#story
രാഘവൻ നായർ തന്റെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ വീട്—അതൊരു വീടല്ല, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ മണലാരണ്യത്തിലെ വിയർപ്പിന്റെ സ്മാരകമാണ്. ചുവരിലെ പെയിന്റിന് ഇന്നും പുതുമയുണ്ട്, മുറ്റത്തെ ചെടികൾ തഴച്ചു വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ മക്കളും ഭാര്യയും ചിരിച്ചു വർത്തമാനം പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ചിരികളിൽ താനുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം രാഘവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങലായി നിന്നു.
ഗൾഫിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിൽ, ചൂടെടുക്കുമ്പോൾ ഫാനിന് താഴെ കിടന്ന് അയാൾ സ്വപ്നം കണ്ടത് ഈ നിമിഷമായിരുന്നു. "ഇനിയൊരു കാലം വരും, അന്ന് എനിക്ക് എന്റെ മക്കളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാം, സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം..." എന്നൊക്കെയുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ.
പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ സ്വപ്നഭവനത്തിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്. മക്കൾ വളർന്നു വലുതായിരിക്കുന്നു. അവർക്ക് അവരുടെ ലോകമുണ്ട്, സംസാരമുണ്ട്. വർഷങ്ങളോളം പണം അയക്കുന്ന ഒരു 'എടിഎം മെഷീൻ' മാത്രമായി മാറിയോ താൻ എന്നൊരു ഭയം അയാളെ പിടികൂടി. അച്ഛൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ചോക്ലേറ്റിനും കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കും വേണ്ടി കാത്തുനിന്ന ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എപ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ സാമീപ്യം ആവശ്യമില്ലാത്തവരായി മാറിയത്?
ഭാര്യ വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചു ചോദിച്ചു, "എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? സന്തോഷമായിരിക്കേണ്ട സമയമല്ലേ?"
രാഘവൻ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഒന്നുമില്ലെടോ, ഈ വീട് പണിയാൻ എടുത്ത കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒന്ന് ഓർത്തുപോയി."
സത്യത്തിൽ അയാൾ ഓർക്കുന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ തന്റെ മുപ്പതുകളെയും നാൽപ്പതുകളെയുമാണ്. ഓണത്തിന് വരാൻ കഴിയാത്ത വിഷമങ്ങൾ, മക്കളുടെ ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പുകൾ കാണാൻ കഴിയാത്ത സങ്കടങ്ങൾ, അച്ഛന്റെ മരണം കഴിഞ്ഞു ദിവസങ്ങൾ വൈകി എത്തിയ ആ രാത്രി... ഇതൊന്നും പകരമാവാൻ ഈ വലിയ വീടിനോ ബാങ്ക് ബാലൻസിനോ കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾ വൈകി തിരിച്ചറിയുന്നു.
