*वन बेडरुम फ्लॅट*
➖➖➖➖➖
माझ्या वडिलांचे स्वप्न होते की मी अभियांत्रिकीची पदवी प्राप्त करुन अमेरीकेतील बहुराष्ट्रिय कंपनीत नोकरीला लागावे. जेव्हा मी अमेरीकेत आलो तेव्हा हे स्वप्न जवऴपास पूर्ण होत आले होते.
आता शेवटी मला जिथे हवे तिथे मी पोहचलो होतो. मी असे ठरवले होते की पाच वर्ष मी इथे राहुन बक्कळ पैसा कमवेल की जेणे करुन भारतात गेलो की पुण्यासारख्या शहरात सेटल होईन.
माझे वडिल सरकारी नोकरीत होते. त्यांची आयुष्यभराची कमाई म्हणजे एक बेडरुमचा फ्लॅट, अन तुटपुंजी पेंशन. पण मला त्यांच्यापेक्षा जास्त कमवायचे होते. घरची, आई-बाबाची खुप आठवण यायची. एकट वाटू लागायच. स्वस्तातल एक फोन कार्ड वापरुन मी आठवड्यातन २-३ वेळा त्यांना काँल करत होतो. दिवस वार्यासारखे उडत होते. दोन वर्ष पिझ्झा बर्गर खाण्यात गेली. अजुन दोन वर्ष परकिय चलनाचे दर पाहण्यात गेले. रुपयाची घसरण झाली की मला जाम आनंद व्हायचा.
लग्नासाठी रोज नवनवीन स्थळ येत होती. शेवटी ते करण्याचा मी निर्णय घेतला. आईवडिलांना सांगितले मला फक्त दहा दिवसांची सुट्टी भेटेल त्या दहा दिवसातच सर्व काही झाल पाहिजे. स्वस्तातले तिकीट पाहुन मी १० दिवसांची सुट्टी घेतली. मी खुश होतो. आईबाबांना भेटणार होतो. नातेवाईक व मित्रांसाठी खूप सार्या भेटवस्तु घ्यायच्या होत्या त्याही राहून गेल्या.
घरी पोहचल्यावर आलेल्या सर्व स्थळांचे फोटो मी पाहिले, वेळ कमी असल्याने त्यातीलच एका मुलीची निवड केली. मुलीचे वडिल समजुतदार होते व दोन दिवसात माझे लग्न लागले. खुप सारे मित्र येतील अस वाटत असताना फक्त बोटावर मोजता येतील असे मित्र लग्नाला आलेले. लग्नानंतर आईबाबांना काही पैसे हातावर टेकवले. "आम्हाला तुझे पैसे नकोरे पोरा पण वरचेवर भेटायला येत जा "अस बाबा सांगताना त्यांचा आवाज खोल गेला होता. बाबा आता थकले होते, चेहर्यावरच्या सुरुकुत्या, पिकलेल्या भुवया त्याची जाणीव करूण देत होत्या. शेजार्यांना त्यांची काळजी घेण्याची विनंती केली व आम्ही अमेरिकेला पोहचलो.
पहिली दोन वर्ष बायकोला हा देश खूप आवडला. वेगवेगळे स्टेट्स अन नँशनल पार्क पाहुन तिला भारी वाटत होत. बचत कमी होऊ लागली पण ती खुश होती. हऴुहऴु तीला एकाकी वाटु लागल. कधीकधी ती आठवड्यातुन दोनदा किंवा तिनदा भारतात फोन करु लागली. दोन वर्षानी आम्हाला मुले झाली. एक मुलगा अन एक मुलगी. मी जेव्हा जेव्हा आईबाबांना काँल करायचो तेव्हा तेव्हा ते नातवंडाना घेऊन भारतात येण्याची विनवणी करायचे. त्यांना नातवंडाना पाहायचे होते.
दरवर्षी मी सहकुटुंब भारतात यायचे ठरवायचो. पण पैशांच गणित काही जुळायच नाही. जाण्याचा बेत रद्द करावा लागायचा. वर्षामागन वर्ष सरत होती. भारतात येऊन जायचे स्वप्न लांबत चालले होते. एक दिवस अचानक आफीस मधे असताना भारतातन कॅाल आला, "मोहन बाबा सकाळीच गेले रे". खुप प्रयत्न केला पण सुट्टी काही भेटली नाही, अग्निला तर सोडा पण नंतरच्या विधीला पण जायला जमले नाही. मन उदविग्न झालेलं. दहा दिवसात दुसरा कॅाल आला, आईची पण प्राणज्योत मालवली होती. सोसायटी तील लोकानी विधी केले, नातवंडाचे तोंड न पाहताच आई वडिल ह्या जगातुन निघुन गेले होते.
आई बाबा जाऊन दोन वर्ष सरली. ते गेल्यानंतर एक पोकळी तयार झालेली, आईबापाची शेवटची ईच्छा, ईच्छाच राहिलेली.
मुलांचा विरोध असतानाही भारतात येऊन स्थिरस्थावर होण्याचे मी ठरवले. पत्नी मात्र आनंदात होती. राहण्यासाठी घर शोधत होतो पण आता पैसे कमी पडत होते. नवीन घर ही घेता आले नाही. मी परत अमेरिकेत आलो. मुले भारतात राहयला तयार नसल्याने त्याना पण घेऊन आलो.
मुले मोठी झाली, मुलीने अमेरिकी मुलासोबत लग्न केल. मुलगाही आनंदात अमेरिकेत राहतो. मी ठरविले होते. आता पुरे झाले, गाशा गुंडाळुन भारतात आलो. चांगल्या सोसायटीत 'दोन बेडरुमचा' फ्लँट घेण्यापुरते पैसे माझ्याकडे होते. फ्लॅटही घेतला.
आता मी साठ वर्षाचा आहे. ह्या 'दोन बेडरुमच्या' फ्लॅटमधे आता मी फक्त एकटाच राहतो. उरलेल आयुष्य जिच्यासोबत आनंदात घालवायच ठरवलेल तिन इथेच जीव सोडला.
कधीकधी मल वाटते हा सर्व खटाटोप केला तो कशासाठी? ? याचे मोल ते काय? ?
माझे वडील भारतात राहत होते तेव्हा त्याच्या नावावरही एक फ्लॅट होता. माझ्याकडे त्यांच्यापेक्षा जास्त काही नाही. फक्त एक बेडरुम जास्त आहे. त्या एका बेडरुमसाठी मी माझे आईवडिल गमावले, मुलांना सोडून आलो, बायको पण गेली.
खिडकितुन बाहेर पाहताना मला माझे बालपण आठवते, त्या सुंदर आठवणी मनात फेर धरु लागतात.
अधुन मधुन मुलांचा अमेरिके तून फोन येतो ते माझ्या तब्येतीची चौकशी करतात, अजुनही त्यांना माझी आठवण येते यातच समाधान आहे.
आता जेव्हा माझा मृत्यु होईल तेव्हा कदाचित शेजारीच माझ्यावर अंत्यसंस्कार करतील. देव त्यांच भल करो.
पुन्हा प्रश्न कायम आहे, हे सर्व कशासाठी अन काय किंमत मोजून.
*मी अजुनही उत्तर शोधतोय.*
*फक्त एका बेडरुम साठी?*
जगण्याचे मोल त्यापेक्षा कितीतरी पट जास्त आहे. त्यासाठी आयुष्य पणाला लाऊ नका. 🙏🏻🙏🏻
*मित्र वाढवा मित्र जपा त्यांच्या संम्पर्कात रहा*🙏
साभार : कळवा
✅ संकलन
प्रा. माधव सावळे
➖➖➖➖➖ #☕good morning Friends🌞 #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #☀️गुड मॉर्निंग☀️ #☀️गुड मॉर्निंग मोशन व्हिडीओ☺ #सुप्रभात