Part-10 മഴ മിഴി ✍️.... ആ നേരം അവളെ കൊല്ലാനുള്ള പക അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആളി. ആ നേരത്തു മറ്റൊന്ന് കൂടി സംഭവിച്ചു..പുതുക്കി പണിഞ്ഞ ഇളയന്നൂർ മനയുടെ വടക്കു ഭാഗത്തായി വർഷങ്ങളായി പൊളിക്കാതെ അടച്ചു പൂട്ടി  ഇട്ടിരുന്ന  നിലവാറയുടെ ഉള്ളിൽ  കഴിഞ്ഞിരുന്ന   തിളങ്ങുന്ന നീല കണ്ണുകളോടെഉള്ള ഒരു  വലിയ കരി നാഗം മച്ചീനിയിൽ കൂടി ഈഴഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അത്‌ ഈഴഞ്ഞു പുറത്തു എത്തിയതും  അത്യുഗ്രമായ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആ നിലവറ നിലം പതിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടു എല്ലാരും ഞെട്ടി നിന്നു.. ആ നേരം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പല മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചു..തിളക്കമാർന്നു നിന്ന സൂര്യൻ പതിയെ  മങ്ങി കൊണ്ട്   മേഘകെട്ടുകളിലേക്ക് ഒളിച്ചു.. അന്തരീക്ഷം മ്ലാന മൂകമായി കാണപ്പെട്ടു.. മരച്ചില്ലകളിൽ വീശിയടിച്ച ചെറു കാറ്റു പോലും   പെട്ടന്ന് നിശ്ചലമായി.. അപ്പോഴും പ്രകൃതിയുടെ ഈ മാറ്റം ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ  ആളുകൾ നിലം പരിഷായി കിടക്കുന്ന  നിലവറയെ കുറിച്ച് വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുക ആയിരുന്നു. അവിടേക്കു വല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ ശാലുമ്മ കടന്നു വന്നു.. മുടി അഴിച്ചിട്ടു നെറ്റിയിലെ ചുവന്ന വട്ടപൊട്ടു പടർന്നു വല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ വരുന്ന അവരെ ആളുകൾ  പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. കാഴ്ചകണാൻ  ന്താ ഇവിടെ ആരേലും തുണിയില്ലാണ്ട് നിൽക്കുന്നോ? അവർ ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചതും പലരും അതിഷ്ടമാകാതെ അവരെ നോക്കി കൊണ്ട് പുറത്തേക്കു നടന്നു. "അലവലാതികൾ ആരോടും ചോദിക്കുകയും പറയുകയും  ഒന്നും വേണ്ട എന്തേലും ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഇങ്ങ് കേറിക്കോളും.." "ആരാന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത്‌ പിടിക്കുമ്പോൾ കാണാൻ  നല്ല ചേലാണെന്ന പോലെയാ ഓരോന്നുങ്ങടെ നിൽപ്പും ഭാവവും." "വൃത്തികെട്ടതുങ്ങൾ..." ഇതുവരെ എന്നെ എതിർത്തു നിലക്കാത്ത തെണ്ടികൾ ഇന്ന് എന്നെ എതിർത്തു അവൾക്ക് ചാടി പോകാൻ ഒത്താശ ചെയ്തു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്നോടുള്ള എല്ലാത്തിന്റെയും പഴയ ഭയം അങ്ങ് മാറിയിട്ടുണ്ട്. ആ ഭയം എങ്ങനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരണമെന്ന് എനിക്കറിയാം. നാട്ടിൽ പോയ ആ സുണേഷ് ഇങ്ങു വരട്ടെ. ഇവറ്റകൾക്കൊക്കെ ഈ ശാലിനി ആരാണെന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ. അവർ പിറു പിറുത്തു  കൊണ്ട് നിന്നപ്പോഴാണ് അവിടെയൊക്കെ നാണി അമ്മ കടന്നുവന്നത്. "ശിവ ശിവ..." വലിയ അനർത്ഥം തന്നെയാണ് കൊച്ചമ്മേ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാലങ്ങളായി ഒരു കേടുപാടുകളും കൂടാതെ ഇരുന്ന നിലവറയാണിത്. ഈ ഇളയന്നൂർ മന പുതുക്കി പണിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മേമന ഇല്ലത്തെ രാമൻ ഭട്ടത്തിരി പറഞ്ഞത് ഇല്ലം പുതുക്കി പണിഞ്ഞാലും ഈ നിലവറ മാത്രം അങ്ങനെ വിട്ടേക്കണം എന്നല്ലേ.. കൊച്ചമ്മേ..? അന്നത് രാമൻ ഭട്ടത്തിരി പറയുമ്പോൾ കൊച്ചമ്മ അതിനെ എതിർത്തു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭട്ടത്തിരി പറഞ്ഞത്   കൊച്ചാമ്മയ്ക്ക് ഓർമ്മ ഇല്ലേ. സമയം ആകുമ്പോൾ ഈ നിലവറ  സ്വയം ഭൂമിയെ പുൽകും എന്ന്. അന്ന് ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ  ക്ഷയം ആരംഭിക്കും എന്ന്. ആ നേരം ശാലുമ്മ ശെരിക്കും ഞെട്ടി നാണിയെ നോക്കി. അവര് പറഞ്ഞത് നേര് ആയിരുന്നിട്ട് കൂടിയും ശാലുമ്മ അവരോട് കയർത്തു സംസാരിച്ചു. അവരെ കണ്ണുപൊട്ടുന്ന തെറി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്  അകത്തേക്ക് അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ കാർകൂന്തലോടെ  കയറിപ്പോകുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ ഭൂമിയോടും അവൾക്ക് ഒപ്പം വന്നവരോടുമുള്ള രോക്ഷം ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിലവറയെ സംബന്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് അവരുടെ ശ്രദ്ധ പോയതുമില്ല.. വരാനിരിക്കുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെ കുറിച്ച് ആ നേരം അവർക്ക് യാതൊരുവിധ  ബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനപ്പൂർവ്വം ഭട്ടതിരിയുടെ വാക്കുകൾ അവർ മറന്നിരുന്നു. ***** അതെ...വണ്ടി ഒന്ന് നിർത്തുവോ? എന്താ.. ന്തേലും വാങ്ങണോ ഭൂമി.. വേണ്ട...ചേട്ടായിമാരെ. എന്നെ ഇവിടെ ബസ്റ്റോപ്പിൽ വിട്ടാൽ മതി. ഞാൻ ഇവിടുന്ന് കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം. മൂവരും തിരിഞ്ഞു ഭൂമിയെ ഒന്ന് നോക്കി ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. പോകാനോ... അതും  ഈ സിറ്റുവേഷനിൽ. കൂടെ വരാൻ വിളിച്ചപ്പോഴേ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞാരുന്നല്ലോ.. ഇവിടുന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം വരുവാണെങ്കിൽ  അത്‌ ഞങ്ങടെ തറവാട്ടിലേക്ക് ആയിരിക്കണമെന്ന്. അതിനു ഭൂമി സമ്മതിച്ചത് അല്ലെ. അത്‌ ഞാൻ അപ്പോൾ അവിടുന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാൽ മതി ആലോചിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്. "ഹാ എന്താ ഭൂമി ഇത്.. നമ്മൾ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ ആ വാക്കിന് വില വേണ്ടേ." "അങ്ങനെ വാക്കിന് വിലയില്ലാത്ത ആളൊന്നുമല്ലല്ലോ ഭൂമി. അതുകൊണ്ട് തത്കാലം ഭൂമി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകുന്നില്ല." "ഞങ്ങളോടൊപ്പം കളിയാട്ടു മനയിലേക്കാണ് വരുന്നത്." "അയ്യോ... അതൊന്നും വേണ്ടാ ചേട്ടായി മാരെ." ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം  വന്നാൽ അത്‌ നിങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രശ്നമാകും. ശാലുമ്മ ഉറപ്പായും  എന്നെ തേടി അവിടെയും എത്തും ഞാൻ കാരണം നിങ്ങൾക്ക് കൂടി ഒരു പ്രശ്നം എന്തിനാണ്. "എന്ത്‌ പ്രശ്നം ഒരു പ്രേശ്നവും ഇല്ല ഭൂമി.." ഇതിലും എത്രയോ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഉള്ളത് അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ സിമ്പിൾ ആയിട്ട് അല്ലെ  പരിഹരിക്കുന്നത്. എന്തായാലും ഞങ്ങൾ ജാനിയോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.. ഞങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം ഭൂമി കൂടി ഉണ്ടെന്നു. തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് അവൾ അവിടെ. മിഥുൻ പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും അത് ശരി വെക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. "സത്യമാ ഭൂമി." "തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് അവിടെ എല്ലാവരും." "താൻ ഇനി വേറെ ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കേണ്ട.." "എന്നാലും." "ഒരേന്നാലും ഇല്ലാട്ടോ.." താൻ ധൈര്യമായിട്ട് ഇരിക്കാടോ.. തന്നെ ഞങ്ങടെ നാട്ടിൽ കേറി ഒരുത്തരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല. തനിക്ക് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാം. ശ്രീരാജ് കൂടി പറഞ്ഞതും പിന്നീട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ  ഇരുന്നു. ഈ സമയം  മഹാദേവപുരത്തെ വലിയ കാവടത്തിനു മുന്നിൽ കൂട്ടുകാർക്ക് ഒപ്പം ഇരിക്കുകയാണ് അമനും സംഘവും. അമൻ അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് അവന്റെ ആ ബുള്ളറ്റിൽ ചാരിയുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ അറിയാം. "ഡാ... അമ.." "നീ ഒന്ന് അടങ്ങേടാ.." "നമുക്ക് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാം.." "പരിഹാരമില്ലാത്ത പ്രേശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലെല്ലോ." അരുൺ പറയുമ്പോൾ അവൻ വല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി ചീറി. നീയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി എന്നോട് ഇതു തന്നെയാ പറയുന്നേ. നീയൊക്കെ എന്തേലും ചെയ്യുമോ അതുമില്ല ചെയ്യാൻ പോകുന്ന എന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കുമോ അതുമില്ല. നമ്മടെ കുടുംബത്തിന്റെ  അഭിമാനം കളഞ്ഞാവന്മാര് ഇപ്പോഴും പുറത്തു വിലസി നടക്കുവാണ്. ഇതുവരെ അവമാർക്ക് നേരെ ഒരു ചെറു വിരൽ ചലിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചോ... ബാലേച്ചിയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം തിരികെ കൊണ്ടു വരാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? പിന്നെ ആ പെണ്ണ് അവളെ വെറുതെ വിടാൻ ആണോ നീയൊക്കെ പറയുന്നത്. അങ്ങനെ അല്ലേടാ അമ... നമുക്ക് എടുത്തു ചാടി ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. കാത്തിരുന്നു വേണം അവന്മാർക്ക് ഇട്ടു പണിയാൻ. ഇപ്പൊ പണിഞ്ഞാൽ അവന്മാരു ഒരു പണി പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആ കൊടുക്കുന്ന പണി ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിച്ച രീതിയിൽ ഏശില്ല. അവന്മാർക്കിട്ട് പണിയുമ്പോൾ അത് ഓർക്കപ്പുറത്തു ഉള്ളതായിരിക്കണം. ആ പണിയിൽ നിന്നും അവന്മാരു പെട്ടെന്നൊന്നും ഊരി വരരുത്. അതുപോലെ ഒരു പണി വേണം അവന്മാർക്കിട്ടു പണിയാൻ. "നേരാടാ അമ.." നമ്മൾ ഇപ്പോൾ സ്വല്പം കാത്തിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. പയ്യെ തിന്നാൽ പനയും തിന്നാമെന്നാണല്ലോ  പറയുന്നത്. "എന്തായാലും നമുക്ക് അല്പം ഒന്ന് കത്തിരിക്കാടാ." പിന്നെ തത്കാലം നിനക്ക് ഒന്ന് തൃപ്തി വരാനായിട്ട് നീ പറഞ്ഞ ആ പെണ്ണില്ലേ അവൾക്ക് നമുക്ക് നല്ലൊരു പണി കൊടുക്കാം. "എന്ത അതു പോരെ നിനക്കിപ്പോൾ." അമൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബുള്ളറ്റിൽ ചാരി ആ നിൽപ് അങ്ങനെ നിന്നു. അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇങ്ങനെ കാത്തിരുന്നു പണി കൊടുക്കുന്നതിനോട് ഒട്ടും താല്പര്യം ഇല്ല. അവനു സ്പോട്ടിൽ തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുക്കണം അങ്ങനെ കൊടുത്താണ് അവനു ശീലവും.. ഇതിപ്പോൾ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു പണി കിട്ടിയിട്ട് തിരിച്ചു കൊടുക്കാതെ ഇങ്ങനെ നീണ്ടു പോകുന്നത്. കൂടെയുള്ളവർ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറയുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്ത അമർഷം ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ അമർഷത്തോടെ അവൻ നിൽക്കുമ്പോൾ ആണ് അവിടേക്കു  മിഥുന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും വണ്ടി വന്നത്. ആ നേരം പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ നോക്കി ഇരുന്ന ഭൂമിയുടെ കണ്ണുകൾ മഹാദേവപുരം എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്ന ബോർഡിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. അത്രയും നേരം പുറം കാഴ്ചകളിൽ മയങ്ങി ഇരുന്നവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂർത്തു വന്നു. അവൾ വല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ ആ ബോർഡിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണിമാ ചലിപ്പിക്കാതെ തുറിച്ചു നോക്കി ഇരുന്നുപോയി. ആ നേരം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഏറി. മിടിച്ചുയരുന്ന തന്റെ ഹൃദയതാളം പുറത്തേക്കു കേൾക്കും എന്നവൾക്ക് തോന്നി പോയി.. ഈ സമയം കാളിയാട്ട് മനയിൽ അവൾ വരുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി കിച്ചണിൽ ഗംഭീര സദ്യ തന്നെ ഒരുക്കുകയാണ് എല്ലാവരും കൂടി. ജാനി മോളെ.. മക്കടെ കൂട്ടുകാരിയ്ക്കു നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണ രീതിയൊക്കെ ഇഷ്ടം ആകുമോ? അതോ ഡെയിലി നോൺ വെജ് ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരുമോ? ഇവിടെ സൺ‌ഡേ മാത്രമേ നോൺ വെജ് ഉണ്ടാക്കു. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ ഡെയിലി നോൺവെജ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച്  ഉത്തര ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കി. "ശിവ...ശിവ.." "നമുക്ക് അത് പറ്റില്ല.." കാവും അമ്പലവും ഒക്കെ ഉള്ള മന ആണിത്.. ഇവിടെ എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. അതൊക്കെ വിട്ടു ..ദിവസവും നോൺ വെജ് വെക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത്‌  പറ്റില്ല.. എന്റെ അമ്മേ അതിനു അവൾ അങ്ങനെ ആണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞോ. അമ്മയും അമ്മായിമാരും  വലിയമ്മയും കുഞ്ഞമ്മമാരും ഒന്നും കരുതും പോലേ അല്ല അവൾ. അവൾക്ക് അങ്ങനെ ഇന്നത് വേണമെന്നോ വേണ്ട എന്നോ ഒന്നും  ഇല്ല. ഞാനിങ്ങനെ വായിട്ടലച്ചു പറയുന്നതിലും നല്ലത് അവൾ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകും. അവൾ ഒരു പാവം ആണെന്ന്.. "കണ്ടോ ഉത്തരേ.." ആരോടും ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാത്ത നിന്റെ മോള് ആ കുട്ടിയുടെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ മാത്രം ഉരിയാടുന്നത്. അപ്പോൾ തന്നെ അതിന്നു മനസ്സിലായില്ലേ ആ കുട്ടി മിടുക്കി ആണെന്ന്. ലക്ഷ്മി ഏട്ടത്തി ആ പറഞ്ഞത് നേരാട്ടോ. "വായും നാക്കും ഇല്ലാത്ത പെണ്ണിന്റെ  വാ സമർഥ്യം കണ്ടോ.." 'ഇവളെ ആരാ മിണ്ട പൂച്ച എന്ന് പറഞ്ഞെ." അവൾ ആ നേരം അമ്മയെ നോക്കി പിണങ്ങി മുഖവും വീർപ്പിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കുളക്കരയിൽ തുണി അലക്കി കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് മൃദുല അവൾക്ക് അരികിൽ എന്തോ കാര്യമായി പറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് അഞ്ജുവും മിത്രയും. ചേച്ചിക്ക് പേടിയുണ്ടോ? ആരെ? ആ മഹാദേവർമഠത്തിലെ.. ആ പടകളെ. ആ നേരം മിത്ര മിണ്ടാതെ അൽപനേരം ഇരുന്നു. ന്ത...മിത്രച്ചി... ചേച്ചിക്കും പേടി ഉണ്ടല്ലേ അവരെ... "പേടി അല്ല.." "പിന്നെ." "വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പ് ആണ്.." ശകലം പോലും കരുണയും സഹതാപവും തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ട് ഇല്ലാത്ത ആ കൂട്ടങ്ങളോട്. അവറ്റകളൊക്കെ മനുഷ്യ ജന്മങ്ങൾ ആണോ? മനുഷ്യ ജന്മത്തിൽ പിറന്ന അസുരന്മാർ.!! എന്നാലേ ഒരിക്കൽ ചേച്ചി കണ്ടോ  അവറ്റകളെ നിഗ്രഹിക്കാനായി സാക്ഷാൽ കാളി തന്നെ അവതരിക്കും. അഞ്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നോക്കിയത് മുകളിലെ പടിക്കെട്ടിൽ നിന്നു തങ്ങളെ നോക്കുന്ന ജാനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആയിരുന്നു. ആ നേരം ഉദയ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി തിളങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. തുടരും വായിച്ചിട്ട് എല്ലാരും അഭിപ്രായം പറയണെ. പറഞ്ഞില്ലേൽ സ്റ്റോറി വൈകും. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ