BG 15 ശ്ലോകം 7 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍 ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. ജീവസത്തയുടെ (soul) വ്യക്തിത്വം വെളിവാക്കുന്നു, ഈ ശ്ലോകം.ബദ്ധമായ ജീവിതത്തിൽ ആ ജീവൻ ഭൗതികമായ ത്രിഗുണങ്ങൾക്ക് വശപ്പെടുകയും അങ്ങനെ പ്രേമഭരിതമായ ഭക്തിയുതഭഗവതിസേവനംചെയ്യാൻ മറന്നുപോവുകയും ചെയ്തതേയ്ക്കാം. അതിന്റെ ഫലമായി ഈ ഭൗതികലോകത്തിൽ തന്റെ ജീവിതം നിലനിർത്താൻ ഏറെ ക്ലേശങ്ങളനുഭവിക്കാനിടവരും.സ്വർണ്ണത്തരികളോരോന്നും സ്വർണ്ണം തന്നെയെന്നതുപോലെ ഭഗവദംശങ്ങളെന്ന നിലയ്ക്ക് ജീവസത്തകൾ ഗുണംകൊണ്ട് ഭഗവത്സദൃശങ്ങൾ തന്നെ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. മമൈവാംശോ ജീവലോകേ ജീവഭൂതഃ സനാതനഃ മനഃ ഷഷ്‌ഠാനീന്ദ്രിയാണി പ്രകൃതിസ്‌ഥാനി കർഷതി മമ ഏവ - എന്റെ തന്നെ; സനാതനഃ – സനാതനമായ; അംശഃ – അംശമായ; ജീവഭൂതഃ - ബദ്ധജീവാത്മാക്കൾ; ജീവലോകേ - ബദ്ധജീവലോകത്തിൽ; പ്രകൃതിസ്ഥാനി – പ്രകൃതിസ്ഥിതങ്ങളായ; മനഃഷഷ്ഠാനി - മനസ്സാകുന്ന ആറാമത്തേതോടുകൂടിയ; ഇന്ദിയാണി - ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ; കർഷതി - ആകർഷിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്റെ ശാശ്വതാംശങ്ങളാണ് ഈ ലോകത്തിലുള്ള ബദ്ധരായ സകല ജീവസത്തകളും. ബദ്ധമായ ജീവിതം നയിക്കുകയാൽ മനസ്സുൾപ്പടെയുള്ള ആറ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവർ കഠിനാദ്ധ്വാനംചെയ്യുകയാണ്. ജീവസത്തയുടെ വ്യക്തിത്വം വെളിവാക്കുന്നു,ഈ ശ്ലോകം. പരമപുരുഷന്റെ ചെറിയൊരംശമാണ് ജീവാത്മാവ്; എന്നും അങ്ങനെത്തന്നെയിരിക്കും. ബദ്ധാവസ്ഥയിൽ വ്യക്തിഗത ഭാവം കൈക്കൊള്ളുന്നതാണെന്നും മുക്തി നേടിയാൽ പരമപുരുഷനിൽ ലയിച്ച് ഭഗവാനുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നുവെന്നും പറയുന്നത് ശരിയല്ല. ജീവൻ (soul)എന്നും, അംശഭൂതനാണ്. സനാതനഃ എന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. വേദങ്ങളനുസരിച്ച് ഭഗവാൻ അനേകം വിസ്തരണങ്ങളിലൂടെ ആവിർഭവിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിൽ പ്രാധാന്യമേറിയവയെ വിഷ്ണു തത്ത്വമെന്നും രണ്ടാം തരമായ മറ്റുള്ളവയെ ജീവാത്മാക്കളെന്നും പറയുന്നു. മറ്റൊരുരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ വിഷ്ണുതത്ത്വമാണ് സ്വാംശമെന്നു പറയുന്നവ; വിഭിന്നാംശങ്ങൾ ജീവാത്മാക്കളും. സ്വാംശങ്ങളിൽ ശ്രീരാമൻ, നരസിംഹം, വിഷ്ണുമൂർത്തി എന്നിവരും വൈകുണ്ഠഗ്രഹങ്ങളിലുള്ള പ്രധാന ദേവന്മാരും ഉൾപ്പെടും. വിഭിന്നാംശങ്ങളായ ജീവാത്മാക്കൾ നിത്യദാസരാണ്. ഭഗവാന്റെ സ്വാംശങ്ങൾക്ക് വ്യക്തിഗതമായ ദൈവതഭാവം എല്ലായ്ക്കൊഴുമുണ്ട്. അതുപോലെ വിഭിന്നാംശങ്ങൾക്കുമുണ്ട് തനതായ വ്യക്തിത്വം. അംശങ്ങളെന്ന നിലയിൽ ജീവാത്മാക്കൾ ഭഗവത്ഗുണാംശങ്ങളേയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അവയിലൊന്നാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. വ്യക്തിഗതാത്മാവെന്ന നിലയിൽ ഓരോ ജീവസത്തയ്ക്കും വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. അതോടൊപ്പം പരിമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ട്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ജീവൻ ബദ്ധാത്മാവായിത്തീരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിക്കുന്നത് വേണ്ടും വിധമാണെങ്കിൽ അവയിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാം. ഏതു വിധത്തിലും പരമപുരുഷനെപ്പോലെ ജീവാത്മാവിന് ഗുണങ്ങളാൽ ശാശ്വതത്വമുണ്ട്. മുക്തനായ ജീവാത്മാവ് ഈ ഭൗതികപ്രകൃതിക്കടിമയല്ല; മറിച്ച് അയാൾ ഭഗവാന്റെ അതീന്ദ്രിയ സേവനത്തിലേർപ്പെടുന്നു. ബദ്ധമായ ജീവിതത്തിൽ ആ ജീവൻ ഭൗതികമായ ത്രിഗുണങ്ങൾക്ക് വശപ്പെടുകയും അങ്ങനെ പ്രേമഭരിതമായ ഭക്തിയുതഭഗവതിസേവനംചെയ്യാൻ മറന്നുപോവുകയും ചെയ്തതേയ്ക്കാം. അതിന്റെ ഫലമായി ഈ ഭൗതികലോകത്തിൽ തന്റെ ജീവിതം നിലനിർത്താൻ ഏറെ ക്ലേശങ്ങളനുഭവിക്കാനിടവരും. എല്ലാ ജീവാത്മാക്കളും- മനുഷ്യരും, മൃഗങ്ങളും മാത്രമല്ല, ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തെ ഭരിച്ചുപോരുന്ന ബ്രഹ്മാവിഷ്ണുശിവാദികളും - പരമപുരുഷാംശങ്ങളാണ്. അവരാരും ക്ഷണികനേരത്തേയ്ക്കു മാത്രം പ്രത്യക്ഷീഭവിച്ചവരല്ല, ശാശ്വതരാണ്. കർഷതി എന്ന വാക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുക. ബദ്ധനായ ജീവൻ ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകളാൽ കെട്ടപ്പെട്ടതുപോലെ "" മിഥ്യാഹങ്കാരത്തിന്റെ "" കുടുക്കിൽപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ ഭൗതികതയിലേയ്ക്ക് ജീവനെ മുഖ്യമായി പിടിച്ചിഴക്കുന്നത് മനസ്സുതന്നെ. മനസ്സ് സത്ത്വ ഗുണസമ്പന്നമായിരിക്കെ മനുഷ്യൻ നല്ല കർമ്മങ്ങൾചെയ്യും; രജോഗുണഭരിതമെങ്കിൽ അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ക്ലേശകരങ്ങളായിരിക്കും; തമസ്സിനടിപ്പെട്ടിരുന്നാൽ താഴ്സന്നതരം ജീവികളുടെ പദവിയിലേയ്ക്ക് നീങ്ങും. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സുമുൾപ്പെട്ട ഭൗതികശരീരംകൊണ്ട് ജീവാത്മാവ് സ്വയം "" ആവരണം "" ചെയ്തിരിക്കുകയാണെന്നും "" മോചനം നേടുമ്പോൾ ഈ കവചം നശിച്ച് ആത്മീയശരീരം അതിന്റെ വ്യക്തിഗതമായ കഴിവുകളോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമെന്നും "" ഈ ശ്ലോകത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമാവുന്നുണ്ട്. ‘സ വാ ഏഷ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠ ഇദം ശരീരം മർത്യം അതിസൃജ്യ ബ്രഹ്മാഭിസംപദ്യ ബ്രഹ്മണാ പശ്യതി ബ്രഹ്മണാ ശൃണോതി ബ്രഹ്മണൈ വേദം സർവം അനുഭവതി. (മാധ്യംദിനായനശ്രുതി)’. ഒരാൾ സ്വശരീരം ത്യജിച്ച് ആദ്ധ്യാത്മികലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കെ തന്റെ ആത്മീയ ശരീരം വീണ്ടും കൈക്കൊള്ളുന്നു. അതിലിരുന്നുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് പരമപുരുഷനെ മുഖത്തോടുമുഖം കാണാനും സംവദിക്കാനും അദ്ദേഹത്തെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയും. ‘വസന്തി യത്ര പുരുഷാഃ സർവേ വൈകുണ്ഠമൂർതയഃ’ എന്ന് സമൃതിയുണ്ട്. ആദ്ധ്യാത്മികലോകങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഭഗവാന്റേതുപോലുള്ള ശരീരമുള്ളവരാണ്. ശരീരഘടനയിൽ വിവിധ വിഷ്ണുമൂർത്തികൾക്കും ജീവാത്മാക്കൾക്കും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. ഒരുതരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ "" മുക്തനായ ജീവന് (souls irrespective of religion country etc) ഭഗവത്കരുണയാൽ ഒരു ആദ്ധ്യാത്മികശരീരം ലഭിക്കുന്നു "". ‘മമൈവാംശഃ (ഭഗവാന്റെ ചെറിയ അംശങ്ങൾ)’ എന്നതും വളരെ അർത്ഥവത്താണ്. പരമപുരുഷന്റെ ഒരംശമെന്നത് ഉടഞ്ഞ ഒരു ഭൗതിക വസ്തുവിന്റെ തുണ്ടുപോലെയുള്ളതല്ല. ആത്മാവിനെ തുണ്ടുതുണ്ടാക്കാൻ വയെന്ന് രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ഭൗതികമായി മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല ഇത്. ഭൗതികപദാർത്ഥങ്ങളെ മുറിച്ച് കഷണങ്ങളാക്കാം, കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയുമാവാം. ആ പദ്ധതി ഇവിടെ അനുയോജ്യമല്ല. സനാതന എന്ന സംസ്കൃതപദമാണുപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ ചെറിയ അംശം ശാശ്വതമാണ്. രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്, സർവ്വജീവികളിലും പരമപ്രഭുവിന്റെ ചെറിയ അംശം ഉണ്ടെന്ന്. ‘(ദേഹിനോസ്മിൻ യഥാ ദേഹേ)’. ഈ ചെറിയ അംശം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മുക്തമാവുമ്പോൾ മുൻകാലത്ത് പരവ്യോമത്തിൽ ആദ്ധ്യാത്മിക ഗ്രഹത്തിൽ തന്റേതായിരുന്ന അഭൗതികശരീരം കൈക്കൊണ്ട് ഭഗവത്സന്നിധി പൂകി ആനന്ദിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണത്തരികളോരോന്നും സ്വർണ്ണം തന്നെയെന്നതുപോലെ ഭഗവദംശങ്ങളെന്ന നിലയ്ക്ക് ജീവസത്തകൾ ഗുണംകൊണ്ട് ഭഗവത്സദൃശങ്ങൾ തന്നെ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #💭 Best Quotes