revenge
Pratima M
740 views
•
2 months ago
•
" नाही कशिष, प्लीज असं बोलू नकोस ग." श्लोका रडत रडत म्हणाली.
" प्लीज शिवांश... चल ना तिला घेऊन." पुन्हा त्याला हट्ट करत ती म्हणाली.
" नाही दी... खरंच त्याचा क् काही उ उपयोग होणार नाही... माझ्या आयुष्यातील आणि श् शेवटचे क् क्षण मला इथेच तुमच्या स् सोबत घालवायचे आहे, अ् आजवर जे ब् बोलू शकले नाही ते म् मला बोलायचं आहे." त्या दोघांना आळीपाळीने बघत ती अळखडत म्हणाली... तसं नाईलाजास्तव त्याने उचलता उचलता पुन्हा खाली बसून तिचं डोक स्वतःच्या मांडीवर ठेवलं... आणि भरल्या डोळ्यांनी तिला बघू लागला... तिच्या डोळ्यात आजही त्याच्या साठी निव्वळ प्रेम होतं, अगदी निस्वार्थ प्रेम...
किती चुकीचं समजला होता तो तिला... आज त्याला हे आठवून क्षणभर स्वतःचीच लाज वाटून गेली.
" सर ssss... प् प्लीज... त् तुम्ही नका ना रडू... " त्याच्या डोळ्यातला एक अश्रू ओघळून तिच्या गालावर पडला... तशी ती त्याचे डोळे पुसऱ्या साठी आपला हात उचलण्याचा प्रयत्न करत म्हणाली.
" का केलंस असं? का कशिष?? का??... तुला एक सोल्जर होतांना बघायचं होतं मला... तुला देशासाठी लढताना बघायचं होतं... तू का तुझा जीव माझ्या साठी पणाला लावलास? मी नाही डिझर्व करत तुझं हे सॅक्रिफाईस यार..." एक हात तिच्या माने खाली आणि दुसरा हात तिच्या गालावर ठेवत रडत रडत तो प्रचंड कडकडीने बोलत होता.
"य् यू ओन्ली डीझर्व द् धिस, बिकॉज आय लव्ह यू... आणि त् तुम्हाला म् मी बोलले होते ना सर.... ते पुजारी बाबा क् काय म्हणाले होते,... क् की मी त् तुमची ढाल होणार... बघा आज ज् झाले ना सर... त् त्यांची भविष्य व् वाणी खरी झाली."
" कशिष sss... राणी तू शांत हो ना, प्लीज ग स्वतःला नको त्रास करून घेऊस, आपण जाऊयात ना हॉस्पिटल ला.... प्लीज." श्लोका रडत तिला विनवणी करत होती... आणि ती नाही म्हणून हलकेच मान हलवत त्या दोघांना बघत होती...
इकडे गण मधल्या गोळ्या संपल्या म्हणून खानविलकर आजूबाजूला दुसरी गन शोधत होता... परंतु या तिघांना त्यांचं भानही नव्हतं....
"नाही दि... आता क् काहीच क्षण... पण जाण्या प् पूर्वी एक शेवटची इच्छा होती... पूर्ण होऊ श् शकेल की नाही, न नाही माहित."
" बोल ना राणी... तू फक्त बोल... तू म्हणशील ते करू आम्ही.. अगदी काहीही." श्र्लोका तिचा हात हातात घेऊन रडत त्यावर ओठ टेकवत म्हणाली... तसा त्यानेही तिला दुजोरा देत मान हलवली.
" सर, मी आजवर फ् फक्त आणि फक्त त् तुमच्यावर प् प्रेम केलंय, जरी त् तुम्ही कधीच माझ्यावर प प्रेम केलं न् नसलं, तरी म् मला ज् जन्मभर फक्त त् तुमची होऊन ज् जगायचं होतं... आणि मला ग् गर्व आहे, की मी या ज् जन्मात फक्त तुमची ह् होऊन जगलेय... " श्लोका शिवांश दोघे ही तिचा शब्द न शब्द ऐकून घळघळ अश्रू गाळत होते.
" कशिष sss" श्लोका रडत तेवढंच बोलली.
" सर... एकदा मी त् तुम्हाला तुमच्या म् मर्जी शिवाय किस केलं होतं... आणि त् तुम्ही मला ढ् ढकलून रागाने तिथून निघून ग् गेला होतात... "
" विसरून जा ते कशिष, माझ्या मनात तेव्हाचा राग नाहीये ग... विसरलोय मी ते सर्व... तू सुद्धा वी...."
"अ् आय वॉन्ट द् दॅट किस बॅक.. " ती बोलली आणि त्याने शॉक होऊन तिच्या कडे बघितलं... श्लोकाही क्षणभर स्तब्ध झाली.
"आयुष्यभर त् तुमची होऊन र् राहिले... तुमची म् मिरा होऊन ज् जगले, राधा होण्याचं स् स्वप्न कधीच ब बघितलं नाही... पण जातांना ए एवढी एक इ इच्छा पूर्ण नाही करणार का सर?? समजेल म् माझ्या हिश्श्याचं प्रेम घ् घेऊन चाललेय मी... प् प्लीज सर... हा एक स् सुंदर क्षण, हीच एक स् सुंदर आठवण म् मला सोबत घेऊन ज् जाऊ देत..." रडत रडत त्याच्या डोळ्यात एकटक बघत ती हात जोडण्याचा प्रयत्न करत होती... आणि तो जणू फ्रिज होऊन तिला बघत होता... कारण श्लोका त्याच्या आयुष्यात आल्या पासून त्याने दुसऱ्या कुणाचा विचारही मनात आणला नव्हता... मग आता कसं तो हे करू शकणार होता...
" प्लीज शिवांश sss" श्लोका त्याला असं फ्रिज झालेलं पाहून त्याला हलवत म्हणाली... आणि तो भानावर आला...
" पण श्लोका... मी कसं?? आय मीन... " त्याला कशिष च मन दुखवायचं नव्हतं, पण तरीही त्याच्या साठी ते खूप कठीण होतं.
" प्लीज शिवांश, ऐक माझं... तिने ही माझ्या एवढंच infact माझ्या पेक्षा ही जास्त प्रेम केलंय तुझ्यावर... इतकही डिझर्वं करत नाही का रे ती? इतकं ही नाही करू शकत तू तिच्या साठी?"
" बट श्लोका..."
" मी तुझ्या आयुष्यात येण्या पूर्वी कित्येक मुलींसोबत इंटीमेट झालेलास ना? मग आज तुझ्या वर खरं प्रेम करणाऱ्या, तुझ्या साठी जीव पणाला लावणाऱ्या मुली साठी एवढं पण नाही करू शकत तू?? " श्लोका चिडून ओरडून म्हणाली... तिचा एक एक शब्द ऐकून त्याला कशिषच्या प्रेमाची जाणीव झाली.
एकदा खोलवर तिच्या डोळ्यात बघत त्याने तिच्या माने खालचा हात काढून तिचा चेहरा ओंजळीत घेतला.... आणि हळू हळू खाली झुकत एक मोठा श्वास घेत तिच्या ओठांवर हळूच ओठ टेकवले.... त्याच्या ओठांचा स्पर्श होताच कशिश ने एक मोठा श्वास घेतला.... आणि तिची शेवटची इच्छा पूर्ण होताच अतिव समाधानाने डोळे मिटत त्याच्या ओठातच शेवटचा श्वास सोडला.
आणि या अनोख्या मिलनाची एकमेव साक्षीदार असलेली श्लोका तोंड दाबून हुंदके देत रडत होती...
अचानक तिला गन सेट करण्याचा आवाज आला, तसं तिने मागे वळून बघितलं... आणि तिच्या वडिलांना शिवांश वर नेम धरून उभं असलेलं बघून, क्षणभर तिचा श्वास घश्यातच अडकला... पण तिने घाबरून शिवांश ला आवाज न देता मोठ्या हिंमतीने शिवांश च्या जवळ पडलेली गन हळूच उचलली, आणि खानविलकर ने शिवांश ला शूट करण्या आधीच उभी राहून आपल्याच वडिलांवर बंदूक ताणून धाड धाड धाड फायर करत अख्खी गन रिकामी होयी पर्यंत दात ओठ खात मोठमोठ्याने श्वास घेत ती ट्रिगर दाबतच राहिली....
गन मधून गोळ्या निघायचं बंद झालं तशी ती भानावर आली... अन् समोर आपल्या वडीलांना रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेलं पाहून ती सुन्न होऊन धपकन खाली बसली....
तिकडे बंदुकीच्या आवाजाने दचकून कशीश पासून दूर होऊन शिवांश ने वळून बघितलं... आणि आपल्याच पित्यावर धाडधाड गोळ्या झाडणारी श्लोका पाहून तो प्रचंड शॉक झाला...
उठून उभा होणार तर समोर जीवन-मरणाच्या सीमा ओलांडून दूर निघून गेलेली कशिश दिसली.... तिला छातीशी कवटाळून तो आता धाय मोकलून रडायला लागला.
एकीकडे आपल्या प्रेमाची रक्षा करण्यासाठी आपल्याच वडिलांना जिवे मारणारी श्लोका, आता सुन्न होऊन आपल्या मेलेल्या वडिलांना बघत होती...
आणि दुसरीकडे आपल्यावर वेड्या सारखं प्रेम करणाऱ्या, आपल्या साठी हसत स्वतःचा जीव देणाऱ्या कशिश साठी रडणारा शिवांश होता.
असं काहीसं दृश्य होतं न्यूयॉर्क च्या त्या उंचभ्रू टॉवरच्या टेरेस चं...
काही वेळा पूर्वी आपण जिंकलो, आणि सर्व ठीक झालं... हेच त्यांना वाटलं होतं... पण तो अंत नव्हताच.
खरा अंत हा होता... विचार करायला भाग पाडणारा, डोळ्यात अश्रूंचा पूर देऊन जाणारा.... काहीसा सुन्न करून जाणारा.
.
.
.
क्रमशः
संपूर्ण कथा वाचण्यासाठी खालील लिंक वर क्लिक करा, आणि कथेचे दोन्ही पर्व वाचा.
ही कहाणी आहे एका सिक्रेट मिशन वर असलेल्या सैनिकाची, एका भल्यामोठ्या गुन्ह्याचा तपास करत असताना त्याला भेटली श्लोका, जिला मोहरा बनवून त्याने पूर्ण केलं त्याचं मिशन...
अशक्य वाटणारं मिशन जरी तो जिंकला पण श्लोकाच्या प्रेमा समोर मात्र हरला.
वाचा, मैत्री, प्रेम, मिशन आणि देशप्रेमाची एक मिसाल देणारी ही कथा.
"🅷🅴🅰🆁🆃🅻🅴🆂🆂...❤️❤️❤️ पर्व 1 व पर्व 2
https://pratilipi.app.link/dwKSBV5WZ2b #💝 शायराना इश्क़ #revenge #💔दर्द भरी कहानियां #✍मेरे पसंदीदा लेखक #friendship
https://pratilipi.app.link/hHwe6zQFW2b
Pratima M
877 views
•
2 months ago
" नाही मॅडम, मी त्याला खूप जवळून बघितलंय , आणि मला त्याच्यात तीच राजघराण्याची चमक दिसली जी साहेबांत दिसायची, जर त्याने साहेबां सारखे कपडे घातले तर अगदीच राजबिंडा दिसेल तो... बाकी मेहनत तर आपण त्याच्यावर घेऊच शकतो." रघुनाथ आपलं मत व्यक्त करत म्हणाले.. तश्या ध्वनी च्या भुवया उंचावल्या.
जर हा मुलगा स्वराज ची जागा घेऊ शकला, तर तिचा खेळ सोप्पा होणार होता.
परंतु तिला कल्पनाही नव्हती की, ज्याला ती प्यादं बनवू पाहत आहे, तोच या खेळाचा खरा 'राजा' आहे.
.
.
.
ध्वनीच्या हातातला तो फोटो थरथरत होता. फोटोतल्या त्या तरुणाचे डोळे... ते डोळे हुबेहूब स्वराजचे होते, पण त्यात एक वेगळीच धग होती. स्वराजचे डोळे नेहमी सत्तेच्या मदाने आणि श्रीमंतीच्या थाटाने भरलेले असायचे, पण या 'विर'च्या डोळ्यात एक वेगळीच जिद्द आणि कदाचित काहीतरी गमावल्याचं खोल दुःख होतं.
"रघुनाथ, तुम्ही खात्री केली आहे ना? हा कोणी पाखंडी नाहीये? किंवा आपल्या शत्रूंनी रचलेलं हे एखादं जाळं तर नाही ना?" ध्वनीने संशयाने विचारले. कारण तिचे मन आता कोणावरही विश्वास ठेवण्याच्या मनस्थितीत नव्हते.
"मॅडम, मी स्वतः गेल्या आठवड्या भरापासून त्याच्यावर पाळत ठेवून आहे.
तो शहराच्या त्या टोकाला चाळीतल्या एका जुनाट घरात राहतो. कोणाशीही त्याचे खूप काही देणेघेणे नसते.
सकाळी गॅरेजला जातो आणि रात्री उशिरा परततो.
लोक त्याला 'विर' नावाने ओळखतात. पण एक गोष्ट मात्र नक्की, त्याचं वागणं एखाद्या गॅरेज मेकॅनिकसारखं असलं, तरी त्याची नजर मात्र एखाद्या बाजासारखी तीक्ष्ण आहे.. आणि बोलणे तर त्याहून टोचरे." रघुनाथने आपला अनुभव सांगितला.
" टोचरे? म्हणजे? रागीट आहे खूप?" तिने तो फोटो निरखून बघत विचारलं, धडधड अजूनही थांबली नव्हती तो स्वराज सारखाच हुबेहूब चेहरा बघून.
" रागीट नाही म्हणता येणार, पण थोडा सनकी वाटतो... कोड्यात बोलतो , समोरच्याला टोमणे मारतोय असच वाटतं."
ध्वनीने एक मोठा श्वास घेतला आणि खिडकीतून बाहेर पाहिलं. 'आर्यवंशी पॅलेस'च्या बागेतली गादी गवतावर पडलेली सुकलेली पानं वाऱ्याने उडत होती.
तिला माहित होतं की, जर पुढच्या दोन महिन्यांत स्वराज जगासमोर आला नाही, तर बोर्ड ऑफ डायरेक्टर्स तिला कंपनित प्रश्नांच्या कचाट्यात उभे करणार आणि स्वराजचे काका, जे गेल्या दीड वर्षांपासून या संधीची वाट पाहत आहेत, ते तिला कंपनीतून बाहेर सरळ बाहेरचा रस्ता दाखवतील आणि स्वतःच सर्वकाही हडप करतील.
"आपल्याला त्याला भेटावं लागेल, रघुनाथ.. आणि ते ही उद्याच." ध्वनी ठाम स्वरात म्हणाली... तश्या रघुनाथ च्या भुवया जुळल्या.
.
.
.
शहराच्या गजबजलेल्या आणि धूळ साचलेल्या कोपऱ्यात 'व्ही- ऑटोमोबाइल्स' नावाचं एक पत्र्याचं गॅरेज होतं...
तिथे महागड्या गाड्यांपेक्षा जुन्या सर्वसाधारण गाड्यांची गर्दी जास्त होती.
ध्वनी ही तिची सर्वात साधी गाडी स्कोडा Slavia घेऊन तिथे पोहोचली... जी तिने अलीकडेच मुद्दाम घेतली होती, जेव्हा केव्हा तिला शहराच्या गजबजाटापासून एकांत वासात राहायची इच्छा व्हायची आणि सिक्युरिटी हा प्रकार तिला अजिबात नको असायचा तेव्हा ती गपचूप या गाडीमधून बाहेर निघून जायची.
गॅरेज मध्ये शिरताच ग्रीसचा वास तिच्या नाकात शिरला... तशी तिची धडधड वाढली, कारण आज ती स्वराज सारख्या दिसणाऱ्या त्या चेहऱ्याला प्रत्यक्षात समोरासमोर बघणार होती.
तब्बल दीड वर्षांनी आज तो चेहरा तिच्या समोर जिवंत होऊन उभा राहणार होता...
आज तिने साधासा ड्रेस घातला होता आणि चेहऱ्यावर मोठा स्कार्फ बांधला होता, जेणेकरून तिला सहजासहजी कोणी ओळखणार नाही.
कार आत शिरताच तिचे ते चाणाक्ष डोळे आतले बारीक निरीक्षण करू लागली.
गॅरेजमध्ये इंजिनांचा आवाज घुमत होता... अचानक एक बोल्ट इतक्या जोरात फिरवला गेला की लोखंडी कर्कश आवाज संपूर्ण गॅरेजमध्ये घुमला.... तसा तिने तो कर्कश आवाज ऐकून दोन्ही कान हातांनी गच्च दाबले.
त्या इंजिनवर वाकून असलेला तो तरुण सरळ उभा राहिला.
घामाने चमकणारी त्याची त्वचा, बाहूंवर उठलेल्या टपोऱ्या नसां आणि डोळ्यांतली ती थंड शांतता…
रघुनाथ काही क्षण त्याच्याकडे पाहतच राहिला.
कारण त्याला वाटलं
जणू स्वराज आर्यवंशीच त्याच्या समोर जिवंत उभा आहे.
अंगावर ग्रीस ने माखलेला स्लिव्हलेस टीशर्ट, कपाळावर घामाचे थेंब आणि हाताला कोपरापर्यंत लागलेले काळे ग्रीस. त्याने सरळ उभे राहून आपले हात एका कापडाने पुसले आणि ध्वनीकडे पाहिले.
क्षणभर ध्वनीचं हृदय धडकायचं थांबलं... कारण समोर साक्षात 'स्वराज' उभा होता... नुकतंच पसरलेल्या त्या शांततेत तिच्या हृदयाची धडधड
पण या स्वराजच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच रांगडेपणा होता, एक मर्दानगी होती जी सोन्याच्या चमच्याने जेवणाऱ्या स्वराजमध्ये तिने बघितल्याचं तिला तरी आठवत नव्हतं.
" ए वीर तूच का? ते चौकात वीर च्या गॅरेज ला गाडी दाखवून बघा म्हणून बोलला एक जण." रघुनाथ ने उगाच ओळखत नसल्याचा आव आणत म्हटलं.
"मीच आहे विर... बोला काय काम आहे?" त्याचा आवाज कणखर आणि करारी होता.
"आमची गाडी वाटेत सारखी बंद पडते, नंतर सुरू होते पण ब्रेक नीट लागत नाहीये... आता ही वाटेत थोडक्यात बचावलो, नाहीतर..." रघुनाथने उगाच खोटं कारण सांगितलं.
विरने गाडीकडे एकदा पाहिलं आणि मग आत बसलेल्या स्त्री कडे सरळ बघितलं... जणू त्याला त्या मास्क च्या पलीकडे ही बघता येत असावं,
आणि त्याची नजर इतकी भेदक होती की ध्वनीला वाटलं तिला हा नक्की स्वराजच आहे, आणि आता तो आपल्याला जिवंत ठेवणार नाही.
"गाडी तर एकदम नवी आहे... ब्रेक इतक्या लवकर खराब होणं शक्य नाही... बघतो मी." विर गाडीपाशी गेला आणि त्याने बोनेट उघडलं.
तो काम करत असताना ध्वनी त्याला निरखून बघत होती. त्याचे हात गाडीच्या इंजिनवर ज्या सफाईने चालत होते, ते पाहून कोणालाही वाटलं नसतं की लवकरच हा व्यक्ती दि स्वराज आर्यवंशी म्हणून जगापुढे येणार आहे.
त्याला एकटक न्याहाळत असताना ध्वनीच्या हृदयाचे ठोके इतके जोरात पडत होते, की समोर काम करत असलेला तो ही ते ऐकू शकत असेल, असं तिला वारंवार वाटत होतं... पण तरीही त्याच्या वरून नजर हटली नव्हती तिची.
त्याचा देह जणू लोखंडी साच्यातून घडवला होता. रुंद खांदे, छातीवर उठलेले स्नायू, आणि हातांवर स्पष्ट दिसणाऱ्या नसांमुळे तो एखाद्या योद्ध्यासारखा भासत होता. गाडीचे काम करताना त्याच्या बाहूंचे स्नायू ताणून उठत होते, जणू प्रत्येक हालचालीत शक्ती उसळत होती.
"मॅडम, ब्रेक्स नीट आहेत... पॅड्समध्येही अडचण नाहीये. तुम्ही उगाच गाडी इथे आणली आहे असं वाटतंय." विरने रघुनाथ कडे दुर्लक्ष करत सरळ तिच्याकडे पाहून म्हटलं... आणि तिला एक क्षण धडकीच भरली, कारण त्याच्या नजरेत संशय झळकत होता.
आत एक चेहरा झाकलेली स्त्री बसून आहे हे त्याने कधीच बघितलं होतं.
तश्या त्याच्या या गॅरेज मध्ये खास त्याचा हा रांगडा हॉटनेस बघण्या साठी काही female कस्टमर, मुद्दाम गाडी बिघडल्याचे कारण घेऊन यायच्या.
ध्वनी क्षणभर गप्प झाली. तिला समजलं की हा मुलगा वाटतो तितका साधा नक्कीच नाहीये.
"उगाच नाही, गाडीत प्रॉब्लेम तर होता... कदाचित तो छोटासा प्रॉब्लेम तसाच solve झाला असेल....
रघुनाथ sss" तिने एक वाक्य बोलून मग रघुनाथ ला आवाज दिला... आणि रघुनाथ ला तिचा इशारा समजला.
" वीर मला तुझ्याशी थोडं बोलायचं होतं." रघुनाथ ने त्याच्या जवळ जात गंभीर स्वरात म्हटलं.. आणि वीरच्या भुवया उंचावल्या."
" बोला की मग." तो त्याच्या कॅज्युअल अंदाजात खांदे उडवत बोलला.
" नाही... इथे नाही थोडं पर्सनल काम आहे... म्हणजे..." रघुनाथ ने एक नजर गॅरेज मधल्या मुलांवर टाकली आणि त्याला खुणावलं.
तसा विरने हातातला पाना खाली टाकला... आणि एक तिरकस नजर ध्वनीवर टाकत तो रघुनाथ सोबत आत एका कोपऱ्यातल्या खोलीत निघून गेला... त्याची ती तिरकस नजरही तिच्या घशाला कोरड पाडून गेली.
"मला माहित होतं, की तुम्ही गाडी दुरुस्त करायला आलेला नाही आहात... आता सांगा, काय काम आहे? तुमच्या त्या गाडीतल्या मॅडम ला पसंत तर न्हाई ना पडलो आपण? म्हणजे तश्या लई पोरी येतात इकडे विनाकारण डोळे शेकून घ्यायला, म्हणून बोललो." वीर मस्करीच्या सुरात म्हणाला.... आणि दुसऱ्याच क्षणी रघुनाथ ने खिशातून एक फोटो काढून त्याच्या समोर धरला तसा तो आ वासून त्या फोटो कडे एकटक पहायला लागला.
" ए ए... हा हा... कोण आहे हा?" त्याने स्वतःचाच चेहरा त्या फोटोत बघून जबरदस्त शॉक्ड होऊन म्हटलं.
" हा तू नक्कीच नाहीयेस.. हो ना?" रघुनाथ तिरकस हसत म्हणाले.
" मागच्या जन्मातला सांगता येत नाही, पण ह्या जन्मातला तर नक्कीच नाहीये... तसा हा कोण राजा बिजा आहे का?" फोटोतल्या स्वराज चे ते उंची ट्रॅडिशनल कपडे आणि त्याचा तो रुबाब पाहत त्याने विचारलं.
" तुला आजवर कदाचित कळलं ही नसेल की तू कुणाचा चेहरा घेऊन जगतोय."
" हा ना राव... जगातले सात लोक एकसारखे दिसतात हे ऐकलं होतं मी, पण हे असं बघून तर धक्काच बसला राव.
बरं आता सांगा की, कोण आहे हा फोटोतला माणूस?"
" ते तुला तेव्हाच कळेल, जेव्हा तू आमचं काम करायला होकार देशील."
" काय? कसलं काम?"
" ते उद्याच कळेल... हे कार्ड घे, यावर जो पत्ता आहे, त्या पत्त्यावर उद्या सकाळी दहा वाजता हजर रहा.
नकार द्यायचा विचार करत असशील तर आधी तुझ्या कामाची किंमत ऐकून घे."
" ह्या? किंमत?"
" हो, एक करोड." रघुनाथ बोलला आणि वीर ला चक्कर यायचीच बाकी होती.
" एक क रो ड ??
आई शप्पथ!! एवढा मोठा पैसा???
आपल्या झोपडपट्टीत राहणाऱ्या आईला दुनिया फिरवून आणु शकतो की आपण एवढ्या पैश्यात.
भेटतो... उद्या सकाळी नऊ वाजताच भेटतो." तो भारावून जात बोलला.
आणि रघुनाथ गूढ हसले.
" शार्प दहा वाजता ये... निघतो आम्ही." त्याच्या खांद्यावर टॅप करत रघुनाथ निघून गेले.
.
.
.
रात्री गॅरेज मधली सगळी पोरं घरी निघून गेली, तसं वीर ने गॅरेज आतून लॉक लावून बंद केलं, आणि आत येऊन एक पत्र्याची भिंत जोरात सरकून आत शिरला.
आत एक वेगळंच जग होतं... तो आत त्याच्या सीक्रेट लॅविश अपार्टमेंट मध्ये आला, आणि एका भिंती समोर एकटक बघत उभा राहिला.
त्यावर त्याने किती तरी फ्लो चार्टस आणि डिझाईन्स बनवले होते.
त्याच्या एक मुख्य बिंदूवर उजव्या हाताची तर्जनी टॅप करत तो खुनशी हसला... आणि टेबल च्या ड्रॉवर मधून आपला आय फोन काढून त्याने एक नंबर डायल केला.
" आऊ साहेब..."
" बोला विराट... काय म्हणता? काही प्रगती तुमच्या कामात? तसे आनंदी दिसताय, परत कॅनडा जाण्याचा निर्णय घेतलात की काय?"
" अजिबात नाही, उलट आज आमची प्रतीक्षा संपली."
" म्हणजे?"
" आज शेवटी तो निरोप मिळाला, ज्याची गेले दीड वर्ष आम्ही वाट बघतोय.
आता आमच्या भावाच्या मृत्यूचा बदला घेतल्या शिवाय आम्ही कुठे ही जात नसतो."
.
.
.
क्रमशः
१ राजघराणं, १ अपघात आणि २ मृत्यूंच्या सावलीत जगणारी ती,
आर्यवंशी साम्राज्याचा वारस स्वराज आर्यवंशी एका भीषण अपघातानंतर अचानक गायब होतो. त्याची पत्नी सांगते, तो जिवंत आहे, योग्य वेळी तो जगासमोर येईल, अशातच एक तरुण तिच्या समोर येतो, ज्याचा चेहरा स्वराजशी मिळतो.
स्वतःचं गुपित जपण्यासाठी ती त्याला स्वराज बनवण्याचा जीवघेणा खेळ खेळते, पण तो कुणी साधा मेकॅनिक नाही, तो आहे विराट, स्वराजचा जुळा भाऊ.
जो तिच्या आयुष्यात आलाय तिचा बदला घेण्यासाठी.
वाचा "राजबिंडा 👑❤"
https://pratilipi.app.link/wG8wbersB1b #💔दर्द भरी कहानियां #💝 शायराना इश्क़ #revenge #best #✡️सितारों की चाल🌠
