പഴയ വീട് വിൽക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി സാധനങ്ങൾ മാറ്റുമ്പോഴാണ് ആ പഴയ ട്രങ്ക് പെട്ടി ഞാൻ തുറന്നത്. അതിനുള്ളിൽ പൊടിപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ഡയറി കണ്ടപ്പോൾ നെഞ്ചിലൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ആ പേജുകൾക്കിടയിൽ അവൾ വച്ച മയിൽപ്പീലിക്ക് ഒരു വാട്ടവുമില്ലായിരുന്നു. ​ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ കൈമാറിയ ചെറിയ കുറിപ്പുകളും, ആരും കേൾക്കാതെ പറഞ്ഞ സ്വകാര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു കാലം. ​പിരിയുന്ന അന്ന് അവൾ എന്നോട് ഒരു കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് നടക്കാൻ വിധിച്ച വഴികൾ ഇത്രയൊക്കെയേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. പക്ഷേ, നീ നോക്കുന്ന ഓരോ മഴവില്ലിലും എന്റെ ഒരു ചിരിയുണ്ടാകും." ​എനിക്കന്ന് കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പിന്നീട് പല തിരക്കുകളിലേക്ക് ഞാൻ മാറി. പുതിയ മനുഷ്യർ, പുതിയ ഇടങ്ങൾ. പക്ഷേ, എപ്പോഴൊക്കെ മഴ പെയ്യുന്നുവോ, അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സ് അറിയാതെ ആ പഴയ ഇടവഴിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നു. ​ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ അവൾ പണ്ട് പെൻസിൽ കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു വരിയുണ്ട്. മങ്ങിപ്പോയ ആ അക്ഷരങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ചപ്പോൾ ഉള്ളുലഞ്ഞു പോയി. ​"നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കില്ല. കാരണം, നിന്നിലൂടെയാണ് ഞാൻ പ്രണയിക്കാൻ പഠിച്ചത്. നമുക്കിടയിൽ ദൂരമുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ഓർമ്മകൾക്ക് മരണമില്ലല്ലോ..." ​ജനാലയ്ക്കൽ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, എവിടെയോ ഇരുന്ന് അവളും ഈ മഴ കാണുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ മോഹിച്ചു. ചില നഷ്ടങ്ങൾ ഒരു നീറ്റലായി കൂടെയുണ്ടാകും, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു പാട്ടുപോലെ... ഇടയ്ക്കൊക്കെ മൂളാൻ മാത്രം കഴിയുന്ന ഒരു പാട്ട്. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ