ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, പഴയൊരു ഓടിട്ട വീട്ടിൽ രാജനും ഭാര്യ സുമയും അവരുടെ രണ്ട് മക്കളായ അപ്പുവും മീനുവും താമസിച്ചിരുന്നു.
വലിയ സമ്പത്തൊന്നും ആ കുടുംബത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അച്ഛൻ രാജൻ രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ജോലിക്ക് പോകും. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് കുട്ടികളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിക്കാതെ അയാൾ ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാറില്ല.
“നന്നായി പഠിക്കണം… നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാകണം.”
അതാണ് അച്ഛൻ എന്നും പറയാറുണ്ടായിരുന്നത്.
അമ്മ സുമയാകട്ടെ, വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യവും നോക്കി കുട്ടികളെ വളർത്തി. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും പലതും മാറ്റിവെച്ച് മക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം.
അപ്പുവിന് പഠിക്കാൻ പുതിയ പുസ്തകം വേണമെങ്കിൽ അച്ഛൻ അത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കും.
മീനുവിന് സ്കൂളിൽ പോകാൻ പുതിയ ഡ്രസ്സ് വേണമെങ്കിൽ അമ്മ രാത്രിയോളം ഇരുന്ന് അത് തുന്നിക്കൊടുക്കും.
അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഒരു ദിവസം അപ്പു ചോദിച്ചു:
“അച്ഛാ… നമുക്ക് വലിയൊരു വീട് എപ്പോഴാ ഉണ്ടാകുന്നത്?”
രാജൻ ചിരിച്ചു.
“നീയും മോളും നല്ല നിലയിൽ എത്തിയാൽ… അതിലും വലിയൊരു വീട് അച്ഛന് വേണ്ട.”
ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം അന്ന് കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അപ്പു നല്ല ജോലി നേടി. മീനുവും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
മക്കൾ വളർന്നതോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും തിരക്കുകൾ കൂടി.
ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാ ദിവസവും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നവർ പിന്നീട് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നീട് ആ വിളികളും കുറഞ്ഞു.
എങ്കിലും അമ്മ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വാതിൽക്കൽ ഇരുന്ന് റോഡിലേക്ക് നോക്കും.
“ഇന്ന് മക്കൾ വരുമോ?”
അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും:
“വരും സുമേ… അവർ തിരക്കിലായിരിക്കും.”
പക്ഷേ, മക്കൾ വരാത്ത ഓരോ രാത്രിയും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ശൂന്യത വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അച്ഛന് പെട്ടെന്ന് അസുഖമായി.
അമ്മ ഭയന്ന് മക്കളെ വിളിച്ചു.
വിവരം അറിഞ്ഞ ഉടൻ അപ്പുവും മീനുവും വീട്ടിലെത്തി.
കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അപ്പു അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“അച്ഛാ… ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛനെ കാണാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ലല്ലോ…”
അച്ഛൻ പതുക്കെ അവന്റെ കൈ അമർത്തി.
“അതൊന്നും സാരമില്ല മോനേ… മക്കൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നതാണ് അച്ഛന് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മീനു അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
“അമ്മേ… ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ മറന്നുപോയി.”
അമ്മ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ചിരിച്ചു.
“മക്കൾ അമ്മയെ മറക്കില്ല… ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ കുറച്ച് ദൂരെയായി പോയതല്ലേ.”
ആ ദിവസം മക്കൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
അവർ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ഉയരത്തിലെത്തിയാലും, അവരുടെ ആദ്യത്തെ തണൽ അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവർ എല്ലാം മാറ്റി.
ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വരുന്നതിന് പകരം, കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു.
അച്ഛന്റെ മരുന്നുകൾ നോക്കി. അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.
വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ ചിരികൾ തിരിച്ചുവന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം നാലുപേരും മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പു അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ… ഞങ്ങൾ ചെറുപ്പത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ചാണ് നടന്നത്.”
മീനു അമ്മയുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കാം.”
രാജന്റെയും സുമയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ മക്കളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“മക്കൾക്ക് തണലായി നിന്ന ജീവിതം…
ഒടുവിൽ മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ തന്നെ വിശ്രമം കണ്ടെത്തി.” ❤️
#എഴുത്തുകൾ #കുടുംബം ##story #malayalam #💞 നിനക്കായ്
