ormakal

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... പാർട്ട് 2 ഒരു ജനനത്തിന്റെ വില "ഒരു കുഞ്ഞ്..." ആ ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹത്തിനായി വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരുന്നവരായിരുന്നു ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും. ആശുപത്രികൾ കയറിയിറങ്ങി... ചികിത്സകൾ ചെയ്തു... പ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തി... കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും ചികിത്സയ്ക്കായി ചെലവായി. "ഇനി പ്രതീക്ഷ വേണ്ട..." എന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടും അവർ കൈവിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ദൈവം മറുപടി നൽകി. ദേവപ്രിയ ജനിച്ചു. ആ ദിവസം ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് അവർ കൊടുത്ത വില വളരെ വലുതായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി കൂട്ടിവെച്ച സമ്പാദ്യവും കടം വാങ്ങിയ പണവും എല്ലാം ആശുപത്രി ബില്ലുകളിൽ അവസാനിച്ചു. കടം മാത്രം ബാക്കിയായി. എന്നിട്ടും കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു... "എന്റെ മോളാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്." ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ദേവപ്രിയ വളർന്നു. അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് മറഞ്ഞുപോകും. പക്ഷേ വിധി അവരുടെ സന്തോഷം അധികനാൾ നീട്ടിവെച്ചില്ല. കടങ്ങൾ തീർക്കാൻ ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛൻ രാവും പകലും അധ്വാനിച്ചു. ഒരേ സമയം രണ്ടും മൂന്നും ജോലികൾ ചെയ്തു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ... വിശ്രമമില്ലാത്ത പകലുകൾ... കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച ഒരച്ഛൻ. ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ഏഴ് വയസ്സ് തികഞ്ഞ ഒരു ദിവസം... ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ... ഒരു അപകടം. ആ ഒറ്റ നിമിഷം അവരുടെ ജീവിതം പൂർണമായി മാറ്റിമറിച്ചു. മരണത്തോട് മല്ലിട്ട് ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടന്ന അച്ഛൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ... ജീവിതം മുഴുവൻ കിടക്കയിൽ തന്നെയായി. അന്ന് മുതൽ ആ വീട്ടിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ വാതിൽ പതിയെ അടയാൻ തുടങ്ങി... തുടരും... ലച്ചു ✍️

അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story പാർട്ട് -10 ആദ്യ സംഭാഷണം " ഞാൻ അഭിറാം..." ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം ദേവപ്രിയ കുറച്ച് നേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. അപകടത്തിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് കിടന്നിരുന്ന ആ യുവാവിന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. "ഓർമ്മയുണ്ടോ...?" അഭിറാം വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ദേവപ്രിയ ചെറുതായി തലയാട്ടി. "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു..." "അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് എന്റെ കടമ മാത്രമായിരുന്നു." അഭിറാം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ... എനിക്ക് അത് ജീവിതമായിരുന്നു." ആ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ ദേവപ്രിയയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ രോഗിയുടെ ഫയൽ തുറന്നു. "സർ... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ മരുന്നുകൾ സമയത്ത് കഴിക്കണം." "സർ വേണ്ട..." അഭിറാം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഭിറാം എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി." ദേവപ്രിയ പതിവുപോലെ ഔപചാരികമായി തന്നെ നിന്നു. "ഞാൻ ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്." "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്." "ഇവിടെ ഞാൻ രോഗിയാണ്... നിങ്ങൾ നഴ്സും." "പക്ഷേ 'സർ' എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രായമായതുപോലെ തോന്നുന്നു." അത് കേട്ട് ദേവപ്രിയ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഭിറാം കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു ചെറിയ സമാധാനം കടന്നുവന്നു. അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസവും അഭിറാമിന്റെ വാർഡിൽ തന്നെയായിരുന്നു ദേവപ്രിയയുടെ ഡ്യൂട്ടി. അവൾ തന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്തു. മരുന്ന് കൊടുക്കും... ഡ്രസ്സിംഗ് ചെയ്യും... ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കും... അതിനപ്പുറം ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാറില്ല. അത് അഭിറാമിന് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിൽ പലരും അവനോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അവന്റെ കുടുംബം സമ്പന്നരായിരുന്നു. ബിസിനസ് ലോകത്ത് അറിയപ്പെടുന്ന പേരും. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം ഒരിക്കലും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൾക്ക് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ രോഗികളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... മരുന്ന് കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ അഭിറാം ചോദിച്ചു. "ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ...?" ദേവപ്രിയ നിന്നു. "എന്താണ്...?" "നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ...?" "എങ്ങനെയാണെന്ന്...?" "ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരാളെ പോലെ." ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എല്ലാവർക്കും ഒരു കഥയുണ്ടാകും." "ചില കഥകൾ പറയാൻ പറ്റും." "ചിലത്..." "പറഞ്ഞാൽ പോലും ആരും വിശ്വസിക്കില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിറാം അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വലിയ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ആശുപത്രിയുടെ ടെറസിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ദേവപ്രിയ. ആകാശം മുഴുവൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "അച്ഛാ... ഇന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു... ഞാൻ എന്തിനാണ് ചിരിക്കാത്തതെന്ന്... എന്ത് മറുപടിയാണ് ഞാൻ പറയേണ്ടത്...?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അതേസമയം... ടെറസിന്റെ മറുവശത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് അഭിറാമായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. രണ്ടുപേരും രണ്ട് അറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഒരേ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ചില നിശ്ശബ്ദതകൾ... ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ ആഴമുള്ളതായിരിക്കും. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ഡോക്ടർ അഭിറാമിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇനി രണ്ട് ദിവസത്തിനകം ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. അഭിറാം തലകുലുക്കി. പക്ഷേ... അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. അത് ഡോക്ടർ ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്താ അഭിറാം...?" "വീട്ടിൽ പോകാൻ താൽപര്യമില്ലേ...?" അഭിറാം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ചില വീടുകൾ..." "വീടുകളല്ല ഡോക്ടർ..." "ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഇടങ്ങളാണ്." ഡോക്ടർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. കാരണം... ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേദന അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സമയത്ത് തന്നെ... ദേവപ്രിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളെ നോക്കി അഭിറാം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "നിന്റെ കണ്ണുകളിലും വേദനയുണ്ട്... എന്റെ ജീവിതത്തിലും... ഒരുപക്ഷേ... നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടുമുട്ടിച്ചത് വിധിയായിരിക്കും..." പക്ഷേ... അഭിറാം പോലും അറിയാത്ത ഒരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ... ഇനി വരാൻ പോകുന്നത് സ്നേഹമല്ല... വീണ്ടും ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. തുടരും... – ലച്ചു

#ormakal mathram.. #💑 സ്നേഹം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

അപരിചിത പാർട്ട് 12 ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മേൽ തന്നെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്ന് പോകുന്ന ദേവപ്രിയയെ നോക്കി അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം... വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന പക മാത്രമായിരുന്നു. "നിന്നെ ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല ദേവപ്രിയ..." അവൾ പതിയെ സ്വയം പറഞ്ഞു. ഒന്നും അറിയാതെ ദേവപ്രിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. കയ്യിൽ അച്ചൻ നൽകിയിരുന്ന പഴയ ഡയറി. അത് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾക്ക് ഒരു ധൈര്യം കിട്ടുമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രിയും വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അവൾ ഡയറിയിൽ എഴുതി. "അച്ഛാ... ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യൻ വന്നു. അഭിറാം... എന്തുകൊണ്ടോ ആ പേരിൽ ഒരു അടുപ്പം തോന്നുന്നു. പക്ഷേ... ഇനി ആരെയും എന്റെ ജീവിതത്തോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയാണ്. കാരണം... ഞാൻ സ്നേഹിച്ചവരൊക്കെ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയവരാണ്..." ഡയറി അടയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. മറുദിവസം രാവിലെ... ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയ ദേവപ്രിയയെ സീനിയർ ഡോക്ടർ വിളിച്ചു. "ദേവപ്രിയ..." "യെസ് സാർ." "ഇന്നുമുതൽ ഐ.സി.യുവിലേക്കാണ് നിന്റെ ഡ്യൂട്ടി." "ഓക്കേ സാർ." അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. കാരണം... കൂടുതൽ പഠിക്കാനുള്ള അവസരമായിരുന്നു അത്. അതിനിടെ... അഭിറാം വീട്ടിലെത്തി. വീടിന് മുന്നിൽ കാറുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. വേലക്കാരും ജീവനക്കാരും ഓടിനടക്കുന്നു. പുറമേ നോക്കിയാൽ... അത് ഒരു കൊട്ടാരമായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ വീടിനകത്ത് സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. അഭിറാം അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ വലിയ ഹാളിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ ഈ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി?" അത് അഭിറാമിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു. മുഖത്ത് ഗൗരവം മാത്രം. "ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്നത് മതി." "നാളെ മുതൽ ഓഫീസിൽ വരണം." അഭിറാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടോ?" "കേട്ടു." "പിന്നെ?" "എനിക്ക് കുറച്ച് ദിവസം വിശ്രമം വേണം." ആ മറുപടി കേട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കടുത്തു. "നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഈ വീട്ടിൽ നിനക്കില്ല." അഭിറാം ചിരിച്ചു. "അച്ഛാ... ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരു അവകാശം എപ്പോഴെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഹാൾ മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായി. അഭിറാം പതിയെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം ആ വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... അഭിറാമിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ദേവപ്രിയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. "എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി..." അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "നീ ആരാണ് ദേവപ്രിയ...?" "എന്ത് വേദനയാണ് നിന്റെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്...?" അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അതേസമയം... ആശുപത്രിയിൽ പുതിയ ഡ്യൂട്ടി തുടങ്ങി. ഐ.സി.യുവിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ദേവപ്രിയ ഓടിനടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ വന്നത്. "ദേവപ്രിയ... നിന്നെ കാണാൻ ഒരാൾ വന്നിട്ടുണ്ട്." അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "എന്നെയോ...?" "അതെ." പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന ദേവപ്രിയ... റിസപ്ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയെ കണ്ട നിമിഷം... അവളുടെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "നീ..." ദേവപ്രിയയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. ആ സ്ത്രീ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തണുത്ത പുഞ്ചിരി. "എന്താ ദേവപ്രിയ... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്നെ മറന്നോ...?" ദേവപ്രിയയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്... വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവളുടെ ബാല്യം നരകമാക്കിയ... അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലെ വലിയമ്മയായിരുന്നു. അവൾ വീണ്ടും എന്തിനാണ് വന്നത്...? ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്...? തുടരും... ലച്ചു ✍️ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story