BG (ISKCON) 2 ശ്ലോകം 25 ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍 ശരീരത്തിനെന്ന പോലെ പരിണാമഭേദങ്ങൾ ആത്മാവിനുണ്ടാവുകയില്ല. ഒരിക്കലും മാറ്റമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമേയമായ പരമാത്മാവിനെ അപേക്ഷിച്ച് അണുമാത്രനായിരിക്കുന്നു ജീവാത്മാവ്. പരമാത്മാവ് അമേയനാണ്. "" ജീവാണു വാകട്ടെ, അതിസൂക്ഷ്മവും "". അതുകൊണ്ട് അതിസൂക്ഷ്മമായ ആ ജീവാണുവിന് പരിണാമങ്ങളില്ലായ്ക്കുകയാൽ ഒരിക്കലും അപരിമേയനായ പരമപുരുഷനോട്, അഥവാ ശ്രീഭഗവാനോട് തുല്യനാകാൻ വയ്യ. അവ്യക്തോ ഽയമചിന്ത്യോ ഽയമവികാര്യോ ഽയമുച്യതേ തസ്മാദേവം വിദി ത്വൈനം നാനുശോചിതുമർഹസി തസ്മാദേവം വിദി ത്വൈനം നാനുശോചിതുമർഹസി അയം - ഈ ആത്മാവ്; അവ്യക്തഃ - അദൃശ്യനെന്നും; അചിന്ത്യഃ - അചിന്ത്യനെന്നും; അയം - ഇവൻ (ജീവാത്മാവ്); അവികാര്യ- മാറ്റങ്ങളില്ലാത്തവൻ എന്നും; ഉച്യതേ - പറയപ്പെടുന്നു; തസ്മാദ് - അതുകൊണ്ട്; ഏനം - ഈ ആത്മാവിനെ; ഏവം - ഇപ്രകാരം; വിദിത്വ - അറിഞ്ഞിട്ട്; അനുശോചിതും - അനുശോചിക്കുവാൻ; ന അർഹസി - നീ അർഹനല്ല. അദൃശ്യനും അചിന്ത്യനും മാറ്റമില്ലാത്തവനുമാണ് ആത്മാവ്. ഇതറിയുന്നതുകൊണ്ട് നീ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കരുത്. ഭാവാർത്ഥം: മുൻപ് വിവരിച്ചതുപോലെ ഭൗതികമായ നമ്മുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളനുസരിച്ച്, ഏറ്റവും ശക്തിമത്തായ സൂക്ഷ്മദർശനി യിലൂടേയും കാണാനാവാത്തവിധം സൂഷ്മതമമാണ് ആത്മാവ്, തന്മൂലം അദൃശ്യനും തന്നെ. ആത്മാവിന്റെ സത്തയെക്കുറിച്ചാകട്ടെ, ശ്രുതി അഥവാ വേദ ജ്ഞാനത്തിലൂടെയല്ലാതെ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഉറപ്പുവരുത്താൻ ആർക്കുമാവില്ല. ആത്മാവുണ്ടെന്നുള്ള പ്രത്യക്ഷമായ വസ്തുത നാം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാവൂ. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ആത്മാവിന്റെ ഉണ്മ അറിയുവാൻ മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങളൊന്നുമില്ല. വിശിഷ്ടമായ പ്രാമാണിക വാക്യങ്ങളെ ആധാരമാക്കി പൂർണ്ണമായും സ്വീകരിക്കേണ്ടവയായിട്ട് പല വിഷയങ്ങളും നമുക്കുണ്ട്. ആരും തന്റെ പിതൃത്വത്തെ നിഷേധിക്കാറില്ല. അമ്മയുടെ ആധികാരിക വചനങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ അതല്ലാതെ അച്ഛനാരാണെന്നറിയാൻ വേറെ യാതൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ല. അതു പോലെതന്നെ വേദങ്ങളുടെ പഠനത്തിലൂടെയല്ലാതെ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നതിന് മറ്റുവഴിയൊന്നുമില്ല. മാനുഷിക പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയുള്ള വിജ്ഞാനം കൊണ്ട് ആത്മാവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റില്ല. ആത്മാവ് ബോധവും അവബോധമുള്ളതുമാകുന്നു എന്ന് വേദങ്ങൾ ഘോഷിക്കുന്നു. അത് അംഗീകരിച്ചേ പറ്റു. ശരീരത്തിനെന്ന പോലെ പരിണാമഭേദങ്ങൾ ആത്മാവിനുണ്ടാവുകയില്ല. ഒരിക്കലും മാറ്റമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമേയമായ പരമാത്മാവിനെ അപേക്ഷിച്ച് അണുമാത്രനായിരിക്കുന്നു ജീവാത്മാവ്. പരമാത്മാവ് അമേയനാണ്. "" ജീവാണു വാകട്ടെ, അതിസൂക്ഷ്മവും "". അതുകൊണ്ട് അതിസൂക്ഷ്മമായ ആ ജീവാണുവിന് പരിണാമങ്ങളില്ലായ്ക്കുകയാൽ ഒരിക്കലും അപരിമേയനായ പരമപുരുഷനോട്, അഥവാ ശ്രീഭഗവാനോട് തുല്യനാകാൻ വയ്യ. ആത്മാവിന്റെ അസ്തിത്വം ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ട് ഈ ആശയം വേദങ്ങളിൽ പലവിധത്തിലും ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഏതു വിഷയമാണെങ്കിലും പിഴകൂടാതെ പഠിച്ച് ഹൃദിസ്ഥമാക്കാൻ ആവർത്തനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ

##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #inspirational #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes

#🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes #inspirational ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥

##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #inspirational #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes

#🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #inspirational #💭 Best Quotes ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥

##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #inspirational

BG ശ്ലോകം 18.54 ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍. JAI GOLOKNATH. JAI JAGANNATH. OM TAT SAT. ഭൗതികജീവിതദൃഷ്ട്യാ ഇന്ദ്രിയസുഖപൂർത്തിക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് ദുഃഖം ഒഴിച്ചുകൂടാത്തതാണ്. നിരപേക്ഷലോകത്തിലാകട്ടെ (spiritual realm) ശുദ്ധഭക്തിയോടെ സേവനത്തിലേർപ്പെടുന്നവർക്ക് ദുഃഖങ്ങളില്ല. കൃഷ്ണാവബോധനിഷ്ഠനായ ഭക്തന് ആഗ്രഹത്തിനോ ആവലാതിക്കോ കാരണമുണ്ടാവില്ല. ബ്രഹ്മഭൂതഃ പ്രസനാത്മാ ന ശോചതി ന കാംക്ഷതി സമഃ സർവേഷു ഭൂതേഷു മദ്ഭക്തിം ലഭതേ പരാം ബ്രഹ്മഭൂതഃ - ബ്രഹ്മഭൂതനായി; പ്രസന്നാത്മാ – പ്രസന്നാത്മാവായിട്ട്; (സഃ) - അവൻ; ന ശോചതി - ശോചിക്കുന്നില്ല; ന കാംക്ഷതി - കാംക്ഷിക്കുന്നില്ല; സർവഭൂതേഷു - സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും; സമഃ – സമനായവന്; പരാം – പരമമായ; മദ്ഭക്തിം - എന്റെ ഭക്തിയുതസേവനത്തെ; ലഭതേ - ലഭിക്കുന്നു. ഈ ആദ്ധ്യാത്മികാവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേർന്നവൻ പരബ്രഹ്മസാക്ഷാത്കാരം സിദ്ധിച്ച് പരമാനന്ദമനുഭവിക്കുന്നു. അയാൾക്ക് ദുഃഖമില്ല; ആഗ്രഹങ്ങളില്ല. സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും സമഭാവനയാണ് അയാൾക്കുള്ളത്. ഈ നിലയിൽ അയാൾ വിശുദ്ധഭക്തിയോടെ എന്റെ സേവനത്തിൽ മുഴുകുന്നു. പരമസത്തയോടുള്ള ഏകീഭാവമായ ബ്രഹ്മഭൂതാവസ്ഥയിലെത്തുക എന്നതാണ് വ്യക്തിശുന്യവാദിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അന്തിമമായിട്ടുള്ളത്. വ്യക്തിഗതവാദിയും ശുദ്ധഭക്തനുമായ ഒരാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശുദ്ധഭക്തിയുതസേവനത്തിൽ മുഴുകാൻ ഇനിയും സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭഗവത്സേവനകർമ്മത്തിലേർപ്പെടുന്നവൻ മുമ്പുതന്നെ മുക്തിപദമെന്ന ബ്രഹ്മഭുതാവസ്ഥ - പരമസത്തയോടുള്ള ഏകീഭാവം-പ്രാപിച്ചിരിക്കുമെന്നർത്ഥം. പരമസത്യവുമായി ഐക്യം പ്രാപിക്കാതെ ഒരാൾക്കും അവിടുത്തെ സേവിക്കാനാവില്ല. നിരപേക്ഷ സങ്കല്പത്തിൽ സേവ്യസേവകഭേദമില്ലാതാകുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും ഉന്നതമായ ആദ്ധ്യാത്മികപരീക്ഷണത്തിൽ വ്യത്യാസം നിലനില്ക്കുന്നതായി കാണാം. ഭൗതികജീവിതദൃഷ്ട്യാ ഇന്ദ്രിയസുഖപൂർത്തിക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് ദുഃഖം ഒഴിച്ചുകൂടാത്തതാണ്. നിരപേക്ഷലോകത്തിലാകട്ടെ ശുദ്ധഭക്തിയോടെ സേവനത്തിലേർപ്പെടുന്നവർക്ക് ദുഃഖങ്ങളില്ല. കൃഷ്ണാവബോധനിഷ്ഠനായ ഭക്തന് ആഗ്രഹത്തിനോ ആവലാതിക്കോ കാരണമുണ്ടാവില്ല. ഈശ്വരൻ പരിപൂർണ്ണനാകയാൽ ഭഗവത് സേവനനിരതനായ ജീവാത്മാവും സ്വയം പരിപൂർണ്ണനാവുന്നു. മാലിന്യമെല്ലാം നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ പുഴപോലെയാണയാൾ. കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ വേറെ യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാത്തതിനാൽ ശുദ്ധഭക്തൻ എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടനാണ്. ഭഗവഭഗവത് സേവനത്തിൽ പൂർണ്ണമായും മുഴുകിയതുകൊണ്ട് അയാൾ നഷ്ടത്തിൽ ദുഃഖിക്കുകയോ ലാഭത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുകയോചെയ്യുന്നില്ല. ഓരോ ജീവസത്തയും ഭഗവദംശമാകയാൽ എന്നെന്നേക്കും അവിടുത്തെ സേവകനാണെന്നറിയുന്ന അയാൾക്ക് ഭൗതിക സുഖങ്ങളിൽ താത്പര്യമുണ്ടാവില്ല. ഈ ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒരാളെ ഉത്കൃഷ്ടനെന്നോ മറ്റൊരാളെ അധമനെന്നോ അയാൾ കരുതുകയില്ല. ഉത്തമാധമസ്ഥിതികൾ ക്ഷണികങ്ങളാണ്. അത്തരം ക്ഷണികങ്ങളായ ആവിർഭാവതിരോഭാവങ്ങൾ ഭക്തന് ബാധകമല്ല. അയാൾ പൊന്നിനും കല്ലിനും ഒരേ വിലയേ കല്പിക്കൂ. ഇതാണ് ബ്രഹ്മഭൂതാവസ്ഥ. വിശുദ്ധനായ ഭക്തന് എളുപ്പത്തിൽ ഇവിടെ എത്താൻ കഴിയും. ഈ നിലയിൽ പരബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ച് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം നശിപ്പിക്കുന്നത് നരക തുല്യമായും, സ്വർഗ്ഗരാജ്യപ്രാപ്തി ആകാശപുഷ്പമായും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പാമ്പിന്റെ തകർന്ന വിഷപ്പല്ലുകളായും അനുഭവപ്പെടും. വിഷപ്പല്ലുകൾ തകർന്ന സർപ്പത്തെയെന്നപോലെ ആത്മനിയന്ത്രിതങ്ങളായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളേയും ഭയപ്പെടാനില്ല. ഭൗതിക വിഷബാധയേറ്റ മനുഷ്യനേ പ്രപഞ്ചം ദുരിതപൂർണ്ണമാകുന്നുള്ളൂ; എന്നാൽ ഭക്തന് ലോകം പരവ്യോമത്തെപ്പേലെയോ വൈകുണ്ഠത്തെപ്പോലെയോ മഹിമയുറ്റതാണ്. ഈ ഭൗതികവിശ്വത്തിലെ ഏറ്റവും വിശിഷ്ടനായ വ്യക്തിയും ഭക്തന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരെറുമ്പിനേക്കാൾ മാന്യനല്ലതാനും. ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിനുചിതമായ വിശുദ്ധ ഭക്തിയുതസേവനം പ്രചരിപ്പിച്ച ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ കരുണയേ സഹായമുള്ളൂ. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥

𝐁𝐆 9.11(𝐈𝐒𝐊𝐂𝐎𝐍) ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍.. "" 𝐓𝐡𝐞𝐲 (𝐝𝐞𝐯𝐨𝐭𝐞𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐆𝐨𝐥𝐨𝐤𝐧𝐚𝐭𝐡 𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚) 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐜𝐚𝐫𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐦𝐮𝐧𝐝𝐚𝐧𝐞 (𝐔𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐚𝐥) 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐮𝐫𝐞, 𝐮𝐩 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬 𝐨𝐟 𝐁𝐫𝐚𝐡𝐦ā, 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞. 𝐎𝐧𝐥𝐲 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐜𝐚𝐧 𝐝𝐞𝐟𝐢𝐧𝐢𝐭𝐞𝐥𝐲 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐚 𝐜𝐥𝐞𝐚𝐫 𝐯𝐢𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐕𝐚𝐢𝐤𝐮ṇṭ𝐡𝐚 𝐩𝐥𝐚𝐧𝐞𝐭𝐬.(𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐨𝐮𝐭𝐬𝐢𝐝𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞𝐬) ""S̲B̲ 2.2.18 (I̲S̲K̲C̲O̲N̲).. (𝐂𝐎𝐌𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐑𝐘).. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā (𝑐𝑜𝑚𝑝𝑜𝑠𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑜𝑟 𝑙𝑜𝑟𝑑 𝑏𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎) 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟; 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑜𝑢𝑏𝑡𝑒𝑑𝑙𝑦, 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 (𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠) 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 (𝑜𝑢𝑡𝑠𝑖𝑑𝑒 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠), 𝑏𝑢𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ), 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎, 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙. 𝑀𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑏𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠. अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् । परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥ ११ ॥ 𝑎𝑣𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑖 𝑚ā𝑚 𝑚ūḍℎā 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 𝑡𝑎𝑛𝑢𝑚 āś𝑟𝑖𝑡𝑎𝑚 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚 𝑏ℎā𝑣𝑎𝑚 𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑚𝑎 𝑏ℎū𝑡𝑎-𝑚𝑎ℎ𝑒ś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚 𝑆𝑦𝑛𝑜𝑛𝑦𝑚𝑠 𝑎𝑣𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑖 — 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒; 𝑚ā𝑚 — 𝑀𝑒; 𝑚ūḍℎāḥ — 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑚𝑒𝑛; 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 — 𝑖𝑛 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑓𝑜𝑟𝑚; 𝑡𝑎𝑛𝑢𝑚 — 𝑎 𝑏𝑜𝑑𝑦; āś𝑟𝑖𝑡𝑎𝑚 — 𝑎𝑠𝑠𝑢𝑚𝑖𝑛𝑔; 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚 — 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙; 𝑏ℎā𝑣𝑎𝑚 — 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒; 𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑎ḥ — 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔; 𝑚𝑎𝑚𝑎 — 𝑀𝑦; 𝑏ℎū𝑡𝑎 — 𝑜𝑓 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒; 𝑚𝑎ℎā-īś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚 — 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑟𝑖𝑒𝑡𝑜𝑟. 𝑇𝑟𝑎𝑛𝑠𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛: 𝐹𝑜𝑜𝑙𝑠 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑀𝑒 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝐼 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑓𝑜𝑟𝑚. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑀𝑦 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒 𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒. 𝑃𝑢𝑟𝑝𝑜𝑟𝑡: 𝐹𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑒𝑥𝑝𝑙𝑎𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟, 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑜𝑛 𝑚𝑎𝑛. 𝑇ℎ𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑑𝑢𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑚𝑎𝑖𝑛𝑡𝑒𝑛𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑛𝑛𝑖ℎ𝑖𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑐𝑜𝑠𝑚𝑖𝑐 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑏𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑌𝑒𝑡 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑚𝑒𝑛 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑚𝑒𝑟𝑒𝑙𝑦 𝑎 𝑝𝑜𝑤𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑚𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑑 𝑛𝑜𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑜𝑟𝑒. 𝐴𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦, 𝑎𝑠 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ); 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 īś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑠, 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠, 𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑛𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑠 𝑔𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛𝑎𝑔𝑒𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑎𝑓𝑓𝑎𝑖𝑟𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑, 𝑤𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑑 𝑠𝑜𝑚𝑒 𝑜𝑓𝑓𝑖𝑐𝑖𝑎𝑙 𝑜𝑟 𝑑𝑖𝑟𝑒𝑐𝑡𝑜𝑟, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑎 𝑠𝑒𝑐𝑟𝑒𝑡𝑎𝑟𝑦, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑎 𝑚𝑖𝑛𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑎 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡. 𝐸𝑎𝑐ℎ 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒𝑚 𝑖𝑠 𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟, 𝑏𝑢𝑡 𝑜𝑛𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟; 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑜𝑢𝑏𝑡𝑒𝑑𝑙𝑦, 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑, 𝑏𝑢𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ), 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎, 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙. 𝑀𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑏𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠. 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙, 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒. 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑜𝑛 𝑚𝑎𝑛, 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐻𝑖𝑚 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑖𝑚 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑛. 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑛, 𝑎 𝑓𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎’𝑠, 𝑎 𝑝𝑜𝑙𝑖𝑡𝑖𝑐𝑖𝑎𝑛 𝑖𝑛𝑣𝑜𝑙𝑣𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑎𝑡𝑡𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝐾𝑢𝑟𝑢𝑘ṣ𝑒𝑡𝑟𝑎. 𝐼𝑛 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑤𝑎𝑦𝑠 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑏𝑢𝑡 𝑎𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑣𝑖𝑔𝑟𝑎ℎ𝑎 – 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒 𝑎𝑏𝑠𝑜𝑙𝑢𝑡𝑒. 𝑇ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑒𝑑𝑖𝑐 𝑙𝑎𝑛𝑔𝑢𝑎𝑔𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜. 𝑆𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑟ū𝑝ā𝑦𝑎 𝑘ṛṣṇā𝑦𝑎: “𝐼 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟 𝑚𝑦 𝑜𝑏𝑒𝑖𝑠𝑎𝑛𝑐𝑒𝑠 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑜 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠𝑓𝑢𝑙 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒.” (𝐺𝑜𝑝ā𝑙𝑎-𝑡ā𝑝𝑎𝑛ī 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 1.1) 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑒𝑑𝑖𝑐 𝑙𝑎𝑛𝑔𝑢𝑎𝑔𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜. 𝑇𝑎𝑚 𝑒𝑘𝑎𝑚 𝑔𝑜𝑣𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚: “𝑌𝑜𝑢 𝑎𝑟𝑒 𝐺𝑜𝑣𝑖𝑛𝑑𝑎, 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑙𝑒𝑎𝑠𝑢𝑟𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑤𝑠.” 𝑆𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑣𝑖𝑔𝑟𝑎ℎ𝑎𝑚: “𝐴𝑛𝑑 𝑌𝑜𝑢𝑟 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑖𝑠 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙, 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒, 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦.” (𝐺𝑜𝑝ā𝑙𝑎-𝑡ā𝑝𝑎𝑛ī 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 1.38) 𝐷𝑒𝑠𝑝𝑖𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑙𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦, 𝑖𝑡𝑠 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒, 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑠𝑜-𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑙𝑎𝑟𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑒𝑛𝑡𝑎𝑡𝑜𝑟𝑠 𝑜𝑓 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛. 𝑇ℎ𝑒 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑙𝑎𝑟 𝑚𝑎𝑦 𝑏𝑒 𝑏𝑜𝑟𝑛 𝑎𝑛 𝑒𝑥𝑡𝑟𝑎𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑔𝑜𝑜𝑑 𝑤𝑜𝑟𝑘, 𝑏𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 Ś𝑟ī 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 𝑎 𝑝𝑜𝑜𝑟 𝑓𝑢𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 ℎ𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑚ūḍℎ𝑎, 𝑓𝑜𝑟 𝑜𝑛𝑙𝑦 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑇ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡𝑖𝑎𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑖𝑒𝑠. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑎 𝑠𝑦𝑚𝑏𝑜𝑙 𝑜𝑓 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠, 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑟𝑖𝑒𝑡𝑜𝑟 𝑜𝑓 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑎𝑤𝑎𝑟𝑑 𝑙𝑖𝑏𝑒𝑟𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑎𝑛𝑦𝑜𝑛𝑒. 𝐵𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 ℎ𝑎𝑠 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑙𝑖𝑓𝑖𝑐𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠, 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐻𝑖𝑚. 𝑁𝑜𝑟 𝑑𝑜 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑖𝑠 𝑎 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝐻𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐴𝑠 ℎ𝑎𝑠 𝑏𝑒𝑒𝑛 𝑒𝑥𝑝𝑙𝑎𝑖𝑛𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑠𝑒𝑣𝑒𝑟𝑎𝑙 𝑝𝑙𝑎𝑐𝑒𝑠 (𝑚𝑎𝑚𝑎 𝑚ā𝑦ā 𝑑𝑢𝑟𝑎𝑡𝑦𝑎𝑦ā), 𝐻𝑒 𝑐𝑙𝑎𝑖𝑚𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑝𝑜𝑤𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙, 𝑖𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙, 𝑎𝑛𝑑 𝑤ℎ𝑜𝑒𝑣𝑒𝑟 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝐻𝑖𝑚 𝑐𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑡 𝑜𝑢𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐼𝑓 𝑎 𝑠𝑜𝑢𝑙 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑡 𝑜𝑢𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑙𝑢𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑡ℎ𝑒𝑛 ℎ𝑜𝑤 𝑐𝑎𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑑𝑢𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑚𝑎𝑖𝑛𝑡𝑒𝑛𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑛𝑛𝑖ℎ𝑖𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑤ℎ𝑜𝑙𝑒 𝑐𝑜𝑠𝑚𝑖𝑐 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒, ℎ𝑎𝑣𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑢𝑠?. 𝑆𝑜 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ𝑛𝑒𝑠𝑠. 𝐹𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠, ℎ𝑜𝑤𝑒𝑣𝑒𝑟, 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑖𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑐𝑎𝑛 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑡𝑜𝑚𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑖𝑔𝑎𝑛𝑡𝑖𝑐 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑎𝑙 𝑓𝑜𝑟𝑚. 𝑇ℎ𝑒 𝑏𝑖𝑔𝑔𝑒𝑠𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑢𝑡𝑒𝑠𝑡 𝑎𝑟𝑒 𝑏𝑒𝑦𝑜𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑠𝑜 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑚𝑎𝑔𝑖𝑛𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑎 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑜𝑓 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑎𝑛 𝑠𝑖𝑚𝑢𝑙𝑡𝑎𝑛𝑒𝑜𝑢𝑠𝑙𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑢𝑡𝑒. 𝐴𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑝𝑎𝑟𝑡 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛. 𝐼𝑡 𝑖𝑠 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟𝑙𝑦 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝐻𝑖𝑠 𝑦𝑜𝑔𝑎𝑚 𝑎𝑖ś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚, 𝐻𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑖𝑣𝑎𝑏𝑙𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑠𝑖𝑚𝑢𝑙𝑡𝑎𝑛𝑒𝑜𝑢𝑠𝑙𝑦 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑟𝑒𝑚𝑎𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑜𝑜𝑓 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒𝑚. 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑚𝑎𝑔𝑖𝑛𝑒 ℎ𝑜𝑤 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑠 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑐𝑎𝑛 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒, 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑟𝑒 𝑝𝑢𝑟𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠 𝑎𝑐𝑐𝑒𝑝𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠, 𝑓𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒𝑙𝑦 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝐻𝑖𝑚 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑛𝑔𝑎𝑔𝑒 𝑖𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑐𝑖𝑜𝑢𝑠𝑛𝑒𝑠𝑠, 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙 𝑠𝑒𝑟𝑣𝑖𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑣𝑒𝑟𝑠𝑖𝑒𝑠 𝑏𝑒𝑡𝑤𝑒𝑒𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑎𝑏𝑜𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝐵𝑢𝑡 𝑖𝑓 𝑤𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑢𝑙𝑡 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑎𝑛𝑑 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚, 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑢𝑡ℎ𝑜𝑟𝑖𝑡𝑎𝑡𝑖𝑣𝑒 𝑡𝑒𝑥𝑡𝑠 𝑓𝑜𝑟 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑐𝑖𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑. 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑒𝑎𝑟𝑡ℎ 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚, 𝐹𝑖𝑟𝑠𝑡 𝐶𝑎𝑛𝑡𝑜, 𝐹𝑖𝑟𝑠𝑡 𝐶ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟, 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑎𝑔𝑒𝑠 ℎ𝑒𝑎𝑑𝑒𝑑 𝑏𝑦 Ś𝑎𝑢𝑛𝑎𝑘𝑎 𝑖𝑛𝑞𝑢𝑖𝑟𝑒𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑠𝑎𝑖𝑑: 𝑘ṛ𝑡𝑎𝑣ā𝑛 𝑘𝑖𝑙𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑚āṇ𝑖 𝑠𝑎ℎ𝑎 𝑟ā𝑚𝑒ṇ𝑎 𝑘𝑒ś𝑎𝑣𝑎ḥ 𝑎𝑡𝑖-𝑚𝑎𝑟𝑡𝑦ā𝑛𝑖 𝑏ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣ā𝑛 𝑔ūḍℎ𝑎ḥ 𝑘𝑎𝑝𝑎ṭ𝑎-𝑚āṇ𝑢ṣ𝑎ḥ “𝐿𝑜𝑟𝑑 Ś𝑟ī 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑎𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝐵𝑎𝑙𝑎𝑟ā𝑚𝑎, 𝑝𝑙𝑎𝑦𝑒𝑑 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑠𝑘𝑒𝑑 𝐻𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑠𝑢𝑝𝑒𝑟ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑎𝑐𝑡𝑠.” (𝐵ℎā𝑔. 1.1.20) 𝑇ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎 𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑤𝑖𝑙𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ. 𝑁𝑜 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑤ℎ𝑖𝑙𝑒 𝐻𝑒 𝑤𝑎𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑒𝑎𝑟𝑡ℎ. 𝑊ℎ𝑒𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑏𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝐻𝑖𝑠 𝑓𝑎𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟, 𝑉𝑎𝑠𝑢𝑑𝑒𝑣𝑎 𝑎𝑛𝑑 𝐷𝑒𝑣𝑎𝑘ī, 𝐻𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑓𝑜𝑢𝑟 ℎ𝑎𝑛𝑑𝑠, 𝑏𝑢𝑡 𝑎𝑓𝑡𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑎𝑦𝑒𝑟𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑎𝑟𝑒𝑛𝑡𝑠 𝐻𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝐻𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑. 𝐴𝑠 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚 (10.3.46), 𝑏𝑎𝑏ℎū𝑣𝑎 𝑝𝑟ā𝑘ṛ𝑡𝑎ḥ ś𝑖ś𝑢ḥ: 𝐻𝑒 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑚𝑒 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑, 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑁𝑜𝑤, ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑔𝑎𝑖𝑛 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑑𝑖𝑐𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑠 𝑜𝑛𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑒𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐻𝑖𝑠 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑦. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐸𝑙𝑒𝑣𝑒𝑛𝑡ℎ 𝐶ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑎𝑙𝑠𝑜 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎 𝑝𝑟𝑎𝑦𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝑠𝑒𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑓𝑜𝑢𝑟 ℎ𝑎𝑛𝑑𝑠 (𝑡𝑒𝑛𝑎𝑖𝑣𝑎 𝑟ū𝑝𝑒ṇ𝑎 𝑐𝑎𝑡𝑢𝑟-𝑏ℎ𝑢𝑗𝑒𝑛𝑎). 𝐴𝑓𝑡𝑒𝑟 𝑟𝑒𝑣𝑒𝑎𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑓𝑜𝑟𝑚, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡𝑖𝑜𝑛𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎, 𝑎𝑔𝑎𝑖𝑛 𝑎𝑠𝑠𝑢𝑚𝑒𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 (𝑚ā𝑛𝑢ṣ𝑎𝑚 𝑟ū𝑝𝑎𝑚). 𝑇ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑓𝑒𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑟𝑒 𝑐𝑒𝑟𝑡𝑎𝑖𝑛𝑙𝑦 𝑛𝑜𝑡 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑆𝑜𝑚𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑛𝑑 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑟𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑀ā𝑦ā𝑣ā𝑑ī 𝑝ℎ𝑖𝑙𝑜𝑠𝑜𝑝ℎ𝑦 𝑞𝑢𝑜𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑙𝑙𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚 (3.29.21) 𝑡𝑜 𝑝𝑟𝑜𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛. 𝐴ℎ𝑎𝑚 𝑠𝑎𝑟𝑣𝑒ṣ𝑢 𝑏ℎū𝑡𝑒ṣ𝑢 𝑏ℎū𝑡ā𝑡𝑚ā𝑣𝑎𝑠𝑡ℎ𝑖𝑡𝑎ḥ 𝑠𝑎𝑑ā: “𝑇ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦.” 𝑊𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑏𝑒𝑡𝑡𝑒𝑟 𝑡𝑎𝑘𝑒 𝑛𝑜𝑡𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑎𝑟𝑡𝑖𝑐𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑎𝑖ṣṇ𝑎𝑣𝑎 ā𝑐ā𝑟𝑦𝑎𝑠 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝐽ī𝑣𝑎 𝐺𝑜𝑠𝑣ā𝑚ī 𝑎𝑛𝑑 𝑉𝑖ś𝑣𝑎𝑛ā𝑡ℎ𝑎 𝐶𝑎𝑘𝑟𝑎𝑣𝑎𝑟𝑡ī Ṭℎā𝑘𝑢𝑟𝑎 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑒𝑎𝑑 𝑜𝑓 𝑓𝑜𝑙𝑙𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑝𝑟𝑒𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑢𝑛𝑎𝑢𝑡ℎ𝑜𝑟𝑖𝑧𝑒𝑑 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎. 𝐽ī𝑣𝑎 𝐺𝑜𝑠𝑣ā𝑚ī, 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑒𝑛𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒, 𝑠𝑎𝑦𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑖𝑛 𝐻𝑖𝑠 𝑝𝑙𝑒𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑒𝑥𝑝𝑎𝑛𝑠𝑖𝑜𝑛 𝑎𝑠 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā, 𝑖𝑠 𝑠𝑖𝑡𝑢𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑜𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑜𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑠𝑜 𝑎𝑛𝑦 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑠𝑖𝑚𝑝𝑙𝑦 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑠 ℎ𝑖𝑠 𝑎𝑡𝑡𝑒𝑛𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑟𝑐ā-𝑚ū𝑟𝑡𝑖, 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑑𝑜𝑒𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑖𝑠 𝑢𝑠𝑒𝑙𝑒𝑠𝑠𝑙𝑦 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑟𝑒𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑠 𝑜𝑓 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑖𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑜𝑤𝑒𝑠𝑡 𝑠𝑡𝑎𝑔𝑒. 𝑇ℎ𝑒 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑠 𝑚𝑜𝑟𝑒 𝑎𝑡𝑡𝑒𝑛𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝐷𝑒𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑛 𝑡𝑜 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠, 𝑠𝑜 𝑉𝑖ś𝑣𝑎𝑛ā𝑡ℎ𝑎 𝐶𝑎𝑘𝑟𝑎𝑣𝑎𝑟𝑡ī Ṭℎā𝑘𝑢𝑟𝑎 𝑤𝑎𝑟𝑛𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑠𝑜𝑟𝑡 𝑜𝑓 𝑚𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑟𝑟𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑. 𝐴 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑠𝑒𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒’𝑠 ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡 𝑎𝑠 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā, 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑚𝑏𝑜𝑑𝑖𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑; 𝑠𝑜 𝑎𝑠 𝑜𝑛𝑒 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟𝑠 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, ℎ𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑠𝑖𝑚𝑖𝑙𝑎𝑟𝑙𝑦 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑒𝑟𝑙𝑦 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑒𝑎𝑐ℎ 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑛 𝑤ℎ𝑖𝑐ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā 𝑑𝑤𝑒𝑙𝑙𝑠. 𝐸𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑏𝑒 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑛 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑒𝑟 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑛𝑜𝑡 𝑏𝑒 𝑛𝑒𝑔𝑙𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑠𝑎𝑦 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑠𝑖𝑛𝑐𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑖𝑠 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑤ℎ𝑒𝑟𝑒, 𝑤ℎ𝑦 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑜𝑛𝑒 𝑟𝑒𝑠𝑡𝑟𝑖𝑐𝑡 ℎ𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝? 𝐵𝑢𝑡 𝑖𝑓 𝐺𝑜𝑑 𝑖𝑠 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑤ℎ𝑒𝑟𝑒, 𝑖𝑠 𝐻𝑒 𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑟 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐷𝑒𝑖𝑡𝑦? 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑓𝑖𝑔ℎ𝑡 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑜𝑛𝑒 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑝𝑒𝑟𝑝𝑒𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝑎 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑒𝑐𝑡 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑖𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑐𝑖𝑜𝑢𝑠𝑛𝑒𝑠𝑠 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑙𝑙-𝑝𝑒𝑟𝑣𝑎𝑑𝑖𝑛𝑔, 𝑎𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā. 𝗔𝗹𝘁𝗵𝗼𝘂𝗴𝗵 𝗛𝗶𝘀 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗻𝗮𝗹 𝗮𝗯𝗼𝗱𝗲 𝗶𝘀 𝗚𝗼𝗹𝗼𝗸𝗮 𝗩ṛ𝗻𝗱ā𝘃𝗮𝗻𝗮 𝗮𝗻𝗱 𝗛𝗲 𝗶𝘀 𝗮𝗹𝘄𝗮𝘆𝘀 𝘀𝘁𝗮𝘆𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗲, 𝗯𝘆 𝗛𝗶𝘀 𝗱𝗶𝗳𝗳𝗲𝗿𝗲𝗻𝘁 𝗺𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝘀 𝗼𝗳 𝗲𝗻𝗲𝗿𝗴𝘆 𝗮𝗻𝗱 𝗯𝘆 𝗛𝗶𝘀 𝗽𝗹𝗲𝗻𝗮𝗿𝘆 𝗲𝘅𝗽𝗮𝗻𝘀𝗶𝗼𝗻 (𝑽𝒊𝒔𝒉𝒏𝒖 𝒓𝒖𝒅𝒓𝒂 𝒆𝒕𝒄) 𝗛𝗲 𝗶𝘀 𝗽𝗿𝗲𝘀𝗲𝗻𝘁 𝗲𝘃𝗲𝗿𝘆𝘄𝗵𝗲𝗿𝗲 𝗶𝗻 𝗮𝗹𝗹 𝗽𝗮𝗿𝘁𝘀 𝗼𝗳 𝘁𝗵𝗲 𝗺𝗮𝘁𝗲𝗿𝗶𝗮𝗹 𝗮𝗻𝗱 𝘀𝗽𝗶𝗿𝗶𝘁𝘂𝗮𝗹 𝗰𝗿𝗲𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻!. ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes #Devotional #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ

#🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes #inspirational ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥

##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #inspirational #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്