തട്ടി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു… ഇത്ര നാളും ആശ്വസിച്ചതു പോലെ വിധി എന്ന് കരുതി ആശ്വസിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല…. മനസ്സും ശരീരവും ഒരു പോലെ തളരുന്നു… എന്തോ അപ്പുനെ ഇനി ഒരിക്കലും കാണാനാകില്ലേ എന്ന ആശങ്ക മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു…. കണ്ണുനീരിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാനായില്ല.. കണ്ണുകൾ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു…. മഹിയേട്ടൻ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നതോ എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നതോ ഒന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. നിമ്മീ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കിയത്. എന്താടോ ഇത്??? അപ്പുനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു സാധ്യത മാത്രമാണ് ഇല്ലാതായത്. അല്ലാതെ ഇനി ഒരിക്കലും അപ്പുനെ കണ്ടെത്താനാവില്ല എന്നല്ല കിരൺ പറഞ്ഞത്. എന്നാലും മഹിയേട്ടാ… ഇത്തവണ ഞാൻ ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷിച്ചു പോയി. സങ്കടം അടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല മഹിയേട്ടാ… സമാധാനിക്കേടോ.. … എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്… എന്ത് പരീക്ഷണം മഹിയേട്ടാ???? ദൈവങ്ങൾക്ക് ഇനിയും എന്നെ പരീക്ഷിച്ചു മതിയായില്ലേ???? അമ്മ മരിച്ച അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയ ദുരിതങ്ങളാണ്… പിടിച്ചു നിന്നു ഇത് വരെ. ഇനി വയ്യ. തളർന്നു പോകുവാണ് ഞാൻ. എവിടെയെങ്കിലും സുഖമായി… സന്തോഷമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി എനിക്ക്…. അത്രയേ ഞാൻ ഇപ്പൊ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു… നിമ്മീ…താൻ ഇത്രയധികം വിഷമിക്കുന്നതെന്തിനാണ്??? തന്റെ തന്നെ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാൻ അറിഞ്ഞ ആ പത്തു വയസുകാരി നിമ്മിക്ക് ഇതിനേക്കാൾ മനക്കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു…. ആയിരിക്കാം മഹിയേട്ടാ… ജീവിതയനുഭവങ്ങൾ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുമെന്നാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്. പക്ഷെ, ജീവിതം മുഴുവൻ ദുരിതങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും മാത്രമായാലോ? വെറുത്തു പോകില്ലേ നമ്മള്… ജീവിതം തന്നെ വേണ്ടാന്നു തോന്നിപ്പോകില്ലേ??? മടുത്തു മഹിയേട്ടാ എനിക്ക്… മതിയായി…ഇനിയും വയ്യാ… നിമ്മീ… അദ്ദേഹം എന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചു മുഖം ഉയർത്തി കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു… വിശ്വാസമില്ലേ നിനക്ക്… ഞാൻ ഒപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ??? എന്നെക്കാളധികം…. ആ വിശ്വാസമാണ് എന്നെ ഇന്ന് ജീവിപ്പിക്കുന്നത്. പിന്നെ എന്തിനാണ് താൻ വിഷമിക്കുന്നത്?തന്റെ ഏത് വിഷമത്തിലും ഞാൻ തന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും… ഒരു താങ്ങായി.. .. തന്റെ വിഷമങ്ങൾ എന്റേതും കൂടിയാണ്…. ശക്തിയില്ലാത്തത് ഈ കണ്ണുനീര് കാണൻ മാത്രമാണ്. ഈ കണ്ണുനീര് തുടയ്‌ക്കേണ്ട ഞാൻ തന്നെ ഒരിക്കൽ ഈ കണ്ണുകൾ നനയിച്ചതാണ്… അന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ് ഇനി ഇവ നിറയാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്ന്. പക്ഷെ,,,,, തനിക്ക് ഞാനും ഒരു വാക്ക് തന്നിട്ടുണ്ട് നിമ്മീ.അപ്പുനെ തന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കും എന്ന്. അതിനുള്ള ഒരു സാധ്യത മാത്രമാണ് ഇപ്പൊ ഇല്ലാതായത്. ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. പുതിയ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. അപ്പുവിന് ആപത്തൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായില്ലെ? ഇനി അവൻ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ മതി… കിരൺ പുതിയ ഒരു വഴി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന്റെ ഫോട്ടോ ഒരു മിസ്സിംഗ്‌ നോട്ടീസ് ആയിട്ട് കൊടുത്താലോ എന്നാണ് ആദ്യം ചിന്തിച്ചത്. അതിനേക്കാൾ അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കുന്ന മകൾ എന്ന നിലയിൽ ഒരു വർത്തയായിട്ട് കൊടുത്താലോന്നു ആലോചിക്കുകയാണ്. അതാവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക. അപ്പുനെ നമ്മൾ കണ്ടെത്തും നിമ്മീ. തനിക്ക് എന്നെ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ കണ്ണ് നീരിന്റെ ആവശ്യമില്ല. കൂടെ ഉണ്ടാവും ഞാൻ… എന്നും…. ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ആള് പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി. എനിക്കറിയാം ആ ഹൃദയം മുഴുവൻ എന്നോടുള്ള സ്നേഹമാണെന്നു. ആ കരുതലും സ്നേഹവും മതി എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ. അദ്ദേഹം അപ്പുവിനെ എന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കുക തന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു… രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ന്യൂസ്‌ കൊടുക്കുന്ന കാര്യം മാഹിയെട്ടനോട് ചോദിച്ചു. മഹിയേട്ടാ… ന്യൂസ്‌ കൊടുക്കുന്ന കാര്യം എന്തായി? എല്ലാം സെറ്റ് ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്. നാളെ തന്നെ വരും. അപ്പുവോ അച്ഛനോ അത് കാണും എന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ് മഹിയേട്ടാ??? അവര് തന്നെ അത് കാണണമെന്നില്ല. അവരെ പരിചയമുള്ള ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ മതി. നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം…. നല്ലത് മാത്രം ചിന്ദിക്കാം…. പക്ഷെ എന്റെ എല്ലാ… കാത്തിരിപ്പുകളും വെറുതെയായി… അപ്പു മാത്രം വന്നില്ല…. ഞാൻ കോളേജിൽ ചേർന്നു… യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിൽ തന്നെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി.. MSc മാത്തമാറ്റിക്സിനു. യാത്രയും കുറവായിരുന്നു. മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ കോളേജ് എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് കടിഞ്ഞാണിടാൻ ഒരു പരിധി വരെ സഹായിച്ചു… ക്ലാസും പഠനവും വിഷമങ്ങൾ കുറച്ചെങ്കിലും മറക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു…. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും ശര വേഗത്തിൽ കടന്ന് പോയി…. എന്റെ അപ്പു മാത്രം വന്നില്ല… മഹിയേട്ടൻ അവനെ ഒത്തിരി അന്വേഷിച്ചു.. നിരാശയായിരുന്നു ഫലം… ഇന്നും ഞാൻ അവനെയും റോയി സാറിനെയും പ്രതീക്ഷിക്കുകയാണ്… അവർ എന്റെ അരികിൽ എത്തുന്ന ദിവസത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്… തുടരും….

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ അനുരാഗം : ഭാഗം 22 വീട്ടിൽ എത്തിയതും ആദ്യം തന്നെ ശ്രീയേട്ടന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞു നേരെ ഫ്രഷ് ആയി വന്നു. ആകെ ക്ഷീണം ആ ദുഷ്ടൻ ഒരു സമാധാനം തരില്ലല്ലോ. വൈകിട്ട് നേരത്തേ പോലും വിട്ടില്ല. കുറേ നേരം പോസ്റ്റ്‌ അടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് വിട്ടത്. എല്ലാരും പോകുമ്പോ എനിക്കും പോകാൻ പറ്റില്ലേ? അയാൾ പോകും വരെ എന്നെ നിർത്തേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ? എന്റെ ബസ് എങ്ങാനും മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നേൽ അങ്ങേരെ ഞാൻ ഡ്രൈവർ ആക്കിയേനെ. ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീയേട്ടന്റെ മെസ്സേജ് ആവുമെന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആദ്യം തന്നെ ആളിപ്പോ എവിടാണെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഏട്ടൻ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ടത്രേ. അപ്പോ ഞാൻ രാവിലെ കണ്ടത് ഏട്ടനെ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. അത്രയും തിരക്കിനിടയിലും ഏട്ടനെ കണ്ടത് ഓർത്തപ്പോൾ.. ദൈവം ചേർത്ത് വെക്കുന്നതാണെങ്കിലോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. സിനിമയിൽ ഒക്കെ കാണും പോലെ. ഞാൻ ഏട്ടനെ കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾക്കും വിശ്വാസമായില്ല. സ്ഥലവും സമയവും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആളും ശെരിക്കും ഞെട്ടി. ആളിവിടെ എത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ചയായി. ഇവിടെ ഏതോ കമ്പനിയിൽ നല്ല ഓഫർ വന്നപ്പോൾ കേറിയതാണ്. അടുത്ത വർഷം ആകുമ്പോൾ ഫാമിലിയും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുമത്രെ. ഇവിടെ വന്നിട്ടും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടോ ചെറിയൊരു വിഷമം. എന്റെ വീട് ഇവിടാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ് പറയാഞ്ഞതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുഃഖം കൂടെ ഇല്ലാതായി. കല്യാണം വല്ലതും ആയോ എന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചപ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നി. അഹ് ഇനി എന്നെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യാൻ ആണെങ്കിലോ? പ്രൊപോസൽ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും ഉടനേ കെട്ടണ്ട എന്നൊരു മെസ്സേജ് വന്നു. ആ ഒരു മറുപടി കണ്ടതും ഞാൻ ഫ്ലാറ്റ് ആയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. ഒന്ന് രണ്ടു വർഷം കൊണ്ട് എന്റെ കൊച്ചിന് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ട് കേട്ടോ. നാണം കുണുങ്ങി ഒന്നുമല്ല. എന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. നാളെ രാവിലെ അതേ ടൈമിൽ തന്നെ ആണോ വരുന്നതെന്നും ചോദിച്ചു. ആണെങ്കിൽ കാണാം എന്ന്. ഇതൊക്കെ കണ്ടതും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറങ്ങി കിടന്ന കോഴിക്കുഞ്ഞു ചിറക് വിടർത്തി ഉണർന്നു. ഹി ഹി ഇനി എന്റെ പഴയ പണി വീണ്ടും തുടങ്ങണമല്ലോ ഈശ്വരാ.. രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തേ എണീറ്റു. ശെരിക്കും പറയാൻ ആണെങ്കിൽ രാത്രി ഉറക്കമില്ലാഞ്ഞു എന്ന് വേണം പറയാൻ. സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും ആദ്യം പോണത് ഉറക്കം ആണ്. സാധാരണ പോലെ കഞ്ഞി കോലത്തിൽ ഇനി പോകാൻ പറ്റില്ല എന്റെ ഏട്ടനെ കാണാൻ ഉള്ളതല്ലേ. പിങ്ക് കളർ ചുരിദാറും ഒരു കുഞ്ഞി പൊട്ടും ചന്ദനക്കുറിയും ഒക്കെ ഇട്ട് താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കുവാ ഇന്ന് ഓഫിസിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കല്യാണം ആണോ എന്ന്. ഓ അത്രക്ക് ആഡംബരം കൂടി പോയോ? ഇനി കുറച്ചു കുറയ്ക്കണോ? വളയൊക്കെ ഊരി വെച്ചു ഇനി അല്ലേൽ ഓഫിസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇതും പറഞ്ഞു റിഷിയേട്ടൻ കളിയാക്കിയാലോ? ആദ്യത്തെ ബസ് മിസ്സാവാൻ ലേറ്റ് ആയി ഇറങ്ങാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിക്കണ്ടേ. സമയം പോയെന്നും പറഞ്ഞു എന്നെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ ദേ ഞാൻ സ്ഥിരം പോകുന്ന ബസ് വരുന്നു. ഞാൻ ആ നാട്ടുകാരിയേ അല്ല എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. കണ്ടക്ടർ ചേട്ടൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. ആ ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. എപ്പോളും കാണുന്നത് പോലെ അല്ലല്ലോ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പോവുന്നത്. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ? ഓ വേണ്ട തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഓർത്തു നിന്നപ്പോൾ ബസ് വന്നു. അതിൽ കേറി ഇന്നലെ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ തന്നെ ചാടി കേറി ഇരുന്നു. ഫോൺ ബെൽ ചെയ്തപ്പോൾ പാറു ആവുമെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ ശ്രീയേട്ടൻ ആയിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഞെട്ടൽ കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റണില്ല. കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു. ആലോചനക്ക് ഒടുവിൽ എടുക്കാൻ പോയതും കാൾ കട്ട്‌ ആയി പോയി. ശേ ഏട്ടൻ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചപ്പോൾ എടുക്കാഞ്ഞത് മോശമായി പോയി. ഏട്ടന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചു വിളിച്ചത് തന്നെ അത്ഭുതം ആണ്. ഇനി എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൊണ്ട് മനഃപൂർവം എടുക്കാഞ്ഞത് ആണെന്ന് എങ്ങാനും വിചാരിക്കുവോ? എന്ത് ചെയ്യും? ഒന്ന് അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാലോ? മ്മ് വിളിക്കാം. ഇതും വിചാരിച്ചു ഞാൻ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യാൻ പോയതും വീണ്ടും ഏട്ടൻ വിളിച്ചു. വേഗം എടുത്തു. “ഹലോ..?” “ഹലോ..?” “ഞാൻ ശ്രീഹൻ ആണ്.” “മ്മ് മനസിലായി.” “ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?” “ഞാൻ ബസിലാണ്. ഏട്ടനെവിടാ?” “ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്.” “ആണോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടെത്തും.” ഇത് പറഞ്ഞതും ബസ് അവിടെത്തിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെയും എന്റെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. ഏട്ടനെന്നെ കൈ പൊക്കി കാണിച്ചു. ഇരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു. ബസ് അപ്പോളേക്കും പോയിരുന്നു. “വൈകിട്ട് എപ്പോളാണ് തിരിച്ചു വരുന്നത്?” “അത് ഒരു 5.30 ആകും.” “ആണോ? തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നമുക്ക് ഒന്ന് മീറ്റ് ചെയ്താലോ?” “ഞാൻ എവിടാണ് വരേണ്ടത്?” “എന്നെ കാണുന്നതിന് മുന്നേ ഉള്ള സ്റ്റോപ്പിൽ വന്നാൽ മതി. ഞാനവിടെ ഉണ്ടാവും.” “ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ലേറ്റ് ആയാലോ?” “സാരമില്ല. 5.45 വരെ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.” “ശെരി.” “ഓകെ വൈകിട്ട് കാണാം.” ഇതു പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ ഫോൺ വെച്ചതും ഡാൻസ് കളിക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്താ ഇപ്പൊ എന്റെ ശ്രീയേട്ടന് പറ്റിയത്. ആരെങ്കിലും തലയ്ക്കിട്ടു അടിച്ചോ ആവോ? എന്ത് പേടിതൊണ്ടൻ ആയിരുന്നു. റിഷിയേട്ടന്റെ ക്യാബിന് വെളിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അകത്തു ആളെ കണ്ടില്ല. രക്ഷപെട്ടു വന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും എന്തിലോ തട്ടി നിന്നു. മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ! ഇങ്ങേരിവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നോ? വെറുതെ വന്നില്ലെന്ന് ആശിച്ചു. “അല്ല കത്തി വേഷത്തിലൊക്കെ ആണല്ലോ?” കളഞ്ഞു എന്റെ മൂഡ് ഈ ദുഷ്ടൻ കളഞ്ഞു. “ശേ അത്രക്ക് മോശമാണോ?” “അതേ കുറച്ചു.” ഈശ്വരാ ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ ആണല്ലോ കണ്ടത്. അമ്മയും കളിയാക്കി. ഇനി ബോർ ആണോ? ഇതും ആലോചിച്ചു വിഷമത്തോടെ തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. “കൊള്ളില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ സഹിച്ചു. ഹും മാറി നിക്ക് എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്.” ദേഷ്യത്തിൽ പോയി എന്റെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം സ്ഥിരം പരിപാടി തന്നെ, തീറ്റ കുടി.വെറുതെയല്ല ഈ മസിലും പെരുപ്പിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഴിക്കുന്നത് മൊത്തോം അങ്ങോട്ട് പോകുവ. ഇനി ഈ ചുരിദാർ ഇടുന്ന പരിപാടിയില്ല. ഓട്ടത്തിനിടക്ക് ഷാൾ ഒക്കെ ഭാരമാണെന്നേ. എന്റെ മേക്കപ്പും എല്ലാം പോയി കാണും. ശേ വൈകിട്ട് ആകുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ ഏട്ടനെ കാണാൻ പോകും. ഐഡിയ!നേരത്തേ ഇറങ്ങിയിട്ട് പാറൂന്റെ റൂമിൽ പോകാം എന്നിട്ട് ടച്ചപ്പ് ചെയ്യാം. “നീ എന്നാ സ്വപ്നം കാണുവാ. പണി ചെയ്യടി.” കൊരങ്ങൻ ! വൈകിട്ട് 4.30 തൊട്ട് ഞാൻ പോകാൻ ചോദിക്കുവാ. എന്നെ വിടുന്നില്ല. ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞു നിർത്തി നിർത്തി 5.30 ആയപ്പോളാണ് വിട്ടത്. ഓടി പിടിച്ചു ഗേറ്റിന് അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ പിന്നെയും തിരികെ വിളിച്ചു. സങ്കടവും ദേഷ്യവും വന്നു. തിരികെ ചെന്നു എനിക്ക് പോണം എന്നും പറഞ്ഞു ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് പാഞ്ഞു. സ്ഥിരം കേറുന്ന ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത ബസ് കാത്തു നിന്നപ്പോൾ ശ്രീയേട്ടൻ വിളിച്ചു. “ഹലോ?” “ഹലോ. സോറി. എനിക്ക് വർക്ക്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നതേ ഉള്ളൂ ഓഫീസിൽ നിന്ന്. ആണോ. സാരമില്ല. ഞാൻ റൂമിലേക്ക് പോകുവാണ്. ഇയാൾ താമസിച്ചല്ലോ ഒറ്റക്ക് പോകുവോ?” “അത് കുഴപ്പമില്ല.” “മ്മ് അപ്പൊ നാളെ കാണാം കേട്ടോ.” “മ്മ്.” ഫോൺ വെച്ചപ്പോളേക്കും ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു. എത്ര കാത്തിരുന്ന ഒരു അവസരമായിരുന്നു. ദുഷ്ടൻ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞതിനാൽ സെക്യൂരിറ്റി മാത്രേ അവിടുള്ളൂ. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. “അതിന് താനെന്തിനാടോ വയലന്റ് ആവുന്നത്?” ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയും സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടനെയും കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്ന ചീത്ത മുഴുവൻ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി നിന്നു. അത് ചോദിച്ചപ്പോളേക്കും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകിയിരുന്നു. തുടരും………