ormakal

പാർട്ട്‌-20 അപരിചിത അവസാന ഭാഗം മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോടതിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി നടന്ന ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾക്ക് ദിശയില്ലായിരുന്നു. കയ്യിൽ പഴയ ഫയൽ... നെഞ്ചിൽ ആയിരം മുറിവുകൾ... മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം... "ഇനി ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകും...?" അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്... പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "ദേവപ്രിയ..." അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. അഭിറാം... അവളുടെ പിന്നിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ... അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തുവച്ചു. "ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട." ദേവപ്രിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "എനിക്ക് ഇനി ആരുമില്ല അഭിറാം..." "എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ഒരു വീടില്ല..." "ഒരു കുഞ്ഞില്ല..." "ഒരു ജീവിതമില്ല..." അഭിറാം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിലും കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്കും ആരുമില്ല ദേവപ്രിയ..." "എന്റെ ഭാര്യയും..." "എന്റെ മകനും..." "ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാണ്." "വീട്ടുകാർ ഉണ്ടെങ്കിലും..." "സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ എനിക്ക് ആരുമില്ല." അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവരാണ്..." "പക്ഷേ..." "ജീവിതം നമ്മളെ ഇനിയും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല." "എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ...?" "സഹതാപം കൊണ്ടല്ല..." "പ്രണയം എന്ന വാക്ക് പറഞ്ഞ് നിന്നെ വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണിക്കാനുമല്ല..." "നിന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളായി..." "നിന്റെ കൈ ഒരിക്കലും വിടാതെ കൂടെ നടക്കാൻ..." "നമുക്ക് ഇനി ആരുമില്ലല്ലോ..." "ഇനി... നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രം മതി..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിൽ... വേദനയുടെതായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം... സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു മനസ്സിന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു അത്. അവൾ പതിയെ അഭിറാമിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ഈ പ്രാവശ്യം..." "കൈവിടില്ലല്ലോ...?" അഭിറാം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "മരണം പോലും നമ്മളെ വേർപെടുത്തുന്നതുവരെ..." "ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ആറ് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ദേവപ്രിയ വീണ്ടും ആശുപത്രിയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മുഖത്ത് പഴയ വേദനയുടെ നിഴലുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ നിഴലുകൾക്ക് ഇടയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ പുഞ്ചിരിക്കു കാരണം... അഭിറാമായിരുന്നു. ഓരോ രാവിലെയും... "ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരാൾ. ക്ഷീണിച്ച് വരുമ്പോൾ... ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. കരയുമ്പോൾ... മിണ്ടാതെ കൂടെയിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. അത്രയേ അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു വൈകുന്നേരം... രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു. അതേ മഴ... അതേ കാറ്റ്... അതേ വഴി... ദേവപ്രിയ അഭിറാമിന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായച്ചു. "അറിയാമോ..." "ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നത്..." "എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവളായിട്ടായിരുന്നു." "ഇന്ന്..." "എന്റെ കൂടെ എന്റെ ലോകമുണ്ട്." അഭിറാം അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വൈകിയാണ് നീതി നൽകുന്നത്..." "പക്ഷേ..." "തരാതെ വിടില്ല." ദേവപ്രിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അച്ഛനെ ഓർത്തു. അമ്മയെ ഓർത്തു. നിലയെ ഓർത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. അത് സങ്കടത്തിന്റെ കണ്ണുനീരല്ലായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ കണ്ണുനീരായിരുന്നു. അവസാനം... "ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മളെ തകർക്കാനാണ്... ചിലർ വരുന്നത് നമ്മളെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്..." "ഒരു അഭി ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതം തകർത്തു... മറ്റൊരു അഭി ആ ജീവിതത്തെ വീണ്ടും പുനർജനിപ്പിച്ചു." "ഒരിക്കൽ ഒറ്റപ്പെട്ട രണ്ട് ആത്മാക്കൾ... ഒടുവിൽ പരസ്പരം സ്വന്തമായി." #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് അവസാനിച്ചു ❤️

അപരിചിത പാർട്ട് 12 ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മേൽ തന്നെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്ന് പോകുന്ന ദേവപ്രിയയെ നോക്കി അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം... വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന പക മാത്രമായിരുന്നു. "നിന്നെ ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല ദേവപ്രിയ..." അവൾ പതിയെ സ്വയം പറഞ്ഞു. ഒന്നും അറിയാതെ ദേവപ്രിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. കയ്യിൽ അച്ചൻ നൽകിയിരുന്ന പഴയ ഡയറി. അത് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾക്ക് ഒരു ധൈര്യം കിട്ടുമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രിയും വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അവൾ ഡയറിയിൽ എഴുതി. "അച്ഛാ... ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യൻ വന്നു. അഭിറാം... എന്തുകൊണ്ടോ ആ പേരിൽ ഒരു അടുപ്പം തോന്നുന്നു. പക്ഷേ... ഇനി ആരെയും എന്റെ ജീവിതത്തോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയാണ്. കാരണം... ഞാൻ സ്നേഹിച്ചവരൊക്കെ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയവരാണ്..." ഡയറി അടയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. മറുദിവസം രാവിലെ... ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയ ദേവപ്രിയയെ സീനിയർ ഡോക്ടർ വിളിച്ചു. "ദേവപ്രിയ..." "യെസ് സാർ." "ഇന്നുമുതൽ ഐ.സി.യുവിലേക്കാണ് നിന്റെ ഡ്യൂട്ടി." "ഓക്കേ സാർ." അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. കാരണം... കൂടുതൽ പഠിക്കാനുള്ള അവസരമായിരുന്നു അത്. അതിനിടെ... അഭിറാം വീട്ടിലെത്തി. വീടിന് മുന്നിൽ കാറുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. വേലക്കാരും ജീവനക്കാരും ഓടിനടക്കുന്നു. പുറമേ നോക്കിയാൽ... അത് ഒരു കൊട്ടാരമായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ വീടിനകത്ത് സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. അഭിറാം അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ വലിയ ഹാളിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ ഈ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി?" അത് അഭിറാമിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു. മുഖത്ത് ഗൗരവം മാത്രം. "ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്നത് മതി." "നാളെ മുതൽ ഓഫീസിൽ വരണം." അഭിറാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടോ?" "കേട്ടു." "പിന്നെ?" "എനിക്ക് കുറച്ച് ദിവസം വിശ്രമം വേണം." ആ മറുപടി കേട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കടുത്തു. "നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഈ വീട്ടിൽ നിനക്കില്ല." അഭിറാം ചിരിച്ചു. "അച്ഛാ... ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരു അവകാശം എപ്പോഴെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഹാൾ മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായി. അഭിറാം പതിയെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം ആ വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... അഭിറാമിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ദേവപ്രിയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. "എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി..." അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "നീ ആരാണ് ദേവപ്രിയ...?" "എന്ത് വേദനയാണ് നിന്റെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്...?" അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അതേസമയം... ആശുപത്രിയിൽ പുതിയ ഡ്യൂട്ടി തുടങ്ങി. ഐ.സി.യുവിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ദേവപ്രിയ ഓടിനടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ വന്നത്. "ദേവപ്രിയ... നിന്നെ കാണാൻ ഒരാൾ വന്നിട്ടുണ്ട്." അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "എന്നെയോ...?" "അതെ." പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന ദേവപ്രിയ... റിസപ്ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയെ കണ്ട നിമിഷം... അവളുടെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "നീ..." ദേവപ്രിയയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. ആ സ്ത്രീ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തണുത്ത പുഞ്ചിരി. "എന്താ ദേവപ്രിയ... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്നെ മറന്നോ...?" ദേവപ്രിയയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്... വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവളുടെ ബാല്യം നരകമാക്കിയ... അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലെ വലിയമ്മയായിരുന്നു. അവൾ വീണ്ടും എന്തിനാണ് വന്നത്...? ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്...? തുടരും... ലച്ചു ✍️ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story പാർട്ട് -10 ആദ്യ സംഭാഷണം " ഞാൻ അഭിറാം..." ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം ദേവപ്രിയ കുറച്ച് നേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. അപകടത്തിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് കിടന്നിരുന്ന ആ യുവാവിന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. "ഓർമ്മയുണ്ടോ...?" അഭിറാം വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ദേവപ്രിയ ചെറുതായി തലയാട്ടി. "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു..." "അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് എന്റെ കടമ മാത്രമായിരുന്നു." അഭിറാം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ... എനിക്ക് അത് ജീവിതമായിരുന്നു." ആ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ ദേവപ്രിയയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ രോഗിയുടെ ഫയൽ തുറന്നു. "സർ... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ മരുന്നുകൾ സമയത്ത് കഴിക്കണം." "സർ വേണ്ട..." അഭിറാം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഭിറാം എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി." ദേവപ്രിയ പതിവുപോലെ ഔപചാരികമായി തന്നെ നിന്നു. "ഞാൻ ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്." "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്." "ഇവിടെ ഞാൻ രോഗിയാണ്... നിങ്ങൾ നഴ്സും." "പക്ഷേ 'സർ' എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രായമായതുപോലെ തോന്നുന്നു." അത് കേട്ട് ദേവപ്രിയ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഭിറാം കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു ചെറിയ സമാധാനം കടന്നുവന്നു. അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസവും അഭിറാമിന്റെ വാർഡിൽ തന്നെയായിരുന്നു ദേവപ്രിയയുടെ ഡ്യൂട്ടി. അവൾ തന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്തു. മരുന്ന് കൊടുക്കും... ഡ്രസ്സിംഗ് ചെയ്യും... ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കും... അതിനപ്പുറം ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാറില്ല. അത് അഭിറാമിന് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിൽ പലരും അവനോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അവന്റെ കുടുംബം സമ്പന്നരായിരുന്നു. ബിസിനസ് ലോകത്ത് അറിയപ്പെടുന്ന പേരും. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം ഒരിക്കലും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൾക്ക് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ രോഗികളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... മരുന്ന് കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ അഭിറാം ചോദിച്ചു. "ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ...?" ദേവപ്രിയ നിന്നു. "എന്താണ്...?" "നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ...?" "എങ്ങനെയാണെന്ന്...?" "ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരാളെ പോലെ." ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എല്ലാവർക്കും ഒരു കഥയുണ്ടാകും." "ചില കഥകൾ പറയാൻ പറ്റും." "ചിലത്..." "പറഞ്ഞാൽ പോലും ആരും വിശ്വസിക്കില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിറാം അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വലിയ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ആശുപത്രിയുടെ ടെറസിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ദേവപ്രിയ. ആകാശം മുഴുവൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "അച്ഛാ... ഇന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു... ഞാൻ എന്തിനാണ് ചിരിക്കാത്തതെന്ന്... എന്ത് മറുപടിയാണ് ഞാൻ പറയേണ്ടത്...?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അതേസമയം... ടെറസിന്റെ മറുവശത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് അഭിറാമായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. രണ്ടുപേരും രണ്ട് അറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഒരേ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ചില നിശ്ശബ്ദതകൾ... ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ ആഴമുള്ളതായിരിക്കും. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ഡോക്ടർ അഭിറാമിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇനി രണ്ട് ദിവസത്തിനകം ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. അഭിറാം തലകുലുക്കി. പക്ഷേ... അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. അത് ഡോക്ടർ ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്താ അഭിറാം...?" "വീട്ടിൽ പോകാൻ താൽപര്യമില്ലേ...?" അഭിറാം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ചില വീടുകൾ..." "വീടുകളല്ല ഡോക്ടർ..." "ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഇടങ്ങളാണ്." ഡോക്ടർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. കാരണം... ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേദന അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സമയത്ത് തന്നെ... ദേവപ്രിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളെ നോക്കി അഭിറാം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "നിന്റെ കണ്ണുകളിലും വേദനയുണ്ട്... എന്റെ ജീവിതത്തിലും... ഒരുപക്ഷേ... നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടുമുട്ടിച്ചത് വിധിയായിരിക്കും..." പക്ഷേ... അഭിറാം പോലും അറിയാത്ത ഒരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ... ഇനി വരാൻ പോകുന്നത് സ്നേഹമല്ല... വീണ്ടും ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. തുടരും... – ലച്ചു

അപരിചിത #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് പാർട്ട് 9 ജീവിതം മാറിയ ദിവസം ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ മുന്നോട്ടുപോയി. അപകടത്തിൽപ്പെട്ട ആ യുവാവിനെക്കുറിച്ച് ദേവപ്രിയ പിന്നീട് അന്വേഷിച്ചില്ല. കാരണം... അത് ഒരു നഴ്സാകാൻ പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ കടമ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ കരുതി. ആരാണ്...? എന്ത് സംഭവിച്ചു...? എന്നൊന്നും അവൾ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ... വിധി അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ആ അധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. മൂന്നാം വർഷ പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തി. പഠനത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ദേവപ്രിയ പള്ളിയിൽ എത്തും. അമ്മയെ കാണാൻ... അച്ചനെ കാണാൻ... അച്ഛന്റെ കല്ലറയിൽ കുറച്ച് സമയം ഇരിക്കാൻ... അതായിരുന്നു അവളുടെ പതിവ്. അന്ന് വൈകുന്നേരവും അവൾ കല്ലറയ്ക്കരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ പഴയ ഡയറി. അച്ചൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സമ്മാനിച്ച അതേ ഡയറി. അതിലെ ഓരോ പേജിലും അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഉണങ്ങിയ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ ഒരു പേജ് തുറന്നു. ;അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സായി. ഇത്രയും വർഷമായി നിങ്ങൾ പോയിട്ട്... ഇപ്പോഴും എല്ലാ വിജയങ്ങളും ആദ്യം നിങ്ങളോട് പറയണമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ഞാൻ നഴ്സാകാനുള്ള വഴി പാതിവഴി പിന്നിട്ടു അച്ഛാ... നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല... ഡയറി അടച്ച് അവൾ കല്ലറയിൽ തലചായ്ച്ചു. അറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ദൂരെ നിന്ന് ഇതെല്ലാം നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ അച്ചൻ. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്നു. കരയുകയാണോ മോളേ...? ദേവപ്രിയ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ;ഇല്ല അച്ചാ... സന്തോഷം കൊണ്ടാണ്. അച്ചൻ അവളെ നോക്കി. നിന്റെ കണ്ണുകൾ കള്ളം പറയാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല മോളേ. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച സങ്കടങ്ങൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവൾ അച്ചന്റെ തോളിൽ ചാരിക്കിടന്ന് കരഞ്ഞു. എനിക്ക് അച്ഛനെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു... എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ഓരോ സന്തോഷവും പങ്കുവയ്ക്കാൻ അദ്ദേഹം ഇല്ല... അച്ചൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. ;ചില മനുഷ്യർ പോയാലും... അവർ നമ്മളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പോകില്ല. മാസങ്ങൾ കടന്നു. അവസാന വർഷ പരീക്ഷകളും വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. റിസൾട്ട് വന്ന ദിവസം... ദേവപ്രിയ ഡിസ്റ്റിംക്ഷനോടെ പാസായി. കോളേജിലെ മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനിക്കുള്ള പുരസ്കാരവും അവൾക്കായിരുന്നു. അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞു. പള്ളിയിലെ എല്ലാവരും അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. അച്ചൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു. ഇനി നീ ഞങ്ങളുടെ ദേവപ്രിയ മാത്രമല്ല... ഒരുപാട് ആളുകളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു നഴ്സാണ്. ആ ദിവസം... വർഷങ്ങളായുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ദൈവം നൽകിയ ചെറിയൊരു സമ്മാനമായിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം... നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് നിയമന കത്ത് വന്നു. അവളുടെ ആദ്യ ജോലി. അത് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. നിന്റെ അച്ഛൻ ഇത് കാണേണ്ടതായിരുന്നു മോളേ... ദേവപ്രിയ അമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അച്ഛൻ കാണുന്നുണ്ട് അമ്മേ... ആശുപത്രിയിലെ ആദ്യ ദിവസം. വെള്ള യൂണിഫോമിൽ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ... അവൾ കണ്ണടച്ചു. മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ എത്തി അച്ഛാ... ആദ്യ ദിവസം തന്നെ തിരക്കേറിയ വാർഡിലായിരുന്നു ഡ്യൂട്ടി. രോഗികൾ... ഡോക്ടർമാർ... അറ്റൻഡർമാർ... ഓട്ടവും തിരക്കുമായി സമയം കടന്നുപോയി. ഉച്ചയോടെ ഒരു വി.ഐ.പി. രോഗിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. ആ വാർഡിലേക്ക് സീനിയർ നഴ്സ് ദേവപ്രിയയെ വിളിച്ചു. ഈ രോഗിയുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇനി നീ നോക്കണം. ദേവപ്രിയ ഫയൽ വാങ്ങി. പേര് നോക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. അവൾ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ജനലിനരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ്. അവൾ പതുക്കെ പറഞ് സർ ആ മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞു. ദേവപ്രിയ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു. എവിടെയോ കണ്ട മുഖം... പക്ഷേ ഓർമ്മ കിട്ടുന്നില്ല. അയാളും അവളെ തന്നെ നോക്കി. പിന്നെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി. ഒടുവിൽ കണ്ടുമുട്ടിയല്ലോ.. അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ദേവപ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. നമ്മൾ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ...; ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പറഞ്ഞു... ;നീ മറന്നിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ... എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച ആളെ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നൽപോലെ ഒരു ഓർമ്മ കടന്നുപോയി. റോഡരികിലെ ആ അപകടം... രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകിടന്ന ആ യുവാവ്... അവൾ അറിയാതെ ഒരു പടി പിന്നോട്ട് നീങ്ങി. അപ്പോൾ അയാൾ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ഞാൻ അഭിറാം.. ആ പേര് ആദ്യമായി ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവൾക്ക് അപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു... ഈ കണ്ടുമുട്ടൽ... അവളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും എഴുതാൻ പോകുകയാണെന്ന്. തുടരും... – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 പാർട്ട് 8 സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് നടന്നവൾ ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി... അവൾ സ്വന്തം സ്വപ്നത്തിന് വേണ്ടി ഒരു വലിയ പടി കയറുകയായിരുന്നു. നഴ്സിംഗ് കോളേജിലേക്കുള്ള അഡ്മിഷൻ ലെറ്റർ കൈയിൽ കിട്ടിയ ദിവസം... അവൾ ഏറെ നേരം അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവളുടെ മനസ്സിൽ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച സ്വപ്നം... പതിയെ യാഥാർത്ഥ്യമാകുകയായിരുന്നു. "അമ്മേ..." അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര സന്തോഷിച്ചേനെ അല്ലേ..." ആ ഒരു വാചകം മതി... അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ. "നിന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ട് അഭിമാനിക്കുന്നുണ്ടാകും മോളേ..." അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ ചിരിക്ക് പിന്നിലും അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ തന്നെയായിരുന്നു. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം... ചുറ്റും പുതിയ മുഖങ്ങൾ... പുതിയ ലോകം... പലരും സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ. വിലകൂടിയ ഫോണുകൾ... ബ്രാൻഡഡ് ബാഗുകൾ... കാറിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ... അവർക്കിടയിൽ... ഒരു ചെറിയ ബാഗും വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ദേവപ്രിയയും. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ അധികം ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പള്ളിയിലേക്ക്. അമ്മയെ കാണണം... അച്ചനെ കാണണം... അതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. നഴ്സിംഗ് പഠനം എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. പകൽ ക്ലാസുകൾ... വൈകുന്നേരം പ്രാക്ടിക്കൽ... രാത്രി ഉറക്കമില്ലാത്ത പഠനം... പലപ്പോഴും പുസ്തകത്തിന് മുകളിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോകും. എന്നാലും... ഒരു ദിവസവും അവൾ പരാതിപ്പെട്ടില്ല. കാരണം... ഓരോ ക്ഷീണത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരു നല്ല നഴ്സ് ആകണം..." രണ്ടാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആദ്യമായി ആശുപത്രി ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയത്. വെള്ള യൂണിഫോം ധരിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ... അവൾക്ക് തന്റെ അച്ഛനെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. "അച്ഛാ... നിങ്ങളെ നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല... പക്ഷേ... ഇനി മറ്റുള്ളവരുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഞാൻ നോക്കും..." അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഒരു പ്രായമായ രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് അവളെ നിയോഗിച്ചു. മരുന്ന് കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ ചോദിച്ചു. "മോളേ... നിന്റെ പേര് എന്താ...?" "ദേവപ്രിയ." "നല്ല പേരാണ്..." അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ... വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ മുഖം അവൾ കണ്ടു. അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രോഗികളോട് ദേവപ്രിയ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹവും കരുതലും ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഈ കുട്ടിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക മനസ്സുണ്ട്..." സീനിയർ ഡോക്ടർമാർ പോലും പറയുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ... അർധരാത്രിയിൽ ഒരു വയോധിക രോഗിക്ക് ശ്വാസതടസ്സം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ ഭയന്ന് നിന്നപ്പോൾ... ദേവപ്രിയ ധൈര്യത്തോടെ ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു. ആവശ്യമായ സഹായങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തു. കുറച്ച് സമയത്തിനുശേഷം രോഗിയുടെ നില മെച്ചപ്പെട്ടു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ട് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. "ഒരു നല്ല നഴ്സിന് വേണ്ടത് അറിവ് മാത്രമല്ല... മനുഷ്യത്വം കൂടിയാണ്. അത് ദേവപ്രിയയ്ക്ക് വേണ്ടുവോളം ഉണ്ട്." ആ ദിവസം... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു അഭിമാന നിമിഷമായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം പള്ളിയിലെത്തിയപ്പോൾ... അച്ചൻ അവളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. "മോളേ..." "എന്താ അച്ചാ...?" "നിന്റെ പഠനത്തിന് സഹായിക്കുന്ന ആ വ്യക്തി ഇന്ന് വീണ്ടും വിളിച്ചിരുന്നു." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "അവരാരാണെന്ന് പറഞ്ഞോ...?" അച്ചൻ ചിരിച്ചു. "ഇല്ല..." "പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു." "എന്താ...?" "ദേവപ്രിയ പഠനം ഒരിക്കലും പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കരുത്... അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം." ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആ അജ്ഞാത വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ആരാണ് അയാൾ...? എന്തിനാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി ഇത്രയും ചെയ്യുന്നത്...? മൂന്നാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോൾ... ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ നിന്ന് മടങ്ങിവരുന്നതിനിടെ... റോഡരികിൽ ഒരു ചെറിയ അപകടം. ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുകയാണ്. പക്ഷേ... ആരും മുന്നോട്ട് വന്നില്ല. ദേവപ്രിയ ഓടിച്ചെന്നു. രക്തം വാർന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു യുവാവിന് അവൾ പ്രാഥമിക ചികിത്സ നൽകി. ആംബുലൻസ് വിളിച്ചു. അവനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു. അയാളുടെ മുഖം മുഴുവൻ രക്തമായിരുന്നതിനാൽ... അവൾക്ക് ശരിക്കും അയാളെ കാണാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ആംബുലൻസ് പോയ ശേഷം... അവൾ വീണ്ടും തന്റെ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ആ സംഭവം അവൾ പിന്നീട് മറന്നുപോയി. പക്ഷേ... അവൾ അറിയാതെ... ആ യുവാവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദേവപ്രിയ എന്ന പേര് അന്നേ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ യുവാവ് ആരായിരുന്നു...? അത് വെറും ഒരു അപകടമായിരുന്നോ... അതോ... വിധി ആദ്യമായി ദേവപ്രിയയെയും അഭിറാമിനെയും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിപ്പിച്ച നിമിഷമായിരുന്നോ...? തുടരും... – ലച്ചു ✍️

#ormakal mathram.. #💑 സ്നേഹം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

പാർട്ട് 7 അപരിചിത അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം... ദേവപ്രിയ ഒരുപാട് മാറി. മുമ്പ് എല്ലാവരോടും കളിച്ചും ചിരിച്ചും നടന്നിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് പതിയെ നിശ്ശബ്ദയായി. ആരെങ്കിലും അച്ഛനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ അവൾ വെറുതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കും. പക്ഷേ... രാത്രിയായാൽ തലയിണ നനയുന്നത് വരെ കരയും. അമ്മ അറിയാതിരിക്കാനായി പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി കരയാൻ പോലും ആ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ അവൾ പഠിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ... അച്ചൻ ദേവപ്രിയയെ വിളിച്ചു. "മോളേ..." അവൾ ഓടിച്ചെന്നു. "എന്താ അച്ചാ...?" അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ ഡയറിയും ഒരു പേനയും അവളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. "ഇനി നിനക്ക് ഒരുപാട് വിഷമം വരും... സന്തോഷവും വരും... എല്ലാം എല്ലാവരോടും പറയാൻ കഴിയില്ല." അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "പിന്നെ ഞാൻ ആരോടാ പറയേണ്ടത്...?" അച്ചൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഈ ഡയറിയോട്..." "മനസ്സിലുള്ളതെല്ലാം ഇതിൽ എഴുതിക്കോ... ഒരുനാൾ ഈ എഴുത്തുകളാണ് നിന്നെ ശക്തയാക്കുന്നത്." ആ ദിവസം മുതൽ... ദേവപ്രിയയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരി ആ ഡയറിയായിരുന്നു. കരച്ചിലും... പരാതികളും... സ്വപ്നങ്ങളും... എല്ലാം അവൾ അതിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ പേജിന്റെയും അവസാനം ഒരേയൊരു വരി മാത്രം. "അച്ഛാ... ഞാൻ തോൽക്കില്ല." കാലം മുന്നോട്ട് പോയി. ദേവപ്രിയ പഠനത്തിൽ കൂടുതൽ മിടുക്കിയായി. ഓരോ ക്ലാസിലും ഒന്നാം റാങ്ക്. സംസ്ഥാനതല പ്രസംഗ മത്സരങ്ങൾ... ക്വിസ്... ലേഖന രചന... പാട്ട്... എവിടെയൊക്കെ പങ്കെടുത്താലും അവളുടെ പേരായിരുന്നു ഒന്നാമത്. പള്ളിയിലെ എല്ലാവർക്കും അവൾ അഭിമാനമായി. അമ്മയ്ക്ക് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും പറയും. "ചേച്ചി... ദേവപ്രിയ മിടുക്കിയാ." ആ വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് തെളിയുന്ന ചിരി... അതാണ് ദേവപ്രിയയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. എന്നാൽ... ജീവിതം അവളെ വിജയിക്കാൻ അനുവദിച്ചെങ്കിലും... സന്തോഷിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴെല്ലാം അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വരും. "ഞാൻ നല്ല ജോലി വാങ്ങും..." "അച്ഛനെ ഞാൻ നടത്തും..." എന്ന് പറഞ്ഞ അവസാന ദിവസം അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയും. അപ്പോൾ... അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി എഴുന്നേറ്റ് പള്ളിയുടെ കല്ലറയിലേക്ക് പോകും. അവിടെ ഇരുന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും. "അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് വീണ്ടും ഫസ്റ്റ് കിട്ടി." "അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് സമ്മാനം കിട്ടി." "അച്ഛാ... അമ്മ ഇപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കരയുന്നുണ്ട്." "ഞാൻ വേഗം വളരണം അച്ഛാ..." ആരും മറുപടി പറയില്ല. എന്നാലും... കല്ലറയിൽ പൂക്കൾ വീഴുമ്പോൾ അത് അച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. പത്താം ക്ലാസിന്റെ ഫലം വന്ന ദിവസം... മുഴുവൻ ജില്ലയിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്ക് നേടിയ കുട്ടികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു ദേവപ്രിയ. പത്രത്തിൽ അവളുടെ ഫോട്ടോ വന്നു. ടിവിയിലും വാർത്തയായി. അവളെ അഭിനന്ദിക്കാൻ ഒരുപാട് ആളുകൾ പള്ളിയിലെത്തി. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ അഭിമാനത്താൽ നിറഞ്ഞു. അച്ചൻ ശാന്തമായി ദൂരത്ത് നിന്ന് എല്ലാം നോക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... അച്ചൻ ദേവപ്രിയയോട് ചോദിച്ചു. "മോളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം എന്താ...?" അവൾ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. "ഒരു നഴ്സ് ആകണം." "എന്തുകൊണ്ട്...?" "കാരണം... കിടപ്പിലായിരുന്ന എന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ ഒരാൾക്കും ചികിത്സ കിട്ടാതെ കിടക്കരുത്." അച്ചൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവച്ചു. "നീ ഒരുപാട് ഉയരങ്ങളിൽ എത്തും." പ്ലസ് ടുവിലും മികച്ച വിജയം. പിന്നീട് നഴ്സിംഗ് പഠനത്തിന് അഡ്മിഷൻ. ഫീസ് കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി. "ഇത്രയും പണം നമുക്ക് എവിടുന്നാ കിട്ടുക...?" അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. "കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പഠിക്കില്ല അമ്മേ..." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അച്ചൻ അന്നുതന്നെ ചില ഫോൺകോളുകൾ നടത്തി. രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ദേവപ്രിയയെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഫയൽ വെച്ചുകൊണ്ട് അച്ചൻ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ പഠനച്ചെലവ് മുഴുവൻ ഏറ്റെടുക്കാൻ ഒരാൾ തയ്യാറായിട്ടുണ്ട്." ദേവപ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ആരാ അച്ചാ...?" അച്ചൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അത് ഇപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റില്ല." "എന്തുകൊണ്ട്...?" "അത് ആ വ്യക്തിയുടെ ആഗ്രഹമാണ്." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ... അവളുടെ സ്വപ്നം സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ആ അജ്ഞാത വ്യക്തിയുമായി തന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ദിവസം അധികം ദൂരെയല്ലെന്ന്... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #story #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് തുടരും... – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത പാർട്ട് 5 പള്ളിയുടെ മണിനാദം കേട്ടാണ് ദേവപ്രിയയുടെ പുതിയ ജീവിതം ഓരോ ദിവസവും ആരംഭിച്ചിരുന്നത്. ആദ്യം അവൾക്ക് അതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പേടിയില്ലാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന രാത്രികൾ... ആരും ശകാരിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങൾ... കൈയിൽ ചൂലിന് പകരം പുസ്തകങ്ങൾ... ഇതെല്ലാം അവൾക്ക് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി. ഓരോ രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഒരേ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കുമായിരുന്നു. "ഇതെല്ലാം സത്യമാണോ... അതോ ഞാൻ കാണുന്ന ഒരു സ്വപ്നമോ?" പള്ളിയിലെ അച്ചൻ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയായിരുന്നു. ആരുടേയും ഭൂതകാലം അദ്ദേഹം ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. ആരുടെയും മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... ആരുടേയും കണ്ണുകളിലെ വേദന വായിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ... അച്ചൻ ദേവപ്രിയയെ വിളിച്ചു. "മോളേ... ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോകണ്ടേ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവപ്രിയ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "എന്താ മോളേ...?" അച്ചൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "അച്ചാ... എനിക്ക് ശരിക്കും പഠിക്കാൻ പറ്റുമോ...?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അച്ചൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ള ഒരാളെ ദൈവം ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല." ആ വാക്കുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അവളെ അടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ ചേർത്തത്. പുതിയ യൂണിഫോം... പുതിയ ബാഗ്... പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് സ്വന്തമായി എല്ലാം ലഭിച്ചു. ആ ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കരഞ്ഞു. അത് കണ്ട അച്ചൻ ചോദിച്ചു. "കരയുകയാണോ...?" ദേവപ്രിയ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "സന്തോഷം വന്നാലും കരയാമല്ലോ അച്ചാ..." അന്ന് ആദ്യമായി അച്ചന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം... ക്ലാസ്സിൽ കയറുമ്പോൾ എല്ലാവരും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ടീച്ചർ അവളെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരുത്തി. "പുതിയ കുട്ടിയാണ്... എല്ലാവരും ഫ്രണ്ടാകണം." ടീച്ചർ പറഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. കാരണം... അവൾക്ക് ചിരിക്കാനല്ല... ജീവിക്കാൻ പഠിക്കാനായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ മുതൽ തന്നെ അവൾ വേറിട്ട കുട്ടിയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. ഒരു ദിവസം പഠിപ്പിച്ച പാഠം അടുത്ത ദിവസം മുഴുവൻ മനപ്പാഠമായി പറയും. ലൈബ്രറിയിൽ കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ എല്ലാം വായിച്ചുതീർക്കും. ടീച്ചർമാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിനിയായി മാറാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടാൽ നേരെ പള്ളിയിലേക്ക്. ആദ്യം അച്ഛനെ കാണണം. പിന്നെയാണ് മറ്റെന്തും. കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് അവൾ അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം പറയും. "അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് ക്ലാസ്സിൽ ഫസ്റ്റ് സ്റ്റാർ കിട്ടി." "അച്ഛാ... ഇന്ന് ഞാൻ കവിത ചൊല്ലി." "അച്ഛാ... ഇന്ന് ടീച്ചർ എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അഭിനന്ദിച്ചു." അച്ഛന് സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. എന്നാലും... മകളുടെ ഓരോ വാക്കും കേൾക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ഒരു ദിവസം ദേവപ്രിയ ചോദിച്ചു. "അച്ഛാ... ഞാൻ വലിയ ആളായാൽ ആദ്യം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാമോ...?" അച്ഛൻ പതുക്കെ അവളെ നോക്കി. "അച്ഛനെ വീണ്ടും നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് മകളുടെ തലയിൽ തലോടി. ആ നിമിഷം... ദേവപ്രിയ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം മനസ്സിൽ കുറിച്ചു. "എനിക്ക് ഒരുപാട് പഠിക്കണം... അമ്മയെ ഇനി കരയിക്കരുത്... അച്ഛനെ ചികിത്സിക്കണം." അമ്മയും മാറിയിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ പള്ളിയിലെ ജോലികൾ. വീണ്ടും വീട്ടിലെ ചെറിയ ജോലികൾ. ശരീരം തളർന്നാലും... മകളുടെ ചിരി കാണുമ്പോൾ എല്ലാ ക്ഷീണവും മറന്നുപോകും. പല രാത്രികളിലും അമ്മ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കരയുന്നത് ദേവപ്രിയ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു. "അമ്മേ... എന്തിനാ കരയുന്നത്...?" അമ്മ ചിരിച്ചു. "ഇത് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരാണ് മോളേ." ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ആ മറുപടി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഭയം കൂടുതലായിരുന്നു. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പള്ളിയിലെ എല്ലാവർക്കും ദേവപ്രിയയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആരും വിശന്നിരിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. ആരും അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തില്ല. അവൾക്ക് ആദ്യമായി "കുടുംബം" എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വാർഷിക പരീക്ഷയുടെ ഫലം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മുഴുവൻ സ്കൂളിലും ഒന്നാം റാങ്ക്. ടീച്ചർമാർ പോലും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവളുടെ പേര് സ്റ്റേജിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ... കയ്യടികൾ മുഴങ്ങി. ട്രോഫി വാങ്ങുമ്പോൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ. ഓടി പള്ളിയിലെത്തി. ട്രോഫി അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. "ഇത് എന്റെതല്ല അച്ഛാ... നമ്മുടെതാണ്." അച്ഛൻ ട്രോഫി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പൂർണ്ണ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ജീവിതം വീണ്ടും അവരുടെ സന്തോഷത്തെ പരീക്ഷിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ദേവപ്രിയ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ പള്ളിയിലെ ഫോൺ തുടരെ തുടരെ മുഴങ്ങി. അച്ചൻ ഫോൺ എടുത്തു. അപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടതും... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ പതിയെ ദേവപ്രിയയുടെ മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു... "ദൈവമേ... ഈ കുഞ്ഞിനെ ഇനി എങ്ങനെ അറിയിക്കും..." ആ ഫോൺ കോളിൽ എന്തായിരുന്നു...? ആ രാത്രി എന്താണ് സംഭവിച്ചത്...? #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #story #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് തുടരും... – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 പാർട്ട് 4 പുതിയൊരു തുടക്കം... ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി... പക്ഷേ ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും മാറിയില്ല. രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതുവരെ വീട്ടുജോലികൾ മാത്രം. മുറ്റം അടിക്കണം... പാത്രം കഴുകണം... വെള്ളം കോരിക്കൊണ്ടുവരണം... തുണി അലക്കണം... അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കണം... ഏഴ് വയസ്സുകാരിയുടെ കൈകളിൽ പുസ്തകത്തിന് പകരം ചൂലും പാത്രങ്ങളുമായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും ജോലിക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ ഒരേ കാര്യം പറയും. "മോളെ... സ്കൂളിൽ പോയി നന്നായി പഠിക്കണം. അമ്മ വൈകിട്ട് വരാം." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടും. പക്ഷേ... അമ്മ പോയാൽ ആ ചിരിയും മാഞ്ഞുപോകും. അവളെ സ്കൂളിൽ വിടാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും ആ കുഞ്ഞിനെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ചെറിയൊരു തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ പോലും ശകാരവും അടിയും പതിവായിരുന്നു. വിശപ്പടക്കാൻ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു ഉരുള ചോറ് എടുത്താലും... "കള്ളിയാണോ നീ?" എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അപമാനിക്കും. എന്നിട്ടും വൈകുന്നേരം അമ്മ വന്നാൽ... "ഇന്ന് സ്കൂളിൽ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത് മോളേ?" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ... "ടീച്ചർ കഥ പറഞ്ഞു..." "ഇന്ന് പരീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു..." "എനിക്ക് സ്റ്റാർ കിട്ടി..." ഓരോ ദിവസവും ഓരോ കള്ളങ്ങൾ. ആ കള്ളങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുനീർ അമ്മ കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കും. കാരണം... അമ്മയെക്കൂടി വിഷമിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ... സത്യം എത്രനാൾ മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയും? ഒരു ദിവസം ജോലിസ്ഥലത്ത് അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങി. ശരീരത്തിന് വയ്യാതായതുകൊണ്ട് ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. വീട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കേട്ടത് ദേവപ്രിയയുടെ കരച്ചിലായിരുന്നു. ഓടിച്ചെന്ന അമ്മ കണ്ട കാഴ്ച... ഏഴ് വയസ്സുള്ള തന്റെ കുഞ്ഞിനെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നിർത്തി ചൂലുകൊണ്ട് അടിക്കുകയായിരുന്നു. "സ്കൂളിൽ വിടാൻ പറഞ്ഞാൽ... ആദ്യം ജോലി പഠിക്കട്ടെ." "പെണ്ണിന് ഇത്ര പഠിപ്പിച്ചിട്ട് എന്ത് കിട്ടാനാണ്?" "തിന്നണമെങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യണം." ആ വാക്കുകൾ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ തീപോലെ പതിച്ചു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ദേവപ്രിയയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഇനി എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ആരും തൊടില്ല..." ആ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നവർ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങിപ്പോടി..." ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം... അമ്മ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ആ രാത്രി... കിടപ്പിലായിരുന്ന അച്ഛന്റെ അരികിലിരുന്നു എല്ലാം പറഞ്ഞു. ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. സ്വന്തം മകളെ രക്ഷിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത നിസ്സഹായത... അതായിരുന്നു ആ അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദന. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ... ഒരു പഴയ ബാഗിൽ ദേവപ്രിയയുടെ രണ്ട് ജോഡി വസ്ത്രങ്ങൾ... അച്ഛന്റെ മരുന്നുകൾ... കുറച്ച് രേഖകൾ... അത്ര മാത്രം എടുത്തു. അച്ഛനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച്... ഒരു കൈയിൽ ബാഗും മറ്റേ കൈയിൽ ദേവപ്രിയയെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് അവർ ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. കാരണം... അത് അവരുടെ വീടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഓരോന്നായി തകർത്ത ഒരു നരകമായിരുന്നു. നടന്ന്... ചോദിച്ചറിഞ്ഞ്... മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം അവർ ഒരു ചെറിയ പള്ളിയുടെ മുന്നിലെത്തി. അമ്മയുടെ കാലുകൾ തളർന്നിരുന്നു. ദേവപ്രിയ അച്ഛന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ച് നിന്നു. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വന്ന അച്ചന്റെ മുന്നിൽ നിന്നതും... അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "അച്ചാ... ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം... ഞങ്ങൾക്ക് ഇനി ആരുമില്ല..." അച്ചൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മൂന്നുപേരെയും നോക്കി. പിന്നെ ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ധൈര്യം വിടരുത്... ദൈവം നിങ്ങളെ കൈവിടില്ല." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു. പള്ളിയുടെ സഹായത്തോടെ ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛനെ അവിടെയുള്ള പരിചരണ കേന്ദ്രത്തിൽ താമസിപ്പിച്ചു. ചികിത്സയും മരുന്നും നോക്കാൻ ആളുകളെ ഏർപ്പെടുത്തി. അമ്മയ്ക്ക് പള്ളിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ ജോലി നൽകി. ദേവപ്രിയയെ അടുത്തുള്ള സ്കൂളിൽ ചേർക്കാനുള്ള എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വവും അച്ചൻ ഏറ്റെടുത്തു. ആ രാത്രി... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവപ്രിയ വിശപ്പില്ലാതെ... പേടിയില്ലാതെ... സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. പക്ഷേ... ആ സമാധാനം അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ അധികനാൾ നിലനിന്നില്ല... കാരണം... വിധി അവൾക്കായി ഇനിയും ക്രൂരമായൊരു അധ്യായം എഴുതിവെച്ചിരുന്നു... തുടരും... – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... പാർട്ട് 2 ഒരു ജനനത്തിന്റെ വില "ഒരു കുഞ്ഞ്..." ആ ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹത്തിനായി വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരുന്നവരായിരുന്നു ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും. ആശുപത്രികൾ കയറിയിറങ്ങി... ചികിത്സകൾ ചെയ്തു... പ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തി... കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും ചികിത്സയ്ക്കായി ചെലവായി. "ഇനി പ്രതീക്ഷ വേണ്ട..." എന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടും അവർ കൈവിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ദൈവം മറുപടി നൽകി. ദേവപ്രിയ ജനിച്ചു. ആ ദിവസം ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് അവർ കൊടുത്ത വില വളരെ വലുതായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി കൂട്ടിവെച്ച സമ്പാദ്യവും കടം വാങ്ങിയ പണവും എല്ലാം ആശുപത്രി ബില്ലുകളിൽ അവസാനിച്ചു. കടം മാത്രം ബാക്കിയായി. എന്നിട്ടും കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു... "എന്റെ മോളാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്." ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ദേവപ്രിയ വളർന്നു. അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് മറഞ്ഞുപോകും. പക്ഷേ വിധി അവരുടെ സന്തോഷം അധികനാൾ നീട്ടിവെച്ചില്ല. കടങ്ങൾ തീർക്കാൻ ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛൻ രാവും പകലും അധ്വാനിച്ചു. ഒരേ സമയം രണ്ടും മൂന്നും ജോലികൾ ചെയ്തു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ... വിശ്രമമില്ലാത്ത പകലുകൾ... കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച ഒരച്ഛൻ. ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ഏഴ് വയസ്സ് തികഞ്ഞ ഒരു ദിവസം... ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ... ഒരു അപകടം. ആ ഒറ്റ നിമിഷം അവരുടെ ജീവിതം പൂർണമായി മാറ്റിമറിച്ചു. മരണത്തോട് മല്ലിട്ട് ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടന്ന അച്ഛൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ... ജീവിതം മുഴുവൻ കിടക്കയിൽ തന്നെയായി. അന്ന് മുതൽ ആ വീട്ടിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ വാതിൽ പതിയെ അടയാൻ തുടങ്ങി... തുടരും... ലച്ചു ✍️