#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _47 ✍️ രചന - Aniprasad. വാസുക്കുട്ടൻഭീതിയോടെ തറയിൽ നിന്നെണീറ്റ് പിന്തിരിഞ്ഞോടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ബെന്നിച്ചൻ പിന്നിൽ നിന്ന് അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു തിരിച്ചു. "എങ്ങോട്ടാടാ നീ രക്ഷപ്പെട്ടു ഓടാൻ പോകുന്നെ.നിന്നെ കെട്ടിയെടുക്കാൻ പോകുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെ തിരക്കി ആരിരിയ്ക്കുന്നെടാ തെണ്ടീ. നിനക്ക് കൊടുവത്തൂർ നിൽക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലെങ്കിൽ പോലീസ് ഇപ്പൊ എത്തും. നീ അവർക്കൊപ്പം പൊയ്ക്കോ..." പിടിവലിയ്ക്കിടയിൽ വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് താഴെ വീണുപോയ കിറ്റ് രവികുമാർ എടുത്ത്‌ തുറന്ന് നോക്കി. അതിൽ നാലോ അഞ്ചോ പൊറോട്ടയും ചെറിയൊരു പായ്ക്കിങ് കിറ്റിൽ കുറച്ച് സാമ്പാറും പൊതിഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്.ഒരു കൊച്ച് കുപ്പിയിൽ കുടിയ്ക്കാനുള്ള വെള്ളവും കാണാം. "ഇത് ആരുടെ അടിയന്തിരത്തിനു കഴുവേറ്റാൻ കൊണ്ട് പോവാടാ... അവൻ ഏത് പാതാളത്തിലാടാ പോയി ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്. മര്യാദയ്ക്ക് പറഞ്ഞോ " രവികുമാർ കിറ്റ് നിലത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടിട്ട് വാസുക്കുട്ടന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു. "എനിയ്ക്കൊന്നും അറിയില്ല. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..." വാസുക്കുട്ടൻ അവരെയെല്ലാം മാറി മാറി നോക്കികൊണ്ട് കയ്യെടുത്ത്‌ തൊഴുതു. "നിർത്തെടാ നിന്റെ നാടകം.. ഇവന്മാരൊക്കെ ചേർന്ന് നിന്നെ ആറ്റിലെ ചെളിയിൽ ചവിട്ടി താഴ്ത്തേണ്ടെന്നുണ്ടെങ്കിൽ മര്യാദയ്ക്ക് പറഞ്ഞോ.. നീ ഈ പാർസൽ ആർക്ക് കൊണ്ട് പോവുകയാ.. അവൻ,നിന്റെ എസ്തപ്പാൻ എവിടെയാ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്... സത്യം പറഞ്ഞാൽ പോലീസുകാർക്കൊപ്പം പോകാതെ നിനക്ക് ജീവനും കൊണ്ട് പോകാം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ കൊണ്ട് പോയി പോലീസുകാർ ചവിട്ടി പിഴിഞ്ഞിട്ട് സത്യം പറയിപ്പിയ്ക്കും. ഏത് വേണമെന്ന് നീ തീരുമാനിച്ചോ." കരുണൻ അവന്റെ മുൻപിലേക്ക് വന്നു നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സത്യമാ കരുണേട്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. ആശാൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാൻ മേല.." അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ആശാനോ.. ആരുടെ ആശാനെടാ.. ആ ചെകുത്താന്റെ കുടിപ്പള്ളി കൂടത്തിൽ ആയിരുന്നോ നിന്നെ നിന്റെ വീട്ടുകാർ കൊണ്ട് ചെന്ന് എഴുത്തിനിരുത്തിയത്.. മിണ്ടി പോകരുത് ഇനിയാ വാക്ക്. അവനെ പോലൊരു ചെകുത്താന് ചേർന്ന പദമല്ല അത്.അവന്റൊരു ആശാൻ..." ബെന്നിച്ചൻ അവന്റെ തലയിൽ ഒരു കിഴുക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. "വാസുക്കുട്ടാ.. മോനേ, ആ ചെറ്റയുടെ വലം കയ്യായ നീയിനി അവനെവിടെയുണ്ടെന്ന് പറയാതെ ഇവിടെ നിന്ന് ഒരടി മുന്നോട്ട് പോകാമെന്നു കരുതേണ്ട... പത്തിരുപത്തഞ്ചു വർഷം നിന്നെ പോറ്റിയ ഈ മണ്ണിനേയും, നിന്നെ സ്നേഹിച്ച ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരെയും കണ്ണടച്ചു തുറക്കും മുൻപ് ചതിച്ചിട്ട് മറുകണ്ടം ചാടിപോയ നിന്നോട് ഈ വിധമൊന്നും അല്ല സംസാരിയ്ക്കേണ്ടത് എന്ന് എനിയ്ക്കറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല... നിന്റെ മുഖമടച്ചു ഒരെണ്ണം തന്നാൽ പിന്നെ നീ കൊടുവത്തൂരെന്നല്ല ഈ ഭൂമിയിൽ പോലും കാണില്ല. അത് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടെന്നുണ്ടെങ്കിൽ പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞോ, അവനീ ഭൂമിയിലുള്ള ഏത് മാളത്തിലാ പോയി ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്... നിനക്കറിയില്ലെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞേക്കല്ലേ. ഞങ്ങൾ അത് സമ്മതിച്ചു തരില്ല." കരുണൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റാതെ നിന്നു. "ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാ കരുണേട്ടാ.. എസ്തപ്പാൻ ആശാ..." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അബദ്ധം പറ്റിയത് പോലെ വാസുക്കുട്ടൻ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. പിന്നെ തുടർന്നു. "എസ്തപ്പാൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല. ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കാനായി പോയിട്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ തവണയേ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അതും രാത്രി അവരുടെ വീട്ടിൽ വച്ച്.." "അവനാ വീട്ടിലുണ്ടെന്ന് നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അല്ലേടാ ചീമ പ്പന്നീ... എന്നിട്ട് എന്തുകൊണ്ട് നീ ആ വിവരം ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചില്ല. അവൻ അവിടെ ഉണ്ടെന്നുള്ള ഒരു സൂചനയെങ്കിലും നീ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ അവരെ കൊല്ലാതെ ഞങ്ങൾ കാത്തോളുമായിരുന്നല്ലോടാ... അതെങ്കിലും ഈ നാട്ടിലെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നീ ചെയ്തില്ലല്ലോടാ, പരനാറീ.." റോബിച്ചന് അവന്റെ മുഖത്തൊരെണ്ണം കൊടുക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു രോഷം അടക്കി. "ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാ റോബിച്ചാ.. എനിയ്ക്കറിയില്ല അയാൾ എവിടെ പോയെന്ന്. അയാൾ ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ കൊന്നുകളയുമെന്നായിരുന്നു അയാൾ പറഞ്ഞത്. പിന്നയാളുടെ മുമ്പിൽ ചെന്ന് പെടാതിരിയ്ക്കാനാ ഞാനിവിടം വിട്ടു പോയത്..." "ഒന്ന് കൂടി ഞാൻ പറയുവാ.. ഇനി കള്ളത്തരം പറയാൻ നീ വായ തുറന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ.." ബെന്നിച്ചൻ പുറം കൈ വീശിയെങ്കിലും അടി അവന്റെ മുഖത്തേൽക്കും മുമ്പ് നിർത്തിക്കളഞ്ഞു. "പിന്നെ ആർക്ക് പിണ്ഡം വയ്ക്കാനാടാ നീയീ പൊറോട്ടയും കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്.. അവന് കുടിയ്ക്കാൻ കൊടുക്കാനല്ലേടാ ഈ വെള്ളം നീ ചുമന്നോണ്ട് നടക്കുന്നത്.. നായേ.. എന്നിട്ട് അവനെവിടുണ്ടെന്ന് അവനറിയില്ല പോലും..." "ഇതെനിയ്ക്ക് തിന്നാനാ റോബിച്ചാ. ഇവിടുന്ന് നാട് വിട്ടു പോയിട്ട് രണ്ടും മൂന്നും ദിവസം കൂടുമ്പോഴാ ഞാനെന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കുന്നെ... അതും ആരോടെങ്കിലും ഇരന്ന്... എനിയ്ക്ക് പേടിയാരുന്നു അയാടെ മുമ്പിൽ ചെന്ന് പെടുമോ എന്നോർത്ത്‌..." "പിന്നെ നിന്റെ പേടി ഇപ്പൊ എങ്ങിനെ മാറിയെടാ മര വാഴേ... അവൻ ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയെന്ന് കരുതിയോ നീ.." "ഇല്ല. അയാളെന്നെ കൊല്ലുന്നെങ്കിൽ കൊന്നോട്ടെ... ഇനിയും പട്ടിണി കിടന്ന് ചാവാൻ എനിയ്ക്ക് വയ്യ. ഇവിടാരുന്നെങ്കിൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ജോലിചെയ്യിപ്പിച്ചിട്ട് എനിയ്ക്ക് കഴിയ്ക്കാനെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തരുമായിരുന്നു." അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കരുണന് അവനോട് സഹതാപം തോന്നി. അവന്റെ നോട്ടം നിലത്ത്‌ വീണു കിടക്കുന്ന ആഹാരത്തിലായിരുന്നു. "ബെന്നിച്ചാ, അവന്റെ കയ്യിലെ പിടി വിട്ടേക്ക്.." കരുണൻ പറഞ്ഞു. "അവന് വിശപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ആഹാരം കഴിച്ചോട്ടെ.. വാസുക്കുട്ടൻ വന്നാലുടൻ പോലീസിൽ അറിയിച്ചേക്കണം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അവർ തന്ന നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്ക്." ബെന്നിച്ചൻ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടിവിട്ടിട്ട് ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. വാസുക്കുട്ടൻ കുറച്ച് ദൂരേയ്ക്ക് മാറിയിരുന്നു ആഹാരം കഴിയ്ക്കവേ റോബിച്ചൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു. "അവനെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ പോലീസ് ഇപ്പോൾ എത്തും. അവൻ ഓടിപ്പോകാതെ നോക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." കോൾ കട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ട് റോബിച്ചൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി അറിയിച്ചു. അവൻ ആഹാരം കഴിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ പോലീസ് വരാൻ പോകുന്ന കാര്യം റോബിച്ചൻ അവനോട് പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻപോലീസിനോട് പറഞ്ഞോളാം. എനിയ്ക്കെന്റെ ജീവൻ മാത്രം മതി." അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ഒച്ച ഇടറിയിരുന്നു. ജീവിയ്ക്കാനും, സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിച്ചെടുക്കാനും വേണ്ടി ഒരു പാലായനം നടത്തിയിട്ട് തോറ്റു തിരിച്ചു വന്നവനെ പോലെ വാസുക്കുട്ടൻ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു. അര മണിയ്ക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലീസുകാർ വന്ന് കടത്തിൽ കയറ്റി വാസുക്കുട്ടനെ കുളമുടി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അതിന് ശേഷം ജോലി തുടരാനായി കരുണനും കൂട്ടരും കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് മടങ്ങി പോന്നു. ♦️ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു നല്ല ശക്തമായൊരു മഴ കിട്ടിയതോടെ ഇന്ന്‌ കൊണ്ട് കാട് വെട്ടുന്ന പണി നിർത്തിയ ശേഷം നാളെ മുതൽ മണ്ണിളക്കാനുള്ള പണി തുടങ്ങണമെന്ന് റോബിച്ചൻ തീരുമാനിച്ചു. ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് മീതെ കാർ മേഘങ്ങൾ അടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിനാൽ ഇനിയും മഴ കിട്ടാനുള്ള സാധ്യത കാണുന്നുണ്ട്. വൈകുന്നേരത്തോടെ അവർ അഞ്ച് പേരും ചേർന്ന് നടാനായി റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ നിന്ന് കുല വെട്ടിയ വാഴയുടെ നൂറോളം വിത്തുകൾ പിരിച്ചെടുത്തു വച്ചു. വാഴ തടം വെട്ടി നട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ സമയം പോലെ ഇട കിളച്ച് കൊടുത്താൽ മതി. അതിനോടൊപ്പം മറ്റു കൃഷികളും തുടരാൻ പറ്റും.. അവർ വാഴവിത്തുകൾ തങ്ങൾ വെട്ടി തെളിച്ച കൃഷിഭൂമിയിൽ വച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അമ്പിളി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവളെ കണ്ടതും റോബിച്ചന്റെ മുഖം വിടർന്നു. "ആഹാ.. നീയിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ. എന്നിട്ട് നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടെങ്ങും കണ്ടില്ലല്ലോടീ..വീട്ടിൽ വന്നയുടൻകേറിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങിക്കാണും ഉറക്ക ഭ്രാന്തി." അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. "ഞാനുറങ്ങിയൊന്നുമില്ല.. ഉച്ചയ്ക്കാ വന്നത്. ഞാനവിടൊരു വല്യ പണിയിലായിരുന്നു.. എല്ലാരും ജോലി തീർത്തെങ്കിൽ ഞാനൊരു കാര്യം കൊണ്ട് തരാം.." അമ്പിളി പറഞ്ഞു. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാനുള്ളതാണോടീ. ആണെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് വാ. കഴിച്ചിട്ട് ചെയ്താലും പണി നടക്കും." "എങ്കിൽ ഞാൻ ദാ വരുന്നു." അമ്പിളി വീട്ടിലേക്ക് പോയ ശേഷം ഒരു സ്റ്റീൽ ഉരുളി വാഴയില വെട്ടി അടച്ചു ഇടതു കൈവെള്ളയിൽ വച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. അവൾ അവിടേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ തന്നെ നല്ല കൊതിപ്പിയ്ക്കുന്ന ചിക്കൻ ബിരിയാണിയുടെ മണം അവിടെല്ലാം പടർന്നു. "നീ ആള് കൊള്ളാമല്ലോടീ. ഇതായിരുന്നോ നീ പറഞ്ഞ പണി.." റോബിച്ചൻ ഉരുളി മൂടിയിരുന്ന ഇലയുടെ തുമ്പ് പൊന്തിച്ചു നോക്കി. സലാഡും, അച്ചാറും എല്ലാം വെവ്വേറെ പാത്രങ്ങളിൽ അതിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട് അമ്പിളിയുടെ അമ്മ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി ഒരു കിറ്റിൽ പപ്പടം പൊള്ളിച്ചതും, അവർക്ക് കുടിയ്ക്കാനുള്ള കരിങ്ങാലി വെള്ളവും എടുത്തു കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "ആ ഗൗരിയേ കൂടി വിളിയ്ക്കാഞ്ഞത് എന്താരുന്നു മോളേ നീ.. അവള് കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേനെയല്ലോ.." എല്ലാവർക്കും ആഹാരം വിളമ്പാനായി ഇലവെട്ടി എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. "ഗൗരി ചേച്ചിയ്ക്ക് കടയിൽ ഇപ്പോൾ തിരക്കായിരിയ്ക്കില്ലേ അമ്മേ.. അവർക്കുള്ളത് ഞാൻ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തോളാം. അമ്മ കഴിക്കുന്നോ.." ഒരില എടുത്ത്‌ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "എനിയ്ക്ക് വേണ്ട. നീ അവർക്ക് വയറ് നിറച്ചു വിളമ്പി കൊടുക്ക്‌. ഞാനങ്ങ് വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലട്ടെ. അവിടിപ്പോൾ ഒരു കള്ളി പൂച്ച പൊറുതിയ്ക്ക് വന്നിട്ടുണ്ട്. കണ്ണ് തപ്പിയാൽ കേറി കട്ട് തിന്നു കളയും... ഒരു വക തുറന്ന് വയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല.. ആരോ ലോപ്പസ് കാണാതെ അക്കരെ നിന്ന് കടത്തു വള്ളത്തിൽ കേറ്റി വിട്ടതായിരിയ്ക്കും." കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി അപ്പോൾ തന്നെ മടങ്ങി പോന്നു. അമ്മ പോയപ്പോൾ അമ്പിളി മെല്ലെ റോബിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞ് മാറ്റാരെങ്കിലും തന്നെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഒരു ഇറച്ചി കഷ്ണം എടുത്ത്‌ അമ്പിളിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അമ്പിളി അവനെ, ബെന്നിച്ചൻഇടയ്ക്കിടെ തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ണ് കൊണ്ട് കാട്ടി കൊടുത്തു. "പോകാൻപറ അവനോട്. നിനക്ക് വേണേൽ നീയിത് പിടി.." അമ്പിളി പെട്ടന്ന് അത് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി വായിലിട്ടു. "ആരും കണ്ടില്ല കേട്ടോ.. നമ്മള് മൂന്നും അല്ലാതെ വേറേ ആരും അത് കണ്ടില്ല മക്കളേ.." രവികുമാർ കളിയാക്കും മട്ടിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്പിളിയ്ക്ക് നാണം വന്നു അവൾ കരുണന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് പാളി നോക്കുമ്പോൾ അവൻ അതൊന്നും കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്നു ആഹാരം കഴിയ്ക്കുകയാണ്. എന്നാലും അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "എല്ലാവരും ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് പാത്രങ്ങളെല്ലാം ഇവിടെ വച്ചിരുന്നാൽ മതി. ഞാൻ വന്ന് എടുത്തിട്ട് പൊയ്ക്കോളാം. കരുണേട്ടാ ഞാൻ കടയിലേക്ക് പോവാണേ.. ഗൗരിച്ചേച്ചിയ്ക്കുള്ളത് കൊടുക്കാൻ." അമ്പിളി വിളിച്ചു പറഞ്ഞ ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. "നിനക്കിപ്പോൾ സമാധാനമായല്ലോടാ ദുഷ്ടാ. കുറച്ച് നേരം കൂടി അവളിവിടിരുന്നുനമ്മൾക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ വിളമ്പി തന്നേനെ.." റോബിച്ചൻ കപട ദേഷ്യത്തോടെ രവികുമാറിനെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓ.. ആ പാവം അങ്ങിനെ ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട. നമ്മൾക്ക് വേണ്ടത് നമ്മളെടുത്ത്‌ കഴിയ്ക്കും. അല്ലേടാ മുരളീ.. നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യ്. നിനക്ക് അമ്പിളി അടുത്തിരുന്ന് വിളമ്പി തന്നേ കഴിയ്ക്കാൻ പറ്റൂ എന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനേ ഒരു താലി കെട്ടി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോടാ.. പിന്നല്ലാണ്ട്.." "സമയമായില്ലെടാ കുശുമ്പാ.. അതിനിനിയും നേരമുണ്ട്... എന്നിട്ട് മതി.." അമ്പിളിയുടെ കോഴ്‌സ് തീരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു അവൻ ഉദേശിച്ചത്. അവർ തമ്മിൽ കല്യാണക്കാര്യത്തിൽ ഏതാണ്ടൊക്കെ വാഗ്ദാനങ്ങളും, വാക്കാൽ കരാറുമൊക്കെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് കരുണന് മനസിലായി. "ഡാ റോബിനേ.. നാളെയും കാണും നിന്റെ പെണ്ണിന്റെ വക സ്‌പെഷ്യല്. നാളെ ചിക്കൻ വേണ്ട മട്ടൺ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞേക്കണേ. " കൈകഴുകുന്നതിനിടയിൽ മുരളി തമാശ പറഞ്ഞു. അവർ ആഹാരം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ജോലി നിർത്തി അവരവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. കരുണൻ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ കടയുടെ മുറ്റത്ത്‌ താൻ വരുന്ന വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ഗൗരിയും അമ്പിളിയും നിൽക്കുന്നത് അവനു കാണാമായിരുന്നു. "എന്താ.. എന്താ നിങ്ങളിറങ്ങി ഇവിടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്.." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കവേ അവനൊരു ആശങ്ക തോന്നി. "കരുണേട്ടാ, ഇവിടെ പോലീസ് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോയതേയുള്ളൂ.." ഗൗരി പറഞ്ഞു. "പോലീസോ. എന്തിന്... അവരെന്തിനാ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്.." കരുണൻ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തെടുത്തു മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ട് തിരക്കി. "അവർ കരുണേട്ടനെ തിരക്കി വന്നതാ.." "എന്നെയോ.. എന്നെ എന്തിന് പോലീസുകാർ അന്വേഷിയ്ക്കണം. കാര്യം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ നിങ്ങൾ.." "റൂറൽ എസ് പി സ്മിത തരകൻ നിർദേശിച്ചിട്ട് വന്നതാണ് അവർ.. അവർക്ക് കരുണേട്ടനോട് എന്തോ ചോദിച്ചറിയാനുണ്ട് റെയ്ച്ഛലമ്മയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച്... നാളെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് കുളമുടിയിലുള്ള റൂറൽ എസ് പി ഓഫീസിൽ എത്താനാണ് പറഞ്ഞിട്ട് പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. നമ്മൾ എന്താ കരുണേട്ടാ ചെയ്യേണ്ടത്.." ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ വ്യസനം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. "എന്ത് ചെയ്യാൻ. നാളെ അവർ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്‌ ചെന്ന് അവരെ കാണണം. അല്ലാതെന്താ. നമ്മളെന്തിനാടി പേടിയ്ക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ ഒരു തെറ്റും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതല്ല." "കരുണേട്ടൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാനോ.." "അതിനെന്താ. ഞാൻ ചെല്ലാനല്ലേ അവർ പറഞ്ഞിട്ട് പോയത്.. പോലീസും മനുഷ്യരല്ലേടീ. അവർക്ക് വാസുക്കുട്ടനെ ചോദ്യം ചെയ്തതിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടായി കാണും. അത് ചോദിച്ചറിയാനായിരിയ്ക്കും എന്നോട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞത്." നിസ്സാരമായി അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് കരുണൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. അവൻ പോയ വഴിയേ നോക്കി നിന്നതല്ലാതെ ഗൗരിയും, അമ്പിളിയും ഒറ്റയക്ഷരം തമ്മിൽ തമ്മിൽ പറഞ്ഞില്ല. (തുടരും) #📔 കഥ